MULTIPRO LTD ν. STRANA LIMITED, Γενική Αίτηση: 54/2023, 16/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2023:A104 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Αμπίζα, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 54/2023 (i-justice) Μεταξύ: MULTIPRO LTD Αιτητών -και- STRANA LIMITED Καθ' ων η Αίτηση -------------- Αίτηση ημερομηνίας 23.2.2023 Ημερομηνία: 16 Μαΐου 2023 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Π. Σπανός για Μ. Π. Σπανός & Σία Για τους Καθ'ων η αίτηση: κα Κολέα για Ηρακλής Ν. Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. ----------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κυρίως αίτηση τους, η οποία καταχωρίθηκε στις 30.1.2023, οι αιτητές αναζητούν: «Α. Άδεια και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 15.1.2023, η οποία εκδόθηκε από το Διαιτητή κ. Κώστα Αλλαγιώτη από τη Λευκωσία, υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, ως δικαστικής απόφασης και την εκτέλεσή της κατά τον ίδιο τρόπο που εκτελούνται οι δικαστικές αποφάσεις. B. Απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση δια: 1. €1.156.601,90:- πλέον ΦΠΑ. 2. €82.705,61:- δεδουλευμένους τόκους μέχρι την 15.123. 3. €17.487,25:- πλέον €3.322,58:- ΦΠΑ έξοδα της διαιτησίας. 4. Νόμιμο τόκο επί των εις τις παραγράφους 1 και 3 ανωτέρω αναφερομένων ποσών από 16.1.23 μέχρι τελείας εξοφλήσεως. Γ. Οποιαδήποτε περαιτέρω ή άλλη θεραπεία την οποία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και/ή εύλογη υπό τις περιστάσεις.» Με την παρούσα αίτησή τους, οι αιτητές αιτήθηκαν την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στους καθ'ων η αίτηση προσωπικά και/ή δια των αντιπροσώπων και/ή αξιωματούχων και/ή υπαλλήλων και/ή εντολοδόχων αυτών από του να πωλήσουν και/ή διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή δωρίσουν και/ή επιβαρύνουν και/ή αποξενώσουν με οιονδήποτε τρόπο το αναφερόμενο στην αίτησή τους ακίνητο, μέχρι την αποπεράτωση και/ή τελική εκδίκαση της κυρίως αίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Την έκδοση του ως άνω διατάγματος, οι αιτητές αναζήτησαν μονομερώς, όμως το Δικαστήριο έκρινε ορθό όπως δοθούν οδηγίες για επίδοση της αίτησης στους καθ'ων η αίτηση, εξετάζοντας, πλέον, την παρούσα αίτηση ως διά κλήσεως αίτηση. Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60 και το άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση ενός εκ των διευθυντών και μετόχων των αιτητών στην οποία παραθέτει τους ισχυρισμούς του ως προς τα γεγονότα και τους λόγους για τους οποίους οι αιτητές ζητούν την έκδοση του υπό κρίση διατάγματος. Ο ενόρκως δηλών περιγράφει τα γεγονότα που αφορούν τη συμφωνία εργολαβίας των διάδικων εταιρειών η οποία οδηγήθηκε, στη βάση συνυποσχετικού, σε διαδικασία διαιτησίας από τον κοινής αποδοχής αναφερόμενο πολιτικό μηχανικό, Διαιτητή ΕΤΕΚ και εγγεγραμμένο Διαμεσολαβητή. Ως αναφέρει, ο διαιτητής εξέδωσε την απόφαση του την 15.1.2023, η οποία εκδόθηκε υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση και βάσει αυτής οι καθ' ων η αίτηση διατάχθηκαν να καταβάλουν στους αιτητές, εντός 30 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της Διαιτητικής Απόφασης, τα κάτωθι αναφερόμενα ποσά: (
- i)€752.473,10 πλέον ΦΠΑ, για την εξόφληση των εργασιών του συμβολαίου και των επιπρόσθετων εργασιών που δεν περιλήφθηκαν στα πιστοποιητικά πληρωμής της Αρχιτέκτονος, (
- ii)€70.226,00 πλέον ΦΠΑ, για την εξόφληση των κρατήσεων, (iii) €96.907,44 πλέον ΦΠΑ, ως αποζημιώσεις λόγω καθυστερήσεων, (
- iv)€129.855,36 πλέον ΦΠΑ, για την εξόφληση του Πιστοποιητικού Πληρωμής υπ' αρ. 20, (ν) €107.140,00 πλέον ΦΠΑ, για την εξόφληση του Πιστοποιητικού Πληρωμής υπ' αρ. 21, (
- vi)€82.705,61 ως τόκο για την καθυστερημένη πληρωμή των ως άνω αναφερόμενων ποσών οι οποίοι υπολογίσθηκαν μέχρι την 15.1.23. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, το συνολικό ποσό που επιδίκασε ο Διαιτητής ανέρχεται στο ποσό των €1.156.6Ο1,90 πλέον ΦΠΑ πλέον €82.705,61 δεδουλευμένους τόκους μέχρι την 15.1.2023. Αναφορικά με τα έξοδα της Διαιτησίας τα οποία είχαν καταβληθεί μέχρι πριν την παράδοση της Διαιτητικής Απόφασής του, ο Διαιτητής αποφάσισε όπως καταβάλουν οι καθ' ων η αίτηση στους αιτητές το ποσό των €6.102,25, πλέον 19% ΦΠΑ που ανέρχεται στο ποσό των €1.159,43. Το σχετικό ποσό ήταν πληρωτέο αμέσως. Περαιτέρω, για την παράδοση της Τελικής Απόφασης του Διαιτητή, η Διαιτητική Απόφαση προνοεί ότι πρέπει να καταβληθεί από τους καθ' ων η αίτηση, ως έξοδα του Διαιτητή, το ποσό των €22.770 πλέον €4.326,30 ΦΠΑ. Σε περίπτωση που για την παραλαβή της απόφασης, ολόκληρο ή μέρος του εν λόγω ποσού καταβληθεί από τους αιτητές, η Διαιτητική Απόφαση προνοεί ότι θα πρέπει το καταβληθέν ποσό να αποδοθεί από τους καθ' ων η αίτηση στους αιτητές εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της Διαιτητικής Απόφασης. Τελικά, για την παράδοση της Τελικής Απόφασης, η κάθε πλευρά κατέβαλε προς τον Διαιτητή το ποσό των €11.385 πλέον €2.163,15 ΦΠΑ, που αντιστοιχεί στο 50% της συνολικής αμοιβής του Διαιτητή για την παράδοση της Διαιτητικής Απόφασης. Συνεπώς, οι καθ' ων η αίτηση όφειλαν να αποδώσουν στους αιτητές εντός 30 ημερών από την παραλαβή της διαιτητικής απόφασης το ποσό των €11.385 πλέον €2.163,15 ΦΠΑ. H ως άνω αναφερόμενη Διαιτητική Απόφαση, απεστάλη στους αιτητές και στους καθ' ων η αίτηση, και παρελήφθη από αυτούς, δι' ηλεκτρονικού μηνύματος του Διαιτητή ημερ. 23.1.23. Ως ο ενόρκως δηλών περαιτέρω εξηγεί, μετά από επιστολές των αιτητών προς τους καθ'ων η αίτηση σχετικά με την αποπληρωμή της απόφασης, οι αιτητές προέβηκαν σε έρευνα για την ακίνητη περιουσία των καθ'ων η αίτηση, από την οποία διεφάνη ότι οι καθ'ων η αίτηση είναι ιδιοκτήτες του αναφερόμενου στην αίτηση ακινήτου, με εκτιμημένη από το Κτηματολόγιο αξία €2.093.300. Πρόκειται για το ακίνητο όπου οι καθ'ων η αίτηση διεξάγουν τις εργασίες τους παροχής νοσηλευτικών και παραϊατρικών υπηρεσιών και υπηρεσιών φροντίδας, νοσηλείας, διαμονής, σίτισης και αποκατάστασης ασθενών και ηλικιωμένων. Από την έρευνα στο Κτηματολόγιο, προκύπτει περαιτέρω ότι το ακίνητο επιβαρύνεται με τρεις υποθήκες, συνολικής επιβάρυνσης περί των €5.500.000. Ως ο ενόρκων δηλών περαιτέρω αναφέρει, οι καθ'ων η αίτηση, μέσω επιστολής των συνηγόρων τους, φανέρωσαν την πρόθεση τους να ενστούν στην κυρίως αίτησης, να καταχωρήσουν αίτηση παραμερισμού της διαιτητικής απόφασης και να μην πληρώσουν τα επιδικασθέντα ποσά. Είναι δε η θέση του ότι προβάλλει δυσμενής οικονομική κατάσταση των καθ'ων η αίτηση η οποία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι καθ'ων η αίτηση ανήκουν σε πρόσωπο αλλοδαπής καταγωγής, φανερώνουν κίνδυνο αποξένωσης της όποιας περιουσίας των καθ'ων η αίτηση και κίνδυνο για τους αιτητές να μην μπορέσουν να εισπράξουν τα ποσά που επιδικάσθηκαν υπέρ τους. Με τη δέσμευση του εν λόγω ακινήτου να είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να διασφαλιστεί η αποπληρωμή της οφειλής των καθ'ων η αίτηση στους αιτητές. Στη βάση των 15 λόγων που τίθενται στο σώμα της ειδοποίησης ένστασης, οι καθ'ων η αίτηση φέρουν ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Υποστηρίζουν δε, την ένστασή τους με την ένορκη δήλωση ενός εκ των μετόχων τους, ημερομηνίας 13.4.2023. Σ' αυτήν, ο ενόρκως δηλών προβαίνει σε λεπτομερή αναφορά και ανάλυση θεμάτων που αφορούν την ορθότητα και εγκυρότητα της διαιτητικής απόφασης, ενώ με βάση την κατάληξη της απόφασης και την πρόβλεψη για προθεσμία αποπληρωμής, αναδεικνύει τη θέση των καθ'ων η αίτηση ότι η κυρίως αίτηση καταχωρήθηκε πρόωρα και εντός της περιόδου που ο διαιτητής καθόρισε για αποπληρωμή. Επομένως, το όποιο αγώγιμο δικαίωμα των αιτητών, δεν είχε γεννηθεί κατά το χρόνο καταχώρηση της κυρίως αίτησης, γεγονός που καθορίζει τη μη ικανοποίηση των δύο πρώτων προϋποθέσεων για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Είναι η θέση του ότι η πρόωρη προώθηση της παρούσας αίτησης, καθώς και της κυρίως αίτησης, καθιστά αμφότερες υποκείμενες σε απόρριψη. Περαιτέρω δε, ότι οι αιτητές δεν κατορθώνουν να αποδείξουν πως, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Ούτε κατορθώνουν να αποδείξουν τυχόν αδυναμία των καθ'ων η αίτηση να εξοφλήσουν οποιοδήποτε ποσό επιδικαστεί εις βάρος τους, αφού οι καθ'ων η αίτηση συνιστούν απολύτως λειτουργική και υγιή επιχείρηση. Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που αναφέρονται ανωτέρω και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι έθεσαν γραπτώς την αγόρευσή τους προς υποστήριξη ο κάθε ένας των θέσεων της δικής του πλευράς με αναφορά και στη νομολογία. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω με προσοχή όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των αγορεύσεων των συνηγόρων. Δεν θεωρώ ότι θα εξυπηρετούσε η επανάληψη των θέσεων της κάθε πλευράς αφού άλλωστε, αυτά είναι τα θέματα τα οποία απασχολούν το Δικαστήριο κατωτέρω. Οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 είναι πολύ καλά γνωστές και έχουν διαμορφωθεί, διατυπωθεί και αναλυθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλέπε, μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd & other v. Rossis
(1975)1 C.L.R.38, Constantinides ν. Μακρυγιώργου κ.ά.
(1978)1 C.L.R.585, Μ. & Μ. Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Λεμεσού Λτδ
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates κ.ά.
(1982)1 Α.Α.Δ.557. Τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με βάση την πιο πάνω νομολογία.
(1)Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι επιβάλλει οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
(2)Να εμφανίζεται πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά πάντως κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
(3)Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει ένα διάταγμα, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Bacardi v. Vinco, Π.Ε.9295, ημερ.18.7.1996. Στην παρούσα, πέραν του ως άνω άρθρου 32 του Ν.14/60, η αίτηση βασίζεται και στο άρθρο 5 του Κεφ.6. Σύμφωνα με την υπόθεση Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520, θα πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου στο βαθμό που δεν συμπίπτουν με αυτές που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60. Από τη σχετική νομολογία προκύπτει ότι τέτοια προϋπόθεση είναι να εμποδιστεί πιθανόν ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ του με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο. Είναι καλά γνωστό ότι στο στάδιο της ακρόασης της αίτησης θα πρέπει να αποφεύγεται η ενασχόληση με τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς των διαδίκων και η επακόλουθη κατάληξη σε συμπεράσματα. Οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος, θα πρέπει να εκπηγάζουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Πρέπει συνεπώς να προσδιορίσω, όπως τονίστηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, ότι το Δικαστήριο δεν κάνει αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (βλ. επίσης, Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D., Π.Ε.10042, ημερ. 3.2.1999). Το τι, φυσικά, θα πρέπει να διαχωριστεί είναι ακριβώς η αναγκαιότητα εξέτασης από το Δικαστήριο κατά πόσο τα ενώπιον του στοιχεία ικανοποιούν τις σχετικές προϋποθέσεις που αναφέρονται ανωτέρω. Προχωρώντας, επομένως, με την εξέταση των προϋποθέσεων που καθορίζει ο νόμος και η νομολογία, ως έχουν αναλυθεί ανωτέρω, η έρευνα του Δικαστηρίου Θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας, χωρίς το Δικαστήριο να οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας. Έχω ήδη αναφερθεί στο αντικείμενο της κυρίως διαδικασίας, το οποίο αφορά την εγγραφή της εν λόγω διαιτητικής απόφασης. Ως προνοείται στο άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, διαιτητική απόφαση που εκδίδεται με βάση συνυποσχετικό δύναται, με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης. Σε μια τέτοια διαδικασία, το τι εξετάζεται είναι η επίδοση της αίτησης στο επηρεαζόμενο πρόσωπο, το κατά πόσο η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε σ' αυτό και το κατά πόσο η εν λόγω απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης απόφασης. Δεν απασχολεί, ούτε πρέπει να απασχολεί η ορθότητα της απόφασης του διαιτητή ούτε τυχόν συμπεριφορά του, αφού τέτοια θέματα θα πρέπει να αποτελούν ζήτημα εξέτασης άλλων διαδικασιών, όπως διαδικασίας παύσης του διαιτητή ή διαδικασίας παραμερισμού της απόφασης του. Περαιτέρω, πουθενά δεν προβλέπεται χρόνος κατά τον οποίο ο επιτυχής σε διαδικασία διαιτησίας διάδικος δικαιούται να αποταθεί στο Δικαστήριο για εγγραφή της. Αυτό μπορεί να γίνει καθ' οιονδήποτε χρόνο. Εκείνο που ενδεχομένως να επηρεάζεται από το περιεχόμενο της διαιτητικής απόφασης, είναι το δικαιώματα λήψεως μέτρου εκτέλεσης, όπως, στην προκειμένη περίπτωση, οι αιτητές, ως προς τη λήψη ενδεχόμενου μέτρου εκτέλεσης, επηρεάζονται από το χρονικό διάστημα αποπληρωμής μέρους της απόφασης, το οποίο ο ίδιος ο Διαιτητής καθόρισε σε 30 ημέρες από την ημερομηνία απόφασης. Επομένως, στην παρούσα περίπτωση, ουδόλως τίθεται θέμα καταχώρησης της κυρίως αίτησης χωρίς να έχει γεννηθεί αγώγιμο δικαίωμα. Οι αιτητές είχαν δικαίωμα να αποταθούν στο Δικαστήριο για καταχώρηση-εγγραφή της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης. Περαιτέρω δε, δεν είναι επίδικο ζήτημα στην κυρίως αίτηση ή ορθότητα της διαιτητικής απόφασης. Επομένως, το έργο του Δικαστηρίου, στο στάδιο αυτό περιορίζεται στη διαπίστωση, στην προκείμενη περίπτωση, των θεμάτων που αφορά η διαδικασία εγγραφής διαιτητικής απόφασης, ως ανωτέρω αναλύονται, έχοντας υπόψη τα όσα σχετικά με αυτά προβάλλονται, αναφορικά με την επίδικη απόφαση, από τις δύο πλευρές. Έχοντας υπόψη τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία και τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς σε σχέση με την αξίωση των αιτητών για εγγραφή της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης, στο πλαίσιο πάντοτε του επιτρεπτού για σκοπούς της παρούσας και χωρίς το Δικαστήριο να καταλήγει σε οριστικά συμπεράσματα, και έχοντας υπόψη τις ως άνω νομολογιακές αρχές, καταλήγω ότι ικανοποιούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, ικανοποιώντας παράλληλα και την προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ.6 που αναφέρεται σε ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. H τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, έχει νομολογιακά εξηγηθεί ότι συμπίπτει με την προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6 περί ύπαρξης πιθανότητας να εμποδιστεί ο εκάστοτε ενάγων/αιτητής στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 280: «Και επί του σημείου αυτού η νομολογία μας είναι καθαρή. H απαίτηση του άρθρου 5 για ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ.785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ.782, 785, εκείνο που απαιτείται είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντος». Στην υπόθεση Αναστασία Δημήτρη Κιταλίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2005)1 Α.Α.Δ. 1165, λέχθηκαν τα εξής: «Ο έκτος λόγος έφεσης έχει ως εξής: «Δεν κατεδείχθη κίνδυνος μεταβίβασης και/ή αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων και το Δικαστήριο λανθασμένα ερμήνευσε και/ή εφήρμοσε την νομολογία επί του θέματος». . Στην υπόθεση C. Phasarias (Auto Centre) Ltd v. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 (B) Α.Α.Δ. 785 αναφέρονται τα εξής επί του θέματος: «Ακούσαμε τις δύο πλευρές και καταλήγουμε πως επιβάλλεται να παρέμβουμε. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του Εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. O κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω), σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοίζου, Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο Ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική, Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντος». Έχουμε την πεποίθηση ότι το πιο πάνω απόσπασμα απαντά ευθέως και ορθώς το ζητούμενο στην παρούσα υπόθεση και δεν έχουμε να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο». Επομένως, με βάση τις ως άνω νομολογιακές αρχές, καθίσταται ξεκάθαρο ότι δεν απαιτείται συγκεκριμένη μαρτυρία για ύπαρξη πρόθεσης για αποξένωση ή επιβάρυνση. Όπως αναφέρεται ανωτέρω, η πλευρά των αιτητών έχει παραθέσει τα στοιχεία εκείνα με βάση τα οποία προκύπτει, ως είναι η θέση τους, κίνδυνος αυτοί να εμποδιστούν να ικανοποιήσουν την υπέρ τους απόφαση. Οι καθ'ων η αίτηση, δεν προέβαλαν οποιανδήποτε ανάλυση της περιουσιακής τους κατάστασης προς αντίκρουση των ως άνω. Δεν αρκεί η θέση ότι πρόκειται περί λειτουργικής και υγιούς επιχείρησης. Ούτε η αμφισβήτηση της επάρκειας των στοιχείων στα οποία βασίζεται η αντίδικη πλευρά. Προκύπτει ότι το υπό κρίση ακίνητο είναι το μοναδικό ακίνητο στην ιδιοκτησία της καθ'ης η αίτηση εταιρείας και είναι μάλιστα επιβαρυμένο στο ποσό των €5.500.000 περίπου. Τα στοιχεία, ως προβάλλονται, επαρκώς διαμορφώνουν την εικόνα ότι υφίσταται ενδεχόμενο, σε περίπτωση αποξένωσης του εν λόγω περιουσιακού στοιχείου, οι αιτητές να εμποδιστούν από του να ικανοποιήσουν την ενδεχομένως υπέρ τους απόφαση, η οποία θα καθιστά τη διαιτητική απόφαση εκτελεστέα ως δικαστική απόφαση. Ικανοποιείται, συναφώς, και η τρίτη ως άνω προϋπόθεση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Προχωρώντας, το τι παραμένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Παρατηρείται ότι το τι ζητείται ουδόλως επηρεάζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς του υπό κρίση ακινήτου, ούτε τη λειτουργία της επιχείρησης των καθ'ων η αίτηση. Είναι προφανές ότι το τι ζητείται, κατ' ουσίαν, διαφυλάττει το status quo ante. To oποίο αποτελεί, στην παρούσα περίπτωση, το εύλογο και δίκαιο υπό τας περιστάσεις, εξασφαλίζοντας, στο βαθμό του δυνατού, τους αιτητές, αλλά επιτρέποντας και στους καθ'ων η αίτηση, να προβάλουν την ένσταση τους ή την αναφερόμενη από αυτούς αίτηση παραμερισμού της διαιτητικής απόφασης, χωρίς να επηρεάζουν δυσμενώς την ευχέρεια των αιτητών να ικανοποιήσουν την υπέρ τους απόφαση, εφόσον τελικώς πετύχουν. Για σκοπούς πληρότητας, παρεμβάλλω ότι δεν έχω εντοπίσει οποιανδήποτε από μέρους των αιτητών παράλειψη αποκάλυψης στοιχείων ή προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου, ούτε τίθεται θέμα ικανοποίησης του κατ' επείγοντος αφού το ίδιο το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για επίδοση της αίτησης, καθιστώντας αυτήν διά κλήσεως αίτηση. Κρίνω ότι ουδείς από τους λόγους ένστασης που προβλήθηκαν ευσταθεί. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι η παρούσα ενδιάμεση αίτηση θα πρέπει να έχει επιτυχή κατάληξη. Συνακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α της αίτησης ημερ. 23.2.2023, υπό τον όρο ότι θα υπογραφεί και κατατεθεί από ή εκ μέρους των αιτητών εγγύηση ύψους €50.000 για τυχόν ζημιές που ενδεχομένως θα προκύψουν από τυχόν αδικαιολόγητη έκδοση του παρόντος διατάγματος. Επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ'ων η αίτηση τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Αμπίζας, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο