ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ ΠΑΝΤΑΖΗ ΜΕΣΣΙΟΥ ν. Γ.Μ. κ.α., Αριθμός Αγωγής: 5/2022, 28/9/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2022:A76 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ππεκρή, Πρ. Ε.Δ. Αριθμός Αγωγής: 5/2022 Μεταξύ: ΠΑΝΤΕΛΙΤΣΑ ΠΑΝΤΑΖΗ ΜΕΣΣΙΟΥ Ενάγουσα και
- Γ.Μ.
- Ε.Α. Εναγόμενοι Ημερομηνία: 28 Σεπτεμβρίου 2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια: κ. Χ. Κουλίας Για Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Κ. Μουτσουρής ___________________________________________________________________________ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση για Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 19.1.2022) ___________________________________________________________________________ Αντικείμενο της παρούσας είναι η ενδιάμεση αίτηση ημερ. 19.1.2022 (η «Αίτηση») η οποία καταχωρήθηκε την ίδια ημέρα με την καταχώρηση της κυρίως αγωγής και δια της οποίας η Αιτήτρια εξαιτείται την έκδοση των ακόλουθων θεραπειών: «Α. Προσωρινό απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάττει τους εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και/ή τους υπαλλήλους τους και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό τους και/ή κατ' εντολή τους και/ή κατ' εξουσιοδότηση τους και/ή άλλως πως, να μην εισέρχονται και/ή να μην επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο εντός του διαμερίσματος το οποίο ευρίσκεται στην οδό [ ] της Επαρχίας Αμμοχώστου και εντός του τεμαχίου [ ] Αρ. Εγγρ. [ ] και του οποίου την ιδιοκτησία και/ή κυριότητα έχει η ενάγουσα-Αιτήτρια, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και/ή έκδοση απόφασης στην υπό των ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Β. Προσωρινό απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάττει τους εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και/ή τους υπαλλήλους τους και/ή αντιπροσώπους τους και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό τους και/ή κατ' εντολή τους και/ή κατ' εξουσιοδότηση τους και/ή άλλως πως από το να διαμένουν ή και να κατακρατούν την κατοχή της ακίνητη περιουσία της ενάγουσας - αιτήτριας ήτοι του διαμερίσματος το οποίο ευρίσκεται στην οδό [ ] της Επαρχίας Αμμοχώστου και εντός του τεμαχίου [ ], Αρ. Εγγρ. [ ] και του οποίου την ιδιοκτησία και/ή κυριότητα έχει η ενάγουσα-Αιτήτρια, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και/ή έκδοση απόφασης στην υπό των ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Γ. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ή θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Δ. Τα έξοδα της παρούσης αγωγής πλέον Φ.Π.Α.» Η Αίτηση εδράζεται στο άρθρο 23 του Συντάγματος, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 Μέρος ΙΙ, άρθρα 4, 5 και 9, επί του άρθρου 32 του Πέρι Δικαστηρίων Νόμου, επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ. 48 ΘΘ 1, 2, 7, 8 & 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το υπόβαθρο των γεγονότων που στηρίζουν την Αίτηση υποστηρίζει η ένορκη δήλωση της Ενάγουσας ημερ. 19.1.2022, στην οποία αυτή ισχυρίζεται ότι είναι η ιδιοκτήτρια και νόμιμη δικαιούχος του επίδικου διαμερίσματος και μητέρα του Καθ' ου η Αίτηση 1, ο οποίος είναι γιος της και διαμένει στο επίδικο διαμέρισμα με την αρραβωνιαστικιά του. Αποτελεί ισχυρισμό της ομνύουσας ότι περί τον Δεκέμβριο του 2019, αφότου οι Καθ' ων η Αίτηση την παρακάλεσαν, τους επέτρεψε να διαμείνουν προσωρινά στο επίδικο διαμέρισμα για περίοδο 6 μηνών, άνευ πληρωμής, δηλ. μέχρι την 30.6.
- Ως περαιτέρω ισχυρίζεται η ομνύουσα, οι Καθ' ων η Αίτηση μετά την πάροδο της 30.6.2020 αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα και έκτοτε διαμένουν σε αυτό χωρίς την συγκατάθεσή της και παρά τις οχλήσεις της. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, η ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος ανέρχεται σε ποσό €500,00 μηνιαίως και τούτο έχει ως αποτέλεσμα αυτή να έχει απωλέσει χρηματικά ποσά. Παρόλο που ως η ομνύουσα ισχυρίζεται, δια επιστολής ημερ. 9.8.2021 την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 κάλεσε τους Καθ' ων η Αίτηση να εκκενώσουν και παραδώσουν ελεύθερη και κενή κατοχή του επίδικου διαμερίσματος, αυτοί αρνούνται να το πράξουν. Αποτελεί δε ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι ανακαίνισε το επίδικο διαμέρισμα τον Δεκέμβριο του 2019 «ξοδεύοντας εκ νέου €25.000». Κατά την εισήγηση της ομνύουσας, οι εκ του Νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις πληρούνται, καθώς υπάρχει καλή και συζητήσιμη υπόθεση εναντίον των εναγομένων με πολύ καλές πιθανότητες, ενώ σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος υπάρχει κίνδυνος μη απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον οι Καθ' ων η Αίτηση θα συνεχίζουν να εισέρχονται ανενόχλητοι στο ακίνητό της και να το χρησιμοποιούν και να το καρπούνται. Από την άλλη, είναι η θέση της ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα υποστούν καμία ζημιά που να μην αποτιμάται σε χρηματική αποζημίωση. Για σκοπούς πληρότητας της παρούσας αναφέρω ότι στην κυρίως αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει: (α) την έκδοση διατάγματος ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή υπάλληλοι αυτών παρανόμως ευρίσκονται και/ή επεμβαίνουν εντός του επίδικου διαμερίσματος και ότι αυτή δικαιούται την κατοχή του εν λόγω διαμερίσματος, (β) την έκδοση διατάγματος που να διατάζει τους εναγόμενους 1 και 2 να εκκενώσουν το επίδικο διαμέρισμα και να παραδώσουν κενή και ελεύθερη κατοχή αυτού στην Ενάγουσα και να παύσουν να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο προσωπικά ή δια των αντιπροσώπων τους εντός αυτού, (γ) ποσό €9.000,00 ως αποζημιώσεις και/ή ως ενδιάμεσα οφέλη και/ή ως μηνιαία ενοίκια για τη χρήση του επίδικου διαμερίσματος από 1.7.2020 μέχρι 31.12.2021, (δ) ποσό εκ €500,00 μηνιαίως από την καταχώρηση της αγωγής και ούτω καθ' εξής μέχρι εκκενώσεως και παραδόσεως ελεύθερης και κενής κατοχής του επίδικου διαμερίσματος προς την ενάγουσα, (ε) παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και/ή κατοχή και/ή άλλως πως. Τα γεγονότα τα οποία δικογραφούνται στην έκθεση απαίτησης συνάδουν με τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση και για σκοπούς αποφυγής πλατειασμού, δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω. Αναφορά θα γίνει όπου αυτό κριθεί αναγκαίο και σκόπιμο από το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο υπό άλλη σύνθεση διέταξε επίδοση της μονομερούς Αίτησης, η οποία προσέκρουσε στην Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση. Στην Ένστασή τους οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
- «Η αίτηση της Ενάγουσας - Αιτήτριας είναι νομικά αστήρικτη και ουσιαστικά αδικαιολόγητη.
- Η Αιτήτρια δεν έχει καλή βάση αγωγής και ορατές πιθανότητες επιτυχίας .
- Τα ζητούμενα διατάγματα αποτελούν την ουσία της αγωγής και δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο της αίτησης της αιτήτριας να πετύχει τις θεραπείες που είναι η ουσία της αγωγής.
- Το επίδικο διαμέρισμα αποτελεί μέρος της επίδικης περιουσίας της αιτήτριας και του συζύγου της Α.Μ. στην αίτηση Περιουσιακών Διαφορών 5/22 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου που εξέδωσε στις 28/9/2022 προσωρινό Διάταγμα μη αποξένωσης της.
- Η Αιτήτρια δεν αποκαλύπτει ανεπανόρθωτη ζημιά αλλά η ζημιά εάν επιτύχει στην αγωγή ( που οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται ) είναι επανορθώσιμη.
- Η Αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα αίτηση δόλια, καταχρηστικά και με αλλότριους σκοπούς.
- Η Αιτήτρια στήριξε την αίτηση της σε ψευδή και παραπλανητικά γεγονότα. Η Αιτήτρια προβαίνει σε ψευδείς καταγγελίες στην Αστυνομία με σκοπό να πετύχει τους δόλιους σκοπούς της και την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η Αιτήτρια ψεύδεται στην υποπαράγραφο της ενόρκου δηλώσεως της. Παραχώρησε το διαμέρισμα στους εναγόμενους 1 και 2 εφ όρου ζωής με σκοπό να προβεί και σε μεταβίβαση επονοματι τους.
- Τα γεγονότα της αίτησης και της ένορκης δήλωσης της αιτήτριας δεν δικαιολογούν την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος .
- Δεν πληρούνται οι προυποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος α) δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση , η ενάγουσα-αιτήτρια δεν έχει καθόλου αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων β) οι πιθανότητες η ενάγουσα να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες είναι μηδαμινές και γ) Τυχόν έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων θα ζημιώσει ανεπανόρθωτα τους εναγομένους/Καθ΄ ων η αίτηση και θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
- Το δίκαιο της ευχέρειας γέρνει προς την πλευρά των Καθ' ων η αίτηση». Την Ένσταση υποστηρίζει η ένορκη δήλωση του Γ.Μ., ο οποίος είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 και δεόντως εξουσιοδοτημένος από την Καθ' ης η Αίτηση 2 όπως προβεί σε ένορκη δήλωση για λογαριασμό της. Ως αναφέρει στην ένορκη του δήλωση, το επίδικο διαμέρισμα αποτελεί μέρος της περιουσίας της Αιτήτριας και του συζύγου της και σύμφωνα με διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ημερ. 28.9.2022, απαγορεύεται στην Αιτήτρια, μεταξύ άλλων, η αποξένωση του επίδικου διαμερίσματος. Είναι ισχυρισμός του ομνύοντα ότι η υποστηρικτική της Αίτησης ένορκη δήλωση στηρίζεται σε ψευδή γεγονότα, εφόσον παραχώρησε το επίδικο διαμέρισμα στους Καθ' ων η Αίτηση εφ' όρου ζωής με σκοπό να προβεί και σε μεταβίβαση επ' ονόματί τους. Ως περαιτέρω ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του αρ. 32 για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Είναι η θέση του ότι είναι ο νόμιμος δικαιούχος του επίδικου διαμερίσματος καθότι του το παραχώρησαν οι γονείς του για να διαμένει με την οικογένειά του εφ' όρου ζωής και το 2018 ο πατέρας του ενέγραψε το ½ μερίδιό του στην Αιτήτρια για σκοπούς ευκολίας στην κληρονομική διαδοχή. Επιπρόσθετα ο ομνύων αναφέρει ότι μαζί με την Καθ' ης η Αίτηση 2 έκαναν πολλές αλλαγές και έξοδα στο επίδικο διαμέρισμα για να μπορεί να κατοικηθεί, εν αντιθέσει με τον ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι αυτή έχει ανακαινίσει το επίδικο διαμέρισμα τον οποίο απορρίπτει ισχυριζόμενος ότι η Αιτήτρια δεν ξόδεψε κανένα ποσό για την ανακαίνιση του διαμερίσματος. Ως επιπρόσθετα αναφέρει ο ομνύων, η Αιτήτρια προβάλλει στους καθ' ων η Αίτηση πολλά εμπόδια, λόγω της κατάστασης της ψυχικής της υγείας. Είναι η θέση του ότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων πρόκειται να πλήξει τα δικαιώματά του διότι έχει ανακαινίσει το διαμέρισμα για σκοπούς ιδιοκατοίκησης, ενώ ο σκοπός της παραχώρησης και της αναμενόμενης σύντομης μεταβίβασης του εν λόγω διαμερίσματος μετά την εξασφάλιση της απαιτούμενης φοροαπαλλαγής ήταν μέσα στο πλαίσιο της βοήθειας των γονέων του προς αυτόν. Ως περαιτέρω ισχυρίζεται ο ομνύων, σε περίπτωση τυχόν επιτυχίας της αγωγής η Αιτήτρια θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, καθώς η ίδια έχει καθορίσει την ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, ως έχει τροποποιηθεί. Το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια να διατάξει την έκδοση τέτοιου διατάγματος σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι: (α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (β) ότι ο αιτών έχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία και (γ) ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι ανωτέρω προϋποθέσεις πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, η δε έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, ως είναι νομολογημένο, ασκείται με φειδώ. Το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν αποφασίζει επί της ουσιαστικής απαίτησης του αιτητή, ενώ επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει να προβεί σε ευρήματα ή συμπεράσματα επί της ουσίας της διαφοράς. Συνεπώς το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση του κατά πόσον πληρούνται οι υπό του Νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις και οι Αιτητές φέρουν το βάρος απόδειξης της πλήρωσης αυτών.[1] Σε περίπτωση που το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι οι ανωτέρω προϋποθέσεις πληρούνται, τίθεται υπό εξέταση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (βλ. υποσημ. 1), το Δικαστήριο πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος.[2] Ως προς την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Ως προς τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή.[3] Η τρίτη προϋπόθεση συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όπως τονίστηκε στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (βλ. ανωτέρω), μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής εξετάζεται το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά επαρκή θεραπεία η θεραπεία των αποζημιώσεων, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Αν η υπόθεση εκ της φύσης της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να συναχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Άλλη περίπτωση είναι αυτή όπου εάν δεν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα θα είναι αδύνατη η ικανοποίηση, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης του εναγομένου, τυχόν απόφασης που θα εκδοθεί υπέρ του ενάγοντα. Διαφωτιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση M. Ch. Mitsingas Trading Ltd. and Another ν. Timberland Co.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791: «Το ίδιο ισχύει και για το εύρημα του Δικαστηρίου ότι στην απουσία του προσωρινού διατάγματος θα ήταν, σε περίπτωση τελικής επιτυχίας, αδύνατη η πλήρης αποκατάσταση των δικαιωμάτων τους. Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R.231, 240, την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο επικαλείται στην απόφαση του, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει προεκτάσεις, μεταξύ των οποίων και ο επηρεασμός της εμπορικής εύνοιας, που είναι δύσκολο να αποτιμηθούν σε χρήμα ή να εξακριβωθούν με βεβαιότητα». Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη βάσει του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο τόσο των γραπτών αγορεύσεων τις οποίες έχουν προσκομίσει οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών, όσο και τις προφορικές διευκρινίσεις στις οποίες προέβησαν. Αναφορά σε αυτές θα γίνει όπου τούτο κριθεί σκόπιμο. ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ Προτού εξετάσω το κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, θα εξετάσω τον λόγο ένστασης υπ' αρ. 3, ότι δηλαδή τα αιτούμενα διατάγματα σχετίζονται με την ουσία της υπόθεσης και ότι δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο η εξέτασή της. Πράγματι, το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν εξετάζει την ουσία της υπόθεσης. Ωστόσο, δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση. Διαφωτιστική είναι η Avila Management Services Ltd κ.α v RANTISEK STEPANEK (2012 1 Α.Α.Δ. 1403, όπου λέχθηκε ότι: «Τέθηκε επίσης ζήτημα ότι δεν ήταν ορθή η χορήγηση των αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον μ' αυτά ουσιαστικά αποφασιζόταν και η ίδια η αγωγή. Δεν χορηγείται με άλλα λόγια η ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο στάδιο με αίτηση για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578). Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα. Κατ' αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές, (δέστε και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd - ανωτέρω-) Εξαρτάται από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015)». Παραπέμπω επίσης στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848 όπου λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή, ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (δέστε Κυρισάββα v. Κύζη - ανωτέρω - σελ. 1256-1257)». Δεν μου διαφεύγει ότι η φύση της υπόθεσης είναι τέτοια έτσι ώστε οι ενδιάμεσες αιτούμενες θεραπείες να προσομοιάζουν με την αιτούμενη θεραπεία υπό το αιτητικό Β του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Δεν παραγνωρίζω όμως ούτε και το γεγονός ότι η Αιτήτρια στην αγωγή της επιπρόσθετα αξιώνει παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις, ενώ οι αιτούμενες θεραπείες αφορούν σε προσωρινά διατάγματα τα οποία θα έχουν ισχύ μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της υπόθεσης. Αντλώντας καθοδήγηση από την ισχύουσα νομολογία, καταλήγω ότι ο λόγος ένστασης υπ' αρ. 3 δεν ευσταθεί. Σε σχέση με τους λόγους ένστασης 6 και 7, θα εξετασθούν μαζί καθώς είναι ταυτόσημοι. Ουσιαστικά στηρίζουν τη θέση ότι η Αίτηση έχει υποβληθεί στηριζόμενη σε ψευδείς ισχυρισμούς και με αλλότρια κίνητρα. Στην αγόρευση του συνηγόρου της Αιτήτριας παρατηρώ ότι γίνεται εκτενής αναφορά στο καθήκον ειλικρινούς αποκάλυψης και στην αρχή του δικαίου της επιεικείας ότι ο διάδικος ο οποίος αιτείται μια θεραπεία μονομερώς, οφείλει να προσέλθει στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια». Παρατηρώ επίσης ότι στην αγόρευση του συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση δεν αναλύεται αυτό το ζήτημα. Η θέση την οποία προβάλλει ο ομνύων στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, είναι ότι τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση αποτελούν ψευδείς ισχυρισμούς της Αιτήτριας, παραθέτοντας τη δική του εκδοχή, χωρίς να αμφισβητεί ότι η Αιτήτρια είναι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου, αλλά το αντίθετο. Ισχυρισμοί οι οποίοι εν πάση περιπτώσει αφορούν στην ουσία της υπόθεσης, επομένως εκ των πραγμάτων δεν θα απασχολήσουν το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο. Περαιτέρω επισημαίνω ότι δεν υπεβλήθη αίτημα αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων από οποιαδήποτε πλευρά. Σε κάθε περίπτωση, η Αίτηση διατάχθηκε όπως επιδοθεί στην άλλη πλευρά και δεν είχαν εκδοθεί οποιαδήποτε διατάγματα μονομερώς. Σχετικά με τη νομική πτυχή που αφορά στο καθήκον αποκάλυψης όλων των ουσιωδών στοιχείων κατά το μονομερές στάδιο μιας υπόθεσης παραπέμπω στην Χρυστάλλα A. Λουκά
(1992)1 ΑΑΔ 648, ενώ σχετικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ 598: «Όπως διαπιστώσαμε στην Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Limited και άλλου
(1996)1(Α) Α.Α.Δ 597, πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής». Τούτων λεχθέντων, οι λόγοι ένστασης υπ' αρ. 6 και 7 απορρίπτονται και προχωρώ σε εξέταση των προϋποθέσεων του αρ. 32 του Ν. 14/1960. Σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, εάν δηλαδή παρουσιάζεται σοβαρή υπόθεση, ικανοποιούμαι ότι αυτή πληρείται. Ως προκύπτει από το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας εδράζεται επί του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης. Το αδίκημα αυτό είναι αγώγιμο per se, ανεξάρτητα δηλαδή από το κατά πόσο ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος της ιδιοκτησίας έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά.[4] Αφ' ης στιγμής σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε εξέταση της ουσίας της υπόθεσης, ικανοποιούμαι ότι η 1η προϋπόθεση πληρείται, εφόσον η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι είναι η ιδιοκτήτρια εξ' ολοκλήρου του επίδικου ακινήτου και αυτό δεν τυγχάνει καν αμφισβήτησης από την άλλη πλευρά. Όσον αφορά στην δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή το κατά πόσο η Αιτήτρια παρουσιάζει ορατές πιθανότητες επιτυχίας της αγωγής της, καθίσταται αναγκαίο όπως το Δικαστήριο προβεί σε μια εκ πρώτης όψεως εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να κρίνεται η αξιοπιστία της ή το βάσιμο των εν λόγω ισχυρισμών. Υπενθυμίζεται ότι το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου που καλείται να ξεπεράσει ο αιτητής είναι αυτό της τεκμηρίωσης μιας πιθανότητας επιτυχίας, κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και συνάμα πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το επίπεδο απόδειξης σε πολιτική αγωγή. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της υπόθεσης, αλλά για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης, αναφέρω ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην παράγραφο 6 της ένορκης του δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, αναφέρει ότι από το 2018 η Αιτήτρια είναι η ιδιοκτήτρια του επίδικου διαμερίσματος εξ' ολοκλήρου, κατόπιν μεταβίβασης του ½ μεριδίου του πατέρα του προς αυτήν, καθώς αυτή κατείχε προηγουμένως μόνο το ½. Συνεπώς, ανεξάρτητα από το ότι έχει εκδοθεί διάταγμα μη αποξένωσης του επίδικου διαμερίσματος από το Οικογενειακό Δικαστήριο και ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση 1 αναφορικά με την κατ' ισχυρισμό μέλλουσα πρόθεση μεταβίβασης του επίδικου διαμερίσματος σε αυτόν από τους γονείς του, το επίδικο διαμέρισμα δεν παύει να αποτελεί περιουσία η οποία κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο είναι εξ ολοκλήρου εγγεγραμμένη επ' ονόματι της Αιτήτριας. Είναι επί της βάσης του ιδιοκτησιακού καθεστώτος που η Αιτήτρια έχει καταχωρήσει την αγωγή της. Εν πάση δε περιπτώσει, δεν φαίνεται μέσω της παρούσας Αίτησης ή μέσω των θεραπειών που αξιώνει στην αγωγή η Αιτήτρια, να επιδιώκει την μη τήρηση των όρων του διατάγματος μη αποξένωσης της περιουσίας το οποίο εκδόθηκε από το Οικογενειακό Δικαστήριο, συνεπώς ο λόγος ένστασης υπ' αρ. 4 απορρίπτεται. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση 1 σε σχέση με την κατάσταση της ψυχικής υγείας της Αιτήτριας, αρκούμαι στο να αναφέρω ότι καμία μαρτυρία ή ισχυρισμός δεν έχει προβληθεί που να αμφισβητεί τη δικαιοπρακτική ικανότητα της Αιτήτριας ή τη μεταβίβαση του ½ μεριδίου του συζύγου της προς αυτήν. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς αμφοτέρων των ενόρκως δηλούντων σε ότι αφορά στην ανακαίνιση του διαμερίσματος, καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει υποστηρίξει με σχετική μαρτυρία τον ισχυρισμό της περί εξόδων ανακαίνισης του επίδικου διαμερίσματος, συνεπώς οι ισχυρισμοί αυτοί παραμένουν ατεκμηρίωτοι και είναι αδύνατον για το Δικαστήριο, ελλείψει μαρτυρίας, σε αυτό το στάδιο, να βασίσει την κρίση του σε ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς. Τέλος, ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι το διαμέρισμα του παραχωρήθηκε οικειοθελώς από τους γονείς του για να διαμένει εφ' όρου ζωής και με σκοπό να του μεταβιβασθεί σε μεταγενέστερο στάδιο, δεν αναιρεί το γεγονός ότι με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσα μαρτυρία, η Αιτήτρια είναι η νόμιμη ιδιοκτήτρια του επίδικου ακινήτου και κατ' ισχυρισμό στερείται τους καρπούς της ιδιοκτησίας της, είτε αυτοί είναι για χρήση ή κατοχή (Jus Utendi), είτε για απόλαυση (Jus Fruendi), είτε ακόμη για ενοικίαση (Jus Abudendi). Το γεγονός αυτό, είναι αρκετό για να τεκμηριώσει την πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής στον απαιτούμενο, κατά την ισχύουσα νομολογία, βαθμό. Για σκοπούς πληρότητας της παρούσας, σημειώνω ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης δυνάμει του άρθρου 43 του Κεφ. 48, συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή παράνομη πρόκληση ζημιάς ή παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία από οποιοδήποτε πρόσωπο. Περαιτέρω, δυνάμει του αρ. 2 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, στην έννοια «κύριος» συμπεριλαμβάνεται ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και πρόσωπο που έχει δικαίωμα σε τέτοια εγγραφή, είτε είναι εγγεγραμμένο είτε όχι. Πρόσωπο που έχει δικαίωμα σε εγγραφή είναι και εκείνο που διεκδικεί τέτοιο δικαίωμα δυνάμει χρησικτησίας.[5] Συνεπώς, η Αιτήτρια ως ιδιοκτήτρια του ακινήτου έχει prima facie αγώγιμο δικαίωμα στην έγερση και προώθηση της αγωγής. Σε σχέση δε με την ιδιότητά της αυτή, ως έχω αναφέρει, ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση 1 επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Σχετικά παραπέμπω στην Γεωργίου Ανδρέας, άλλως Μούσουλου ν Κυριακούς Γεωργίου Ανδρέα
(1998)1 Α.Α.Δ. 2311, μέσα στο πλαίσιο της οποίας λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Υπέβαλε επίσης ο συνήγορος πως η εφεσίβλητη δεν ενομιμοποιείτο να εγείρει την αγωγή, ως ιδιοκτήτρια του κτήματος, εφόσον τούτο ενοικιαζόταν σε τρίτο πρόσωπο. Κατά το συνήγορο μόνο ο κάτοχος του κτήματος θα μπορούσε να κινήσει την αγωγή, για τέτοια παράνομη επέμβαση, η οποία δεν ήταν μόνιμης φύσης...Η θέση αυτή είναι εσφαλμένη. Η επέμβαση είχε μόνιμο χαρακτήρα και νομιμοποιεί τον ιδιοκτήτη να εγείρει αγωγή για την άρση της και για αποζημιώσεις». Υπό το φως των ανωτέρω, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας αναφορικά με το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, ικανοποιούμαι ότι η Αιτήτρια έχει αποδείξει, στο στάδιο αυτό, ότι η δεύτερη προϋπόθεση πληρείται και ότι η αγωγή της παρουσιάζει ορατές πιθανότητες επιτυχίας. Συνεπώς οι λόγοι ένστασης 1 και 2 απορρίπτονται. Εφόσον έχω ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32, προχωρώ σε εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης, ήτοι του κατά πόσον σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αποτελεί ισχυρισμό της ομνύουσας στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, ότι υπάρχει κίνδυνος να μην απονεμηθεί η δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθούν οι αιτούμενες θεραπείες, ενόψει του ότι οι Καθ' ων η Αίτηση θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν ανεμπόδιστα το επίδικο διαμέρισμα, με ανοιχτό το ενδεχόμενο με τις ενέργειες τους να το αλλάξουν. Είναι περαιτέρω η θέση της Αιτήτριας ότι καμία ζημιά δεν θα υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση που να μην αποτιμάται σε χρηματική αποζημίωση και ότι τους δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να μετριάσουν την οιαδήποτε ζημιά ήθελαν επικαλεστούν καθότι κλήθηκαν πολλές φορές να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα και δεν το έπραξαν. Ο δε συνήγορος της Αιτήτριας στην αγόρευσή του αναφέρεται στο συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα της Αιτήτριας δυνάμει του αρ. 23 του Συντάγματος. Στον αντίποδα, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επηρεάσει ανεπανόρθωτα τους Καθ' ων η Αίτηση, ενόψει του ότι κάνουν τα πρώτα βήματα της ζωής τους και θα ήταν άδικο να χάσουν το διαμέρισμα το οποίο τους παραχωρήθηκε για να διαμείνουν εφ' όρου ζωής από τους γονείς του. Είναι επίσης η θέση του ότι η Αιτήτρια μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, εφόσον η ίδια έχει καθορίσει την ενοικιαστική αξία του διαμερίσματος. Ο ισχυρισμός του αυτός ωστόσο παραμένει ατεκμηρίωτος, καθότι δεν επεσύναψε οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με τη δυνατότητά του να αποζημιώσει την Αιτήτρια. Στην Κυρίσαββα (βλ. υποσ. 5) αναφέρθηκαν επί του θέματος τα εξής: «Όμως, η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231). Υπήρχαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεδομένα στη βάση των οποίων θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εφόσον ο χαρακτήρας του κτήματος θα είχε σημαντικά, αλλά και τελεσίδικα, αλλοιωθεί αν αφηνόταν η οικοδομή (που περιλάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρου στάθμευσης, πρέμιξ, σιδηρών πασσάλων, πρόνοια όπως ορισμένα τμήματα παραχωρηθούν και εγγραφούν ως δημόσιοι πεζόδρομοι) να τελεσφορήσει». Στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848, το Ανώτατο Δικαστήριο επιβεβαίωσε την ανωτέρω αρχή και ανέφερε τα ακόλουθα: «Προκύπτει ότι δεν ήταν αδήριτη ανάγκη η περαιτέρω εξήγηση της καταγραφείσας στην παρ. 29 της ένορκης δήλωσης της Κάνθερ, ότι θα ήταν δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αρκούσε, υπό τις συνθήκες, η καταγραφείσα στην παρ. 30 σύνδεση των ενεργειών της εφεσίβλητης με το παράνομο της ενέργειας της, παρανομία που έχει τη δική της καταλυτική σημασία εφόσον ένα Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ανέχεται τη διαιώνιση μιας κατάστασης πραγμάτων κατά παράβαση είτε των συμφωνηθέντων, είτε του νόμου». Περαιτέρω, στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (βλ. ανωτέρω) λέχθηκαν και τα εξής σημαντικά: «Σημασία είχε να διατηρηθεί στο status quo ante πριν δηλαδή την επέμβαση της εφεσίβλητης στον αμφισβητούμενο χώρο. Και αυτό όφειλε να διασφαλίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ιδιαιτέρως εφόσον ορθά έκρινε ότι υπήρχε σοβαρό ζήτημα προς συζήτηση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή, ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (δέστε Κυρισάββα v. Κύζη - ανωτέρω - σελ. 1256-1257)». Συνεπώς εκείνο που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο η Αιτήτρια, σε περίπτωση απόρριψης της Αίτησης αλλά επιτυχίας της αγωγής της, θα μπορεί να αποζημιωθεί επαρκώς για την τυχόν ζημιά που υπέστη κατά τον διαρρεύσαντα χρόνο. Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι, παρόλο που η Αιτήτρια καθορίζει την ενοικιαστική αξία του επίδικου διαμερίσματος και συνεπώς κάποιο ποσό είναι δυνατό να υπολογισθεί, δεδομένης της φύσης του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης, ο ακριβής υπολογισμός της ζημίας που η Αιτήτρια επικαλείται, δεν είναι εφικτός.[6] Όπως ορθά επισημαίνει ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας, η ισχυριζόμενη επέμβαση στο ακίνητο ιδιοκτησίας της Αιτήτριας σχετίζεται με την παραβίαση του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματός της στην κατοχή, χρήση, απόλαυση και διάθεση της ιδιοκτησίας της, ως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 23 του Κυπριακού Συντάγματος και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Ανεξαρτήτως της ανωτέρω κατάληξης, καθηκόντως, το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει και την ενδεχόμενη ζημιά που θα υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Αφού έχω λάβει υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, καταλήγω ότι σε περίπτωση αδικαιολόγητης τελικά έκδοσης των εν λόγω διαταγμάτων η ζημιά που τυχόν ήθελαν υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση είναι επανορθώσιμη με την σχετική καταβολή αποζημιώσεων από την Αιτήτρια. Ως εκ τούτου, είναι η κρίση μου ότι και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 πληρείται. Δοθείσας της πιο πάνω κατάληξής μου, οι λόγοι ένστασης υπ' αρ. 5, 8 και 9 απορρίπτονται. Προχωρώ σε εξέταση του κατά πόσο, στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας, θα ήταν δίκαιη η μη, η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, καθώς το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που τίθενται ενώπιον του. Το Δικαστήριο πρέπει να κρίνει το ίδιο προς τα που κλίνει το ισοζύγιο της ταλαιπωρίας, με γνώμονα μεταξύ άλλων ποιος διάδικος θα υποστεί την μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή μη του αιτούμενου διατάγματος.[7] Σταθμίζοντας όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, κρίνω ότι το ισοζύγιο στην προκειμένη περίπτωση γέρνει υπέρ της Αιτήτριας, εφόσον έχω ικανοποιηθεί ότι παρουσιάζει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή της και ότι σε περίπτωση που τα αιτούμενα διατάγματα δεν εκδοθούν, αυτή δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπρόσθετα, λαμβάνω υπόψη μου ότι το ισχυριζόμενο αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι συνεχές[8] και ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία το Δικαστήριο είναι θεματοφύλακας του δικαίου και δεν πρέπει να επιτρέπει τη συνέχιση της παρανομίας, αλλά να επαναφέρει το καθεστώς που υπήρχε πριν τη δημιουργία της ισχυριζόμενης επέμβασης.[9] Συνεπώς, λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της Αιτήτριας. Ως εκ τούτου, ο λόγος ένστασης υπ' αρ. 10 απορρίπτεται. Συνεπακόλουθα, εκδίδονται διατάγματα ως το Α και Β της Αίτησης. Δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 32
(2)του Νόμου 14/60, εφόσον πρόκειται για την οικία όπου οι Καθ' ων η Αίτηση διαμένουν, καθορίζεται ως χρόνος συμμόρφωσης των τελευταίων με τα εκδοθέντα διατάγματα το διάστημα των τριάντα
(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης τους. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, εφόσον δεν κρίνω ότι συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ώστε αυτά να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. (Υπ.).......... Χρ. Ππεκρή, Πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. μεταξύ άλλων, Άκης Γρηγορίου κ.α. v Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd.
(1982)1C.L.R.557 & Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263. [2] Ιπποδρομιακή Αρχή Αντιπροσωπευομένη υπό του Βάσου Βασιλοπούλλου και άλλοι ν. "Πασχάλη Χ"" Βασίλη"
(1989)1E ΑΑΔ 15. [3] Κυτάλα και Άλλοι ν. Χρυσάνθου και Άλλων
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. [4] Παπακόκκινου ν. Θεοδοσίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 379. [5] Κυρίσαββα κ.α ν Χάρη Γεώργιου Κύζη ως Διαχειριστή της περιουσίας της Αποβιωσάσης Μαριτσούς Κωστή Κίζη
(2001)1Α.Α.Δ.1245. [6] Καρυδας Ταξί Co Ltd v Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ.321. [7] American Cyanamid Co v Ethicon Ltd
(1975)1 All ER
- [8] Stassinos Investments and Finance Limited v Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κ.α. Π.Ε. αρ. 142/
- [9] Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο