Βέρα Ευτυχίου Πρακούτσα ν. Themis Portfolio Management Holdings Ltd, Αρ. Αίτησης-Έφεσης: 351/23, 20/7/2023

(3)(α)-(ζ). Ως θέμα λογικής προτεραιότητας, θα πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως η εισήγηση των καθ' ων η αίτηση ότι η αίτηση-έφεση είναι άκυρη καθότι δεν έχει επιδοθεί στην πρωτοφειλέτιδα εταιρεία και στον εγγυητή. Το αν βρίσκονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου έχει χαρακτηριστεί από τη νομολογία ως ζήτημα «αυτόδηλο» (Πλακίδη v. D.S.P.M. Enterprises Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση 129/13, ημερ. 29.10.19, Πιτταρά κ.ά. v. Γεωργίου κ.ά.

(2011)1 Α.Α.Δ. 2312). Εμπίπτει δε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ανάλογα με τα επίδικα θέματα. Σε διαδικασία που αφορά ακίνητη ιδιοκτησία είναι αναγκαία η παρουσία προσώπων που η απόφαση επηρεάζει περιουσιακά τους δικαιώματα (Αντωνιάδης κ.ά. v. Γεωργίου κ.ά., Πολιτικές Εφέσεις 11/14 κ.ά., ημερ. 16.3.22). Εδώ, η αιτήτρια είναι η ενυπόθηκος οφειλέτιδα. Σε περίπτωση που το ενυπόθηκο ακίνητο εκποιηθεί επηρεάζονται άμεσα τα περιουσιακά της δικαιώματα. Αντίθετα, η πρωτοφειλέτιδα εταιρεία και ο εγγυητής δεν έχουν οποιοδήποτε δικαίωμα στο ενυπόθηκο ακίνητο ή σε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης. Τέτοιο δικαίωμα έχουν ο ενυπόθηκος οφειλέτης και τυχόν τρίτο πρόσωπο που έχει εγγράψει εμπράγματο βάρος επί του ενυπόθηκου ακινήτου, όπως για παράδειγμα στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Bank Of Cyprus Public Company Ltd, Πολιτική Έφεση 68/19, ημερ. 8.5.20, την οποία επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση. Συνεπώς, η μη επίδοση της αίτησης-έφεσης στην πρωτοφειλέτιδα εταιρεία και στον εγγυητή δεν καθιστά, υπό τις περιστάσεις, άκυρη τη διαδικασία. Στρεφόμενος στην ουσία της αίτησης-έφεσης, σημειώνω τα εξής: Η αιτήτρια παραπονείται ότι η ειδοποίηση ΙΑ δεν έχει δεόντως επιδοθεί στην ίδια, λόγος έφεσης που προνοείται στο άρθρο 44Γ

(3)(β). Είναι παραδεκτό ότι οι καθ' ων η αίτηση εξασφάλισαν Διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της ειδοποίησης ΙΑ μέσω της εφαρμογής Viber στον αριθμό τηλεφώνου της αιτήτριας. Η επίδοση έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Διατάγματος. Με κάθε σεβασμό, η εισήγηση της αιτήτριας ότι η επίδοση έπρεπε να γίνει μέσω ιδιώτη επιδότη δεν με βρίσκει σύμφωνο. Το Διάταγμα προνοούσε ρητά ότι η επίδοση μπορεί να γίνει μέσω της εν λόγω εφαρμογής στο κινητό της αιτήτριας, όπως και έγινε. Ούτε η εισήγηση της αιτήτριας ότι η επίδοση θα έπρεπε να αποδειχθεί με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη, βάσει της Δ.5 θ.2, με βρίσκει σύμφωνο. Η επίδοση έγινε, όχι μέσω ιδιώτη επιδότη, αλλά σύμφωνα με τις πρόνοιες του Διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης. Η επίδοση αποδεικνύεται επαρκώς μέσα από την ένορκη δήλωση των καθ' ων η αίτηση και τα τεκμήρια που τη συνοδεύουν. Συνεπώς, η ειδοποίηση ΙΑ έχει δεόντως επιδοθεί στην αιτήτρια. Η αιτήτρια παραπονείται επίσης ότι η ειδοποίηση ΙΑ δεν έχει δεόντως επιδοθεί στην πρωτοφειλέτιδα εταιρεία. Οι καθ' ων η αίτηση στη γραπτή αγόρευσή τους υποστηρίζουν ότι η πρωτοφειλέτιδα εταιρεία έλαβε γνώση της ειδοποίησης ΙΑ μέσω της υποκατάστατης επίδοσης στην αιτήτρια, η οποία είναι διευθύντρια της εταιρείας. Με κάθε σεβασμό, η θέση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Το Διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης αφορούσε προσωπικά την αιτήτρια, ως προκύπτει από το λεκτικό της αίτησης. Αν οι καθ' ων η αίτηση επιθυμούσαν να προχωρήσουν με υποκατάστατη επίδοση στην εταιρεία, είχαν δικονομική υποχρέωση να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων σχετικό Διάταγμα, όπως άλλωστε έπραξαν και για την αιτήτρια. Υποκατάστατη επίδοση χωρίς να έχει εξασφαλιστεί εκ των προτέρων άδεια του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να θεραπευθεί επειδή το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται η επίδοση έλαβε γνώση μέσω της υποκατάστατης επίδοσης, ως εισηγούνται οι καθ' ων η αίτηση στη γραπτή αγόρευσή τους. Επομένως, η ειδοποίηση ΙΑ δεν έχει δεόντως επιδοθεί στην πρωτοφειλέτιδα. Προς τιμήν της, η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση κατά την επ' ακροατηρίω συζήτηση αναγνώρισε ότι η επίδοση δεν είναι νομότυπη. Παρενθετικά σημειώνω ότι ένας ενυπόθηκος οφειλέτης (εδώ η αιτήτρια) δεν εμποδίζεται από το να επικαλεστεί μη νομότυπη επίδοση στον πρωτοφειλέτη ή σε άλλο πρόσωπο. Τέτοιος περιορισμός δεν υπάρχει στο άρθρο 44Γ. Στην πρόσφατη πρωτόδικη απόφαση της Εφραίμ, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε) Γεωργιάδη κ.ά. v. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Αίτηση/Έφεση 3/23, Ε.Δ. Λεμεσού, ημερ. 22.2.23, η αιτήτρια επικαλέστηκε ως λόγο έφεσης ότι η επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ δεν είχε δεόντως επιδοθεί σε εγγυήτρια. Αποδεχόμενη το λόγο έφεσης, λέχθηκαν τα εξής, τα οποία υιοθετώ για σκοπούς της παρούσας: «Κατ' αρχάς επισημαίνεται πως το άρθρο 44Γ

(3)παρέχει το δικαίωμα καταχώρισης έφεσης τόσο στον ενυπόθηκο οφειλέτη όσο και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο για τους λόγους που αναφέρονται ρητώς σε αυτό. Επομένως, οι αιτητές έχουν κάθε δικαίωμα να εγείρουν και να προωθούν την υπό κρίση διαδικασία στη βάση του ότι η ειδοποίηση ΙΑ δεν επιδόθηκε σε ένα από τα πρόσωπα στα οποία αυτή έπρεπε να είχε δεόντως επιδοθεί σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(2)». Σε σχέση με τους ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση ότι η αίτηση-έφεση είναι καταχρηστική και προϊόν εκ των υστέρων σκέψεων, δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιόν μου που να δικαιολογεί τέτοιο συμπέρασμα. Η μη νομότυπη επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ σφραγίζει και την τύχη της αίτησης-έφεσης η οποία και επιτυγχάνει, καθιστώντας αχρείαστη την εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης (βλ. Γεωργιάδη (ανωτέρω)). Εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η ειδοποίηση ΙΑ. Τα έξοδα της αίτησης-έφεσης, αφού δεν εντοπίζεται λόγος γιατί να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, επιδικάζονται εναντίον των καθ' ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, A.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο