Petelisan Investents Ltd ν. Αναφορικά με την SOLORITA HOLDING LIMITED, ΑΡ. ΑΙΤΗΣΗΣ 632/21, 21/4/2023

(1), 214

(1)&

1. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο σώμα της Κυρίως Αίτησης και στην ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει, η Αιτήρια οφείλει στην Καθ' ης Αίτηση το συνολικό ποσό των €4.808.915,50 δυνάμει σύμβασης δανείου, η οποία απαρτίζεται από την αρχική σύμβαση ημερ. 3/12/2019 και 2 συμπληρωματικές συμφωνίες ημερ. 3/12/2019 και 22/6/2021 (όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, μετά την καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης ακολούθησαν άλλες δύο τροποποιητικές συμφωνίες). Στις 2/8/2021, η Αιτήτρια απέστειλε σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113 ειδοποίηση απαίτησης πληρωμής ποσού €4.808.915,50, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της αποτελούσε το οφειλόμενο δυνάμει της συμφωνίας δανείου ποσό, το οποίο είχε καταστεί ληξιπρόθεσμο. Η ειδοποίηση απαίτησης επιδόθηκε την ίδια ημέρα. Η Αιτήτρια παρέλειψε να καταβάλει το ποσό αυτό εντός 3 εβδομάδων όπως προνοεί το άρθρο 212(α), γεγονός που οδήγησε στην καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης. Η Ενδιάμεση - υπό εξέταση Αίτηση Με την ενδιάμεση υπό εξέταση Αίτηση, η Αιτήτρια επιδιώκει την έκδοση διαταγμάτων από το Δικαστήριο τα οποία επί της ουσίας επιζητούν παραμερισμό της Κυρίως Αίτησης εκκαθάρισης. Στο βαθμό που Αίτηση αφορά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει τα ζητούμενα διατάγματα η Αίτηση στηρίζεται στην Δ.27, Θ. 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι που προωθεί η Αιτήτρια προς υποστήριξη της Αίτησης συνοψίζονται και κατηγοριοποιούνται ως εξής. Α) Η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής, αφού υπάρχει καλή τη πίστη αμφισβήτηση του χρέους βασισμένη σε ουσιαστικούς λόγους, Β) η καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και προωθείται για αλλότριους και αθέμιτους σκοπούς. Γ) η Κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε πρόωρα, προηγήθηκε παράβαση των όρων της αρχικής σύμβασης με τη μη εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου, Δ) υπήρχε όρος της συμφωνίας που προνοούσε ότι η διαφορά δεν μπορούσε να επιλυθεί μέσω διαδικασίας εκκαθάρισης, Ε) οι διαδικασίες επίλυσης των διαφορών δεν κινήθηκαν σύμφωνα με τις πρόνοιες των συμφωνιών των μερών, Στ) η ειδοποίηση απαίτησης δεν περιλαμβάνει τα απαραίτητα απαιτούμενα και ως εκ τούτου είναι παράτυπη. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της διευθύντριας της Αιτήτριας κας Βαλεντίνας Χρυσοχόου. Παραθέτω σύνοψη των βασικών της σημείων. Η Αιτήτρια υπέγραψε κατά ή περί την 03/12/2019 σύμβαση δανείου με την Καθ' ης η Αίτηση, σύμφωνα με την οποία η τελευταία συμφώνησε να της παρέχει διευκολύνσεις ύψους €23.300.000, ποσό που θα ήταν πληρωτέο μαζί με τους τόκους (σύμφωνα με τους όρους της αρχικής σύμβασης) μέχρι την 31/01/
2. Η εν λόγω αρχική συμφωνία τροποποιήθηκε με συμπληρωματική συμφωνία της ίδιας ημερομηνίας (Amendment 1) και συμπληρωματική συμφωνία ημερομηνίας 22/06/2021 (Amendent 2). Με το Amendment 1, τροποποιήθηκαν δύο όροι της αρχικής σύμβασης, με τον ένα ήρθη περιορισμός του σκοπού του δανείου και με τον άλλο ήρθη υποχρέωση παροχής εξασφάλισης με ενεχυρίαση μετοχών εταιρείας θυγατρικής της Αιτήτριας. Με το Amendment 2, συμφωνήθηκε όπως το ποσό των USD 5.052.495,10 καταβληθεί μέχρι την 30/07/2021, προς πλήρη εξόφληση του ποσού (συμπεριλαμβανομένων των τόκων) που παρέμεινε μέχρι τη στιγμή εκείνη οφειλόμενο προς την Καθ' ης η αίτηση. Σε περίπτωση που το ποσό αυτό δεν καταβαλλόταν προς την Καθ' ης η αίτηση μέχρι και την 30/07/2021, τότε η τροποποιητική συμφωνία Amendment 2 θα θεωρείτο άκυρη. Αναφορά γίνεται επίσης από την ομνύουσα σε συμφωνία εγγύησης που παρείχε τρίτη εταιρεία (Ratado Holding Ltd, στο εξής Εγγυήτρια) προς εξασφάλιση της πιστής τήρησης των υποχρεώσεων της Αιτήτριας. Στις 04/12/2019, η Καθ' ης η αίτηση παραχώρησε στην Αιτήτρια, την πρώτη δόση του δανείου, ήτοι το ποσό των €18.200.000, που θα έφερε τόκο 5% μέχρι την 31/12/2019 και 7% ετησίως από την 01/01/2020 μέχρι πλήρους εξόφλησης. Στις 16/09/20, η Καθ' ης η αίτηση απέστειλε επιστολή στην Αιτήτρια, με την οποία ζητούσε εξόφληση του οφειλόμενου ποσού εντός 5 ημερών από την ημερομηνία της επιστολής. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι, με την εν λόγω επιστολή, η Καθ' ης η Αίτηση δεν τερμάτισε τη σύμβαση δανείου, αλλά ζήτησε την καταβολή του οφειλόμενου ποσού εντός 5 εργασίμων ημερών. Η Καθ' ης η αίτηση δεν προχώρησε στην εκταμίευση της δεύτερης δόσης του δανείου, ως η συμφωνία, και αυτό σύμφωνα με την Αιτήτρια καθιστά την διεκδίκηση του κατ' ισχυρισμό οφειλόμενου ποσού πρόωρη. Στις 27/11/2020, η Καθ' ης η αίτηση μέσω των νομικών της συμβούλων απέστειλε προς την Αιτήτρια απαίτηση πληρωμής βάσει του άρθρου 212 (α) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφάλαιο. 113 για το ποσό των €8.292.906,
3. Στις 03/12/2020, η Αιτήτρια κατέβαλε στην Καθ' ης η Αίτηση το ποσό των €3.320.
4. Στις 02/04/2021, η Καθ' ης η αίτηση προχώρησε με καταχώρηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αίτησης εκκαθάρισης εναντίον της Εγγυήτριας. Κατά συνέπεια και κατόπιν πίεσης της Καθ' ης η αίτηση, η Αιτήτρια αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί το ποσό του χρέους, με αποτέλεσμα στις 22/07/2021 να υπογραφτεί μεταξύ της Καθ' ης η αίτηση και της Αιτήτριας η συμφωνία Amendment 2, βάσει της οποίας τροποποιήθηκε και/ή άλλαξε η ημερομηνία εξόφλησης του δανείου για τις 30/07/
5. Περαιτέρω καταβλήθηκε το ποσό των €402.750.00 την 01/07/
6. Αποτέλεσμα των πιο πάνω ήταν η απόσυρση της εν λόγω αίτησης εκκαθάρισης της Καθ' ης η αίτηση εναντίον της Εγγυήτριας, στις 06/07/
7. Στις 02/08/2021 η Καθ' ης η αίτηση απέστειλε στην Αιτήτρια και στην Εγγυήτρια, νέα ειδοποίηση απαίτησης δυνάμει του άρθρου 212 (α) του περί Εταιρειών Νόμου, για το ποσό των €4.808.915,
8. Στη συνέχεια, η Καθ' ης η αίτηση προχώρησε στην καταχώρηση της Κυρίωςς Αίτησης εκκαθάρισης εναντίον της Αιτήτριας. Η ένσταση Η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης με την οποία ισχυρίζεται ότι η αίτηση παραμερισμού είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, καταχρηστική, προωθείται με σκοπό την καθυστέρηση και εκτροχιασμό της εκδίκασης της αίτησης εκκαθάρισης, βασίζεται σε λανθασμένη ερμηνεία της σχετικής νομοθεσίας και νομολογίας, επιχειρεί να επιλύσει πρόωρα θέματα που αφορούν την αίτηση εκκαθάρισης, υπάρχει παραδοχή της οφειλής ή μέρος αυτής και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για παραμερισμό της Κυρίως Αίτησης. Την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης υπογράφει η εκ των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση, δικηγόρος Μαριλένα Τοφαλή. Σύμφωνα με την κα. Τοφαλή, η Αιτήτρια όφειλε πρώτα να εξοφλήσει την πρώτη δόση του δανείου (first tranche) προτού η Καθ' ης η Αίτηση εκταμιεύσει την δεύτερη δόση (second tranche). Αναφέρει επίσης ότι μετά από πληρωμή από πλευράς Αιτήτριας το οφειλόμενο ποσό μειώθηκε πλέον σε €910,507.
9. Παραπέμπει σε επιστολή που απέστειλε η Αιτήτρια προς την Καθ΄ης η Αίτηση στις 30/11/2021 (Τεκμήριο 5) και στην οποία παραδέχεται χρέος ύψους USD 4,552,495.
10. Στην ίδια επιστολή, η Αιτήτρια προτείνει στην Καθ' ης η Αίτηση να διασυνδεθούν με νέα συμφωνία το χρέος αυτό μαζί με υποχρεώσεις άλλων μερών, τις οποίες κρίνω άσκοπο να μεταφέρω εφόσον η συγκεκριμένη πρόταση δεν φαίνεται να έγινε αποδεκτή ως είχε υποβληθεί. Αρκεί στο παρόν στάδιο να αναφέρω ότι, μεταξύ άλλων, στον προτεινόμενο διακανονισμό η Αιτήτρια επιχειρεί με κάποιο τρόπο (αδιάφορο για τους σκοπούς της υπό εξέταση Αίτησης) να διασυνδέσει τις υποχρεώσεις της έναντι της Καθ' ης η Αίτηση, με ένα χρέος κάποια εταιρείας με το όνομα YOFOURA HOLDING LTD προς άλλη εταιρεία με το όνομα PARMERA ASSETS LTD. Μετά από διαπραγματεύσεις (οι οποίες επιμαρτυρούνται και από αλληλογραφία των μερών, βλ. Τεκμήρια 5, 6 και 7 της ενόρκου δηλώσεως Τοφαλή) κατέληξαν στις 22/12/2021 στην τροποποιητική συμφωνία με τίτλο Amendment No
11. Σύμφωνα με το Amendment 3, η Αιτήτρια όφειλε μέχρι 12/1/2022 να καταβάλει το ποσό των USD 4,589,325.06 προς πλήρη εξόφληση του χρέους της υπό την προϋπόθεση ότι, μέχρι την ίδια ημέρα θα εξοφλούσε και η εταιρεία YOFOURA HOLDING LTD συγκεκριμένη οφειλή της προς την εταιρεία PARMERA ASSETS LTD. Μη πληρωμή οποιουδήποτε από τα πιο πάνω μέχρι την ημερομηνία αυτή καθιστούσε το Amendment 3 άκυρο εξ υπαρχής (void ab initio). Σε τέτοια περίπτωση το δάνειο δεν θα μετατρεπόταν σε Δολάρια Αμερικής. Συμφωνήθηκε επίσης ότι η Κυρίως Αίτηση θα συνεχιζόταν μέχρι την πλήρη εξόφληση του ποσού των USD 4.589.325,
12. Ακολούθησε νέα τροποποιητική συμφωνία στις 29/12/2021, με τίτλο Amendment No 4, ημερομηνίας 29 Δεκεμβρίου 2021, σύμφωνα με την οποία άλλαξαν οι ημερομηνίες πληρωμής, η Αιτήτρια θα έπρεπε πλέον να καταβάλει το πιο πάνω ποσό όχι αργότερα από την 31 Δεκεμβρίου 2021, και η YOFOURA HOLDING LTD θα εξοφλούσε την οφειλή της προς την PARMERA ASSETS LTD μέχρι την 1/2/
13. Στις 17/2/2022, η Καθ' ης η Αίτηση απέστειλε επιστολή προς την Αιτήτρια με την οποία την ενημέρωσε ότι λόγω του ότι δεν εκπληρώθηκαν οι όροι της τροποποιητικής συμφωνίας Amendment 4, η εν λόγω συμφωνία κατέστη άκυρη. Αναφέρει ότι παρόλο που η Αιτήτρια κατέβαλε το ποσό των USD 4.589.325,06 στις 3/1/2022, το χρέος της PARMERA ASSETS LTD προς την YOFOURA HOLDING LTD δεν είχε καταβληθεί μέχρι 1/2/22 ως προνοούσε η τροποποιητική συμφωνία Amendment
14. Συνεπώς το χρέος της Αιτήτριας ουδέποτε μετατράπηκε σε δολάρια Αμερικής καθώς η τροποποιητική συμφωνία Amendment 4 θεωρήθηκε άκυρη εξυπαρχής (void ab initio). Έτσι, η πληρωμή του ποσού των 4.589.325,06 μετατράπηκε σε Ευρώ με την ισοτιμία κατά την ημερομηνία πληρωμής, δηλαδή €4.038.606,
15. Συνεπώς, παρέμεινε ανεξόφλητο το ποσό των €910.507,90, ποσό το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση συνεχίζει να διεκδικεί από την Αιτήτρια. Είναι ισχυρισμός της κυρίας Τοφαλλή ότι είναι προφανές από το κείμενο της τροποποιητικής συμφωνίας Amendment 4, ότι η Αιτήτρια αναγνωρίζει και κάνει δεχτό το ποσό που εκκρεμούσε και ήταν οφειλόμενο κατά την ημερομηνία εκείνη. Σε καμία περίπτωση δεν έχει παρουσιάσει ή ισχυριστεί εξόφληση της οφειλής αυτής. Κατ' επέκταση, η θέση που προωθεί με την αίτηση παραμερισμού είναι κακόπιστη και σκοπό έχει την καθυστέρηση της διαδικασίας και κατ' επέκταση της αποπληρωμής της οφειλής της. Νομική Πτυχή Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.27 Θ. 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Η δικονομική αυτή πρόνοια επιτρέπει την εξέταση του ζητήματος ως προκαταρκτικού, με βάση τη δικογραφία, ειδικότερα την έκθεση απαίτησης ή την ανταπαίτηση, ανάλογα με την περίπτωση. Πρόκειται δε για εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο σε απλές και έκδηλες περιπτώσεις («plain and obvious cases») όπου το δικόγραφο κρίνεται ως αναντίλεκτα ανυπόστατο και που το ελάττωμα δεν μπορεί να θεραπευθεί με εύλογη τροποποίηση. (βλ. Cyproman Services Ltd ν. Μartin John Coward, Πολ. Εφ. Αρ. 140/2012, 4/4/2018). Στην
16. Xxx κ.α. v. ΑΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. Ε200/2013, 20/3/2019 αναφέρθηκε ότι: «Η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί μια συνοπτική διαδικασία, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή της δίκης, να απορρίψει οποιονδήποτε δικόγραφο. Η απόρριψη της αγωγής χωρίς εκδίκαση συντελείται όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία ή είναι επιπόλαια ή ενοχλητική. Η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (βλ. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)

(1998)1 A.A.Δ. 1338) και Δημητρίου ν. Γεν.Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,

(2014)1 ΑΑΔ 1125). H διαταγή αυτή αντιστοιχεί με το αγγλικό Ο.25 r.4 των παλαιών αγγλικών θεσμών, όπως συναντάται στο Annual Practice του 1955 σελ.422. Χρήσιμο είναι να παρατεθεί μέρος της ανάλυσης που γίνεται ειδικά ως προς τη φράση "No reasonable cause of action» εφόσον στην κρινόμενη περίπτωση, αυτό είναι που ενδιαφέρει. "There is some difficulty in affixing a precise meaning to "this term". "In point of law, . every cause of action is a reasonable one (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch.D.p.495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck, {1893} 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L.R.418, C.A.); nor is the fact that the Statute of Frauds (which is merely a provision as to evidence) might be a bar to the claim (Fraser v. Pape

(1904), 91 L.T.340, C.A.); or the Statute of Limitations (Murray v. Secretary for India, {1931} W.N.91). In such a case application may be made under r.2. And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action but give the plaintiff leave to amend (see (n.)"» Στην In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 ΑΑΔ 246 η οποία αφορούσε αίτηση για διαγραφή της αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας που καταχωρήθηκε με σκοπό την προστασία της μειοψηφίας από την καταπίεση της πλειοψηφίας σύμφωνα με το άρθρο 202 του Κεφ. 113 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου ορθά επισημαίνεται ότι η διαγραφή αίτησης για διάλυση, όπως και κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Υποδεικνύεται επίσης στην πρωτόδικη απόφαση ότι το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. (Βλ. Buttes Gas & Oil Co. v. Hammer [1975] 2 W.L.R., 425). Σημειώνεται επίσης ότι η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσο διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου· δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Αναλύεται επίσης η έννοια του όρου "frivolous and vexatious" (Βλ. Bullen & Leake and Jacob's, Precedents of Pleadings, 12th ed., p. 145). (κακόβουλου και ενοχλητικού δικονομικού μέτρου), για να διαπιστωθεί αν το Υπόμνημα για διάλυση έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, όπως υπάρχει ισχυρισμός.» Σημειώνεται ότι η αίτηση για διαγραφή δεν πρέπει να εξομοιώνεται με την εκδίκαση για αίτηση εκκαθάρισης. Το Δικαστήριο σε αυτό το πρώιμο στάδιο δεν προβαίνει στην πράξη επιλογής εκδοχής μεταξύ των ισχυρισμών που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, ζήτημα το οποίο ανάγεται στη σφαίρα της εκδίκασης των αιτήσεων εκκαθάρισης, ούτε και καταλήγει σε ευρήματα επί αμφισβητούμενων γεγονότων (βλ. O.M. Investments & Finance Limited κ.α. ν. Lapwing Limited, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 195/2012 και 196/2012, 17/10/2018). Η Κυρίως Αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 211 (ε) και 212 (α) και (γ) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 τα οποία παραθέτω πιο κάτω: «211. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν- ..... (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της·» 212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή ...... (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας» Στην απόφαση Χατζηγιάννης Ανδρέας ν. C. & J. Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 991 εξηγείται το πώς ερμηνεύεται ο όρος «πιστωτής» και «καλόπιστη αμφισβήτηση» του χρέους. Ακολουθεί σχετική αποκοπή: "Ο όρος "πιστωτής", βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει "a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent" - πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann v. Golastein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.L.R. 523, Palmer's πιο πάνω, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury's Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477)." Όπως δε πρόσθεσε το Εφετείο στην ίδια απόφαση, έστω ακόμα και αν ένα μέρος της απαίτησης του αιτητή ήταν για εκκαθαρισμένες αποζημιώσεις, αυτός εστερείτο του απαραίτητου locus standi ώστε να αιτηθεί την εκκαθάριση της εταιρείας. Ακόμη και πολύ παλαιότερα τα Δικαστήρια ακολουθούσαν την ίδια σταθερή προσέγγιση επί του εξεταζόμενου θέματος. Όπως είχε λεχθεί και στην Αγγλική απόφαση στην υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271 επανειλημμένα έχει αποφασισθεί ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ούτε και ασφαλώς είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 Αll E.R. 797). Ο συνήγορος του εφεσείοντα είχε αντιτάξει προς τα ανωτέρω, πως δεν πρέπει να επιτρέπεται στον κάθε οφειλέτη να αποφεύγει τις κυρώσεις του περί Εταιρειών Νόμου, προβάλλοντας απλά ότι αμφισβητεί το χρέος. Αυτό είναι βέβαια ορθό, πλην όμως δεν είναι τούτο που εισηγείται η νομολογία. Η απλή άρνηση πληρωμής ενός αδιαμφισβήτητου χρέους συνιστά πάντα καλή μαρτυρία ότι ο χρεώστης αδυνατεί να πληρώσει. Εάν το Δικαστήριο όμως εξαγάγει το συμπέρασμα ότι μια εταιρεία προβάλλει μια ουσιαστική υπεράσπιση καλόπιστα και δεν επιδιώκει απλά να αποφύγει τις επιπτώσεις της οφειλής της, τότε ασφαλώς δεν θα εγκρίνει την αίτηση εκκαθάρισης. Εισηγήθηκε περαιτέρω ο συνήγορος του εφεσείοντα ότι η εφεσίβλητη εταιρεία, πέραν της αμφισβήτησης της οφειλής της, δεν κατέδειξε ότι αυτή η αμφισβήτηση είναι και καλόπιστη (bona fide). Σε σχέση με τούτο, χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στο ακόλουθο απόσπασμα στο οποίο αναφέρθηκε και το πρωτόδικο Δικαστήριο, από το σύγγραμμα Palmer' s Company Law, 24th Edn. pp. 1364-1367: "Bona fide dispute over debt We have already seen how, where there is a bona fide dispute as to the debt, the company cannot be said to have neglected to pay on a statutory demand. Coupled with this is a related general principle that a petition for winding up with a view to enforcing payment of a disputed debt is an abuse of the process of the court and should be dismissed with costs. Each case ultimately turns on its facts but the following points arise from the cases. Where a debt is not disputed or the claim is substantial a creditor may present a petition with the object of forcing the company to pay. «Substantial» here means having substance. In such a case pursuit of the claim with personal hostility, even venom and an ulterior motive, do not constitute an abuse of the process of the court. Similarly where the company is proved by other means to be insolvent or where the dispute is as to amount only an order will be made. To fall within the general principle the dispute must be bona fide in both a subjective and an objective sense. Thus it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. "Substantial" means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore. There must be so much doubt and question about the liability to pay the debt that the court sees that there is a question to be decided. The onus is on the company "to bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried either before the court itself or in an action, or by some other proceeding". In considering the matter the court will take into account the following factors:

(1)the fact that the company has been given leave to defend an action begun by specially indorsed writ;

(2)whether there is a set-off or counter-claim based on a substantial ground;

(3)whether the company has lodged an appeal against the judgment debt on which the petition is based;

(4)an allegation by the company that the judgment was obtained be fraud. However, none of these factors is conclusive." ..... Δεδομένου δε ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του Αρθρου 213

(1)του περί Εταιρειών Νόμου αίτηση στο Δικαστήριο για την εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται είτε από την εταιρεία είτε από οποιονδήποτε "πιστωτή", μετά τη διαπίστωση ότι ο εφεσείων δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως "πιστωτής", δεν τίθεται θέμα εξέτασης της αίτησής του για να διαγνωσθεί κατά πόσο η εφεσίβλητη ήταν ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της με βάση την παράγραφο (γ) του Αρθρου 212 του Νόμου.» Αξίζει να σημειωθεί ότι το άρθρο 222

(1)(

1. a)του Aγγλικού Insolvency Act 1986 (1986 c 45)[i] προσομοιάζει στην ουσία του με το άρθρο 212 (α) του Κεφ. 113 σε τέτοιο βαθμό, που επιτρέπει να αντληθεί καθοδήγηση και από την σύγχρονη νομολογία των Αγγλικών Δικαστηρίων. Στην In re Tweeds Garages Ltd. - [1962] 2 WLR 38 λέχθηκε ότι όπου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αιτητής είναι πιστωτής για κάποιο ποσό, που κατά τ' άλλα θα τον καθιστούσε δικαιούχο σε διάταγμα εκκαθάρισης, διαφωνία ως προς το ύψος του ποσού που οφείλεται σε αυτόν δεν αποτελεί ικανοποιητική απάντηση στην αίτηση. Από την άλλη, το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σαν εισπράκτορας χρεών, ούτε σαν μέσο άσκησης μη αποδεκτής πίεσης στην εταιρεία. Οι συνέπειες που προκαλεί σε μια εταιρεία η καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης είναι τέτοιες που θα ήταν λάθος να επιτραπεί η διαδικασία να χρησιμοποιηθεί ως όχημα σχεδιασμένο για να χρησιμοποιηθεί σαν μηχανισμός επίλυσης διαφορών που θα έπρεπε να επιλυθούν μέσω της διαδικασίας αγωγής ή για να διατηρείται η εταιρεία σε ανάστατη κατάσταση ενώσω η διαδικασία εκκρεμεί. (βλ. Re Lympne Investments Ltd [1972] All ER 385) Στην πρόσφατη αγγλική απόφαση Re a Company [2016] EWHC 1046 (Ch) λέχθηκε ότι, εκτός από εξαιρετικές περιστάσεις, αιτήσεις οι οποίες αμφισβητούνται καλή τη πίστη και για ουσιαστικούς λόγους (substantial grounds) θα παραμερίζονται ή θα απορρίπτονται. Η απόρριψη ή παραμερισμός αίτησης όπου υπάρχει καλή τη πίστη αμφισβήτηση στηριγμένη σε ουσιαστικούς λόγους είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Εξάλλου δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι από νομικής απόψεως, η αίτηση εκκαθάρισης δεν σκοπεύει στην είσπραξη χρεών από μεμονωμένους πιστωτές, αλλά αποτελεί μηχανισμό όπου τοποθετεί τον χρεώστη ο οποίος είναι αναξιόχρεος σε ένα σχήμα συλλογικής διαδικασίας εκκαθάρισης προς όφελος όλων των πιστωτών του και (όπου αυτό ισχύει) άλλων ενδιαφερόμενων μερών. Στην Αγγλική απόφαση Angel Group Ltd v British Gas Trading Ltd [2012] EWHC 2702 (Ch)[ii] (η οποία επίσης αφορούσε αίτηση για παραμερισμό αίτησης εκκαθάρισης λόγω μη συμμόρφωσης σε ειδοποίηση απαίτησης) συνοψίζονται οι αρχές που εφαρμόζονται σήμερα από τα Δικαστήρια της Αγγλίας σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα. Ακολουθεί αυτούσια σχετική αποκοπή: «The principles to be applied in the exercise of this jurisdiction are familiar and may be summarised as follows:-
2. a)A creditor's petition can only be presented by a creditor, and until a prospective petitioner is established as a creditor he is not entitled to present the petition and has no standing in the Companies Court: Mann v Goldstein [1968] 1WLR 1091.
3. b)The company may challenge the petitioner's standing as a creditor by advancing in good faith a substantial dispute as to the entirety of the petition debt (or at least so much as will bring the indisputable part below £750):
4. c)A dispute will not be "substantial" if it has really no rational prospect of success: in Re A Company No.0012209 [1992] 1WLR 351 at 354B.
5. d)A dispute will not be put forward in good faith if the company is merely seeking to take for itself credit which it is not allowed under the contract: ibid. at 354F.
6. e)There is thus no rule of practice that the petition will be struck out merely because the company alleges that the debt is disputed. The true rule is that it is not the practice of the Companies Court to allow a winding up petition to be used for the purpose of deciding a substantial dispute raised on bona fide grounds, because the effect of presenting a winding up petition and advertising that petition is to put upon the company a pressure to pay (rather than to litigate) which is quite different in nature from the effect of an ordinary action: in Re A Company No.006685 [1997] BCC 830 at 832F.
7. f)But the court will not allow this rule of practice itself to work injustice and will be alert to the risk that an unwilling debtor is raising a cloud of objections on affidavit in order to claim that a dispute exists which cannot be determined without cross-examination (ibid. at 841C).
8. g)The court will therefore be prepared to consider the evidence in detail even if, in performing that task, the court may be engaged in much the same exercise as would be required of a court facing an application for summary judgment: (ibid at 837B).» Στην υπόθεση Angels Group (ανωτέρω) λέχθηκε ότι δεν θα πρέπει να ενθαρρύνονται χρεώστες ώστε να εγείρουν ένα νέφος από ενστάσεις με την ένορκή τους δήλωση, με την ελπίδα ότι το Δικαστήριο θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα θέματα που εγείρονται είναι πολύπλοκα. Αντιθέτως, οτιδήποτε μπορεί η δικαιοσύνη να πράξει για να τους αποθαρρύνει από τέτοια συμπεριφορά θα πρέπει να γίνεται. Το ερώτημα είναι κατά πόσο οφείλεται ένα μη αμφισβητούμενο χρέος από την εταιρεία που να ικανοποιεί το αίτημα για εκκαθάριση. Ενδεχομένως να υπάρχει αβεβαιότητα για το ακριβές ποσό, όμως το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν το απασχολεί η κατάληξη ως προς το ποσό που θα μπορούσε να αποδειχθεί κατά την εκκαθάριση. Αυτό που απασχολεί το Δικαστήριο είναι να καταλήξει κατά πόσο ο Αιτητής είναι ένας αδιαμφισβήτητος πιστωτής για ποσό που υπερβαίνει το ελάχιστο ποσό που θέτει ο Νόμος και κατ' επέκταση πρόσωπο που δικαιούται σε καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης. Εφαρμογή Υπό την καθοδήγηση των πιο πάνω νομικών αρχών, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον η Αιτήτρια έχει επιτύχει να αποδείξει ότι η Κυρίως Αίτηση θα πρέπει να παραμεριστεί για του λόγους που έχει προωθήσει προς υποστήριξη της υπό εξέταση Αίτησης. Θα περιοριστώ στα όσα κρίνονται ως απαραίτητα για κατάληξη σε σχέση με τα ερωτήματα που χρήζουν εξέτασης για σκοπούς της υπό εξέταση Αίτησης. Έχω μελετήσει προσεκτικά το σύνολο των όσων έχουν τεθεί ενώπιόν μου και τα λαμβάνω υπόψη μου, χωρίς να χρειάζεται να επαναλάβω στο σύνολο τους, προβαίνοντας όμως σε αναφορά εκεί και όπου κρίνεται χρήσιμο για τους για τους σκοπούς της παρούσης απόφασης. Ξεκαθαρίζω εξ αρχής, ότι με βάση τα επιχειρήματα της Αιτήτριας, όπως αυτά έχουν προωθηθεί, η Αίτηση δεν προωθείται στη βάση της Δ.27 Θ. 3 και επί το ότι το δικόγραφο επί της όψης του στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Αυτό που επιδιώκεται με την Αίτηση, είναι ο παραμερισμός της Κυρίως Αίτησης με επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου λόγω κατάχρησης της δικαιοδοσίας, δηλαδή χρήσης του δικαίου για αλλότριους λόγους. Σε κάθε περίπτωση, η Κυρίως Αίτηση επί της όψης της, αξιολογούμενη αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της, δεν μπορεί να κριθεί ότι στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος έτσι που να μπορεί να οδηγηθεί σε παραμερισμό. Συνεπώς, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον η περίπτωση αυτή είναι τέτοια, όπου με επίκληση της συμφυούς εξουσίας μου να διατάξω τον παραμερισμό της Κυρίως Αίτησης. Ξεκινώ από τους λόγους τους οποίους αρίθμησα με τα γράμματα Γ, Δ και Ε. Αυτά που η Αιτήτρια με καλεί να αποφασίσω με την σχετική επιχειρηματολογία, άπτονται ερμηνείας των όρων των μεταξύ των μερών συμφωνιών. Όπως έχει λεχθεί, το Δικαστήριο σε αυτό το πρώιμο στάδιο δεν προβαίνει στην πράξη επιλογής εκδοχής μεταξύ των ισχυρισμών που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, ζήτημα το οποίο ανάγεται στη σφαίρα της εκδίκασης των αιτήσεων εκκαθάρισης, ούτε και καταλήγει σε ευρήματα επί αμφισβητούμενων γεγονότων (βλ. O.M. Investments & Finance Limited ανωτέρω). Έχω διεξέλθει με προσοχή της μαρτυρίας και των επιχειρημάτων που παραθέτει και αναπτύσσει η Αιτήτρια προς υποστήριξη των εν λόγω ισχυρισμών. Σε κανένα εκ των όρων που επικαλείται δεν μπορεί να λεχθεί ότι, εξόφθαλμα, η μόνη ερμηνεία που μπορεί να προσδώσει το Δικαστήριο σε αυτούς είναι αυτή που ισχυρίζεται η Αιτήτρια. Συνεπώς, χωρίς να εισέλθει σε πράξη επιλογής μεταξύ αντικρουόμενων ισχυρισμών, το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφανθεί σε σχέση με αυτούς. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εξέταση των εν λόγω ισχυρισμών δεν χωρεί σε αυτό το πρώιμο στάδιο, ως εκ τούτου η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει επί τη βάσει των εν λόγω ισχυρισμών. Πέραν και ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, αναφορικά τον ισχυρισμό περί πρόωρης καταχώρησης της Κυρίως Αίτησης, η Αιτήτρια επικαλείται και το γεγονός ότι στην ένσταση της, η Καθ' ης η Αίτηση παραθέτει γεγονότα που έχουν προκύψει μετά την καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης Εκκαθάρισης. Το πώς τα όποια γεγονότα επισυνέβησαν μετά την καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης καθιστά την καταχώρηση πρόωρη δεν έχει τεκμηριωθεί με αναφορά σε νομοθετική πρόνοια ή νομολογία, ούτε και μπορούν αποτελέσουν τη βάση για κρίση περί αλλότριων κινήτρων από πλευράς της Καθ΄ης Αίτηση. Στρέφομαι στον ισχυρισμό που κατηγοριοποίησα με το σημείο Στ. ανωτέρω, δηλαδή το ότι η ειδοποίηση απαίτησης ημερομηνίας 02/08/21 είναι παράτυπη καθώς, πρώτον, δεν υπογράφεται από τον πιστωτή, και δεύτερον, δεν αναγράφονται σε αυτήν τα στοιχεία επικοινωνίας της Καθ' ης η αίτηση και του τρόπου με τον οποίον θα μπορούσε να καταβληθεί το ποσό της ειδοποίησης απαίτησης. Ως προς το πρώτο, σημειώνω ότι με την τροποποίηση που επέφερε ο Ν. 63(Ι)/2015 δεν υπάρχει πλέον τέτοια προϋπόθεση στον Νόμο. Ως προς το δεύτερο, παρατηρώ ότι στην ειδοποίηση αναγράφονται τα στοιχεία επικοινωνίας των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει, στη βάση του ενώπιόν μου μαρτυρικού υλικού (που δεν αμφισβητείται), η Αιτήτρια φαίνεται σε διάφορες περιπτώσεις, να κατέβαλε επιτυχώς διάφορα ποσά έναντι της ισχυριζόμενης οφειλής. Σημειώνω ότι στην Αγγλία, σε αντίθεση με την Κύπρο, πράγματι υπάρχει ρητή νομοθετική πρόνοια στο άρθρο 222

(1)(a) του Aγγλικού Insolvency Act 1986 που αναφέρεται σε προδιαγεγραμμένο τύπο («.in the prescribed form»). Τέτοια πρόνοια στο άρθρο 212 (α) του Κεφ. 113 δεν υπάρχει, ούτε και έχει παραπέμψει ο συνήγορος της Αιτήτριας σε άλλη νομοθετική πρόνοια, κανονισμό ή νομολογία που να προνοεί κάτι ανάλογο. Τα πιο πάνω αναφέρω χωρίς να αποφαίνομαι ως προς το κατά πόσον τα στοιχεία αυτά είναι αρκετά για να είναι έγκυρη η ειδοποίηση απαίτησης. Αναφέρονται όμως, καθώς αποτελούν λόγους για τους οποίους κρίνω ότι, η Αιτήτρια δεν έχει πετύχει να πείσει ότι η Αίτηση μπορεί να παραμεριστεί για τον συγκεκριμένο λόγο αυτό από αυτό το πρώιμο στάδιο. Προχωρώ με εξέταση των ισχυρισμών ότι η Καθ΄ης η Αίτηση δεν είναι πιστωτής καθώς υπάρχει καλή τη πίστη αμφισβήτηση του χρέους βασισμένη σε ουσιαστικούς λόγους (σημείο Α πιο πάνω), και ότι η καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και προωθείται για αλλότριους και αθέμιτους σκοπούς (σημείο Β πιο πάνω). Όπως προκύπτει από τα τεκμήρια που έχουν τεθεί ενώπιόν μου (χωρίς να έχουν αμφισβητηθεί) και ιδιαίτερα την επιστολή της ίδιας της Αιτήτριας ημερ. 30/11/2021 (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση της κας. Τοφαλή), η Αιτήτρια φαίνεται να αναγνωρίζει και να αποδέχεται (σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης της Κυρίως Αίτησης) συγκεκριμένη οφειλή και προτείνει διασύνδεση της αποπληρωμής της, μεταξύ άλλων, με το χρέος της YOFOYRA HOLDING LTD προς την PARMERA ASSETS LTD. Αυτή η πρόταση, οδήγησε μετά από διαπραγματεύσεις (οι οποίες διαφαίνονται στην αλληλογραφία που επισυνάπτεται ως Τεκμήρια 6, 7 της κας Μαριλένας Τοφαλλή οι οποίες επίσης δεν αμφισβητήθηκαν) στην τροποποιητική συμφωνία Amendment

1. Σύμφωνα με το Amendment 4, η Αιτήτρια αναγνωρίζει ότι όφειλε να καταβάλει προς την Καθ' ης η Αίτηση το ποσό των USD 4.589.325,06 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2021 και επιπρόσθετα η YOFOURA HOLDING LTD να εξοφλήσει το χρέος της προς την PARMERA ASSETS LTD μέχρι 1/2/
2. Ακολούθως, με επιστολή της Καθ' ης η Αίτηση ημερομηνίας 17/2/2022 (Τεκμήριο 10 στην ένορκη δήλωση κας. Μαριλένας Τοφαλή), ενημερώνει την Αιτήτρια αναφορικά με την αποτυχία της YOFOURA HOLDING LTD να εξοφλήσει το χρέος της προς την PARMERA ASSETS LTD και ότι το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό δυνάμει της συμφωνίας δανείου ήταν πλέον €902.667,
3. Από πλευράς Αιτήτριας δεν υπήρξε καμία απάντηση ή αμφισβήτηση των ισχυρισμών που προβάλλονται με την εν λόγω επιστολή (τουλάχιστον που να έχει τεθεί ενώπιόν μου). Αμφισβήτηση του χρέους από πλευράς Αιτήτριας προέκυψε για πρώτη φορά με την καταχώρηση της υπό εξέταση Αίτησης, χωρίς να έχει δοθεί πειστική εξήγηση γιατί αυτό δεν έχει γίνει από προηγουμένως. Με την προώθηση της Αίτησης, προβλήθηκε απλά μια αόριστη και γενική άρνηση της οφειλής, αναφέροντας ότι αυτή δεν είναι εκκαθαρισμένη και ότι το ποσό που διεκδικεί η Καθ' ης η Αίτηση είναι αυθαίρετο και περιλαμβάνει παράνομους, αυθαίρετους και λανθασμένους τόκους και χρεώσεις. Ο εν λόγω ισχυρισμός τέθηκε με τρόπο αόριστο και γενικό και χωρίς παράθεση επεξήγησης ή και αιτιολογίας προς υποστήριξή του, έτσι που καθιστά αδύνατη την εξέταση του. Η Αιτήτρια προβάλλει επίσης τον ισχυρισμό ότι κατέβαλε στις 31/12/21, προς πλήρη εξόφληση της οποιασδήποτε οφειλής της, το ποσό των USD 4.589.325,06, όμως η Καθ' ης η Αίτηση δεν αποδέχθηκε την ισοτιμία σε ευρώ και διεκδικεί το ποσό των €902.667,
4. Πέραν της γενικότητας με την οποία τίθεται (και) αυτός ο ισχυρισμός, η Αιτήτρια δεν παραθέτει την θέση της ως προς το ποια θα έπρεπε να ήταν η σωστή ισοτιμία η οποία θα οδηγούσε σε πλήρη εξόφληση του χρέους ( ή έστω σε μείωση του κάτω από το ποσό των €5,000 που ορίζει ο νόμος). Χωρίς να αποφαίνομαι ως προς την ορθότητα των συγκεκριμένων ισχυρισμών που προβάλλονται από τις δύο πλευρές, το σίγουρο είναι ότι, τα πιο πάνω δεν επιτρέπουν την κατάληξη σε συμπέρασμα ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία για παραμερισμό της Κυρίως Αίτησης, και δη του ότι (στον βαθμό που απαιτείται στο στάδιο αυτό) αμφισβητείται για ουσιαστικούς λόγους η ιδιότητα της Καθ' ης η Αίτηση ως πιστωτής, ή η ύπαρξη του χρέους (τουλάχιστον στον βαθμό που αυτό υπερβαίνει το ποσό των €5000). Ούτε και έχει καταδειχτεί ότι η καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης ή η συμπεριφορά της Καθ΄ης η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Κατάληξη Ως εκ των ανωτέρω, η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση (Αιτήτριας στην Κυρίως Αίτηση) και εναντίον της Αιτήτριας (Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση) όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η Κυρίως Αίτηση ορίζεται για προγραμματισμό στις 25/5/2023, στις 08:
5. Υπ. .............. Α. Γ. Λοΐζου ΕΔ [i]

(1)An unregistered company is deemed (for the purposes of section 221) unable to pay its debts if there is a creditor, by assignment or otherwise, to whom the company is indebted in a sum exceeding £750 then due and— (

1. a)the creditor has served on the company, by leaving at its principal place of business, or by delivering to the secretary or some director, manager or principal officer of the company, or by otherwise serving in such manner as the court may approve or direct, a written demand in the prescribed form requiring the company to pay the sum due, and (
2. b)the company has for 3 weeks after the service of the demand neglected to pay the sum or to secure or compound for it to the creditor's satisfaction. [ii] Η απόφαση αυτή ακολουθήθηκε από αριθμό μεταγενέστερων αποφάσεων των Αγγλικών Δικαστηρίων (στις οποίες η αποκοπή που παρατίθεται στην παρούσα απόφαση μνημονεύεται αυτούσια) και θεωρείται πλέον αυθεντία, βλ. Heytex Bramsche GMBH v Unity Trade Capital Ltd [2022] EWHC 2488 (Ch), Wolf Rock (Cornwall) Ltd v Langhelle [2020] EWHC 2500 (Ch), London Capital & Finance plc (in administration) v London Capital Marketing Ltd [2020] EWHC 2028 (Ch), Signature Living Hotel Ltd v Sulyok and another [2020] EWHC 257 (Ch), Breyer Group plc v RBK Engineering Ltd [2017] EWHC 1206 (Ch) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο