← Κύπρος

ΝΙΚΟΥ ΣΙΑΚΟΛΑ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ / ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΣΙΑΚΟΛΑ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜ

ΝΙΚΟΥ ΣΙΑΚΟΛΑ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ / ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΣΙΑΚΟΛΑ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 3630/2014, 27/3/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2023:A64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3630/2014 Μεταξύ: ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΙΑΚΟΛΑ Eναγόντα και ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Eναγόμενου ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 2/7/2018 ΝΙΚΟΥ ΣΙΑΚΟΛΑ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ / ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΣΙΑΚΟΛΑ Ενάγοντα και ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγόμενου Ημερομηνία: 27 Μαρτίου 2023 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Η. Αγαθοκλέους για ΑΓΑΘΟΚΛΕΟΥΣ - ΝΕΟΦΥΤΟΥ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους: κα Α. Χατζηιωσήφ. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αγωγή ο Ενάγων αξιώνει την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων εναντίον του Εναγόμενου για πόνο, ταλαιπωρία και απώλεια ανέσεων και απολαύσεων της ζωής του Γεώργιου Σιακόλα (εν τοις εφεξής ο Αποβιώσας) στη βάση της κατ' ισχυρισμό άδικης και/ή παράνομης κράτησης του Αποβιώσαντα ως αποτέλεσμα επιβολής όρων εγγύησης από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στο πλαίσιο Ιδιωτικής Ποινικής υπόθεσης που αντιμετώπιζε ο Αποβιώσας, τους οποίους, ο Αποβιώσας, απέτυχε να εκπληρώσει. Περαιτέρω, αξιώνει την επιδίκαση γενικών και/ή παραδειγματικών και/ή τιμωρητικών και/ή επαυξημένων αποζημιώσεων εναντίον του Εναγόμενου για παράβαση των συνταγματικών και/ή νομικών δικαιωμάτων του Αποβιώσαντα. Σύμφωνα με τη δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα, στις 3/10/2011 το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στο πλαίσιο Ιδιωτικής Ποινικής υπόθεσης που αντιμετώπιζε ο Αποβιώσας επέβαλε αυξημένους όρους εγγύησης για τη διασφάλιση της παρουσίας του Αποβιώσαντα κατά τη δίκη του μεταξύ των οποίων, η υπογραφή εγγύησης ύψους €200.000 με ένα αξιόχρεο εγγυητή. Το Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου δεν αποδέχθηκε ως αξιόχρεο εγγυητή την εταιρεία του Αποβιώσαντα που προσφέρθηκε να εγγυηθεί τον Αποβιώσαντα με αποτέλεσμα αυτός να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τις 5/10/

  1. Κατόπιν καταχώρισης έφεσης εκ μέρους του Αποβιώσαντα, το Ανώτατο Δικαστήριο, ακύρωσε τον εν λόγω όρο. Σύμφωνα με τη δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα, η άδικη κράτηση του Αποβιώσαντα κακοποίησε βάναυσα την προσωπικότητα του και του προκάλεσε τεράστια ταλαιπωρία και ψυχική οδύνη αφού παρά το γεγονός ότι αυτός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία επέβαλλαν να διαμένει σε πολύ ιδιαίτερες συνθήκες και να έχει συνεχή ιατρική στήριξη και φροντίδα, αναγκάστηκε να παραμείνει υπό κράτηση από τις 3/10/2011 μέχρι τις 5/10/
  2. Είναι η περαιτέρω δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα ότι λόγω της ανωτέρω αναφερόμενης κράτησης του έχει υποστεί απώλεια κοινωνικής υπόληψης και προσβολή της προσωπικότητας του και συνεπεία της κράτησης του, η ήδη βεβαρημένη κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Στην αντίπερα όχθη, ο Εναγόμενος στην Έκθεση Υπεράσπισης του αρνείται και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα και αναφέρει ότι η κράτηση του Αποβιώσαντα ήταν καθόλα νόμιμη και δικαιολογημένη και ο λόγος που ο Αποβιώσας παρέμεινε υπό κράτηση για δύο μέρες ήταν επειδή δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τους όρους του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, δικογραφείται ότι ο Αποβιώσας ουδέποτε έθεσε ζήτημα παράνομης κράτησης του στην έφεση που αυτός καταχώρισε εναντίον της απόφασης δυνάμει της οποίας επιβλήθηκαν οι όροι για τη διασφάλιση της παρουσίας του στο πλαίσιο της Ιδιωτικής Ποινικής υπόθεσης που αντιμετώπιζε ο Αποβιώσας και στο πλαίσιο της οποίας επιβλήθηκαν οι σχετικοί όροι και αυτό το οποίο αιτήθηκε ήταν τη διαγραφή της λέξης «αξιόχρεος» εγγυητής. Στην Απάντηση στην Έκθεση Υπεράσπισης, ο Ενάγων επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης του και αναφέρει ότι ως αποδείχθηκε εκ των υστέρων και ειδικότερα με την απόφαση του εφετείου, η κράτηση του Αποβιώσαντα ήταν άδικη και/ή παράνομη. Περαιτέρω, αναφέρει ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο όριζε χαμηλότερο ποσό με αξιόχρεο εγγυητή αυτός είχε τη δυνατότητα να εξεύρει άλλο άτομο να τον εγγυηθεί αλλά λόγω του υπερβολικού ύψους της εγγύησης που τέθηκε δεν μπόρεσε να εξεύρει κάποιο. Προς απόδειξη της υπόθεσης του Ενάγοντα έδωσε μαρτυρία ο ίδιος (ΜΕ1). Για την πλευρά της Υπεράσπισης έδωσε μαρτυρία ένας μάρτυρας, η κα Ιωάννα Παυλίδου (ΜΥ1). Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση των όσων κατέθεσε ο κάθε μάρτυρας στο Δικαστήριο αφού το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της διαδικασίας και το έχω κατά νου. Για σκοπούς πληρότητας θα περιοριστώ σε μια συνοπτική αναφορά στα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας έκαστου μάρτυρα.[1] Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι είναι ο υιός του Αποβιώσαντα. Όπως ανέφερε, παρά τις υποδείξεις των θεραπόντων ιατρών του Αποβιώσαντα το Δικαστήριο θεώρησε σωστό να τον βάλει υπό κράτηση, παρά το γεγονός, όπως ανέφερε, ότι ήταν στο τελευταίο στάδιο της ζωής του. Πρόσθεσε ότι κατά την κράτηση του στα κρατητήρια της Πάφου ο Αποβιώσας έγινε, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ράκος και βλέποντας τον ο ίδιος τις ημέρες που ήταν υπό κράτηση, σίγουρα, όπως ανέφερε, η κατάσταση του χειροτέρευε, κλαίγοντας και δηλώνοντας για την αθωότητα του. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 ιατρικό πιστοποιητικό σε σχέση με το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε ο Αποβιώσας και ανέφερε ότι μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του ο Αποβιώσας πέθανε με το συγκεκριμένο παράπονο ότι αδίκως μπήκε υπό κράτηση προσθέτοντας ότι η συγκεκριμένη κράτηση είχε δυσχεράνει ακόμη περισσότερο τη ψυχολογία και την υγεία του. Πρόσθεσε ότι ο Αποβιώσας ως πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας ο οποίος δεν είχε καταδικαστεί για οποιοδήποτε χρηματικό ποσό και δεν είχε οποιοδήποτε θέμα αφερεγγυότητας ουδέποτε το πίστευε μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωής του και το κράτησε σαν παράπονο. Η ΜΥ1 ήταν υπεύθυνη του ποινικού τμήματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και κατέθεσε ως Τεκμήριο 4 αντίγραφο των πρακτικών της διαδικασίας που εκτυλίχθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στις 5/10/
  3. Προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας ο σκοπός της οποίας είναι να μπορέσει το Δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα και δεδομένα που περιβάλλουν την υπόθεση εκεί όπου υπάρχουν διιστάμενες εκδοχές.[2] Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Παρακολούθησα τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας.[3] Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του.[4] Προσεγγίζοντας τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου έδωσα ιδιαίτερη βαρύτητα στην πειστικότητα, λογική και εσωτερική συνοχή της μαρτυρίας, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων, τη λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής των μαρτύρων, την ύπαρξη ή μη υπερβολών ή ουσιωδών αντιφάσεων, την ύπαρξη οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης και το βαθμό στον οποίο η μαρτυρία συνάδει με τη δικογραφία και το περιεχόμενο των διαφόρων εγγράφων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν έχει περιοριστεί μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την έχω συσχετίσει, αντιπαραβάλει και διερευνήσει με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, υποβάλλοντας τη στη βάσανο της συνεκτίμησης στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας και υποβάλλοντας επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας έκαστου μάρτυρα στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας με βάση την προσέγγιση που η Νομολογία επιτάσσει στο θέμα αυτό.[5] Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα.[6] Τέλος, είχα πάντα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης.[7] Σε ότι αφορά τον ΜΕ1 εξετάζοντας τη μαρτυρία του συνολικά δεν εντοπίζω εγγενή προβλήματα αξιοπιστίας. Η εντύπωση που το Δικαστήριο αποκόμισε από αυτόν τον μάρτυρα ήταν θετική και δεν έχω διαπιστώσει οποιαδήποτε προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Έχοντας κατά νου τη μαρτυρία του ΜΕ1 και την όλη συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι επρόκειτο για αξιόπιστο μάρτυρα. Έχοντας κρίνει ότι ο ΜΕ1 ήταν αξιόπιστος, για τους λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια, δεν αποδέχομαι το μέρος της μαρτυρίας του σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του Αποβιώσαντα εξαιτίας της κράτησης του.[8] Πρόκειται για αναφορές που έγιναν με γενικό και αόριστο τρόπο χωρίς τη δέουσα εξειδίκευση και χωρίς να υποστηρίζονται από ιατρική μαρτυρία. Σε ότι αφορά την ΜΥ1, η μαρτυρία της ουσιαστικά περιορίστηκε στην κατάθεση των πρακτικών της ποινικής διαδικασίας που αντιμετώπιζε ο Αποβιώσας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου (ημερομηνίας 5/10/2011) και δεν αντεξετάστηκε από την πλευρά του Ενάγοντα. Επρόκειτο, κατά την κρίση μου, για αξιόπιστη μάρτυρα. Στη βάση της ανωτέρω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας αλλά και με βάση τα γεγονότα εκείνα που δεν έτυχαν αμφισβήτησης είτε δικογραφικά είτε δια των χειρισμών των διαδίκων κατά την ακρόαση[9] παραθέτω πιο κάτω τα ευρήματα του Δικαστηρίου σε σχέση με τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση:
  4. Ο Γεώργιος Σιακόλας (εν τοις εφεξής ο Αποβιώσας) απεβίωσε στις 19/8/2017 και ο Ενάγων, υιός του Αποβιώσαντα, διορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας του κατόπιν σχετικού προς τούτο διατάγματος.
  5. Ο Αποβιώσας αντιμετώπιζε Ιδιωτικές Ποινικές υποθέσεις ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στο πλαίσιο των οποίων δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο κατά τη δικάσιμο της 21/9/2011 με αποτέλεσμα την έκδοση, εναντίον του, εντάλματος σύλληψης και διατάγματος κατάσχεσης της εγγύησης την οποία είχε καταθέσει για το ποσό των €10.
  7. Ο Αποβιώσας παρουσιάστηκε στο δικαστήριο κατά την 3/10/2011 και το Δικαστήριο επιλήφθηκε του θέματος της μη παρουσίας του σε προηγούμενες δικασίμους και άρχισε την εξέταση του θέματος της κατάσχεσης ή μη της εγγύησής του. Η εξέταση αυτού του θέματος δεν περατώθηκε κατά την ημερομηνία εκείνη, οπότε το δικαστήριο όρισε ως ημερομηνίες συνέχισης της ακρόασης την 10η και 14η Οκτωβρίου του 2011, ενώ επίσης όρισε τη συνέχιση της εξέτασης του θέματος της απουσίας του Αποβιώσαντα σε προηγούμενη δικάσιμο και του ζητήματος της κατάσχεσης της εγγύησής του για την 5/10/
  8. Για την εξασφάλιση της παρουσίας του Αποβιώσαντα κατά τη δίκη του το Δικαστήριο έθεσε αυξημένους όρους εγγύησης μεταξύ των οποίων και ο όρος περί υπογραφής εγγύησης ύψους €200.
  9. με ένα αξιόχρεο εγγυητή.
  10. Στις 3/10/2011 ο Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, ενώπιον του οποίου ο Αποβιώσας ήταν κατηγορούμενος, δεν αποδέχθηκε ως αξιόχρεο εγγυητή για το ποσό των €200.000., εταιρεία στην οποία ο Αποβιώσας ήταν διευθυντής. Ζήτησε όπως ο εγγυητής είναι αξιόχρεο, φυσικό πρόσωπο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Αποβιώσας παρέμεινε υπό κράτηση από 3/10/2011 μέχρι 5/10/
  12. Στις 5/10/2011 ο Αποβιώσας δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου λόγω προβλήματος υγείας όπως είχε αναφέρει στο δικαστήριο ο συνήγορος του και το Δικαστήριο στις 5/10/2011, αφού έλαβε υπόψη το γεγονός ότι αυτός δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τους όρους που του είχαν τεθεί στις 3/10/2011, τροποποίησε τους όρους, υπό τους οποίους ο εφεσείων θα παρέμενε ελεύθερος με δέσμευση να εμφανιστεί κατά την επόμενη δικάσιμο, ως εξής: (α) Ο όρος για παράδοση των ταξιδιωτικών του εγγράφων και της παραμονής του ονόματος του στον κατάλογο απαγορευμένων προς έξοδο προσώπων θα παρέμενε σε ισχύ. (β) Ο Αποβιώσας θα υπέγραφε καθημερινά στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Λεμεσού, μεταξύ συγκεκριμένων ωρών του απογεύματος. (γ) Ο όρος για «αξιόχρεο» εγγυητή για το ποσό των €200.000.- τροποποιήθηκε ώστε «ένας εγγυητής θα υπογράψει εγγύηση για το ποσό των €200.000».
  13. Ο Αποβιώσας καταχώρισε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου τις Ποινικές Εφέσεις Αρ. 188/2011 και 189/2011 εναντίον ενδιάμεσων πρωτόδικων αποφάσεων, με τις οποίες τέθηκαν αυξημένοι όροι εγγύησης για απόλυση του Αποβιώσαντα με εγγύηση υπό όρους, μεταξύ των οποίων και ο όρος περί υπογραφής εγγύησης ύψους €200.
  14. με ένα αξιόχρεο εγγυητή για εξασφάλιση της παρουσίας του Αποβιώσαντα κατά τη δίκη του στο Δικαστήριο.
  15. Οι Ποινικές Εφέσεις Αρ. 188/2011 και 189/2011 στηρίχθηκαν στους κάτωθι λόγους: 7.
  16. Το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να επιβάλει όρο για «αξιόχρεο» εγγυητή αλλά μόνο να δεσμεύσει τον Αποβιώσαντα με εγγύηση να εμφανιστεί κατά την επόμενη δικάσιμο, με ή χωρίς εγγυητές. 7.
  17. Το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να επιβάλει όρο για αξιόχρεο εγγυητή, και να αφήσει το ζήτημα στη διακριτική ευχέρεια του Πρωτοκολλητή.
  18. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε στις 11 Ιουλίου 2013 απόφαση στις Ποινικές Εφέσεις Αρ. 188/2011 και 189/2011 στο πλαίσιο της οποίας αφού συνεκτίμησε τη σοβαρότητα της κατηγορίας που αντιμετώπιζε ο Αποβιώσας, που ήταν, όπως αναφέρεται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η πρόκληση μη πληρωμής επιταγής (stop payment), ύψους €200.000., την εναντίον του μαρτυρία από πέντε μάρτυρες κατηγορίας και τη συμπεριφορά του, και συγκεκριμένα ότι πολλές φορές δεν είχε εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου την ημερομηνία που έπρεπε, έκρινε ότι η επιβολή όρου για εγγύηση ύψους €200.
  19. με ένα αξιόχρεο εγγυητή, που του επιβλήθηκε στις 3/10/2011 ήταν, υπό τις περιστάσεις, υπερβολική. Επισημάνθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ο σκοπός της εγγύησης ήταν η διασφάλιση της παρουσίας του Αποβιώσαντα κατά τη δίκη του και πως δεν θεωρούσε ότι, γι' αυτό το σκοπό, ήταν εύλογο το δικαστήριο να επιβάλει όρο για υπογραφή εγγύησης για το υπερβολικό, όπως χαρακτηρίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, ποσό των €200.000.- με ένα αξιόχρεο εγγυητή. Κατέληξε ότι εγγύηση της τάξης των περίπου €10.000.-, με ή χωρίς εγγυητή, που εξυπακούεται ότι θα πρέπει να είναι αξιόχρεος, όπως αναφέρθηκε, ήταν επαρκής, υπό τις περιστάσεις.
  20. Σε ότι αφορά τα παράπονα του Αποβιώσαντα σε σχέση με το ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να επιβάλει όρο για «αξιόχρεο» εγγυητή, το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του στο πλαίσιο των Ποινικών Εφέσεων Αρ. 188/2011 και 189/2011 επεσήμανε ότι το Δικαστήριο είχε εξουσία να καθορίσει ότι ο εγγυητής έπρεπε να είναι αξιόχρεος, για το ποσό που θα εγγυάτο, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά ότι και αν δεν το έλεγε ρητώς, θα εξυπακούετο.
  21. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επιτρέποντας τις Ποινικές Εφέσεις Αρ. 188/2011 και 189/2011 ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση για επιβολή του προαναφερόμενου όρου στις 3/10/
  22. Για τα πιο πάνω προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους σε συνάρτηση με το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται.[10] Επισημαίνω, ωστόσο, ότι τα επιχειρήματα αμφότερων των πλευρών υπήρξαν, σε όλη τους την εμβέλεια, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησης τους.[11] Ανατρέχοντας στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης των συνηγόρων του Ενάγοντα καθίσταται σαφές ότι αυτοί περιορίζονται σε θέσεις και εισηγήσεις τόσο σε πραγματικό όσο και σε νομικό επίπεδο με αναφορά στο αστικό αδίκημα της παράνομης κατακράτησης προσώπου κατ' επίκληση του άρθρου 29[12] του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
  23. Όπως χαρακτηριστικά το θέτουν, η απαίτηση του Ενάγοντα στηρίζεται στο άρθρο 29 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου.[13] Ταυτόχρονα, καθίσταται σαφές από το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης των συνηγόρων του Ενάγοντα ότι δεν προωθείται οποιαδήποτε θέση ή εισήγηση περί παραβίασης των συνταγματικών δικαιωμάτων του Αποβιώσαντα, με αποτέλεσμα αυτή η βάση αγωγής να έχει υπό τις περιστάσεις εγκαταλειφθεί. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι δικογραφικά, το ζήτημα της παρανομίας της κράτησης του Αποβιώσαντα τέθηκε ακροθιγώς. Ειδικότερα, στην Έκθεση Απαίτησης γίνεται λόγος σε άδικη κράτηση και στην απάντηση στην Υπεράσπιση γίνεται η ακόλουθη αναφορά: «.ως αποδείχτηκε εκ των υστέρων και ειδικότερα με την απόφαση του Εφετείου η κράτηση του ήταν άδικη και/ή παράνομη». Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Πούρικος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 ΑΑΔ 507, η βασική υποχρέωση κάθε ενάγοντα είναι να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία επέλεξε να βασίσει την απαίτησή του, με τη μορφή που ο ίδιος τα καθόρισε στα δικόγραφά του. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Ταυτόχρονα, όπως έχει νομολογηθεί, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων.[14] Σε ότι αφορά το αστικό αδίκημα της παράνομης κατακράτησης προσώπου το άρθρο 29 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 καθορίζει ότι παράνομη κατακράτηση προσώπου συνίσταται στηv παράνομη ολοσχερή στέρηση της ελευθερίας προσώπου για oπoιαδήπoτε χρονική περίοδο με φυσικά μέσα ή με επίδειξη εξουσίας. Περαιτέρω, στο άρθρο 30 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 καθορίζονται ειδικές υπερασπίσεις σε αγωγή για παράνομη κατακράτηση προσώπου. Ειδικότερα, το άρθρο 30 διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ότι σε αγωγή που εγείρεται για παράνομη κατακράτηση προσώπου συνιστά υπεράσπιση- (α) τo ότι o εναγόμεvoς ενεργούσε ή νόμιμα παρείχε συνδρομή στην εκτέλεση εντάλματος, καταδίκης, εντάλματος για εκτέλεση ή εντάλματος κατάσχεσης πoυ εκδόθηκε από oπoιoδήπoτε Δικαστήριο νooυμέvoυ ότι η πράξη για την οποία εγέρθηκε αγωγή ήταν επιτρεπτή από αυτά και ανεξάρτητα από oπoιoδήπoτε ελάττωμα που υπάρχει σε αυτά ή για την έκδοση τους͘ (β) τo ότι o ενάγοντας κρατήθηκε υπό νόμιμη κράτηση σύμφωνα με τις διατάξεις oπoιoυδήπoτε νομοθετήματος͘ Στο σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου: «Αστικά Αδικήματα - Δίκαιο και Αποφάσεις» Τόμος 1, σελ. 103 αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι όπου ως αναπόφευκτη συνέπεια στην εκτέλεση δικαστικών διαταγών και ενταλμάτων είναι κάποιας μορφής περιορισμός, ή όπου ο περιορισμός είναι αποτέλεσμα δικαστικής προς τούτο εντολής, δεν διαπράττεται το αδίκημα και πως τα πιο πάνω καλύπτονται από τις παραγράφους (α) και (β) του άρθρου 30 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148. Καθοδηγούμενη από τις αρχές που διέπουν τη νομική πτυχή του αγώγιμου δικαιώματος που αποτέλεσε τη βάση της αξίωσης του Ενάγοντα και έχοντας κατά νου τα ευρήματα του Δικαστηρίου καθίσταται σαφές ότι η απαίτηση του Ενάγοντα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η κράτηση του Αποβιώσαντα ως αποτέλεσμα της αποτυχίας του να εκπληρώσει τους όρους εγγύησης που τέθηκαν από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στο πλαίσιο της Ιδιωτικής Ποινικής υπόθεσης που αυτός αντιμετώπιζε προς διασφάλιση της παρουσίας του Αποβιώσαντα ήταν καθόλα νόμιμη και δικαιολογημένη. Η ακύρωση σε μεταγενέστερο στάδιο από το Ανώτατο Δικαστήριο των όρων εγγύησης που τέθηκαν από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου δεν καθιστούσε την κράτηση του Αποβιώσαντα παράνομη ούτε τέθηκε οποτεδήποτε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου ζήτημα νομιμότητας της κράτησης. Με άλλα λόγια, η ακύρωση από το Ανώτατο Δικαστήριο του όρου εγγύησης που τέθηκε επειδή αυτός κρίθηκε υπερβολικός υπό τις περιστάσεις, δεν επενέργησε με οποιοδήποτε τρόπο στη νομιμότητα της κράτησης του Αποβιώσαντα κατά τον χρόνο που αυτός κρατήθηκε. Η κράτηση του Αποβιώσαντα ήταν το αποτέλεσμα της νόμιμης και καθόλα έγκυρης, κατά τον ουσιώδη χρόνο, δικαστικής εντολής για επιβολή όρων στον Αποβιώσαντα τους οποίους αυτός απέτυχε να εκπληρώσει και ως τέτοια, ήταν καθόλα νόμιμη και επιβεβλημένη. Συνακόλουθα, η στέρηση της ελευθερίας του Αποβιώσαντα ήταν καθόλα νόμιμη. Αξιοσημείωτο είναι άλλωστε και το γεγονός ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι ο Αποβιώσας θα είχε τη δυνατότητα να συμμορφωθεί με το χαμηλότερο ποσό εγγύησης με εγγυητή (που εξυπακούετο ότι θα έπρεπε να ήταν αξιόχρεος) που έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο ότι θα ήταν υπό τις περιστάσεις επαρκής όρος. Σε ότι αφορά την απαίτηση για αποζημίωση στη βάση κατ' ισχυρισμό παράβασης συνταγματικών δικαιωμάτων του Αποβιώσαντα παρά το γεγονός ότι όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, αυτή η βάση δεν προωθήθηκε στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης των συνηγόρων του Ενάγοντα και έχει ως εκ τούτου εγκαταλειφθεί, κρίνω σκόπιμο για σκοπούς πληρότητας να αναφέρω τα ακόλουθα: Όπως έχει ήδη λεχθεί, υπό τις περιστάσεις που έχουν αναφερθεί πιο πάνω, η κράτηση του Αποβιώσαντα ήταν καθόλα νόμιμη και δεν έχει τεθεί ούτε δικογραφικά ούτε έχει προσφερθεί οποιαδήποτε περί τούτου μαρτυρία ότι ο Αποβιώσας έτυχε τέτοιας μεταχείρισης κατά την κράτηση του η οποία να παραβιάζει οποιοδήποτε συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του. Τα περί βάναυσης κακοποίησης της προσωπικότητας του Αποβιώσαντα τόσο δικογραφικά όσο και κατά τη μαρτυρία που προσφέρθηκε είχαν ως έρεισμα το γεγονός της κράτησης του και μόνο την οποία ο ίδιος θεωρούσε άδικη και παράνομη και όχι την όποια μεταχείριση του κατά την κράτηση του. Τα όποια αρνητικά βεβαίως συναισθήματα πιθανόν να αισθάνθηκε ως αποτέλεσμα της νόμιμης κράτησης του εξαιτίας και μόνο του γεγονότος ότι αυτός νόμιμα κρατήθηκε ως αποτέλεσμα μη εκπλήρωσης των όρων που τέθηκαν από το Δικαστήριο, δεν στοιχειοθετούν οποιαδήποτε παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του Αποβιώσαντα. Συγκεφαλαιώνοντας, για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, καταλήγω ότι ο Ενάγων απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση του στον απαιτούμενο βαθμό εναντίον του Εναγόμενου. Συνακόλουθα, η αγωγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντα. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Καννάουρου κ.ά ν. Σταδιώτη κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 35. [2] Pissis Ltd v. La Baguette Boulangerie- Patisserie Ltd (ανωτέρω), Ιωάννης Τσιάττες v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd,
(2009)1 ΑΑΔ 974, 16 Ιουλίου, 2009. [3] C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506. [4] Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. [5] Scott Graham Brierley v. Αστυνομίας,
(2012)2 ΑΑΔ 476, ημερ. 19/7/12, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A179, Χριστοφίνης ν. Φραντζή Πολ. Έφεση328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, ECLI:CY:AD:2017:C35. [6] Kadis v. Nicolaou
(1986)1 C.L.R 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva
(2002)1 ΑΑΔ 454, Ιωάννου ν. Κουννίδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 1215 [7] Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614) [8] FRANGOUS P.S. LIMITED κ.α. v. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ, Ποινική Έφεση Αρ. 233/2020, 4/7/2022, Κυριάκου ν. Αστυνομίας
(2002)2 ΑΑΔ, 499 [9] Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A179, Pissis Ltd v. La Baguette Boulangerie- Patisserie Ltd, Πολ. Έφεση 135/10, ημερομηνίας 30.9.2015, Ιωάννης Τσιάττες v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd,
(2009)1 ΑΑΔ 974, 16 Ιουλίου, 2009, STARGEL CO LTD ν. LUTKIN κ.α., Πολιτική έφεση ΑΡ. 407/2011, 21/6/2018 και Χρίστου ν. Khoreva
(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1874 [10] Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490. [11] BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 117/2018, 16/3/2022 [12] 29.Παράvoμη κατακράτηση πρoσώπoυ συvίσταται στηv παράvoμη oλoσχερή στέρηση της ελευθερίας πρoσώπoυ για oπoιαδήπoτε χρovική περίoδo με φυσικά μέσα ή με επίδειξη εξoυσίας: Νoείται ότι oπoιoσδήπoτε γovέας, κηδεμόvας ή δάσκαλoς δύvαται πρoσωριvά vα στερήσει τo τέκvo, τov κηδεμovευόμεvo ή τo μαθητή, αvτίστoιχα, από τηv ελευθερία τoυ για τόσo χρόvo ως ήθελε είvαι εύλoγα αvαγκαίoς για σωφρovισμό τoυ. [13] Σελίδα 9 του γραπτού κειμένου της αγόρευσης των συνηγόρων του Ενάγοντα. [14] Αθανασίου κ.ά ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.