Ντίνου Ραμόν ν. Τουρκικής Δημοκρατίας, Γενική Αίτηση αρ. 29/2022, 23/6/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2022:A82 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρήστου Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ. 29/2022 (
- i)Μεταξύ: Ντίνου Ραμόν Αιτητή -και- Τουρκικής Δημοκρατίας Καθ' ης η αίτηση -και- Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μεσεγγυούχου Ημερομηνία: 23 Ιουνίου, 2022 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ.κ. Αχιλλέας Δημητριάδης και Χαράλαμπος Πογιατζής για Λέλλος Π. Δημητριάδης Δικηγορικό Γραφείο Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής με την υπό κρίση αίτησή του επιζητεί την έκδοση διατάγματος ως το αιτητικό Α της αίτησης το οποίο διαμορφώθηκε ως ακολούθως: «Διάταγμα το οποίο να ενεργοποιηθεί και/ή εκδοθεί, όταν εξασφαλιστεί η άδεια του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για παραμερισμό της ασυλίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το Δ.Ε.Ε. και το οποίο να διατάττει, τη Μεσεγγυούχο - Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως μη αποχωριστεί ή πληρώσει ή διαθέσει ή αποξενώσει με οποιοδήποτε τρόπο, οποιοδήποτε ποσό χρημάτων το οποίο βρίσκεται ή δυνατόν να βρίσκεται σε οποιοδήποτε χρόνο στην κατοχή ή υπό τον έλεγχο της και είναι επ' ονόματι της Καθ' ης η αίτηση - Τουρκικής Δημοκρατίας ή οφείλεται ή δυνατόν να οφείλεται σε οποιοδήποτε χρόνο από τη Μεσεγγυούχο προς την Καθ' ης η αίτηση, μέχρι του ποσού των €622.114,52σ. (εξακόσιων είκοσι δύο εκατό χιλιάδων εκατό δέκα τέσσερα ευρώ και 52 σεντς) το οποίο οφείλεται στον Ντίνο Ραμόν - Αιτητή, δυνάμει της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Καθ' ης η αίτηση ημερομηνίας 26 Οκτωβρίου 2010 στην υπόθεση αρ. 29092/95, Ramon v. Turkey και αφορά τα προ - ενταξιακά κονδύλια προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση, ως αυτά έχουν καταστεί εισπρακτέα από την Τουρκία δυνάμει των Χρηματοδοτικών Συμφωνιών ως ακολούθως: (α) Συμφωνία Χρηματοδότησης 2018 «Ετήσιο Πρόγραμμα Δράσης για την Τουρκία - 2018, 2018/041-236, και 2018/41-640», της 6ης Νοεμβρίου 2019, ύψους έως 98,4 εκατομμυρίων Ευρώ, (β) Συμφωνία Χρηματοδότησης 2019 «Ετήσιο Πρόγραμμα Δράσης για την Τουρκία - 2019, 2019/042-258, 2019/042/259, 2019/042-290», της 4ης Ιουνίου 2020, ύψους έως 159,7 εκατομμυρίων Ευρώ, (γ) Συμφωνία Χρηματοδότησης 2020 «Ετήσιο Πρόγραμμα Δράσης για την Τουρκία - 2020, 2020/042-385» της 26ης Μαρτίου 2021, ύψους έως 122 εκατομμυρίων Ευρώ». Η νομική βάση της αίτησης συμπεριλαμβάνει πληθώρα Κανονιστικών και Νομοθετικών Διατάξεων της ημεδαπής νομοθεσίας όπως και του Συντάγματος μας αλλά και σε διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικός) Νόμος του 1962 (η «ΕΣΔΑ»). Συγκεκριμένα βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.4β Θ.1 & 9, Δ.43, Δ.48 Θ.1 και Θ.3 επί του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 ως τροποποιήθηκε, άρθρα 73 - 81, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 ως τροποποιήθηκε, άρθρο 2, και από την Ε.Σ.Δ.Α. όπως κυρώθηκε ως άνω Άρθρα 1, 13, 19, 41 και 46, στο Άρθρο 169 του Συντάγματος, στον Κανονισμό (ΕΕ) αριθμός 236/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 11ης Μαρτίου 2014 για τον καθορισμό κοινών κανόνων και διαδικασιών για την εφαρμογή των μηχανισμών χρηματοδότησης της εξωτερικής δράσης της Ένωσης, στον Εκτελεστικό Κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 447/2014 της Επιτροπής, της 2ας Μαΐου 2014, σχετικά με τους ειδικούς κανόνες εφαρμογής του Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 231/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 18ης Ιουλίου 2018 σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης (Finacial Requlation), στα Άρθρα 52, 244 - 250 και 355 και στο Άρθρο 1 του 7ου Πρωτοκόλλου περί των Προνομίων και Ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του Αιτητή. Όπως εξηγεί στην ένορκη δήλωση του, καταχώρισε την αίτηση αυτή με σκοπό την εκτέλεση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (το «ΕΔΑΔ») στην προσωπική του υπόθεση Ramon v. Turkey, Αίτηση αρ. 29092/95 με ημερομηνία 26.10.2010 (η «Απόφαση») όπου ήταν ο Αιτητής εφόσον, μέχρι και σήμερα, η Καθ' ης η αίτηση αρνείται να προβεί σε διαβήματα προς εκτέλεση της. Στην Προσφυγή, αξίωνε εναντίον της Τουρκικής Δημοκρατίας (Καθ' ης η αίτηση στην παρούσα) δίκαιη ικανοποίηση, μεταξύ άλλων, λόγω της παραβίασης του δικαιώματος του στην ειρηνική απόλαυση της περιουσίας του στην κατεχόμενη από την Καθ' ης η αίτηση Αμμόχωστο, δυνάμει του Άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 1 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου συνεπεία της Τουρκικής εισβολής τον Ιούλιο του 1974. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Αιτητή με την αγόρευση τους ομολογώ ότι στάθηκαν πολύ υποβοηθητικοί στο έργο του Δικαστηρίου κυρίως ως προς τη νομική πτυχή που διέπει το αίτημα. Όπως εξηγεί ο Αιτητής στην ένορκη δήλωσή του, με απόφαση του το ΕΔΑΔ (Τεκμ.1) («η Απόφαση»), αποφάσισε ότι: (α) υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 1 της ΕΣΔΑ, (β) σε αυτό το στάδιο δεν μπορούσε να διακριβωθεί το ζήτημα της δίκαιης ικανοποίησης δυνάμει του Άρθρου 41 της ΕΣΔΑ και το ζήτημα επιφυλάχθηκε. Ακολούθησε η απόφαση του ΕΔΑΔ της 26.10.2010 (Τεκμ.2), με την οποία αποφασίστηκε η δίκαιη ικανοποίηση του, αποφασίζοντας όπως η Καθ' ης η αίτηση τού καταβάλει €450.000,00 πλέον €8.000,00 έξοδα, πλέον τόκο 3%, πλέον το επιτόκιο διευκόλυνσης οριακής χρηματοδότησης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (marginal Lending rate of the European Central Bank). O Αιτητής δηλώνει ότι μέχρι και την καταχώριση της παρούσας αίτησης ουδέν ποσό τού καταβλήθηκε με το οφειλόμενο ποσό να ανέρχεται σήμερα λόγω των τόκων τουλάχιστον στις €622.114,52σ. (εξακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες εκατόν δέκα τέσσερα ευρώ και πενήντα δύο σέντς). Επισυνάπτει προς τούτο στην ένορκη δήλωσή του ως Τεκμ. 3, αντίγραφο της σχετικής κατάστασης τόκων μέχρι τις 31.12.2021, η οποία του απεστάλη από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Ο Αιτητής κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων του, επιδιώκει, όπως εξηγεί - στο τέλος μιας σειράς διαδικασιών λόγω της ασυλίας που απολαμβάνει η Μεσεγγυούχος -, να επιτύχει την κατάσχεση των κονδυλίων που η Καθ' ης η αίτηση δικαιούται, μέχρι του ποσού της ως άνω Απόφασης - η οποία κατέστη τελεσίδικη, δυνάμει του Άρθρου 44
(2)της ΕΣΔΑ την 01.03.2010 -, δυνάμει του Κανονισμού 231/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση Μηχανισμού Προ Ενταξιακής Βοήθειας (ο «ΜΠΒ ΙΙ»), ως το Τεκμ. 4 στην ένορκη δήλωσή του και τα ποσά που έχουν καταστεί εισπρακτέα από την Τουρκία δυνάμει των ως άνω υπό (α), (β) και (γ) συμφωνιών ως εμφαίνονται στο αιτητικό Α της αίτησης. Όπως περαιτέρω επεξηγήθηκε και στην αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή, η προαναφερόμενη σειρά διαδικασιών έχει ως ακολούθως: (α) Η εξασφάλιση Διατάγματος παγώματος υπό όρους (garnishee order nisi) από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου του ποσού των €622.114,52σ. (εξακοσίων είκοσι δυο χιλιάδων εκατό δέκα τέσσερα ευρώ και 52 σεντς) σχετικά με τα κεφάλαια που προορίζονται για την Καθ' ης η αίτηση και είναι υπό τον έλεγχο της Μεσεγγυούχου ως η παρούσα αίτηση, (β) Την καταχώριση αίτησης στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ( «το ΔΕΕ»), για άρση της ασυλίας της Μεσεγγυούχου έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η επίδοση του Διατάγματος. Σχετική προς τούτο είναι η υπόθεση Case 1/88 SA Générale de Banque v. Commission [1989] ECR
- (γ) Στην περίπτωση άρσης της ασυλίας της Μεσεγγυούχου, την καταχώρηση Αίτησης δια Κλήσεως προς τη Μεσεγγυούχο και την Καθ' ης η αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμόχωστου προς τον σκοπό κατάσχεσης των εν λόγω κεφαλαίων για την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους της Καθ' ης η αίτηση. Όπως περαιτέρω επεξηγείται, το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, ως το εθνικό Δικαστήριο, είναι το καθ΄ ύλην αρμόδιο δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσον το αιτούμενο Διάταγμα μπορεί να εκδοθεί, εφόσον η ασυλία που απολαμβάνει η Μεσεγγυούχος είναι αυτόματη. Το ΔΕΕ ακολούθως θα αποφασίσει εάν θα δώσει άδεια για επίδοση του Διατάγματος, αίροντας με αυτό τον τρόπο την ασυλία της Μεσεγγυούχου. Προς τούτο γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Antippas v. Commission of the European Communities Case C-1/02 SA όπου αναφέρονται τα ακόλουθα (παράγραφοι 12 -14): «The first point to be noted here is that Article 1 of the Protocol provides that 'the property and assets of the Community shall not be the subject of any administrative or legal measure of constraint without the authorisation of the Court of Justice'. The purpose of that provision is to ensure that there is no interference with the functioning and independence of the Communities (Case 1/88 SA Générale de Banque v Commission [1989] ECR 857, paragraph 2, and Case C-1/00 SA Cotecna Inspection v Commission [2001] ECR I-4219, paragraph 9). On the other hand, it is neither the object nor the effect of Article 1 of the Protocol to substitute the Court's review for that exercised by the national court with jurisdiction to determine whether all the conditions for a garnishee order are actually satisfied. Thus, the determination of the question of the garnishee's indebtedness to the judgment debtor does not fall within the Court's jurisdiction but within that of the competent national court. Consequently, the jurisdiction of the Court with respect to garnishee orders is confined to considering whether such measures are likely, in view of the effects which they have under the applicable national law, to interfere with the proper functioning and the independence of the European Communities (Cotecna Inspection v Commission, cited above, paragraph 10)». ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ (α) Δικονομική Βάση Η αίτηση βασίζεται επί της ουσίας στα άρθρα 73 και 74 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 ως τροποποιήθηκε. Εκτενής ανάλυση της διαδικασίας όπως προνοείται στα πιο πάνω άρθρα και στις νομολογιακές αρχές γίνεται στην απόφαση του κ. Μ. Παπαμιχαήλ, Π.Ε.Δ., ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. Μάρκος Κουζαλής κ.α., Αρ. Αγωγής: 948/09 Ε.Δ. Αμμοχώστου, 01.12.
- Παραθέτω εκτενές απόσπασμα της απόφασης αυτής για να γίνει κατανοητή η λειτουργία της διαδικασίας που ακολουθείται κατά την εφαρμογή των πιο πάνω νομοθετικών διατάξεων: «Η φύση της διαδικασίας για έκδοση διαταγμάτων μεσεγγύησης αναφέρθηκε στην υπόθεση Heatron Co. Ltd v. B. M. Rising Engineering Works Ltd
(1999)1(Α) ΑΑΔ 711, αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα (μεσεγγυούχου) για προνομιακό ένταλμα certiorari στην οποία χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία έκδοσης του με μονομερή αίτηση, διαδικασία που απαιτούσε, σύμφωνα με το άρθρο 77 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, την συναίνεση του Γενικού Εισαγγελέα. Παραθέτω το πιο κάτω σχετικό απόσπασμα: "Επισημαίνω εν πρώτοις ότι επρόκειτο περί εναρκτήριας διαδικασίας και όχι ενδιάμεσης παρ' όλον που άρχισε με μονομερή αίτηση: βλ. την ανάλογη περίπτωση στην Udruzena Beogradska Banka v. WestacreInvestment, Inc, Πολ. Έφεση 9423 ημερ. 28.1.
- Η αίτηση είχε ως αντικείμενο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 73, την ίδια την έκδοση του εντάλματος κατάσχεσης και όχι παρεμπίπτοντος διατάγματος. Το ότι θα ακολουθούσε του εντάλματος Δικαστική διεργασία πριν από την οριστικοποίηση, που σημαίνει ότι επρόκειτο για ένταλμα nisi, δεν μεταβάλλει τη φυσιογνωμία της διαδικασίας". Κατά συνέπεια η αίτηση ορθά έγινε μονομερώς ως εναρκτήρια αίτηση στην αγωγή μετά την έκδοση απόφασης προς εκτέλεση εκ συμφώνου δικαστικής απόφασης για την έκδοση των διαταγμάτων κατάσχεσης που προβλέπονται στα άρθρα 73 και 74 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 κατά των μεσεγγυούχων και όχι του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 (garnishee degree nisi) και παρέμεινε η διάθεση της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο αφού ακουστούν όλες οι πλευρές (άρθρο 78 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6) περιλαμβανομένων του Καθ΄ ου η αίτηση
- Ακολουθήθηκε ουσιαστικά η διαδικασία που ακολουθήθηκε στη Heatron Co (ανωτέρω) πλην όμως εκεί δόθηκε άδεια για καταχώρηση αίτησης προνομιακού εντάλματος certiorari επειδή δεν υπήρχε η συναίνεση του Γενικού Εισαγγελέα (μεσεγγυούχου) όπως προβλέπεται στο άρθρο 77 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 (ανωτέρω). Σύμφωνα με το άρθρο 14
(1)(δ) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, η κατάσχεση εις χείρας τρίτου είναι μια από τις μεθόδους εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων. Πιο συγκεκριμένα ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπει στο Μέρος VII, την εκτέλεση αποφάσεων δια της κατάσχεσης ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου, άρθρα 73, 74 και
- Τα ακόλουθα επιβεβαιώνουν την ορθότητα της ακολουθείσας διαδικασίας της μονομερούς αίτησης για την οποία διαμαρτύρεται ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 και η οποία όμως δεν τον αφορά αλλά αφορά τον μεσεγγυούχο. Διάθεση της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε "
- Το Δικαστήριο αφού ακούσει τα πρόσωπα που δυνατό να θεωρήσει ως ενδιαφερόμενα ή αφού ειδοποιήσει αυτά να παραστούν, δύναται να διατάξει όπως οποιοδήποτε μέρος της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε στα χέρια τρίτου, το οποίο συνίσταται από χρήματα και τραπεζογραμμάτια ή επαρκές μέρος αυτών, πληρωθεί στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή όπως πωληθεί κάποιο μέρος που δεν συνίσταται από χρήματα ή τραπεζογραμμάτια, στο μέτρο κατά το οποίο θεωρείται αναγκαίο για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, και τα χρήματα από την πώληση ή επαρκές μέρος αυτών διατεθούν για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης και όπως το ένταλμα αρθεί ή δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ως ήθελε κρίνει δίκαιο και εκδίδει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τα έξοδα που προέκυψαν από την έκδοση του εντάλματος, ως ήθελε κρίνει ορθό". Θεωρώ χρήσιμη, για την κατανόηση της διαδικασίας που περιγράφεται στα ανωτέρω άρθρα του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, την παραπομπή στο Σύγγραμμα Halsbury΄s Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, σελίδες 331 και 332, όπου, με αναφορά στη RSC Ord. 49 (Garnishee Proceedings), επεξηγείται ότι η διαδικασία κατάσχεσης εις χείρας τρίτου διαλαμβάνει δύο στάδια και στο παρελθόν μάλιστα καταχωρώντας δύο αιτήσεις, μία μονομερώς και μία δια κλήσεως: (α) Το πρώτο στάδιο (που αντιστοιχεί στα διαλαμβανόμενα στα άρθρα 73 και 74 του Κεφ. 6, ανωτέρω) αφορά στην εξασφάλιση από τον εξ αποφάσεως πιστωτή μονομερούς διατάγματος (garnishee order nisi), το οποίο απευθύνεται στον μεσεγγυούχο και τον καλεί να εμφανιστεί κατά την ημερομηνία και ώρα κατά την οποία θα εξεταστεί το ζήτημα, ενώ στο μεταξύ διατάζεται να μην αποξενώσει το ποσό το οποίο αναφέρεται στο διάταγμα. (β) Κατά το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας (που αντιστοιχεί στα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 78 του Κεφ. 6, ανωτέρω) εξετάζεται κατά πόσον η περίπτωση είναι τέτοια ώστε ο μεσεγγυούχος να διαταχθεί να πληρώσει το ποσό το οποίο διατάχθηκε να μην αποξενώσει στον εξ αποφάσεως πιστωτή προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους και των εξόδων. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση υπόθεση F. Hoffman - La Roche and Co A.G. v. Inter-Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Limited κ.α.
(1969)1 CLR 103, 113: "Section 73 to 81, Part VII of the Civil Procedure Law, Cap. 6 provide that, if an application for the issue of a writ of attachment is granted by the Court, a writ goes out to the third party (the garnishee) calling him to appear before the Court and be examined regarding the money or other movable property in his hands which is alleged to be the property of, or due to, the judgment debtor. Under the provisions of section 74, that property becomes security in the hands of the garnishee, for the satisfaction of the claim of the judgment creditor. Finally, under section 78, the court after hearing all interested persons, may order that any part of the money attached shall be paid over to the judgment creditor in satisfaction of his judgment"». Στην πρόσφατη Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΑ ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΓΣΠ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ v. ULYSSES INVESTMENTS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 171/14, 30/12/2021, ECLI:CY:AD:2021:A596, επιβεβαιώθηκε ότι η επίδικη διαδικασία αφορά και σε μελλοντικές εισπράξεις χρηματικών ποσών ενόσω το διάταγμα κατάσχεσης παρέμενε σε ισχύ καθώς και ότι το Άρθρο 73, Κεφ.6, δεν περιορίζει την έκδοση διατάγματος κατάσχεσης στα χέρια τρίτου μονάχα σε χρέη, αλλά την επεκτείνει και σε άλλες μορφές δικαιωμάτων, όπως σε αγαθά, χρήματα και εγγυήσεις για χρηματικά ποσά. Περαιτέρω, στην απόφαση Carna Plants Ltd. ν. Masalcha Others
(1990)1 Α.Α.Δ. 28, αποφασίστηκε ουσιαστικά ότι η διαδικασία «παγώματος» που παρέχεται από το άρθρο 73 του Κεφ. 6 είναι ανάλογη με αυτήν της έκδοσης Διαταγμάτων τύπου Mareva. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι στην Carna, η απόφαση περί της μη έκδοσης του Διατάγματος έγινε στη βάση της απόφασης Pastella v. Marine Iranian Tanker
(1987)1 C.L.R. 583. Το κύριο ερώτημα της απόφασης Pastella, πιο πάνω, ήταν το κατά πόσο θα μπορούσε να εκδοθεί Διάταγμα τύπου Mareva σε πλοίο που βρισκόταν εκτός δικαιοδοσίας με το Δικαστήριο να αποφασίζει, στη βάση της κρατούσας τότε Νομολογίας στην Αγγλία, ότι δεν μπορούν να εκδοθούν τέτοια Διατάγματα όταν το αντικείμενο τους βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Εκτενής ανάλυση της απόφασης Pastella έγινε στην απόφαση της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Seamark Consultancy Services Ltd κ.ά. ν. Joseph P Lasala κ.ά.
(2007)1 Α.Α.Δ. 162. Η πιο πάνω απόφαση ανέτρεψε το σκεπτικό της Pastella στην ουσία επεκτείνοντας τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου σχετικά με την έκδοση Διαταγμάτων που αφορούν στοιχεία ενεργητικού που βρίσκονται εκτός Κύπρου. Είναι η θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή, με την οποία και συμφωνώ, ότι στη βάση της απόφασης Carna, οι αρχές της απόφασης Lasala πιο πάνω τυγχάνουν εφαρμογής. Όταν μάλιστα, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του Αιτητή, η Μεσεγγυούχος βρίσκεται και στην Κύπρο. (β) Δεσμευτικότητα Αποφάσεων του ΕΔΑΔ Εκείνο όμως το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο ασφαλώς είναι και η φύση της απόφασης του ΕΔΑΔ σε σχέση με την Κυπριακή έννομη τάξη. Σύμφωνα με το άρθρο 46
(1)της ΕΣΔΑ οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ είναι δεσμευτικές προς τα κράτη που είναι μέρη της σύμβασης. Το άρθρο αυτό προνοεί τα ακόλουθα: «1. Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να συμμορφώνονται προς τις οριστικές αποφάσεις του Δικαστηρίου επί των διαφορών στις οποίες είναι διάδικοι». Σημειώνεται ότι διά της ΕΣΔΑ καθιδρύθηκε μηχανισμός εποπτείας της εκτέλεσης των αποφάσεων του ΕΔΑΔ μέσω της Επιτροπής Υπουργών [βλ. άρθρα 46
(4)και 46
(5)], χωρίς όμως να προβλέπεται ότι ο εν λόγω μηχανισμός αποτελεί το μοναδικό μέσο εκτέλεσης. Το ίδιο το ΕΔΑΔ, σε σχέση με το δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη δυνάμει του Άρθρου 6 και ειδικότερα σε σχέση με την εκτέλεση αποφάσεων, αναφέρει τα ακόλουθα: «However, that right would be illusory if a Contracting State's domestic legal system allowed a final, binding judicial decision to remain inoperative to the detriment of one party.» (βλ. HORNSBY v. GREECE, Αίτηση αρ. 18357/91, παράγραφος 40). Τα πιο πάνω ασφαλώς και θα πρέπει να τυγχάνουν εφαρμογής και στις ίδιες τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, παρόλο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η απόφαση δεν είναι εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. (γ) Οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ στην Κυπριακή έννομη τάξη Η ΕΣΔΑ κυρώθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία με τον περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικό) Νόμο του 1962. Δυνάμει του άρθρου 169
(3)του Συντάγματος, έχει μάλιστα αυξημένη ισχύ έναντι των ημεδαπών νόμων. Το ΕΔΑΔ έχει συσταθεί δυνάμει του άρθρου 19 της ΕΣΔΑ και συνεπώς αποτελεί μέρος της Κυπριακής έννομης τάξης, ήτοι οι αποφάσεις του δεν συνιστούν αλλοδαπές αποφάσεις δυνάμει του περί Αλλοδαπών Αποφάσεων (αμοιβαία εκτέλεση) Νόμου, Κεφ.10 ως τροποποιήθηκε, αλλά εμπίπτει στο άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ως τροποποιήθηκε. Περαιτέρω, με δεδομένο το γεγονός ότι η Απόφαση αφορά την παραβίαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κύπριου πολίτη από τρίτη χώρα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ήτοι την κατεχόμενη Αμμόχωστο επί της οποίας το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου ασκεί δικαιοδοσία. Με βρίσκει επομένως σύμφωνο η θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων του Αιτητή ότι η Απόφαση μπορεί να τύχει εκτέλεσης μέσω των Κυπριακών Δικαστηρίων. Αυτό ενισχύεται και από το άρθρο 1 της ΕΣΔΑ το οποίο αναφέρει ότι: «The High Contracting Parties shall secure to everyone within their jurisdiction the rights and freedoms defined in Section I of this Convention». ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΜΕΣΕΓΓΥΟΥΧΟΥ Ο Αιτητής στις παρ. 8 - 10 αναφέρει ότι το ποσό των €622.114,52σ. του οποίου επιδιώκεται το πάγωμα, οφείλεται ή/και κρατείται προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση δυνάμει του ΜΠΒ ΙΙ. Περαιτέρω, από τη συνδυαστική ανάγνωση των σχετικών προνοιών που παρατίθενται πιο κάτω του ΜΠΒ ΙΙ, του Εκτελεστικού Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 447/2014 και του Δημοσιονομικού Κανονισμού 2018/1046 (ως τυγχάνουν αναφοράς και στα προοίμια των σχετικών Annual Action Pogrammes που επισυνάπτονται στο Τεκμ. 6 και οι Συμφωνίες Χρηματοδότησης ως τα Τεκμήρια 7 - 9 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή, γεννούν δικαιώματα υπέρ της Τουρκίας έναντι της Μεσεγγυούχου. ΜΠΒ ΙΙ Η Καθ' ης η αίτηση, δυνάμει απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, έχει το καθεστώς υποψήφιας χώρας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (σχετικό είναι το άρθρο 6 του προοιμίου και Παράρτημα Ι του ΜΠΒ ΙΙ) Το κονδύλι για την προενταξιακή βοήθεια (για όλες τις υποψήφιες χώρες) είναι €11.698.668.000 Ευρώ (σχετικό είναι το άρθρο 15 του ΜΠΒ ΙΙ). Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Επιτροπής, στην οποία παραπέμπει ο Αιτητής, το συνολικό κονδύλι για την Καθ' ης η αίτηση είναι €3,533 εκατομμύρια. Περαιτέρω, το άρθρο 2
(1)του ΜΠΒ ΙΙ αναφέρει τα ακόλουθα: «Η βοήθεια βάσει του παρόντος κανονισμού επιδιώκει την επίτευξη των ακόλουθων ειδικών στόχων, σύμφωνα με τις ανάγκες εκάστου δικαιούχου του παραρτήματος Ι, καθώς και του επιμέρους θεματολογίου διεύρυνσης: α) στήριξη των πολιτικών μεταρρυθμίσεων, μεταξύ άλλων μέσων:. . ii) της προώθησης και προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, του μεγαλύτερου σεβασμού των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ανήκουν σε μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των διεμφυλικών και μεσοφυλικών προσώπων, καθώς και μέσω της προάσπισης της ισότητας των φύλων, της εξάλειψης των διακρίσεων και της ανοχής, καθώς και της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης και του σεβασμού της πολιτισμικής πολυμορφίας.». Ανάλογες αναφορές σχετικά με την σημασία της προάσπισης και σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περιέχονται στο άρθρο 3 του προοιμίου, άρθρο 2
(2)(α) και Παράρτημα ΙΙ παράγραφος (β) του ΜΒΠ ΙΙ. Είναι η θέση του Αιτητή, η οποία με βρίσκει σύμφωνο, ότι η συμμόρφωση με τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ συνιστούν μέτρο προώθησης και σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συνεπώς η παρούσα αίτηση εντάσσεται εντός του πνεύματος του ΜΠΒ ΙΙ, αν όχι του γράμματος αυτού. Επιπρόσθετα το ΜΠΒ ΙΙ προβλέπει, μεταξύ άλλων, την έκδοση εγγράφων στρατηγικής (strategy papers) (άρθρο 6), που καθορίζουν τις προτεραιότητες δράσης καθώς και «Συμφωνίες Πλαίσιο» με τις δικαιούχες χώρες (άρθρο 8). Η εφαρμογή των προγραμμάτων χρηματοδότησης θα γίνεται, σύμφωνα με το άρθρο 7 του ΜΠΒ ΙΙ, στη βάση τριών πιθανών μεθόδων ως εξής: άμεση διαχείριση, έμμεση διαχείριση, κοινή διαχείριση. Οι όροι αυτοί δεν διευκρινίζονται ειδικά στον ΜΠΒ ΙΙ αλλά αναφέρονται στις γενικές μεθόδους διαχείρισης του προϋπολογισμού της ΕΕ. Η έμμεση διαχείριση προβλέπει τη διαχείριση ενός προγράμματος από τις αρχές ενός τρίτου κράτους. Εκτελεστικός Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 447/2014 O Εκτελεστικός Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 447/2014 της Επιτροπής, της 2ας Μαΐου 2014, σχετικά με τους ειδικούς κανόνες εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 231/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ ΙΙ) ρυθμίζει την εφαρμογή του ΜΠΒ ΙΙ (ο «Εκτελεστικός Κανονισμός»). Ο Εκτελεστικός Κανονισμός θεσπίζει ενιαίους όρους εφαρμογής του ΜΠΒ ΙΙ. Το άρθρο 2 ορίζει, μεταξύ άλλων, τις εξής έννοιες: «πρόγραμμα»: το πρόγραμμα δράσης, τα μεμονωμένα μέτρα, τα ειδικά μέτρα ή τα μέτρα στήριξης που προβλέπονται στα άρθρα 2 και 3 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 236/2014· «συμφωνία-πλαίσιο»: η συμφωνία μεταξύ της Επιτροπής και δικαιούχου του ΜΠΒ ΙΙ και ισχύει για όλους τους τομείς πολιτικής του ΜΠΒ ΙΙ, με την οποία θεσπίζονται οι αρχές της χρηματοδοτικής συνεργασίας μεταξύ του δικαιούχου του ΜΠΒ ΙΙ και της Επιτροπής δυνάμει του παρόντος κανονισμού· «συμφωνία χρηματοδότησης»: η ετήσια ή πολυετής συμφωνία που συνάπτεται μεταξύ της Επιτροπής και δικαιούχου του ΜΠΒ ΙΙ για τη χρησιμοποίηση της χρηματοδοτικής βοήθειας της Ένωσης με στόχο την υλοποίηση δράσης που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού. Το άρθρο 7 του Εκτελεστικού Κανονισμού προβλέπει τον ορισμό «Εθνικού Συντονιστή ΜΠΒ (ΕΣΜΠΒ)» ['National IPA Coordinator', (NIPAC)] και τον ορισμό «Εθνικού Διατάκτη (ΕΔ) ['National Authorising Officer' (NAO)]. Το άρθρο 9
(1)-
(2)του Εκτελεστικού Κανονισμού προβλέπει σημαντικές αρμοδιότητες του Εθνικού Διατάκτη στη διαχείριση της χρηματοδότησης: Άρθρο 9 Καθήκοντα και αρμοδιότητες του εθνικού διατάκτη
- Ο ΕΔ φέρει τη γενική ευθύνη για τη δημοσιονομική διαχείριση της βοήθειας του ΜΠΒ ΙΙ στον δικαιούχο του ΜΠΒ ΙΙ και είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση της νομιμότητας και της κανονικότητας των δαπανών.
- Ο ΕΔ είναι υψηλόβαθμος εκπρόσωπος της κυβέρνησης ή της εθνικής διοίκησης του δικαιούχου του ΜΠΒ ΙΙ και διαθέτει τη δέουσα εξουσία. Ο Δημοσιονομικός Κανονισμός 2018/1046 Οι γενικές μέθοδοι διαχείρισης του προϋπολογισμού προβλέπονται στο άρθρο 62 του Κανονισμού (ΕΕ, Ευρατομ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 18ης Ιουλίου 2018 σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης (Financial Regulation) «ο Δημοσιονομικός Κανονισμός». Σημειώνεται ότι ο Δημοσιονομικός Κανονισμός αντικατέστησε τον Κανονισμό 966/2012, το λεκτικό του οποίου δεν διαφοροποιείται στις σχετικές πρόνοιες επί της ουσίας. Το άρθρο 62 προβλέπει ότι η εκτέλεση του προϋπολογισμού της ένωσης γίνεται: α) άμεσα ή με «άμεση διαχείριση» από τους αξιωματούχους της Ένωσης β) υπό το καθεστώς επιμερισμένης διαχείρισης με τα κράτη μέλη, ή «επιμερισμένη διαχείριση» και γ) έμμεσα ή με «έμμεση διαχείριση» μέσω της ανάθεσης καθηκόντων εκτέλεσης του προϋπολογισμού και με τρίτες χώρες ή τις οντότητες που έχουν αυτές ορίσει. Ο Δημοσιονομικός Κανονισμός κάνει μια διάκριση μεταξύ «δημοσιονομικής δέσμευσης» των σχετικών πόρων, κατά το άρθρο 110 του Δημοσιονομικού Κανονισμού και «νομικής δέσμευσης», σύμφωνα με το άρθρο
- Το άρθρο 111 ορίζει ότι κάθε δαπάνη αποτελεί: «αντικείμενο ανάληψης, εκκαθάρισης, εντολής πληρωμής και πληρωμής». Υπεύθυνος για τις πράξεις αυτές είναι ο αρμόδιος «διατάκτης». Το άρθρο 112
(4)του Δημοσιονομικού Κανονισμού 2018 επιφυλάσσει ειδική ρύθμιση στην χρηματοδότηση τρίτων χωρών και ορίζει σχετικά: Άρθρο 112 Είδη δημοσιονομικών δεσμεύσεων [.]
- Η συνολική δημοσιονομική δέσμευση υλοποιείται είτε με τη σύναψη συμφωνίας χρηματοδότησης ['finance agreement'], η οποία προβλέπει τη μεταγενέστερη σύναψη μιας ή περισσότερων νομικών δεσμεύσεων, είτε με την ανάληψη μιας ή περισσότερων νομικών δεσμεύσεων. Οι χρηματοδοτικές συμβάσεις ['finance agreement'], οι οποίες υπάγονται στον τομέα της άμεσης χρηματοδοτικής βοήθειας προς τρίτες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της δημοσιονομικής στήριξης, και οι οποίες αποτελούν νομικές δεσμεύσεις, μπορούν να οδηγούν σε πληρωμές χωρίς ανάληψη άλλων νομικών δεσμεύσεων». O κανονισμός παραπέμπει επίσης στις γενικές διατάξεις του Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 236/2014 για τον καθορισμό κοινών κανόνων και διαδικασιών για την εφαρμογή των μηχανισμών χρηματοδότησης της εξωτερικής δράσης της Ένωσης. Ο Κανονισμός 236/2014 ρυθμίζει γενικά θέματα της χρηματοδότησης ολόκληρης της εξωτερικής δράσης της ΕΕ, όχι μόνο την προενταξιακή βοήθεια. Επίδικες Συμφωνίες Χρηματοδότησης Σε σχέση με τις Συμφωνίες Χρηματοδότησης για τα έτη 2018, 2019 και 2020 προκύπτει ότι η καταβολή της χρηματοδότησης στην Τουρκία (συνολικό ποσό περίπου των 380 εκ. ευρώ), δεν γίνεται για κάθε πρόγραμμα ξεχωριστά, αλλά προκαταβάλλεται εν' όψει της πραγματοποίησης ενός συνολικού προγράμματος Δράσεων, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα σε κάθε ειδική συμφωνία. Η διάρκεια των Συμφωνιών των ετών 2018-2020 είναι εξαετής και συνεπώς οι πληρωμές ενδέχεται να γίνονται τακτικά έως και το
- Κατά την περίοδο αυτή η Δημοκρατία της Τουρκίας έχει έννομες αξιώσεις έναντι της ΕΕ για την προ-πληρωμή των σχετικών ποσών που προβλέπονται στις Χρηματοδοτικές Συμφωνίες (Τεκμ. 7-9 της Ε/Δ Ραμόν), ως εξής: (α) Κατά την έναρξη του εκάστοτε Προγράμματος η Τουρκική Δημοκρατία έχει αξίωση προκαταβολής του ποσού που αντιστοιχεί στην πρόβλεψη των δαπανών για το πρώτο έτος λειτουργίας του Προγράμματος (άρθρο 5
(1)Συμφωνίας - Γενικοί Όροι). (β) Η Τουρκική Δημοκρατία έχει αξιώσεις νέας προκαταβολής μόλις το τραπεζικό υπόλοιπο πέσει κάτω από την πρόβλεψη δαπανών για τους επόμενους πέντε μήνες του Προγράμματος (άρθρο 5
(2)Συμφωνίας - Γενικοί Όροι). (γ) Το ποσό της νέας προκαταβολής θα αντιστοιχεί στις προβλεπόμενες δαπάνες των επομένων δεκατεσσάρων μηνών μείον το υπόλοιπο στον τραπεζικό λογαριασμό του Προγράμματος (άρθρο 5
(4)Συμφωνίας - Γενικοί Όροι). Στην βάση επομένως των πιο πάνω και ένεκα της φύσης της αξίωσης του (απόφαση ΕΔΑΔ για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων) σε συνάρτηση με τον σκοπό της βοήθειας στη βάση του ΜΠΒ ΙΙ, ήτοι η ένταξη στην ΕΕ, προαπαιτούμενο της οποίας είναι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι δυνατό να επιτραπεί η άρση της ασυλίας επί όλων των δράσεων που αναφέρονται στις Συμφωνίες Χρηματοδότησης. Επιπρόσθετα, το ύψος των κονδυλίων προς την Τουρκία σε συνάρτηση με το ποσό του οποίου αξιώνεται το πάγωμα, πρακτικά ομιλούντες, δεν είναι ικανό να σταματήσει τη διεξαγωγή της πολιτικής της Ένωσης σε σχέση με την προενταξιακή βοήθεια προς την Τουρκία. Στην ένορκη δήλωση του ο Αιτητής επισυνάπτει τα Τεκμ. 19 και 20 όπου αποκαλύπτεται η προηγούμενη παρόμοια προσπάθεια του στην υπόθεση Ραμόν v. Επιτροπής, η οποία κατά την αντίληψη μου διαφοροποιείται από την παρούσα όπου πλέον γίνεται ο καθορισμός των συγκεκριμένων δράσεων επί των οποίων θα κληθεί το ΔΕΕ να άρει την ασυλία της Μεσεγγυούχου στη βάση των Συμφωνιών Χρηματοδότησης της Τουρκίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ/ΕΞΟΔΑ: Είναι η εισήγηση των ευπαιδεύτων συνηγόρων του Αιτητή, η οποία με βρίσκει σύμφωνο, ότι τα αιτούμενα Διατάγματα μπορούν να εκδοθούν από το παρόν Δικαστήριο εφόσον: (α) Η Απόφαση είναι δεσμευτική για την Τουρκία και συνεπώς επιδέχεται εκτέλεσης, (β) Ένεκα της κύρωσης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (εφεξής «ΕΣΔΑ»), από την Κυπριακή Δημοκρατία και του Άρθρου 169 του Συντάγματος, οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ συνιστούν μέρος της Κυπριακής έννομης τάξης, (γ) Με την παρούσα αίτηση επιζητείται Διάταγμα για πάγωμα των εν λόγω κεφαλαίων, το οποίο να συνταχθεί και/ή ενεργοποιηθεί και/ή εκδοθεί μόνο όταν εξασφαλιστεί η άδεια του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, (δ) Σε περίπτωση άρσης της ασυλίας της Μεσεγγυούχου, τόσο η Καθ' ης η αίτηση όσο και η Μεσεγγυούχος θα έχουν τότε το δικαίωμα να ακουστούν σχετικά με το κατά πόσον τα εν λόγω κεφάλαια θα πρέπει τελικά να κατασχεθούν η όχι. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω στην έγκριση της αίτησης και στην έκδοση του Διατάγματος ως το Α αιτητικό της αίτησης, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί και παρατίθεται στην αρχή της απόφασης αυτής. Το προσωρινό διάταγμα ορίζεται επιστρεπτέο στις 07.11.2022 και ώρα 09:00 π.μ. Επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης. (Υπ.)............ Χρ. Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο