ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ν. ΜΕΝΕΑΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΛΤΔ, Αγωγή αρ. 3729/15, 13/6/2023

(1)ανωτέρω είναι ότι αντισυμβαλλόμενος της ήταν ο Ενάγοντας, κατά πόσο η Εναγόμενη έχει εξοφλήσει το τίμημα αγοράς του πετρελαίου. Σημειώνω στο παρόν στάδιο ότι, σε ότι αφορά το εγειρόμενο, στην αγόρευση της Εναγόμενης, ζήτημα περί παρανομίας του Ενάγοντα να μεταπωλεί πετρελαιοειδή, καθότι τούτος δεν νομιμοποιείτο να πράττει τούτο, στη βάση του περί Ρυθμίσεως Πρατηρίων Πετρελαιοειδών Νόμο του 1968 (Ν. 94/1968), δεν θα απασχολήσει καθόλου το Δικαστήριο, αφού ελλείπει οποιαδήποτε σχετική, περί τούτου, δικογράφηση (βλ. Homeros Th. Kourtis and others v. Panos K. Iasonides

(1970)1 CLR 180). Τα ίδια ισχύουν και για κάθε άλλη σχετική, στην αγόρευση της Εναγόμενης θέση, η οποία δεν καλύπτεται δικογραφικά. Μαρτυρία Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Πλήρης έκταση της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, βρίσκεται καταγεγραμμένη στα πρακτικά. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, εφόσον, κάτι τέτοιο, θεωρώ, δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Αναφορά στα κυριότερα σημεία της μαρτυρίας θα γίνει, για σκοπούς αξιολόγησης της, λαμβανομένου υπόψη και των επίδικων θεμάτων. Προχωρώ τώρα, να σκιαγραφήσω την μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχοντας κατά νου, τα πιο πάνω κοινώς αποδεκτά και/ή μη αμφισβητούμενα γεγονότα και ισχυρισμούς, στη βάση πάντα, των περιορισμένων πλέον, επιδίκων, υπό αμφισβήτηση, θεμάτων. Ενάγοντας Ο Ενάγοντας, στην ουσία, προώθησε ισχυρισμούς ως οι δικογραφημένες θέσεις του, οι οποίες αναφέρονται ανωτέρω στην καταγραφείσα εκδοχή του και δεν καθίσταται αναγκαίο να αναφερθούν εκ νέου. Κατέθεσε δε τα τιμολόγια με αρ. 0001, 0002, 0005, 0009, 0010, 0011, 0012 και 0013 ως Τεκμήρια 1 - 8 αντίστοιχα. Επίσης, κατέθεσε αντίγραφα των αποδείξεων είσπραξης με αρ. 0017, 0024, 0026, 0029, 0031, 0033 και 0043, ως δέσμη Τεκμηρίου 9, οι οποίες, ως ανέφερε, είναι οι αποδείξεις που εξέδωσε για την εξόφληση των τιμολογίων που αποτελούν τα Τεκμήρια 1-5 και μέρος του τιμολογίου που αποτελεί το Τεκμήριο

1. Επί του τελευταίου, σημειώνεται ότι, κατά την δια ζώσης μαρτυρία του Ενάγοντα, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του, αυτός ανέφερε ότι το ποσό των €6.000, που εισπράχθηκε τον Ιανουάριο του 2013, και για το οποίο εκδόθηκε η απόδειξη είσπραξης με αρ. 0043, αφορούσε την πληρωμή μέρους του Τεκμηρίου 6 (ποσού €6.890,60), με αποτέλεσμα να περιορίσει την απαίτηση του, στο ποσό των €15.308,
2. Τέλος, κατέθεσε την επιστολή ημερ. 18.6.2013 (Τεκμήριο 10) των δικηγόρων του, με την οποία ζητούσε από την Εναγόμενη να προβεί σε εξόφληση των απλήρωτων τιμολογίων. Μ.Υ. 1 Ο Μ.Υ. 1 ανέφερε ότι κατά το έτος 2012 εργαζόταν με τον αδερφό του στην Εναγόμενη, την οποία και εκπροσωπούσαν. Βασική του θέση ήταν ότι την επίδικη συμφωνία, η Εναγόμενη την συνομολόγησε με τον Ζορλάκη, ο οποίος είχε μεταβεί, για το σκοπό αυτό, στη φάρμα της Εναγόμενης. Τον Ενάγοντα, για πρώτη φορά τον είδε στο Δικαστήριο. Ισχυρίστηκε ότι η Εναγόμενη εξόφλησε τα επίδικα τιμολόγια, καταβάλλοντας το τίμημα πώλησης σε μετρητά στον Ζορλάκη, αλλά ο Ζορλάκης δεν της είχε δώσει εξοφλητικές αποδείξεις για όλες τις πληρωμές που έκανε. Αποτελεί, επίσης, βασική θέση του ότι, με την καταβολή του ποσού των €6.000, τον Ιανουάριο του 2013, στον Ζορλάκη, η Εναγόμενη εξόφλησε όλα τα οφειλόμενα προς αυτόν ποσά. Ως προς τον λόγο διακοπής της συνεργασίας της Εναγόμενης με τον Ζορλάκη, είναι η θέση του ότι τούτο συνέβη κατά τον Οκτώβριο του 2012, όταν και οι μηχανές των βυτιοφόρων οχημάτων της Εναγόμενης παρουσίασαν μηχανικό πρόβλημα, λόγω του ότι το καύσιμο που την προμήθευε ο Ζορλάκης ήταν νοθευμένο. Μ.Υ.2 Ο Μ.Υ. 2 ανέφερε ότι υπηρέτησε στην δημόσια υπηρεσία όπου και διετέλεσε ανώτερο στέλεχος στην Υπηρεσία Προστασίας Καταναλωτή του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας. Μετά τη συνταξιοδότηση του, από το έτος 2019, διατελεί Πρόεδρος του Κυπριακού Συνδέσμου Καταναλωτών, ενώ τα όσα καταθέτει στο Δικαστήριο προέρχονται από την εμπειρία του στις θέσεις αυτές, αφού παρατηρεί και παρατηρούσε την εβδομαδιαία διακύμανση της αύξησης τιμών καυσίμων. Κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τα Τεκμήρια 13-21, τα οποία αποτελούν εκτυπώσεις από την ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναφορικά με τις εβδομαδιαίες τιμές καυσίμων ανά χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο μάρτυρας εξήγησε την έννοια της μέσης τιμής πώλησης πετρελαίου και ανέφερε ότι οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα στην αγορά, με το κάθε πρατήριο να πωλεί πετρέλαιο στην τιμή που θέλει και επομένως υπάρχουν τιμές οι οποίες είναι ακριβότερες αλλά και φθηνότερες από την μέση τιμή πώλησης. Ανέφερε επίσης ότι, το κατά πόσο, στην περίπτωση που κάποιος πωλεί κάτω από την μέση τιμή πώλησης, αυτό είναι επωφελές ή όχι για τον καταναλωτή, είναι ζήτημα το οποίο εξαρτάται από τις συνθήκες του κάθε αγοραστή, εφόσον λάβει υπόψη του και τα κόστη μεταφοράς και άλλες χρεώσεις. Μ.Υ.3 Ο Μ.Υ.3, υιός του Μ.Υ. 1, αναφέρθηκε στις συνθήκες συνομολόγησης της επίδικης συμφωνίας στη βάση των όσων ενημερώθηκε από τον Μ.Υ.
3. Ανέφερε επίσης ότι ήταν παρών κατά την πρώτη παράδοση πετρελαίου από τον Ζορλάκη, στα υποστατικά της Εναγόμενης, όπου τον είχε ακούσει να διαβεβαιώνει τον Μ.Υ. 1 ότι το όνομα του ήταν Κωστάκης Θεοδοσίου[9] και ότι το παρατσούκλι του ήταν Ζορλάκης. Δήλωσε γνώστης των προβλημάτων της συνεργασίας της Εναγόμενης με τον Ζορλάκη, καθότι τούτα αποτελούσαν αντικείμενο συζήτησης στο οικογενειακό τραπέζι και ειδικότερα το πρόβλημα που προκλήθηκε σε όλα τα οχήματα/μηχανές της Εναγόμενης, λόγω της ακαταλληλότητας του καυσίμου, αλλά και για το γεγονός ότι ο Ζορλάκης δεν έδινε όλες τις εξοφλητικές αποδείξεις στον Μ.Υ. 1, για τα ποσά που του κατέβαλλε η Εναγόμενη. Βασική του θέση ήταν ότι η συνεργασία με τον Ζορλάκη έληξε περί τον Οκτώβριο του 2012, όταν όλα τα αυτοκίνητα της Εναγόμενης παρουσίασαν πρόβλημα λόγω της ακαταλληλότητας του καυσίμου που τους προμήθευε ο πρώτος. Ανέφερε δε, ότι ο ίδιος, κατόπιν συνομιλίας που είχε με τον Μ.Υ. 1 τον Γενάρη του 2013, αντιλήφθηκε ότι η Εναγόμενη είχε προβεί σε πλήρη εξόφληση των οφειλόμενων της σε σχέση με την επίδικη συμφωνία. Αξιολόγηση μαρτυρίας Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, είχα την ευκαιρία, μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον μου, ώστε να είμαι σε θέση να αξιολογήσω την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, με βάση τις σχετικές παραμέτρους που έχει καθορίσει η πλούσια επί του θέματος νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Σημασία στην αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα έχει το περιεχόμενο της μαρτυρίας του, η εκφορά του λόγου του, ο δισταγμός ή η αμεσότητα των απαντήσεων του, η φυσικότητα, η ύπαρξη υπερβολών ή αντιφάσεων κατά τη μαρτυρία του και η εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο (βλ. μεταξύ άλλων C & Α Pelekanos Associates Limited v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273 και Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401). Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», 2η έκδοση, των Ηλιάδη και Σάντη (σελ.135): «Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου v. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δυο πλευρές (Σκορδέλλη και Άλλων v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 101/13, ημ. 6.616, Φώτσιου v Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172), με αναφορά και στη δικογραφία (S Pavlou & Sons Constructions Ltd και Άλλου v. Θεοδώρου, ΠΕ 199/10, ημ. 6.7.15). [.] Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεων της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 254). Αυτή η προσέγγιση επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και την πίστη του κοινού στη δικαστική διαδικασία [.].». Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες, δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων (Κουδουνάρης v. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 329), αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν, με την έννοια ότι δεν υπήρξε προσχεδιασμός και/ή συνεννόηση μεταξύ των μαρτύρων ως προς το τι θα κατέθεταν (Τυμπιώτης v. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 612). Επίσης, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητά της, είτε μέρος αυτής (Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 266). Υπό το φως των πιο πάνω αρχών, και αφού παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες κατά τη στιγμή που παρέθεσαν την μαρτυρία τους, προφορική και έγγραφη, ενώπιον μου, την οποία αντιπαρέβαλα και εξέτασα ως σύνολο, σε συνάρτηση με τις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων, προχωρώ στην πιο κάτω αξιολόγηση. Ενάγοντας Ο Ενάγοντας μου άφησε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Θεωρώ ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να αναφέρει την αλήθεια σε σχέση με τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, και αυτό έπραξε. Παρέθεσε με απλό τρόπο τα γεγονότα ως αυτά εκτυλίχθηκαν και τις ενέργειες στις οποίες ο ίδιος προέβη αναφορικά με την συνεργασία του με την Εναγόμενη. Έχω δε πεισθεί, παρακολουθώντας αυτόν προσεκτικά στο εδώλιο του μάρτυρα, ότι ήταν ειλικρινής. Η μαρτυρία του δεν παρουσιάζει οποιεσδήποτε ουσιώδεις αντιφάσεις, τουναντίον χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και αμεσότητα, κάτι που αναμένεται να συνοδεύει μία ειλικρινή μαρτυρία. Το γεγονός ότι καταχώρησε την παρούσα αγωγή αξιώνοντας μεγαλύτερο ποσό από την Εναγόμενη, χωρίς να κάνει αναφορά στο ποσό των €6.000 που εισέπραξε τον Γενάρη 2013, ουδόλως ανατρέπει την θετική εικόνα που εν λόγω μάρτυρας άφησε στο Δικαστήριο. Αντίθετα, αναδεικνύει την ειλικρίνεια του, αφού στη βάση του δεδομένου αυτού, προχώρησε άμεσα στην μείωση της απαίτησης του, αφού αναγνώρισε ότι τούτο δόθηκε προς εξόφληση μέρους του τιμολογίου - Τεκμηρίου 6. Η μαρτυρία του κατά την αντεξέταση του, παρέμεινε σταθερή και δεν κλονίσθηκε. Δεν έχω εντοπίσει το οτιδήποτε το οποίο θα με οδηγούσε στο συμπέρασμα να μην μπορώ να την αποδεχθώ. Αυτή δε υποστηρίζεται και τεκμηριώνεται σε μεγάλο βαθμό από τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατατεθειμένα τεκμήρια. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι εκδόθηκαν από τον Ενάγοντα τιμολόγια επ' ονόματι της Εναγόμενης, μετά την παράδοση σε αυτήν συγκεκριμένων ποσοτήτων και αξίας πετρελαίου, επιβεβαιώνεται από τα Τεκμήρια 1-8, τα οποία φέρουν το όνομα και την διεύθυνση του Ενάγοντα και την υπογραφή εκπροσώπων της Εναγόμενης, οι ποσότητες πετρελαίου των οποίων είναι κοινώς αποδεκτό ότι παραλήφθηκαν από την Εναγόμενη. Επίσης, η θέση του Ενάγοντα ότι η Συμφωνία καταρτίστηκε μεταξύ του και της Εναγόμενης και ότι ο Ζορλάκης ήταν απλά το πρόσωπο που παρέδιδε τις ποσότητες πετρελαίου στην Εναγόμενη υποστηρίζεται:

(1)από την παραδοχή της Εναγόμενης στο δικόγραφο της[10] ότι αυτή αποτελούσε πελάτη του Ενάγοντα,

(2)από τα τιμολόγια που εκδόθηκαν για τα επίδικα καύσιμα και τα οποία κατέληξαν στην Εναγόμενη (βλ. Τεκμήρια 1-8), αλλά και

(3)από το Τεκμήριο 11 που τηρούσαν οι λογιστές της Εναγόμενης, στο όνομα του Ενάγοντα. Ενδεικτικό της ειλικρίνειας του είναι και η παραδοχή του ότι ο ίδιος ουδέποτε είχε πάει στις εγκαταστάσεις /υποστατικά της Εναγόμενης και ουδέποτε ο ίδιος της παρέδωσε καύσιμα. Η δε θέση του Μ.Ε. 1 ότι μέχρι σήμερα παραμένουν απλήρωτα μέρος του τιμολογίου-Τεκμήριο 6, ως επίσης και τα τιμολόγια που αποτελούν τα Τεκμήρια 7 και 8, υποστηρίζεται και επιβεβαιώνεται πλήρως από το περιεχόμενο των αποδείξεων είσπραξης που αν και ο ίδιος κατέθεσε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 9), τούτες αποκαλύφθηκαν από την Εναγόμενη, μέσω σχετικής ένορκης δήλωσης αποκάλυψης εγγράφων. Αντεξεταζόμενος σε σχέση με τα όσα αναφέρει στην παράγραφο 10 της γραπτής του δήλωσης ότι για όλες τις πληρωμές της Εναγόμενης, εξέδιδε απόδειξη την οποία παρέδιδε σε αυτήν ο Ζορλάκης, εξήγησε με ιδιαίτερη σαφήνεια ότι, ο λόγος που κάποιες από τις αποδείξεις είσπραξης (Τεκμήριο 9) είναι υπογεγραμμένες από τον Ζορλάκη είναι επειδή κάποιες φορές τις εξέδιδε ο τελευταίος όταν εισέπραττε τα χρήματα. Τούτο συνάδει και με τα όσα σχετικά ανέφερε σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του, και δη ότι, όταν ο Ζορλάκης του παρέδιδε τα χρήματα που εισέπραττε από την Εναγόμενη, ο Ενάγοντας εξέδιδε την σχετική απόδειξη είσπραξης, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, που ο Ενάγοντας δεν βρισκόταν στο γραφείο του και ο Ζορλάκης γνώριζε ότι θα πήγαινε να εισπράξει από την Εναγόμενη, τότε εξέδιδε ο ίδιος ο Ζορλάκης την απόδειξη επί τόπου. Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της Εναγόμενης που προβλήθηκε κατά την αντεξέταση του Ενάγοντα ότι δεν υπήρχε κανένας οικονομικός λόγος/σκοπός για τον Ζορλάκη να μεταφέρει το πετρέλαιο εκ μέρους του Ενάγοντα, αφιλοκερδώς, η εξήγηση που έδωσε ο Ενάγοντας ήταν ιδιαίτερα πειστική, και δη ότι η φιλική του σχέση με τον Ζορλάκη και η, στο παρελθόν, βοήθεια που του παρείχε, αποτέλεσε τη βάση ώστε ο τελευταίος να τον βοηθά αφιλοκερδώς στη μεταφορά των καυσίμων. Κατά συνέπεια, αποδέχομαι τη μαρτυρία του Ενάγοντα στο σύνολό της. Μ.Υ. 1 Προχωρώντας στην αξιολόγηση του Μ.Υ. 1, αναφέρω ότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση και δεν έχω αμφιβολία ότι στο Δικαστήριο δεν είπε όλη την αλήθεια. Δεν με έπεισε για την ειλικρίνεια και την γνησιότητα της εκδοχής του, εφόσον η μαρτυρία του βρίθει αντιφάσεων, ενώ σε ουσιώδη σημεία της συγκρούεται και με την κοινή λογική, αλλά και με τη λοιπή, κοινώς αποδεκτή, ενώπιον του Δικαστηρίου, μαρτυρία. Ήταν έκδηλη η προσπάθεια του να προωθήσει ισχυρισμούς με μόνο σκοπό να αποφύγει η Εναγόμενη την όποια συμβατική της υποχρέωση και/ή ευθύνη έναντι του Ενάγοντα. Δεν πρόκειται για πρόσωπο που ήρθε ενώπιον του Δικαστηρίου για να το διαφωτίσει ως προς τα πραγματικά γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Για σκοπούς πληρότητας και αιτιολογίας της πιο πάνω θέσης μου ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας του Μ.Υ. 1, σημειώνω, όχι εξαντλητικά, τα ακόλουθα: Κατ' αρχάς, ο εν λόγω μάρτυρας προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να αποποιηθεί την οποιαδήποτε συνεργασία με τον Ενάγοντα και να πείσει το Δικαστήριο ότι η Εναγόμενη ουδέποτε γνώρισε ή συμβλήθηκε ή συνεργάστηκε με τον Ενάγοντα, και ότι αντισυμβαλλόμενος της ήταν ο Ζορλάκης. Στην προσπάθεια του αυτή, δεν απέφυγε τις αντιφάσεις και τις υπερβολές, με όλα τα πιο πάνω να έχουν ως αποτέλεσμα, η εκδοχή που παρουσίασε στο Δικαστήριο να έχει υποστεί σοβαρά ρήγματα. Αρχικά, ο βασικός του ισχυρισμός ότι η Εναγόμενη ουδέποτε συμβλήθηκε με τον Ενάγοντα, έρχεται σε καταφανή σύγκρουση με την καθαρή και αναμφίβολη σχετική παραδοχή στην παράγραφο 3 του δικογράφου της Εναγόμενης. Η δε εξήγηση που έδωσε ως προς την εν λόγω παραδοχή, και δη ότι αυτή έγινε διότι ο ίδιος θεωρούσε ότι ο Ενάγοντας και ο Ζορλάκης είναι το ίδιο πρόσωπο και ότι το «Ζορλάκης» ήταν το παρατσούκλι του Ενάγοντα, αποτελεί θέση η οποία αντιστρατεύεται παντελώς την κοινή λογική, αλλά και άλλη σχετική θέση που προώθησε ο μάρτυρας, στη βάση της οποίας, εν γνώση του, ο Ενάγοντας δεν προωθούσε την αγωγή σε προγενέστερο του θανάτου του Ζορλάκη χρόνο, καθότι ο τελευταίος ενεργούσε ανασταλτικά προς αυτή την κατεύθυνση[11]. Αν ο Μ.Υ. 1 γνώριζε ότι ο Ενάγοντας περίμενε να αποβιώσει ο Ζορλάκης και μετά να κινήσει την αγωγή, πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι θεωρούσε, μέχρι και την καταχώρηση της, ότι ο Ζορλάκης και ο Ενάγοντας είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο. Επίσης, εάν ο εν λόγω μάρτυρας, θεωρούσε ότι ο Ζορλάκης ήταν ο Ενάγοντας, τότε δεν υπήρχε κανένας λόγος στο Τεκμήριο 12, το οποίο ο ίδιος τηρούσε για λογαριασμό της Εναγόμενης, να έχει κάποιες καταγραφές στο όνομα «Ζορλάκης» και κάποιες στο όνομα «Κωστάκης Θεοδοσίου» (Ενάγοντας). Πόσω δε μάλλον όταν σύμφωνα με την εκδοχή του Μ.Υ. 1, το ζήτημα του ονοματεπωνύμου του Ζορλάκη εγέρθηκε μόνο κατά την πρώτη συνάντηση, χωρίς ποτέ να απασχολήσει εκ νέου. Ακόμα, πως συνάδει η θέση αυτή του Μ.Υ. 1 περί ένα και το αυτό πρόσωπο - Ζορλάκης/ Ενάγοντας - με την δικογράφηση του στην παράγραφο 6 της Υπεράσπισης ότι ανέμενε από τον Ενάγοντα να του εκδώσει τις εξοφλητικές αποδείξεις των επίδικων τιμολογίων. Με ποια λογική η Εναγόμενη απαιτεί την έκδοση εξοφλητικών αποδείξεων από μη αντισυμβαλλόμενο της; Επιπροσθέτως, με ποια λογική στην παράγραφο 5(ΙΙ) της Υπεράσπισης, η Εναγόμενη δικογραφεί ότι ο Ζορλάκης ενήργησε, ουσιαστικά ως μεσάζοντας, ώστε οι πληρωμές της προς τον Ενάγοντα να γίνονται τοις μετρητοίς, αν ο Ενάγοντας δεν ήταν ποτέ αντισυμβαλλόμενος της. Ποια η ανάγκη να καταβάλλει η Εναγόμενη χρήματα προς τον Ενάγοντα, αν ουδέποτε τούτος ήταν αντισυμβαλλόμενος της; Τίποτα από τα όσα αναφέρει ο εν λόγω μάρτυρας σε σχέση με τους εν λόγω ισχυρισμούς του, δεν συνάδουν με την κοινή λογική, αλλά τουναντίον, αποτελούν γενικούς, αόριστους και αντιφατικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν από πουθενά. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, προσπάθησε ο εν λόγω μάρτυρας να πείσει, με κάθε τρόπο το Δικαστήριο ότι, η Εναγόμενη εξόφλησε όλα τα τιμολόγια (Τεκμήρια 1-8) στον Ζορλάκη και επομένως ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό. Προώθησε δε, δύο εκ διαμέτρου συγκρουόμενες εκδοχές επί τούτου. Και εξηγώ. Η μία θέση ήταν ότι, η Εναγόμενη, κατά τον Ιανουάριο του 2013, κατέβαλε στον Ζορλάκη το ποσό των €6.000, προς πλήρη εξόφληση των ποσών των επίδικων τιμολογίων, και ότι ο Ζορλάκης του επιβεβαίωσε εγγράφως ότι εξόφλησε. Ανέφερε δε επακριβώς, κατά την αντεξέταση του, «Μου έγραψε εξοφλήθηκε το ποσό και ξεκαθαρίσαμε» [12]. Παραμένοντας σε αυτή την πρώτη σχετική θέση, όταν ακολούθως του ζητήθηκε να παρουσιάσει την έγγραφη αυτή εξόφληση, προφανώς βρισκόμενος προ αδιεξόδου, αφού δεν κατείχε τέτοια, ανασκεύασε και προώθησε τη θέση ότι η σχετική βεβαίωση δόθηκε προφορικώς. Ωστόσο, καμία εξήγηση δεν έδωσε γιατί αρχικά ισχυρίστηκε ότι η βεβαίωση ήταν έγγραφη. Η δεύτερη, σε πλήρη σύγκρουση με την ανωτέρω, θέση που προέβαλε ως προς την εξόφληση της οφειλής της Εναγόμενης, και τούτο κατόπιν της πίεσης που δέκτηκε κατά την αντεξέταση του όταν ερωτήθηκε πως θεωρεί ότι εξόφλησε όλα τα τιμολόγια, εφόσον το συνολικό ποσό των τιμολογίων (Τεκμήρια 1-8) είναι περισσότερο από το ποσό που ο ίδιος παραδέχτηκε ότι εν τέλει κατέβαλε στον Ζορλάκη[13], ήταν ότι πλήρωσε λιγότερα, στη βάση αναγνώρισης, εκ μέρους του Ζορλάκη, ότι ήταν νοθευμένο το καύσιμο, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να αποδεχθεί λιγότερα χρήματα προς εξόφληση όλων των οφειλόμενων ποσών των τιμολογίων. Καμία όμως πειστική εξήγηση για τους συγκεκριμένους συγκρουόμενους ισχυρισμούς έδωσε ο Μ.Υ. 1, ούτε και έδωσε στο Δικαστήριο εκείνα τα εχέγγυα, λεπτομέρειες ή κριτήρια για να μπορέσει τούτο να εξάξει το δικό του συμπέρασμα ως προς το ποιος εξ αυτών ήταν ενδεχομένως αληθής. Εύλογα δε διερωτάται κανείς, εφόσον ήταν η θέση του Μ.Υ. 1 ότι τα μηχανήματα/ οχήματα της Εναγόμενης είχαν υποστεί ζημιά από το πετρέλαιο που την προμήθευε ο Ζορλάκης και για τούτο τερμάτισε τη συνεργασία μαζί του τον Οκτώβριο του 2012, τότε γιατί κατέβαλε σε αυτόν το ποσό των €6.000 τον Γενάρη του 2013 και δεν έλαβε μέτρα εναντίον του. Είναι δε αδιανόητο για μια εταιρεία που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στη μεταφορά γάλακτος, να έχει υποστεί μία τόσο μεγάλη ζημιά στα οχήματα/ μηχανήματα της, ως αυτήν που ισχυρίζεται ο Μ.Υ. 1, και να εγείρει αυτούς τους ισχυρισμούς (περί ζημίας) για πρώτη φορά στο δικόγραφό της, στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Εν πάση όμως περιπτώσει, άξιο αναφοράς είναι ότι, τούτες οι θέσεις και ισχυρισμοί του Μ.Υ. 1, περί δήθεν παραδοχής του Ζορλάκη ότι το πετρέλαιο ήταν νοθευμένο και για αυτό χάρισε στην Εναγόμενη κάποιο ποσό έναντι των τιμολογίων, πέραν του ότι έρχονται σε πλήρη αντίφαση με τον δικογραφημένο ισχυρισμό της Εναγόμενης, αλλά και με άλλο μέρος της μαρτυρίας του Μ.Υ. 1, ότι εξόφλησε πλήρως όλα τα τιμολόγια (Τεκμήρια 1-8), ουδόλως δικογραφείται. Πέραν των πιο πάνω, ούτε το Τεκμήριο 12 υποστηρίζει τη θέση του εν λόγω μάρτυρα ότι προέβη σε εξόφληση όλων των οφειλών του σε σχέση με τα επίδικα τιμολόγια. Είμαι της γνώμης ότι το εν λόγω Τεκμήριο 12 δεν είναι αξιόπιστο ως προς τις καταγραφές που γίνονται σε αυτό. Και ο λόγος είναι ότι, ενώ ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι σε αυτό καταγράφονταν με χρονολογική σειρά όλες οι πληρωμές και εισπράξεις που γίνονταν από την Εναγόμενη, εντούτοις από προσεκτική ανάγνωση αυτού, διαφαίνεται ότι οι καταγραφές που έγιναν σε αυτό, κάθε άλλο παρά με χρονολογική σειρά έγιναν. Θα ήταν δε αναμενόμενο, αν στο εν λόγω έγγραφο τηρείτο αξιόπιστη καταγραφή των πληρωμών της Εναγόμενης προς τον Ενάγοντα ή έστω προς τον Ζορλάκη (κατά την εκδοχή της), να αναγράφετο σε αυτό η πληρωμή στην οποία προέβη, για το ποσό των €6.740,88 για την οποία είχε την απόδειξη είσπραξης με αρ. 0017 (βλ. Τεκμήριο 9). Η εξήγηση όμως που έδωσε ο εν λόγω μάρτυρας ότι, εφόσον είχε την απόδειξη και το τιμολόγιο για τούτο το ποσό, τα είχε στείλει στον λογιστή του, και μάλλον λόγω πίεσης χρόνου δεν καταγράφηκε στο Τεκμήριο 12, ουδεμία πειστικότητα έχει, ενώ είναι αντιφατική με την αρχική του τοποθέτηση ότι στο Τεκμήριο 12 τηρούσαν κάθε οικονομική συναλλαγή της Εναγόμενης, με χρονολογική σειρά. Επίσης, αν το ποσό των €6.650 που αναγράφεται στο Τεκμήριο 11 ότι καταβλήθηκε στον Ενάγοντα, όντως είχε καταβληθεί έναντι κάποιου εκ των τιμολογίων που ο ίδιος είχε εκδώσει (βλ. Τεκμήρια 1-8), τότε το λογικό θα ήταν ότι στην στήλη αναφοράς τιμολογίου (Inv. Ref.) να αναγράφετο ο σχετικός αριθμός τιμολογίου, όπως γίνεται εν προκειμένω σε σχέση με τις υπόλοιπες χρεοπιστώσεις. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, απορρίπτω την μαρτυρία του Μ.Υ. 1 στην ολότητα της. Μ.Υ. 2 Σε γενικές γραμμές, ο εν λόγω μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση. Ήρθε ουσιαστικά στο Δικαστήριο για να αναφέρει τις δικές του γνώσεις σε σχέση με την διαμόρφωση της μέσης τιμής πώλησης πετρελαίου, στη βάση των γνώσεων που αυτός απέκτησε από τις διάφορες θέσεις που κατείχε, ως επίσης και τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για να καταλήξει κάποιος ως προς το κατά πόσο επωφελείται ο καταναλωτής στην περίπτωση που κάποιος πωλεί κάτω από τη μέση τιμή πώλησης. Εν πάση περιπτώσει, με δεδομένη τη θέση και παραδοχή του Μ.Υ. 1 ότι η Εναγόμενη παρέλαβε τις ποσότητες πετρελαίου που αναγράφονται στα Τεκμήρια 1-8 και ότι επωφελείτο έκπτωσης, περίπου €100-€200 σε κάθε τιμολόγιο, η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα ουδεμία αποδεικτική αξία έχει σε σχέση με τα επίδικα ζητήματα, εφόσον δεν αμφισβητήθηκε ότι η Εναγόμενη είχε προμηθευτεί τις εν λόγω ποσότητες πετρελαίου στις τιμές που αναφέρονται στα εν λόγω τιμολόγια-Τεκμήρια 1-8. Εξάλλου, ως και ο ίδιος ο Μ.Υ. 2 ανέφερε, το κατά πόσο, στην περίπτωση που κάποιος πωλεί κάτω από την μέση τιμή πώλησης, αυτό είναι επωφελές ή όχι για τον καταναλωτή, είναι ζήτημα το οποίο εξαρτάται από τις συνθήκες του κάθε αγοραστή, εφόσον λάβει υπόψη του και τα κόστη μεταφοράς και άλλες χρεώσεις. Μ.Υ. 3 Ο μάρτυρας αυτός, δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο απλά και μόνο για να βοηθήσει την Εναγόμενη και όχι για να πει την αλήθεια. Ό,τι ήρθε να κάνει είναι ουσιαστικά να πείσει το Δικαστήριο ότι ο Ζορλάκης είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ενάγοντα, προβάλλοντας τη θέση ότι, κατά την πρώτη παραλαβή πετρελαίου στα υποστατικά της Εναγόμενης, όταν εξέδωσε τιμολόγιο ο Ζορλάκης, άκουσε τον Μ.Υ. 1 να του λέει «μα εν Θεοδοσίου που υπογράφεσαι;» και τον Ζορλάκη δήθεν να του λέει «ναι, εν το παρατσούκλι μου το Ζορλάκης». Επίσης, σε μια αυθαίρετη ερμηνεία των πράξεων του Ζορλάκη, ο Μ.Υ. 3 ανέφερε ότι κατά την εν λόγω πρώτη παράδοση, ο Ζορλάκης είχε κτυπήσει το φορτηγό του και ζήτησε από τον Μ.Υ. 3 να του το φτιάξει, και επειδή ήθελε να του δείξει ότι ήταν ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης πετρελαίου, του έδωσε περισσότερα χρήματα από όσα χρειάζονταν για την εν λόγω επιδιόρθωση. Καθόλου δεν έπεισε όμως, εφόσον στα πλαίσια αυτής του της μαρτυρίας προέβαλε διάφορες εικασίες και γενικούς, αόριστους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, με σκοπό να ενισχύσει τις θέσεις του Μ.Υ. 1 και μόνο. Πιο συγκεκριμένα:

(1)Ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο λόγος για τον οποίο η Εναγόμενη διέκοψε τη συνεργασία της με τον Ζορλάκη περί τον Οκτώβριο του 2012 ήταν επειδή, λόγω της κακής ποιότητας πετρελαίου που τους προμήθευε, είχαν χαλάσει όλα τα αυτοκίνητα ιδιοκτησίας της Εναγόμενης και είχαν υποστεί ζημιές από το πετρέλαιο. Θέση η οποία βεβαίως στηρίζεται σε εικασίες του μάρτυρα, εφόσον ο ίδιος, όταν ακολούθως ερωτήθηκε σχετικά, δεν μπορούσε να προσδιορίσει ποιες ήταν αυτές οι ζημιές και παρέπεμψε προς τούτο στον μηχανικό τους, ενώ στη συνέχεια σε άλλη ερώτηση που του τέθηκε από τον συνήγορο του Ενάγοντα, μετέβαλε την απάντηση του περί ζημιών σε όλα τα οχήματα της Εναγόμενης και ανέφερε ότι θεωρεί ότι μάλλον, εν τέλει, ένα ήταν το αυτοκίνητο που είχε υποστεί ζημιά και όχι όλα, προσδιορίζοντας αυτό στο όχημα με αρ. εγγραφής KHD 515. Αξιοσημείωτο είναι δε ότι, καμία εξήγηση δεν έδωσε στο Δικαστήριο γιατί αρχικά προέβαλε τον ισχυρισμό περί καταστροφής όλων των οχημάτων της Εναγόμενης, ενώ ακολούθως προώθησε τον ριζικά διαφορετικό ισχυρισμό, περί καταστροφής ενός οχήματος.

(2)Επίσης, ο μάρτυρας ανέφερε ότι το τιμολόγιο-Τεκμήριο 6 έχει υπογραφεί, εκ μέρους της Εναγόμενης, από τον ίδιο, ενώ σε σχέση με τις υπογραφές επί των τιμολογίων που αποτελούν τα Τεκμήρια 1-4 και 7-8, ανέφερε ότι αυτές μπορεί να είναι πλαστογραφημένες και ότι εν πάση περιπτώσει γράφει το όνομα του θείου του σε αυτά (Νεόφυτος), αλλά δεν μοιάζει με την υπογραφή του. Πρόκειται για μία εντελώς νέα εκδοχή, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο, μέσω της μαρτυρίας του, η οποία έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με κάθε τι άλλο προβλήθηκε από την Εναγόμενη, ιδιαίτερα κατά την αντιμετώπιση του Ενάγοντα στις σχετικές αναφορές του. Είναι στη βάση αυτού του δεδομένου και δη του ότι ουδέποτε υπεβλήθη η θέση αυτή στον Ενάγοντα, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να τοποθετηθεί, που το Δικαστήριο θα αγνοήσει τους ισχυρισμούς αυτούς (βλ. Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.

(2002)1 ΑΑΔ 1527).

(3)Τόσο ο μάρτυρας αυτός, όσο και ο Μ.Υ. 1, αναφέρθηκαν σε συμφωνία εξόφλησης ημερ. 13.1.

1. Εν πάση περιπτώσει, αποτελεί κοινό τόπο, στη βάση των τεκμηρίων που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, και δη της απόδειξης είσπραξης ημερ. 7.1.2013 (βλ. Τεκμήριο 9), αλλά και από τα Τεκμήρια 11 και 12, ότι το ποσό των €6.000, το οποίο ισχυρίζονται ότι δόθηκε προς πλήρη εξόφληση των οφειλόμενων, είχε δοθεί στις 7.1.
2. Καμία εξήγηση όμως δόθηκε για την αναφορά σε συμφωνία εξόφλησης ημερομηνίας 13.1.2013, ούτε τούτη η ημερομηνία συσχετίσθηκε με οποιοδήποτε έγγραφο ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο ισχυρισμός περί συμφωνίας εξόφλησης ημερ. 13.1.2013, αποτελεί και αυτός μέρος της προσπάθειας, αμφότερων των εν λόγω μαρτύρων, να παραπλανήσουν το Δικαστήριο και να υποστηρίξουν τη θέση της Εναγόμενης περί δήθεν συμφωνίας εξόφλησης όλων των επίδικων καυσίμων που της παραδόθηκαν.

(4)Ο μάρτυρας αυτός, στην ουσία, κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης του προώθησε διάφορες απόλυτες θέσεις επί διαφόρων επιδίκων ζητημάτων, τους οποίους αναγκάστηκε να μεταβάλει ή να αναθεωρήσει μόνο κατόπιν σχετικής αντεξέτασης, στα πλαίσια της οποίας, κατέστη πλέον ξεκάθαρο ότι δεν μπορούσε να επιμένει σε αυτούς. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αν δεν τύγχανε σχετικής αντεξέτασης, παρά το γεγονός ότι ως διεφάνη δεν ήταν γνώστης των συγκεκριμένων θεμάτων, θα επέμεινε στις σχετικές απόλυτες θέσεις, κάτι το οποίο ενδεχομένως θα παραπλανούσε το Δικαστήριο. Εν κατακλείδι, για τους πιο πάνω λόγους, δεν δέχομαι την μαρτυρία του Μ.Υ.

1. Τελικά Ευρήματα Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας, μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια και στα, επιπρόσθετα, των αρχικών, εξής ευρήματα: Η επίδικη σύμβαση συνομολογήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012, μεταξύ του Ενάγοντα και της Εναγόμενης και η τελευταία κατέβαλε έναντι των πωληθέντων και παραδοθέντων σε αυτήν καυσίμων, τα οποία είχαν συνολική αξία €58.778,55, το συνολικό ποσό των €43.470,
2. Νομική Πτυχή Συνεπεία της νομικής βάσης της αγωγής, και δη της παράβασης συμφωνίας, χρήσιμο, κρίνεται, να παρατεθούν τα όσα αποφασίστηκαν σε σχέση με τις πρόνοιες του άρθρου 73

(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149[14]. Εκείνο που προκύπτει από την σχετική με το θέμα νομολογία είναι ότι, η αποζημίωση που επιδικάζεται υπέρ του αναίτιου συμβαλλόμενου, αφορά την ζημιά, η οποία προέκυψε φυσιολογικά κατά την συνήθη ροή των πραγμάτων ή την ζημιά, που οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν, κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης, ότι θα πρόκυπτε, ως φυσιολογικό αποτέλεσμα της παράβασης. Η δε συνισταμένη των αρχών που διέπουν τον καθορισμό των αποζημιώσεων, είναι η αποκατάσταση του αθώου μέρους, ώστε τούτο να βρεθεί στην θέση που θα βρισκόταν αν δεν σημειωνόταν η διάρρηξη της σύμβασης. Κατά κανόνα, τούτο επιτυγχάνεται με την επιδίκαση τέτοιου ύψους αποζημιώσεων που κατά την λογική πρόβλεψη, κατά τον χρόνο εκτέλεσης της σύμβασης, θα πρoέκυπταν ως αποτέλεσμα της διάρρηξης της συμφωνίας. Αναφέρθηκε ακόμα ότι, η αποζημίωση έχει την έννοια της αποκατάστασης εκείνης της απώλειας ή της ζημιάς που στην πραγματικότητα υπέστη το αθώο μέρος. Τέλος, ως προς τον χρόνο υπολογισμού της ζημιάς, αποφασίστηκε ότι «(η) έκταση της ζημιάς την οποία είναι πιθανό να υποστεί το αθώο μέρος, είναι συνήθως διακριτέα κατά το χρόνο της διάρρηξης. Οι επιπτώσεις από την διάρρηξη καθίστανται γνωστές κατά το χρόνο της διάρρηξης. Έτσι συνήθως η ζημιά υπολογίζεται κατά το χρόνο της διάρρηξης» (βλέπε George Charalambous Ltd v. Kalos Kafes ltd κ. α.

(1997)1 ΑΑΔ 199, Μιχαήλ Μουρτζινός ν. πλοίου «Galaxias» κ.α.

(1997)1 ΑΑΔ 80, Αλπάν (Αδελφοί Τάκοι) Λτδ κ.α. ν. Θέλμας Τρυφωνίδου

(1996)1 ΑΑΔ 679, Ηλίας Αριστοδήμου ν. Τάκη Χαραλάμπους

(1990)1 ΑΑΔ 319, Saab and Another v. Holy Monastery of Ay. Noephytos

(1982)1 C.L.R. 499, Charalambous v. Vakana

(1982)1 C.L.R. 310, Markou v. Michael 19 C.L.R. 282 και Johnson v. Agnew [1979], 1 Αll E.R. 883). Κατάληξη Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η υπαγωγή των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση στο πιο πάνω νομικό πλαίσιο οδηγεί στη δικαστική κρίση ότι ο Ενάγοντας κατάφερε να αποδείξει την υπόθεσή του εναντίον της Εναγόμενης. Και τούτο γιατί προμήθευσε σε αυτήν, στη βάση της μεταξύ τους επίδικης συμφωνίας, ποσότητες πετρελαίου, συγκεκριμένης αξίας, έναντι των οποίων καταβλήθηκε μόνο μέρος, με αποτέλεσμα να υπολείπεται από τον αντισυμβαλλόμενο και δη την Εναγόμενη, το υπόλοιπο ποσό που ανέρχεται στο ποσό των €15.308,

1. Συνεπώς, εκδίδεται απόφαση υπέρ του Eνάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης για το ποσό των €15.308,20 πλέον νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής[15]. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αγωγής, δεν βλέπω κανέναν λόγο γιατί να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα που τα θέλει να επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντος διαδίκου και ως εκ τούτου, τούτα επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπενθυμίζεται στο σημείο αυτό ότι τα έξοδα της ανταπαίτησης επιδικάστηκαν ήδη στα πλαίσια της απόσυρσης της, στις 27.9.2022, υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον Εναγόμενης ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε. Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. παράγραφο 2 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. [2] Βλ. παράγραφο 3 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. [3] Βλ. παράγραφο 6 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. [4] Το μόνο σχετικό που αμφισβητήθηκε είναι κατά πόσο ο Ενάγοντας είχε την απαιτούμενη, από το Νόμο, άδεια για να εκτελεί τέτοιου είδους εργασίες, θέμα στο οποίο θα αναφερθώ κατωτέρω. [5] Ως προς το ποιος ήταν ο αντισυμβαλλόμενος της Εναγόμενης, παραμένει διαφιλονικούμενο. [6] Αυτά που αντιστοιχούν στα 8 τιμολόγια - Τεκμήρια 1-8, τα οποία ο Μ.Υ. 1 παραδέχτηκε ότι παρέλαβε. [7] Βλ. σχετική αναφορά σε έκαστο τιμολόγιο - Τεκμήρια 1-
2. [8] Ως προς το κατά πόσο έχει καταβληθεί και το υπόλοιπο ποσό, παραμένει διαφιλονικούμενο. [9] Πρόκειται για το ονοματεπώνυμο του Ενάγοντα. [10] Βλ. παράγραφο 3 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. [11] Βλ. γραπτή δήλωση Μ.Υ. 1 - Έγγραφο Β [12] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 27.9.
3. [13] Στην γραπτή του δήλωση αναφέρει ότι το σύνολο των τιμολογίων του Ζορλάκη ήταν για το ποσό των €58.777,50 και η Εναγόμενη του κατέβαλε το ποσό των €55.919,
4. [14] 73.-

(1)Σε περίπτωση παράβασης της σύμβασης, ο συμβαλλόμενος που ζημιώνεται από την εν λόγω παράβαση έχει δικαίωμα αποζημίωσης από τον υπαίτιο αντισυμβαλλόμενο, για τη ζημιά ή απώλεια που υπέστη συνεπεία αυτής, η οποία προέκυψε φυσικά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την εν λόγω παράβαση ή την οποία οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν συνήπτετο η σύμβαση, ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της σύμβασης. Καμιά αποζημίωση δεν καταβάλλεται για απομακρυσμένη και έμμεση απώλεια ή ζημιά που προξενήθηκε συνεπεία παράβασης της σύμβασης.

(2)Το πρόσωπο το οποίο ζημιώνεται από τη μη εκπλήρωση υποχρέωσης που προσομοιάζει με τις συμβατικές, δικαιούται να λάβει από τον υπαίτιο την ίδια αποζημίωση, ωσάν να επρόκειτο για παράβαση σύμβασης.

(3)Κατά τον υπολογισμό της απώλειας ή της ζημιάς που προέκυψε από την παράβαση της σύμβασης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα μέσα τα οποία υπήρχαν για θεραπεία της δυσχέρειας η οποία προκλήθηκε συνεπεία της μη εκτέλεσης της σύμβασης. [15] Καμία εξήγηση δεν έχει δοθεί που να δικαιολογεί την επιδίκαση τόκου από την γένεση του αγώγιμου δικαιώματος, αφού καμία δικαιολογία δόθηκε γιατί η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε τουλάχιστον 2 χρόνια μετά, από όταν, ως ισχυρίζεται στα δικόγραφα του ο Ενάγοντας, τερματίστηκε η επίδικη συμφωνία. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο