HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED ν. Μ. Ι. Λ. κ.α., Αρ. Αγωγής? 163/2021, 31/10/2022

(1)και

(2). Ως επιχειρηματολόγησε, μεταξύ άλλων, η Διαταγή 2 Θεσμός 10 αναφέρει μόνο ότι η γενική οπισθογράφηση θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει το ύψος της αξίας του ακινήτου, ως έπραξαν. Ωστόσο, όταν καταχώρησαν την αγωγή, η απαίτησή τους ανερχόταν σε €525,00 και αφορούσε στο ύψος του οφειλόμενου ενοικίου κατά το χρόνο καταχώρισης της αγωγής. Ως τόνισε, η αξία της επίδικης διαφοράς, είναι τα οφειλόμενα ενοίκια. Επιπρόσθετα παρέπεμψε στο άρθρο 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/

1. Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση του κ. Σωτηρίου που εκπροσωπεί τους Εναγομένους, ο οποίος μέσω της εμπεριστατωμένης γραπτής αγόρευσης που προσκόμισε στο Δικαστήριο, υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι το Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσίας εκδίκασης της αγωγής, καθότι η κλίμακα της υπόθεσης καθορίζεται βάσει της αγοραίας αξίας του επίδικου ακινήτου, την οποία οι ίδιοι οι Ενάγοντες δικογράφησαν στην Έκθεση Απαίτησης, σε €128.000.-. Ως εκ τούτου, είναι η θέση του ότι όχι μόνο η αγωγή δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε υπόθεση ταχείας εκδίκασης, αλλά θα πρέπει να παραπεμφθεί σε Ανώτερο Επαρχιακό Δικαστή. Προς υποστήριξη των θέσεών του, παρέπεμψε στη Διαταγή 2 Θεσμός 10 και σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τέλος, σε σχέση με την θέση των Εναγόντων, ότι κατηγοριοποίησαν την αγωγή σε κλίμακα €500,00 - €2.000,00, βάσει του ύψους του οφειλόμενου ενοικίου κατά τον χρόνο καταχώρισης της αγωγής, είναι η θέση του κ. Σωτηρίου ότι πέραν του ότι η κλίμακα καθορίζεται βάσει της αγοραίας αξίας του επίδικου ακινήτου, η απαίτηση συναρτάται και από το γινόμενο των οφειλόμενων ενοικίων που αξιώνονται δια της αγωγής και τα οποία μέχρι σήμερα ανέρχονται ήδη σε €9.975.-, ποσό το οποίο λογικά θα αυξηθεί μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η καθ' ύλην δικαιοδοσία του Δικαστηρίου καθορίζεται στο άρθρο 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, το οποίο μεταξύ άλλων προνοεί ότι ο Επαρχιακός Δικαστής έχει δικαιοδοσία εκδίκασης αγωγών των οποίων το αμφισβητούμενο ποσό ή η αξία της επίδικης διαφοράς δεν υπερβαίνει το ποσό των €100.000,
2. Ως επίσης συγκεκριμενοποιείται στην παράγραφο (β) του εδαφίου

(3)του άρθρου 22, το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει εξουσία να αποφασίζει σε σχέση με οπoιαδήπoτε αγωγή για τηv αvάληψη κατoχής oπoιασδήπoτε ακίvητης ιδιoκτησίας, ή oπoιαδήπoτε αγωγή βασιζόμεvη σε αδικoπραξία πoυ διαπράχθηκε σε σχέση με ακίvητη ιδιoκτησία στηv oπoία η αξιoύμεvη θεραπεία περιλαμβάvει έκδoση απαγoρευτικoύ διατάγματoς και στηv oπoία δεv αμφισβητείται o τίτλoς της ακίvητης ιδιoκτησίας, χωρίς vα λαμβάvεται υπόψη ότι λόγω της αξίας της επίδικης ακίvητης ιδιoκτησίας, η αγωγή δε θα ήταv της αρμoδιότητας Αvώτερoυ Επαρχιακoύ Δικαστή ή Επαρχιακoύ Δικαστή, σύμφωvα με τις πρόvoιες της παραγράφoυ (α) τoυ εδαφίου

(3)του άρθρου 22. Περαιτέρω, στο εδάφιο

(5)του αρ. 22, αναφέρεται ότι το αμφισβητούμενο ποσό ή η αξία της επίδικης διαφοράς, θα είναι αυτό που πραγματικά αποκαλύπτεται από τις έγγραφες προτάσεις ή γίνεται παραδεκτό από τα μέρη ή έχει αποφασισθεί από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης. Σε αγωγές των οποίων αντικείμενο είναι η ανάκτηση της κατοχής ακινήτου, η Διαταγή 2 Θεσμός 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «In actions for recovery of possession of immovable property the indorsement on the writ shall set out the value of the property sought to be recovered, and in those for trespass the value of the part actually trespassed upon». Βάσει των πιο πάνω, προκύπτει ότι η καθ' ύλην δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου καθορίζεται από το ύψος της διαφοράς ή το αμφισβητούμενο ποσό, το οποίο δεν υπερβαίνει το ποσό των €100.000,00. Σε αγωγές δε που σχετίζονται με την ανάκτηση κατοχής ακινήτου, στην οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος πρέπει να αναγράφεται η αξία του ακινήτου του οποίου επιζητείται η ανάκτηση. Σε κάθε περίπτωση, η πραγματική αξία της επίδικης διαφοράς προκύπτει από τις έγγραφες προτάσεις, καθώς τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τη δικογραφία και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στοιχειοθετείται από τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και τα οποία εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης.[1] Ως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Andreas G. Thoma v. Anastassia Georghiou Chambou

(1986)1 CLR 68, η οποία αφορούσε σε αγωγή για ανάκτηση κατοχής ακινήτου και σε αξιώσεις ενοικίων και μέσα στο πλαίσιo της οποίας είχε καταχωριστεί αίτηση για αύξηση της κλίμακας εξόδων, η αξία της διαφοράς καθορίζεται στα δικόγραφα και είναι βάσει αυτής που καθορίζεται η καθ' ύλην δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Το κατωτέρω απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «The learned trial Judge pointed out and rightly so in our view, that the amount in dispute or the value of the subject matter is an element relevant to specifying the jurisdiction of the Court as well as an element indicating the scale in which the action had to be classified for the purpose of Court Fees which have to be paid under the relevant Rules. He then went on to say that independently of what could be said regarding the value of the subject property and the ascertainment of the amount or value actually in dispute between the parties on the basis of that criterion the plaintiff was claiming also "damages and/or rent and/or mesne profits in the sum of £50 daily from 31st May, 1981, until such delivery", and that a mere arithmetical calculation showed that the amount in dispute already exceeded, and at that before hearing the application, the amount of £10,000, and indicated that there was nothing further to be done by the Court and that the Registry ought to examine the matter whether the prescribed fees had been paid or not». Στην Αθηνόδωρος Βασιλειάδης κ.α. ν. Πετρολίνα Λτδ

(1994)1 ΑΑΔ 16, αναφέρθηκε ότι η κλίμακα εξόδων δεν αποτελεί μέρος των δικογράφων αλλά συνέπεια τους. Προκύπτει ως ζήτημα αριθμητικού υπολογισμού και αποτελεί πρωτίστως θέμα που απασχολεί το Πρωτοκολλητείο, εφόσον βάσει της κλίμακας η υπόθεση θα ενταχθεί σε συγκεκριμένη δικαιοδοσία και θα καταβληθούν τα σχετικά τέλη.[2] Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ζητήματα δικαιοδοσίας μπορούν να εγείρονται σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ακόμα και αυτεπάγγελτα, από το Δικαστήριο.[3] ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ Αντλώντας καθοδήγηση από τη σχετική επί του θέματος νομολογία, αφού έλαβα υπόψη μου τις αποφάσεις στις οποίες παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων, καταλήγω ότι το Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την υπόθεση, για τους λόγους που εξηγώ. Δια της αγωγής τους οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι, μεταξύ άλλων, οι Εναγόμενοι είναι παράνομοι επεμβασίες ακινήτου δικής τους ιδιοκτησίας και αξιώνουν την παράδοση της ελεύθερης και κενής κατοχής του εν λόγω ακινήτου, καθώς επίσης και ενδιάμεσα οφέλη δυνάμει της ενοικιαστικής αξίας του επίδικου ακινήτου, την οποία καθόρισαν σε ποσό €525,00 μηνιαίως και/ή αποζημιώσεις. Στην Έκθεση Απαίτησης η αγοραία αξία του επίδικου ακινήτου δικογραφείται σε ποσό ύψους €128.000,00, ενώ στη γενική οπισθογράφηση αυτό το οποίο οπισθογραφούν οι Ενάγοντες είναι το εξής: «Εάν το ανωτέρω ποσό πλέον €450,00 έξοδα συν ΦΠΑ πλέον τα έξοδα επίδοσης πληρωθούν στους Ενάγοντες ή σοτυς δικηγόρους τους εντός 10 ημερών από την επίδοση του παρόντος κλητηρίου εντάλματος, τότε πάσα περαιτέρω διαδικασία θα τερματιστεί». Στην δε παράγραφο 7 της Έκθεσης Απαίτησης, οι Ενάγοντες δικογραφούν ότι «έχουν υποστεί ζημιά ύψους €525,00 μηνιαίως από 15/04/2021 και θα συνεχίσουν να υφίστανται ζημιά ύψους €525,00 μηνιαίως ή/και περισσότερα μέχρι την παράδοση της κατοχής του Ακινήτου.». Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν Υπεράσπιση και ανταπαίτηση, στην οποία αρνούνται και απορρίπτουν τους ισχυρισμούς των Εναγόντων και εγείρουν προδικαστική ένσταση ότι λανθασμένα η αγωγή καταχωρίστηκε σε κλίμακα €500,00 - €2.000,00 εφόσον η αξία του ακινήτου την οποία οι ίδιοι οι Ενάγοντες καθόρισαν, υπερβαίνει την εν λόγω κλίμακα. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού και ανταπαιτητικώς αξιώνουν δήλωση και/ή αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι είναι οι ιδιοκτήτες και/ή δικαιούμενοι σε εγγραφή και/ή νόμιμοι και/ή πραγματικοί κάτοχοι και/ή εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου, καθώς επίσης και δήλωση και/ή αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι η οποιαδήποτε τυχόν εγγραφή και/ή μεταβίβαση του ακινήτου επ' ονόματι των Εναγόντων έγινε κατόπιν δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή απάτης και/ή αθέμιτης επιρροής. Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, καταλήγω ότι η επίδικη αξία της διαφοράς αφορά στο ποσό των οφειλόμενων ενοικίων, βάσει ενοικιαστικής αξίας η οποία καθορίστηκε από τους ίδιους Ενάγοντες. Ειδικότερα, στην παράγραφο 5 της Έκθεσης Απαίτησης οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι παράνομα κατακρατούν το ακίνητο από 15.4.2021 μέχρι σήμερα και στην παράγραφο 7 ισχυρίζονται ότι η αναφερόμενη παράνομη κατακράτηση του ακινήτου τους έχει ζημιώσει κατά €525,00 από 15.4.2021, ως η ενοικιαστική αξία του ακινήτου την οποία καθορίζουν οι ίδιοι. Εξ ου και το γεγονός ότι οι Ενάγοντες δικογραφούν την αξία του επίδικου ακινήτου, αλλά δεν την οπισθογραφούν, ως οι πρόνοιες της Δ.2 Θ.10. Αυτό σημαίνει, βάσει της γενικής οπισθογράφησης, ότι σε περίπτωση καταβολής του ποσού των €525,00 πλέον τα αιτούμενα έξοδα, εντός 10 ημερών, η παρούσα διαδικασία θα τερματιζόταν. Δεν μου διαφεύγει ότι με τον τρόπο που έχει συνταχθεί η Έκθεση Απαίτησης δεν φαίνεται να περιορίζεται στα κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ενοίκια, εφόσον ζητείται και η παράδοση του επίδικου ακινήτου. Εντούτοις, η οπισθογράφηση περιορίζει το αντικείμενο της αγωγής και συνεπακόλουθα καθορίζει την αξία της επίδικης διαφοράς, παρέχοντας έτσι καθ' ύλην δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδικάσει την υπόθεση. Άλλωστε, βάσει της ισχύουσας νομολογίας, ο Ενάγων είναι ελεύθερος να καθορίσει την κλίμακα της αγωγής του.[4] Πέραν της ανωτέρω κατάληξής μου, βασιζόμενη και πάλι στην οπισθογράφηση της Έκθεσης Απαίτησης, αλλά και στο περιεχόμενό της, διαπιστώνω ότι ως ορθά υπέδειξε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων, απλός μαθηματικός υπολογισμός των ενοικίων που διεκδικούνται από τους Ενάγοντες μέχρι σήμερα καταλήγει σε ποσό το οποίο εν πάση περιπτώσει υπερβαίνει το ποσό των €3.000. Παρά ταύτα, δεν έχει καταχωριστεί αίτηση αύξησης της κλίμακας εξόδων, ως η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Evand Promotions Ltd κ.α. ν. Frank Rutman

(1999)1 ΑΑΔ 568 στην οποία με παρέπεμψε ο συνήγορος των Εναγομένων. Επισημαίνω, ότι και σε εκείνη την υπόθεση το θέμα προσεγγίσθηκε με γνώμονα την αξία της επίδικης διαφοράς. Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με το άρθρο 38 (α) του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) (Αρ. 5) Διαδικαστικού Κανονισμού 3/2017, σε πολιτικές αγωγές όπου η αξία του επίδικου θέματος δεν μπορεί να προσδιοριστεί, εφαρμόζεται η κλίμακα €10.000-€50.

1. Τέλος, στην Πολ. Εφ. 434/2012 μεταξύ ΧΧΧ ΧΧΧ Τράγκολα ν. ΧΧΧ ΧΧΧ Σιοπαχάς κ.α. στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Σωτηρίου, η προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, ήτοι το να υπολογίσει τα έξοδα της διαδικασίας σε χαμηλότερη κλίμακα εξόδων από αυτήν στην οποία είχε καταχωριστεί η αγωγή, βάσει της αξίας της διαφιλονικούμενης γης, κρίθηκε ορθή. Σε εκείνη δηλαδή την περίπτωση, αντικείμενο της επίδικης διαφοράς ήταν συγκεκριμένη διαφιλονικούμενη λωρίδα γης και αυτό που απασχόλησε ήταν ο υπολογισμός των εξόδων με βάση την αξία της επίδικης διαφοράς, κατά το τέλος της διαδικασίας. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο εν πάση περιπτώσει δύναται, κατά τον υπολογισμό των εξόδων στο τέλος της διαδικασίας, να τα αποδώσει στην κλίμακα που αρμόζει σε κάθε περίπτωση, με γνώμονα την αξία της επίδικης διαφοράς. Στη βάση όλων των πιο πάνω, είναι η κατάληξή μου ότι το Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας εκδίκασης της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής, δεδομένης της αξίας της επίδικης διαφοράς. Συνεπακόλουθα, δίδονται οδηγίες για την καταχώρηση γραπτής μαρτυρίας από πλευράς Εναγόντων εντός 60 ημερών και έπειτα να καταχωριστεί η γραπτή μαρτυρία των Εναγομένων εντός 60 ημερών. Η αγωγή ορίζεται για ακρόαση με γραπτές αγορεύσεις στις 20.1.
2. Ενόψει της φύσης του ζητήματος που ηγέρθη κατά το στάδιο έκδοσης οδηγιών, κρίνω ορθό και δίκαιο όπως τα έξοδα επιδικασθούν στην πορεία της υπόθεσης. (Υπ.) ............ Χρ. Ππεκρή, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Μούρτζινος ν. Global Cruises S.A.

(1992)1 (B) Α.Α.Δ. 1160. [2] Νίκος Σοφοκλέους ν. Λαϊκή Σπορτιγκ Κλαπ κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ, 69. [3] Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας κ.α. ν. Κωνσταντίνου Κουκκουρή κ.α.

(1993)3 ΑΑΔ 598. [4] Νίκος Σοφοκλέους ν. Λαϊκή Σπορτιγκ Κλαπ κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ, 69. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο