D. L. I. κ.α. ν. Α. Κ., Αρ. Αγωγής? 71/2015, 24/10/2022

(1996)1 Α.Α.Δ. 477: «Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται». Οι αρχές που διέπουν το θέμα απασχόλησαν το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρόσφατη απόφασή του στην υπόθεση Α.Γ. ν Σ.Α.Τ. Πολ. Εφ. αρ. 3/20 ημερ. 24.2.2022, μέσα στο πλαίσιο της οποίας έγινε παραπομπή στην Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd

(1993)1 Α.Α.Δ. 12 και αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο». Επιπρόσθετα των ανωτέρω, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ζήτημα των εξόδων ασκείται κατόπιν συνυπολογισμού όλων των περιστατικών της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης της πορείας αυτής και του τρόπου χειρισμού της από έκαστο διάδικο.[2] ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Αντλώντας καθοδήγηση από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και λαμβάνοντας υπόψη μου τα περιστατικά της υπόθεσης, για τους λόγους που θα εξηγήσω, καταλήγω ότι υπό τις περιστάσεις, είναι ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμισθεί τα έξοδα της. Καταρχάς, τόσο η αγωγή όσο και η ανταπαίτηση έχουν αποσυρθεί, επομένως το Δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί επί της ουσίας της υπόθεσης και δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση «επιτυχών διάδικος». Αφενός μεν οι Ενάγοντες καταχώρισαν την παρούσα αγωγή ως είχαν το δικαίωμα, αφετέρου δε η Εναγόμενη έλαβε μέρος στη διαδικασία ώστε να υπερασπισθεί εαυτόν, καταχωρώντας μάλιστα και ανταπαίτηση, αξιώνοντας, μεταξύ άλλων, την παράδοση της ελεύθερης κατοχής του επίδικου υποστατικού. Επισημαίνω ότι δεν τέθηκε κανένα δεδομένο ενώπιον του Δικαστηρίου, σε σχέση με το περιεχόμενο της διευθέτησης, πέραν της αναφοράς της κας Καρά σε καταβολή κάποιου χρηματικού ποσού από την Εναγομένη προς τους Ενάγοντες. Έστω και αν η Εναγόμενη ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου, εν προκειμένω αποτελεί διάδικο μέρος στη διαδικασία, όπως και οι Ενάγοντες, οι οποίοι κατά παρόμοιο τρόπο παρέκαμψαν τους δικηγόρους τους και προχώρησαν σε διευθέτηση της υπόθεσης. Σε σχέση με την καθοδηγητική απόφαση στην Παρ. 2/14 ημερ. 2.6.2022 που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο από την συνήγορο των Εναγόντων, σημειώνω ότι αυτή αφορά σε περίπτωση όπου η απόσυρση της υπόθεσης οφειλόταν στην ανάκληση της απόφασης της διοίκησης, η οποία είχε οδηγήσει στην καταχώριση της παραπομπής, η οποία στη συνέχεια κατέστη άνευ αντικειμένου. Στην προκειμένη ωστόσο περίπτωση, η υπόθεση διευθετήθηκε μεταξύ των διαδίκων χωρίς την ανάμειξη των δικηγόρων τους, εξ ου και η απόσυρση τόσο της απαίτησης, όσο και την ανταπαίτησης, παραμένει δε άγνωστο για το Δικαστήριο το κατά πόσο αυτή η διευθέτηση ικανοποίησε με οποιοδήποτε τρόπο τα όσα η Εναγόμενη αξίωνε ανταπαιτητικώς. Τούτων λεχθέντων, δεν κρίνω ότι τέθηκε οποιαδήποτε ειδική περίσταση ενώπιόν μου, έτσι ώστε να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια επιδικάζοντας τα έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων. Περαιτέρω, δεν έχει καταδειχθεί με οποιοδήποτε τρόπο ότι λανθασμένα ή καταχρηστικά οι Ενάγοντες προσέφυγαν στην δικαιοσύνη ή ότι προκλήθηκαν περιττά έξοδα. Αντίθετα, αποτελεί γεγονός ότι η διευθέτηση της μεταξύ των διαδίκων διαφοράς επήλθε μετά την καταχώρηση της αγωγής και δεν πρόκειται για περίπτωση όπου οι Ενάγοντες απλώς απέσυραν την αγωγή τους. Επαναλαμβάνω, ότι είχε καταχωριστεί και ανταπαίτηση. Στην υπό κρίση περίπτωση επήλθε διακανονισμός μεταξύ των διαδίκων, παραδόξως, χωρίς την εμπλοκή των δικηγόρων που τους εκπροσωπούν. Ως εκ των ανωτέρω, δεν συμμερίζομαι την θέση των συνηγόρων της Εναγομένης, ότι το γεγονός ότι οι Ενάγοντες καταχώρησαν και έπειτα απέσυραν την αγωγή, θα πρέπει να οδηγήσει το Δικαστήριο σε επιδίκαση των εξόδων της διαδικασίας εναντίον των Εναγόντων. Αξίζει δε να επισημάνω, ότι η ευπαίδευτη συνήγορος των Εναγόντων απέσυρε την απαίτηση της, εξοικονομώντας πολύτιμο δικαστικό χρόνο, παρόλο που δεν ήτο ενήμερη αναφορικά με τους όρους της διευθέτησης. Άλλωστε, από πλευράς Εναγομένης καταχωρήθηκε ανταπαίτηση η οποία επίσης αποσύρθηκε, ενόψει της συνολικής διευθέτησης η οποία επήλθε μεταξύ των διάδικων μερών. Για όλους τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμισθεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ............ Χρ. Ππεκρή, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Χρυσοστόμου ν Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ Πολ. Εφ. Αρ. 341/10 ημερ. 15.10.2015. [2] Χατζηιωάννου ν Γενικού Εισαγγελέα

(2000)1 Α.Α.Δ. 1451 & Φιλίππου ν. Φιλίππου

(1990)1 Α.Α.Δ 890. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο