ΚΑΤΙΑ ΓΙΩΡΓΑΛΛΗ ΛΟΙΖΟΥ ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης/ Έφεσης: 341/2023, 11/7/2023

(1999)2 Α.Α.Δ. 490, Ανδρονίκου κ.ά. v. Δημοκρατίας, την Έφεση Αρ. 22/2018 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μ.Φ.Χ. v. Μ.Χ. με ημερ.28.09.2021 όπως και την απόφαση στην υπόθεση και πάλι του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Έφεση Αρ. 20/2020 Γ.Λ. v. Χ.Ι. ημερ. 15.12.2021). ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Σύμφωνα με την πάγια καθιερωμένη νομική αρχή, το βάρος απόδειξης ενός αιτήματος το φέρει ο αιτητής, ο οποίος θα πρέπει να προσκομίζει μαρτυρία με την οποία να αποσείει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του (βλ. Thinking Steel International BV v. Caramondani Bros Public Co Ltd,

(2012)1 ΑΑΔ 1460 και Novartis AG και άλλων ν. Γεωργίου Αφαντίτη Λίμιτεδ,

(2012)1 ΑΑΔ 2761. Το Δικαστήριο δεν δύναται με δική του πρωτοβουλία να αμφισβητήσει το αληθές του περιεχομένου των τεκμηρίων που συνοδεύουν τις ένορκες δηλώσεις στην απουσία οποιασδήποτε αντικρουόμενης μαρτυρίας. Εναπόκειται στον επηρεαζόμενο διάδικο να ζητήσει την αντεξέταση και/ή την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εάν αμφισβητεί την αλήθεια του περιεχομένου των τεκμηρίων ως αυτά παρουσιάζονται από την ένορκη δήλωση των μερών. Εν προκειμένω η Αιτήτρια δεν αιτήθηκε την αντεξέταση του κ. Κώστα Καλλή, και ως εκ τούτου κρίνω ότι η Αιτήτρια, στην απουσία αντεξέτασης επί ουσιωδών θεμάτων που χαρακτηρίζουν την παρούσα αίτηση, έχει αποδεχθεί τους ισχυρισμούς του ως αυτοί εκτίθενται στην Ε/Δ Καλλή και έτσι οι ισχυρισμοί των Καθ' ων η αίτηση κρίνεται ότι παρέμειναν αναντίλεκτοι. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω νομική αρχή, τα ακόλουθα γεγονότα προκύπτουν ως παραδεκτά από την Αιτήτρια είτε αυτό γίνεται ρητά στην Ε/Δ Λοϊζου ή έχουν προβληθεί από τους Καθ' ων η αίτηση και δεν έχουν αμφισβητηθεί με οποιονδήποτε τρόπο από την Αιτήτρια: 1) Οι Καθ' ων η αίτηση είναι νομίμως οι δικαιούχοι του εγγράφου Υποθήκης με αριθμό Υ12468/2011 (στη συνέχεια «η επίδικη υποθήκη»). 2) Οι Καθ΄ ων η αίτηση επιχείρησαν επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Θ και Ι συνοδευόμενη από σχετική κατάσταση λογαριασμού μέσω συστημένου ταχυδρομείου, η οποία κατέστη ανέφικτη (βλ. Τεκμ. 4 και 5 της Ε/Δ Λοΐζου). 3) Στις 6.12.2022, οι Καθ' ων η αίτηση μέσω ιδιωτικής επίδοσης επέδωσαν τις προαναφερόμενες ειδοποιήσεις στην Αιτήτρια. 4) Με την Ειδοποίηση Τύπου Θ, οι Καθ΄ ων η αίτηση ενημέρωσαν την Αιτήτρια ότι μπορούσε, μεταξύ άλλων, να προσέλθει στους Καθ' ων η αίτηση με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για αναδιάρθρωση της πιστωτικής της διευκόλυνσης. Η Αιτήτρια ουδέποτε έπραξε κάτι τέτοιο. 5) Με την Ειδοποίηση Τύπου Ι, οι Καθ' ων η αίτηση πληροφόρησαν την Αιτήτρια, μεταξύ άλλων, για το ύψος του ενυπόθηκου χρέους, τον οφειλόμενο τόκο, το ποσοστό του τόκου και ποια υποθήκη αφορούσε. 6) Αφού δεν υπήρξε συμμόρφωση με την πιο πάνω Ειδοποίηση Τύπου «Ι», οι Καθ' ων η αίτηση εξέδωσαν Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» ημερομηνίας 16.05.2023, η οποία επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 25.05.2023 συνοδευόμενη από «Δελτίο Α». 7) Η Αιτήτρια έλαβε γνώση για την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» απόδειξη δε αυτού η καταχώριση της υπό κρίση αίτησης. 8) Περαιτέρω, οι Καθ΄ ων η αίτηση στις 23.01.2023 εξέδωσαν Ειδοποίηση Τύπου «ΙΒ», η οποία επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 8.02.2023 μαζί με σχετική επιστολή και με την οποία καλούσαν την Αιτήτρια όπως διορίσει εκτιμητή με σκοπό τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου. 9) Δεν έχει αμφισβητηθεί ότι όλες οι Ειδοποιήσεις οι οποίες επιδόθηκαν στην Αιτήτρια ήταν σύμφωνα με το πρωτότυπο τύπο που καθορίζεται από τις διατάξεις του Νόμου. Σύμφωνα με τον Νόμο τα ζητήματα που δύναται να εξεταστούν με αίτηση αυτής της φύσης είναι περιορισμένα και ρυθμίζονται εξαντλητικά από τον Νόμο. Σχετικές προς τούτο είναι οι ακόλουθες πρωτόδικες αποφάσεις στις οποίες παραπέμπω με την παράθεση σχετικών αποσπασμάτων από αυτές: Στην υπόθεση Στέλιος Δημητρίου Αρέστη ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αίτηση Έφεση αρ.74/2018, Ε.Δ. Λάρνακας ημερ. 24.09.2018 όπου αναφέρθηκαν τα εξής από τον κ. Μ. Παπαμιχαήλ, Π.Ε.Δ.: «Η διαδικασία της Αίτησης-Έφεσης δυνάμει του Μέρους VIA του Ν.9/1965 αποτελεί μια ιδιαίτερη διαδικασία με πολύ περιορισμένο σκοπό και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (στα πλαίσια πάντα της παρούσας διαδικασίας) είναι να ελέγξει κατά πόσον ισχύει ένας από τους περιοριστικά αναφερόμενους στον Νόμο λόγους ακύρωσης της ειδοποίησης «ΙΑ» και μόνο .». Στην υπόθεση Μαρία Ηλία Μιχαήλ Φάκα ν. Gordian Holdings Limited, Αρ. Αίτηση/ Έφεση Αρ. 135/2023 Ε.Δ. Λευκωσίας ημερ, 3.04.2023 ο κ. Α. Δαβίδ, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), ο οποίος ανέφερε τα ακόλουθα: «Ξεκάθαρες είναι οι πρόνοιες του ως άνω άρθρου. Σε περίπτωση που υφίσταται ένας από τους λόγους που κατά τρόπο περιοριστικό παρατίθενται σε αυτό, παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο οφειλέτη καθώς και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος να καταχωρήσει Έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Πρόκειται δηλαδή για διαδικασία με εξ αρχής προσδιορισμένο και περιορισμένο σκοπό, αφού στο πλαίσιο της η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο κατά πόσο ισχύει ένας από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο σχετικό άρθρο του Νόμου λόγους ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», εξέλιξη που εκ των πραγμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση της διαδικασίας πλειστηριασμού των ενυπόθηκων ακινήτων που αυτή αφορά». Παρόμοια αποφάσισε το ζήτημα και ο κ. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), στην υπόθεση Zavos Royal Hills Ltd v. Alpha Bank Cyprus Ltd Αίτηση Έφεση 362/2020, Ε.Δ. Λεμεσού, ο οποίος ανάφερε σχετικά τα εξής: «Στις παρ. (α) μέχρι (δ) του άρθρου 44Γ

(3)αναφέρονται εξαντλητικά οι λόγοι για τους οποίους παραμερίζεται ειδοποίηση σύμφωνα με τον Τύπο «ΙΑ». Το εδάφιο

(3)αναφέρει ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται να καταχωρίσει έφεση για τον παραμερισμό της ειδοποίησης «για τους ακόλουθους λόγους:» Η ορθή ερμηνεία είναι ότι εάν υφίσταται οποιοσδήποτε από τους λόγους που ακολουθούν η ειδοποίηση παραμερίζεται. Δεν τίθεται ζήτημα εξέτασης άλλων παραμέτρων ή άσκησης διακριτικής ευχέρειας εκ μέρους του Δικαστηρίου». Σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: «(α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», αρνήθηκε να προσέλθει και/ή δεν προσήλθε ως όφειλε, σε διαδικασία αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου ή τέτοια διαδικασία εκκρεμεί κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2019: [..] (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος˙ (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση». Από τα πιο πάνω, προκύπτει αβίαστα και χωρίς αμφιβολία ότι η Αίτηση/ Έφεση καταχωρείται μόνο για σκοπούς παραμερισμού της έγγραφης ειδοποίησης που επιδίδεται δυνάμει του εδαφίου 2 του Άρθρου 44Γ του Νόμου, η οποία καθορίζεται ρητά ως η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ». Πρόκειται δηλαδή για διαδικασία με εξ αρχής προσδιορισμένο και περιορισμένο σκοπό, αφού στο πλαίσιο της, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο κατά ποσό ισχύει ένας από τους περιοριστικά και εξαντλητικά αναφερόμενους στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου λόγους παραμερισμού της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά στο Μέρος VIA του Νόμου που να προσδίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εξετάσει οποιοδήποτε αυτοτελές ζήτημα που προκύπτει αποκλειστικά από τις προγενέστερες ή μεταγενέστερες ειδοποιήσεις της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Συνεπώς, οποιαδήποτε αναφορά στην Ε/Δ Λοϊζου η οποία ξεφεύγει από το πλαίσιο των νομοθετημένων λόγων δεν θα με απασχολήσει. Ερχόμενος τώρα στα γεγονότα της υπόθεσης αυτής, η Αιτήτρια με την αίτηση της παραθέτει συνολικά δέκα

(10)λόγους έφεσης παραμερισμού της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Θα προχωρήσω στην εξέταση τους προτάσσοντας τον Λόγο Ένστασης που αν και προβάλλεται με διαφορετικό λεκτικό και κατά πλεονασμό με στους Λόγους Έφεσης 12 (α), (β), (η) και (ι) οι οποίοι συνίστανται κατ' ουσία στον τρόπο επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ στην Αιτήτρια. Τους καταγράφω αμέσως στη συνέχεια: «Λόγος έφεσης 12 (α): Η προσβληθείσα Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» δεν έχει αποσταλεί και/ή επιδοθεί και/ή ταχυδρομηθεί προς την Αιτήτρια, κατά παράβαση της νόμιμης διαδικασίας εκποίησης, όπως ρητά καθορίζεται από το ΜΕΡΟΣ VIA του Ν.9/1965 ως αυτός έχει τροποποιηθεί με τον Νόμο 87(Ι)/

1. Λόγος έφεσης 12 (β): Η έναρξη της διαδικασίας εκποίησης και η προσβληθείσα Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, αφού προωθείται η εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου από τους Καθ' ων η Αίτηση, χωρίς να έχει προηγηθεί η επίδοση ή ταχυδρόμηση της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», όπως καθορίζεται από τις διατάξεις του Ν. 9/1965, ως αυτός έχει τροποποιηθεί και/ή τον τύπο όπως αυτός παρατίθεται στο Δεύτερο Παράρτημα του Ν. 9/1965 Λόγος έφεσης 12 (η): Η προσβληθείσα Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» δεν γνωστοποιήθηκε προς την Αιτήτρια κατά παράβαση του ΜΕΡΟΥΣ VIA του Νόμου ως έχει τροποποιηθεί, αφού η Εφεσίβλητη παρέλειψε να ταχυδρομήσει την απαιτούμενη εκ του Νόμου Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» και προχώρησε απευθείας με επίδοση της προσβαλλόμενης Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» μέσω ιδιώτη επιδότη, κάτι που καθιστά τη διαδικασία παράτυπη και παράνομη. Λόγος έφεσης 12 (ι): Η διαδικασία πλειστηριασμού και προγραμματισμένη πώληση μέσω ηλεκτρονικού πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακίνητου στις 11/07/2023 και η ώρα 10:00 π.μ. θα πρέπει να ακυρωθεί, αφού η προαπαιτούμενη εκ του Νόμου αποστολή της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή ταχυδρομείου, δεν έχει προηγηθεί. Είναι φανερόν από το λεκτικό του πιο πάνω Λόγου Έφεσης ότι η Αιτήτρια προσβάλλει τον τρόπο και/ή διαδικασία επίδοσης της επίδικης Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» καθότι θεωρεί ότι οι Καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τις ρητές πρόνοιες του Νόμου και επέδωσαν την εν λόγω ειδοποίηση απευθείας με ιδιώτη επιδότη. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 44ΙΕ του Νόμου (το οποίο ανήκει στο Μέρος VIA αυτού), ο ορισμός του όρου «επίδοση» αποδίδεται ως ακολούθως: «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης: [.]». Όπως τίθεται το ζήτημα με τον ως άνω Λόγο Ένστασης και την επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Αιτήτριας στην αγόρευση τους, το όλο ζήτημα προκύπτει γύρω από την ερμηνεία του όρου «επίδοσης» αφού η νομολογία (οι πρωτόδικες μέχρι τώρα αποφάσεις), οι οποίες ενέχουν καθοδηγητική σημασία για το παρόν Δικαστήριο, έχει καταδείξει ότι υπάρχουν δυο σχολές σκέψεις, αυτή που ακολουθεί μια αυστηρή γραμματική ερμηνεία του όρου επίδοση που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ιδιωτική επίδοση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αφού προηγουμένως καταστεί ανέφικτη μέσω συστημένου ταχυδρομείου, και η άλλη (σχολή) με ερμηνευτική προσέγγιση στην οποία η ουσία είναι η επίτευξη του σκοπού και του πνεύματος για τον οποίο έχει θεσπιστεί ο Νόμος. Στην προκείμενη περίπτωση η πλευρά της Αιτήτριας εισηγείται την υιοθέτηση της πρώτης ερμηνευτικής προσέγγισης ενώ οι Καθ' ων η αίτηση επιχειρηματολογούν υπέρ της δεύτερης αφού θεωρούν ότι η επίδοση με ιδιώτη επιδότη είναι ασφαλέστερη, γρηγορότερη και εξυπηρετεί στο έπακρο τον σκοπό του Νομοθέτη καθώς επίσης διασφαλίζει ακόμη και ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης αδιαμφισβήτητα λαμβάνει γνώση για τον σκοπούμενο πλειστηριασμό ώστε, εάν επιθυμεί, να λάβει τα οποιαδήποτε μέτρα. Θα αποφύγω την παράθεση αποφάσεων στις οποίες και οι δύο πλευρές είχαν τη καλοσύνη να με παραπέμπουν προς υποστήριξη η κάθε μια της δικής της ερμηνευτικής προσέγγισης καθώς δεν εξυπηρετεί οποιονδήποτε σκοπό. Θα τοποθετηθώ αμέσως και ευθαρσώς ότι η δική μου ερμηνευτική προσέγγιση στο ανακύπτων ζήτημα, όπως εξάλλου έχει εκφραστεί και σε αριθμό δικών μου προγενέστερων αποφάσεων επί του θέματος συμπίπτει με αυτή των Καθ' ων η αίτηση και θα εξηγήσω γιατί. Το ως άνω άρθρο ασφαλώς και θα πρέπει να διαβάζεται και ερμηνεύεται στη βάσει του σκοπού για τον οποίο εισήχθη στο Νόμο το μέρος VIA. Αυτός δεν ήταν άλλος από του να επισπευσθούν οι διαδικασίες πλειστηριασμού ενυπόθηκων ακινήτων από δανειολήπτες που δεν ανταποκρίνονταν στις υποχρεώσεις που ανέλαβαν υποθηκεύοντας ακίνητα τους προς εξασφάλιση δανείων/πιστώσεων από τραπεζικά ιδρύματα. Είναι νωπά ακόμα στη μνήμη τα γεγονότα που οδήγησαν την οικονομία της χώρας σε ουσιαστική κατάρρευση τον Μάρτιο του
2. Κομμάτι δε αυτού του προβλήματος ήταν η δυστοκία που παρουσίαζε το μέχρι τότε νομοθετικό πλαίσιο που ρύθμιζε τις εκποιήσεις οι οποίες γίνονταν αποκλειστικά, μέχρι τότε, από το Τμήμα Κτηματολογίου, διαδικασία η οποία βρισκόταν σε πλήρη αποτελμάτωση. Παραπέμπω προς τούτο στην αιτιολογική έκθεση του Νόμου με τον οποίο εισήχθη το Μέρος VIA στον Νόμο με το οποίο επιτράπηκε πλέον ο ιδιωτικός πλειστηριασμός ενυπόθηκων ακινήτων με την θεσμοθέτηση ασφαλώς ασφαλιστικών δικλίδων. Ασφαλώς και το όλο σύστημα θα πρέπει να αποσκοπεί στη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας και τον σκοπό του Νόμου (όπως τροποποιήθηκε) (βλ. Κυριακίδης κ.ά. ν. Δικηγορόπουλου κ.ά.

(2012)1Β Α.Α.Δ 1164, στην οποία αναγνωρίστηκε ότι ένας νόμος θα πρέπει να ερμηνεύεται στο σύνολο του, καθώς και ότι ο σκοπός για τον οποίο θεσπίστηκε ο νόμος αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την ορθή ερμηνεία του. Πιο συγκεκριμένα λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Παρενθετικά σημειώνουμε ότι η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος, έχει πλέον νομολογιακά εδραιωθεί (Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ. κ.ά. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348). Στην προσπάθεια μας να διαπιστώσουμε την πρόθεση του Νομοθέτη θα λάβουμε υπόψη τους πιο κάτω ερμηνευτικούς κανόνες: (α) Ένας Νόμος πρέπει να ερμηνεύεται στο σύνολό του (Georghiades v. Republic

(1969)3 C.L.R.396, P. Katsaras and Others v. Republic

(1973)3 C.L.R. 145), (β) Ένας Νόμος δεν μπορεί να ερμηνεύεται με τρόπο που οδηγεί σε άδικα, παράδοξα, παράλογα ή άτοπα αποτελέσματα (Katsaras (πιο πάνω), Southfields Industries Ltd. ν. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 59 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου

(2003)2 Α.Α.Δ. 82) και (γ) Ο σκοπός για τον οποίο έχει θεσπιστεί ο Νόμος αποτελεί σημαντικό παράγοντα για σκοπούς της ορθής ερμηνείας του (Ράφτης ν. Δημοκρατίας

(2002)3 Α.Α.Δ. 345)». Κατ' ουσία δηλαδή εκείνο το οποίο επιδιώκει ο Νομοθέτης ως προς το υπό εξέταση ζήτημα είναι η ασφαλής γνωστοποίηση των σχετικών ειδοποιήσεων στον ενυπόθηκο οφειλέτη και η παροχή σε αυτόν της δυνατότητας να προσβάλει την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ αν συντρέχει ένας από τους λόγους που περιοριστικά απαριθμούνται στον Νόμο. Η προσέγγιση του του αδελφού Δικαστή κ. Δ. Θεοδώρου, Α.Ε.Δ,. (ως ήταν τότε) στην υπόθεση Κόκκινος v. Β2ΚΑPITAL CYPRUS LTD, Αρ. Αίτησης/Έφεσης 4/2022 ημερ. 3.02.2022, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο και παραθέτω αυτούσιο εκτενές απόσπασμα από αυτή το οποίο και υιοθετείται και για τους σκοπούς της παρούσας εφόσον τα γεγονότα της παρούσας προσομοιάζουν με ό,τι στο εν λόγω απόσπασμα αναφέρεται: «Με κάθε σεβασμό προς την εν λόγω εισήγηση, αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο, καθότι εδράζεται στην λανθασμένη, κατά την άποψη μου, αντίληψη ότι ο σκοπός του νομοθέτη, με τον εν προκειμένω ορισμό του όρου «επίδοση», ήταν να επιβάλει στον ενυπόθηκο δανειστή δύο συγκεκριμένες μεθόδους επίδοσης, ορίζοντας δε, ως επιβεβλημένο, μία εξ αυτών να διενεργηθεί κατά προτεραιότητα και μόνο κατόπιν ανέφικτης διενέργειάς της να επιτρέπεται να επιχειρηθεί η επίδοση με την έτερη μέθοδο. Κάτι τέτοιο, όμως, κατά τη γνώμη μου, δεν προκύπτει από τις ρηθείσες πρόνοιες. Θεωρώ, για την εν προκειμένω συζήτηση, τη χρήση από τον νομοθέτη της φράσης «σε κάθε περίπτωση» ως εξέχουσας σημασίας. Είμαι της γνώμης ότι το βασικό ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να δοθεί απάντηση είναι το κατά πόσο με αυτή τη φράση σκοπό είχε, χωρίς την προσθήκη λέξεων ή φράσεων, όπως «πρέπει» «επιβάλλεται» «αποτελεί προϋπόθεση», «καθίσταται αναγκαίο», κ.ο.κ., να επωμίσει στον ενυπόθηκο δανειστή ευθύνη να επιδιώκει πρώτα την παράδοση της ειδοποίησης μέσω συστημένης επιστολής, «και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό» να μπορεί να την παραδώσει με ιδιώτη επιδότη, ή αν, από την άλλη, σκοπός του ήταν να αναγνωρίσει, προς όφελος του ενυπόθηκου δανειστή, ότι, «σε κάθε περίπτωση», η παράδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή αποτελεί καλή επίδοση «και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό», να οφείλει να επιδώσει τούτη με ιδιωτική επίδοση, ως, εξάλλου, προνοείται και από τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, στους οποίους παραπέμπει και η ακριβώς επόμενη επιφύλαξη του εν λόγω άρθρου, ειδικά σε σχέση με την προνοούμενη σ' αυτό ιδιωτική επίδοση. Υιοθετώντας αυστηρή γραμματική ερμηνεία (πού πρέπει πάντα να υιοθετείται όταν ερμηνεύονται νομοθετήματα (Κ.Ο.Τ. ν. Παπαδόπουλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 86, Μακεδόνας ν. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 162 και Ghalanos Distributors Ltd v. Δημοκρατίας

(2002)3 Α.Α.Δ. 528), νοουμένου ότι με την ερμηνεία αυτή δεν προκύπτει εμφανής ασάφεια ή παράλογα αποτελέσματα (Τροκκούδης ν. Πέτρου

(1998)1 Α.Α.Δ. 683) επί των εν λόγω προνοιών, προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, εμφανής ασάφεια ιδιαίτερα ως προς την έννοια που πρέπει να αποδοθεί στη φράση «σε κάθε περίπτωση», ασάφεια που επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι οι σχετικές δικαστικές κρίσεις διίσταντα. Καθίσταται, επομένως, αν όχι επιβεβλημένο, τουλάχιστον επιτρεπτό, για σκοπούς ορθής ερμηνείας των προνοιών αυτών, να συνυπολογιστεί και ο σκοπός του νομοθέτη, ο οποίος, προφανώς, εν απουσία λόγου που να δικαιολογεί ερμηνεία που να έρχεται σε σύγκρουση με τη λογική των πραγμάτων ή την πάγια νομολογιακή αρχή που διέπει, γενικότερα, τον σκοπό της επίδοσης δικαστικών εγγράφων, θα πρέπει να συμβαδίζει με αυτές. Ως έχει νομολογιακά υποδειχθεί, η ορθή επίδοση εγγράφων συναρτάται αναπόφευκτα με το βασικό στόχο που δεν είναι άλλος από το να ενημερωθεί το πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται το έγγραφο για το τί του καταμαρτυρεί, π.χ. αν πρόκειται για δικαστικό έγγραφο, για τους λόγους που εγκαλείται και να έχει την ευκαιρία να αντιδράσει προς διασφάλιση των δικαιωμάτων του (Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Char. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1Α.Α.Δ.43 και Maxana Oil Ltd v. Poltava Petroleum Company

(2002)1B A.A.Δ. 834). Αν στις επίμαχες πρόνοιες δοθεί η ερμηνεία που εισηγείται ο Αιτητής, τότε θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο νομοθέτης σκοπό είχε να καταστήσει ανίσχυρη και άνευ νόμιμου αποτελέσματος μια, κατά τα άλλα πλήρως συμμορφούμενη με του σχετικούς θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, επίδοση μέσω ιδιώτη επιδότη, με την οποία διασφαλίζεται πλήρως ο πιο πάνω αναφερόμενος στόχος της επίδοση, απλά γιατί δεν προηγήθηκε προσπάθεια παράδοσης της ΙΑ με συστημένη επιστολή. Κάτι, που, με κάθε σεβασμό, συγκρούεται και με τη λογική των πραγμάτων, ενόψει και της απουσίας άλλου καλού λόγου που να δικαιολογεί ένα τέτοιο σκοπό από τον νομοθέτη. Πόσο μάλλον όταν, με την παράδοση των ειδοποιήσεων με συστημένη επιστολή δεν επιτυγχάνεται οποιοσδήποτε σκοπός που δεν επιτυγχάνεται με την ιδιωτική επίδοση. Προς περεταίρω επίρρωση του ανωτέρου συλλογισμού μου, υποδεικνύω ότι, από τη σύγκριση των δύο εν προκειμένω μεθόδων επίδοσης (στη βάση, της φύσης τους, της κοινής λογικής, αλλά και της ενώπιόν μου μη αμφισβητηθείσας μαρτυρίας), προκύπτει ότι, (α) η παράδοση των ειδοποιήσεων με ιδιώτη επιδότη είναι γρηγορότερη από την επιδίωξη παράδοσης τους με αποστολή συστημένης επιστολής και (β) η επίτευξή της παράδοσης με την πρώτη μέθοδο δεν εξαρτάται από την όποια βούληση του προσώπου προς το οποίο επιχειρείται η παράδοση, κάτι που συμβαίνει με τη δεύτερη μέθοδο, μιας και στη περίπτωση που δεν παρουσιαστεί στο σημείο παραλαβής, δεν θα επιτευχθεί η παράδοση. Είναι στη βάση και αυτής της συλλογιστικής, που θεωρώ ότι ο σκοπός του νομοθέτη ήταν να αναγνωρίσει, προς όφελος του εκάστοτε ενυπόθηκου δανειστή, αποδεκτή, «σε κάθε περίπτωση», για σκοπούς του νόμου, επίδοση που διενεργήθηκε δια παραδόσεως ειδοποίησης με συστημένη επιστολή, αφήνοντας σε αυτόν (τον ενυπόθηκο δανειστή) το δικαίωμα, εκεί που τέτοια παράδοση - στην κρίση του, προφανώς, - δεν είναι εφικτή, να παραδώσει τις ειδοποιήσεις με ιδιωτική επίδοση και όχι να του επιβάλει, κατά προτεραιότητα, να επιδιώξει να παραδώσει τις ειδοποιήσεις με συστημένη επιστολή προτού προβεί σε χρήση της ιδιωτικής επίδοσης. Περαιτέρω, το γρηγορότερο και ασφαλέστερο (ως προς την επίτευξη της παράδοσης) της ιδιωτικής επίδοσης έναντι της συστημένης επιστολής, συνηγορεί και αυτό με τη ερμηνεία που αναφέρω ανωτέρω, ενόψει και της φύσης της επιδιωκόμενης, μέσω του Μέρους VIA του νόμου, διαδικασίας εκποίησης ενυπόθηκων ακινήτων, που πρόκειται, στην ουσία, για γρήγορη διαδικασία που διενεργείται, ως επί το πλείστο, στη βάση ικανοποίησης προϋποθέσεων, χωρίς να επιτρέπεται εξέταση ζητημάτων ουσίας της διαφοράς, όπως π.χ., το υπαρκτό ή μη, ή ακόμα και το ύψος του ενυπόθηκου χρέους, την νομιμότητα ή εγκυρότητα των συμφωνιών στη βάση των οποίων προέκυψε τούτο, την νομιμότητα ή εγκυρότητα των συμφωνιών στη βάση των οποίων συστάθηκε η υποθήκη ή παρασχέθηκε εγγύηση για το χρέος κ.ο.κ.. Για να ήταν δυνατό να αποδοθεί στον εν προκειμένω ορισμό η ερμηνεία που εισηγείται ο Αιτητής, θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο σκοπός του νομοθέτη ήταν, είτε να προβάλει εμπόδια στους ενυπόθηκους δανειστές κατά την διαδικασία εκποίησης, είτε να καταστήσει τη διαδικασία αυτή πιο χρονοβόρα από ότι προηγουμένως, κάτι που έρχεται σε πλήρη σύγκρουση, ως υποδείχθηκε ήδη, με την ίδια τη φύση της διαδικασίας εκποίησης με βάση το Μέρος VIA του νόμου». Θα πρόσθετα στα ως άνω κάτι το οποίο ανέφερε κατά την προφορική συζήτηση της υπόθεσης η κ. Κλαίδη, ότι θα έπρεπε οι Καθ' ων η αίτηση να προέβαιναν σε αίτημα για υποκατάστατο επίδοση και εφόσον το εξασφάλιζαν να προέβαιναν σε ιδιωτική επίδοση. Δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε αυτή η προσέγγιση η οποία δεν προνοείται σε αυτό το στάδιο και υπό τις περιστάσεις από τη νομοθεσία αλλά θα έλεγα ότι το μόνο που θα πετύχανε θα ήταν η αύξηση των εξόδων και επιβάρυνση τελικά με αυτά της Αιτήτριας. Και προκύπτει το ερώτημα αν είναι αυτό που επιθυμούσε η πλευρά της με τη σχετική εισήγηση. Η αδιαμφισβήτητη παραλαβή των τυποποιημένων ειδοποιήσεων από την παραλήπτη (Αιτήτρια), με τη μέθοδο ιδιωτικής επίδοσης, δεν μπορεί να σημαίνει υπό οποιαδήποτε οπτική γωνία ότι η επίδοση δεν είναι η δέουσα, ειδικά στις περιπτώσεις που η παραλήπτης έχοντας πλέον στην κατοχή της τις τυποποιημένες ειδοποιήσεις στηρίζεται σε αυτές για να προωθήσει την Αίτηση/ Έφεση της. Άλλωστε δεν τίθεται οποιαδήποτε σκιά αμφιβολίας ότι η Αιτήτρια έχει ενημερωθεί για το αντικείμενο της επίδοσης και λάβει γνώση της διαδικασίας του πλειστηριασμού που σ' αυτό αποσκοπεί ο Νόμος. Ούτε βρίσκω ότι παραβλάπτονται με οποιοδήποτε τρόπο τα δικαιώματα ή συμφέροντα της. Απεναντίας, η ιδιωτική επίδοση αποτελεί τον πιο βέβαιο τρόπο, έναντι οποιασδήποτε άλλης μεθόδου επίδοσης, ότι δηλαδή το αντικείμενο της επίδοσης θα περιέλθει εις γνώσιν της παραλήπτου όπως και έγινε χωρίς να αρνείται κάτι τέτοιο. Εν προκειμένω, οι Καθ' ων η αίτηση μέσω της Ε/Δ Καλλή (Σχετ. η παρ. 24), εξηγούν τον λόγο για τον οποίο η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» επιλέχθηκε να επιδοθεί με ιδιωτική επίδοση χωρίς να προηγηθεί η αποστολή της με συστημένο ταχυδρομείο. Οι Καθ' ων η αίτηση απέστειλαν τις Ειδοποιήσεις Τύπου «Θ» και «Ι» μέσω συστημένου ταχυδρομείου και αφού δεν κατέστη εφικτή η επίδοση με τον τρόπο αυτό, επέδωσαν τις εν λόγω Ειδοποιήσεις μέσω ιδιωτικής επίδοσης (Σχετ. τα Τεκμ. 4, 5 και 6 της Ε/Δ Καλλή). Οι Καθ' ων η αίτηση ενήργησαν και κατά τη δική μου αντίληψη, ορθά και συμμορφώθηκαν πλήρως με τις πρόνοιες του Νόμου καθότι αφού δεν κατέστη εφικτή η επίδοση των Ειδοποιήσεων Τύπου «Θ» και «Ι» με το ταχυδρομείο αφού δεν πήγαν για να τις παραλάβουν, έπραξαν το αυτονόητο και λογικό και προχώρησαν με επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ με ιδιωτική επίδοση. Το γεγονός δε ότι οι Καθ' ων η αίτηση χρησιμοποίησαν απευθείας ιδιωτική επίδοση αντί συστημένης σε σχέση με την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ, από μόνο του δεν καταστρατηγεί τα έννομα συμφέροντα της Αιτήτριας. Οι Καθ' ων η αίτηση εφάρμοσαν το Νόμο και προχώρησαν με ιδιωτική επίδοση σε ότι αφορούσε την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ αφού δεν κατέστη εφικτή η επίδοση μέσω ταχυδρομείου των Ειδοποιήσεων Τύπου Θ και Ι. Με τα ακόλουθα γεγονότα ως δεδομένα πλέον κρίνω ότι ορθά έπραξαν οι Καθ' ων η αίτηση: (α) Προηγήθηκε ιδιωτική επίδοση των Ειδοποιήσεων Τύπου Θ και Ι η οποία δεν κατέστη εφικτή διά συστημένης επιστολής όταν είχαν αποσταλεί στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της Αιτήτριας, (β) η επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου Θ και Ι μέσω ιδιωτικής επίδοσης ήταν επιτυχής, και (δ) δεν διαφαινόταν προοπτική ότι η Αιτήτρια να άλλαζε τακτική και θα αποφάσιζε να παραλάβει τη σχετική Ειδοποίηση με συστημένο ταχυδρομείο. (ε) Ήταν φανερόν ότι η προσπάθεια της ήταν να κωλυσιεργήσει και να καθυστερήσει κατά το δυνατόν την διαδικασία πλειστηριασμού χωρίς να τεθεί οτιδήποτε ενώπιον μου για προσπάθεια διευθέτησης των υποχρεώσεων της. Αντίθετα παραγνώριζε μέχρι τότε όσα εκαλείτο να πράξει στη βάσει των Ειδοποιήσεων Τύπου Θ και Ι. Συνεπώς, σε περίπτωση που οι Καθ' ων η αίτηση, έχοντας τα πιο πάνω δεδομένα ενώπιον τους, επιχειρούσαν επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ με συστημένο ταχυδρομείο, τότε είναι δεδομένο ότι θα θεωρείτο ότι οι Καθ' ων η αίτηση επιχειρούσαν έναν ατελέσφορο και αδόκιμο υπό τις περιστάσεις τρόπο επίδοσης ο οποίος θα ήταν καταδικασμένος σε αποτυχία κάτι που δεν συνάδει με το πνεύμα και τον σκοπό του Νόμου. Στην υπόθεση Θεοδώρου ν. Hellenic Bank Ltd

(2012)1Γ Α.Α.Δ 2059, στην οποία ο Εφεσείων ήταν εγγυητής σε σύμβαση δανείου, ο οποίος υποστήριξε ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε σε εύρημα ότι το χρέος κατέστη απαιτητό έναντι του, καθότι υπήρχε ρητός όρος στην σύμβαση δανείου ο οποίος διαλάμβανε ότι η επιστολή τερματισμού θα αποστελλόταν με συνηθισμένο ταχυδρομείο. Ο Εφεσίβλητος είχε αποστείλει την εν λόγω επιστολή μέσω συστημένης επιστολής. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε σχετικά τα ακόλουθα: «Διευκρινίζεται ότι οι επιστολές ημερ. 26/3/2002, τεκμ. 9 προς την ΜΙΤ και τεκμ. 9(α) προς τον εφεσείοντα, στάληκαν με συνηθισμένο ταχυδρομείο, ενώ οι επιστολές ημερ. 18/9/2002 τεκμ. 10 προς την ΜΙΤ και τεκμ. 10(α) προς τον εφεσείοντα ως «ΣΥΣΤΗΜΕΝΗ». Το γεγονός ότι με βάση τη συμφωνία ήταν αρκετό αν η αποστολή γινόταν με συνηθισμένο ταχυδρομείο και εδώ οι επιστολές ημερ. 18/9/2002 στάληκαν η καθεμιά ως «ΣΥΣΤΗΜΕΝΗ», δε νομίζουμε ότι διαφοροποιεί την κατάσταση. Οι εφεσίβλητοι έκαναν κάτι πέραν της υποχρέωσης που είχαν με βάση τη συμφωνία εγγύησης». Στον αντίλογο ότι η πιο πάνω περίπτωση αφορά συμφωνία και όχι νομοθεσία, θα συμφωνήσω με την θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι το Δικαστήριο μπορεί να λάβει καθοδήγηση από αυτή και για την προκείμενη περίπτωση αφού επί της ουσίας, οι Καθ' ων η αίτηση με ιδιωτική επίδοση (την οποία δεν αμφισβήτησε η Αιτήτρια), έπραξαν κάτι περισσότερο από αυτό που οφείλαν να κάνουν, πάντοτε προς το συμφέρον του ενυπόθηκου οφειλέτη, επιλέγοντας δηλαδή μια ασφαλέστερη μέθοδο από το συστημένο ταχυδρομείο για να φέρουν εις γνώση της Αιτήτριας την σκοπούμενη πώληση του ενυπόθηκου Ακινήτου. Καταλήγω επομένως ότι οι ως άνω λόγοι έφεσης δεν μπορούν να πετύχουν και απορρίπτονται. Η σε βάθος μελέτη των τριών πρωτόδικων αποφάσεων στις οποίες με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτες συνήγοροι της Αιτήτριας (βλ. Αρ. Αίτησης Έφεσης 172/2022 (i- Justice) K.Σ. v. Σ.Ε.Δ.Π.Σ Λτδ Ε.Δ. Πάφου ημερ. 24.08.2022 του Γ. Κ. Βλάμη Α.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), Αρ. Αίτησης Έφεσης 302/2022 (i- Justice) ημερ. 05.09.2022 Ε.Δ. Λευκωσίας Ανδρέα Γεωργίου v. Συνεργατικής Εταιρείας Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ του Μ.Λ. Λοϊζου, Ε.Δ. (ως ήταν τότε) και Αρ. Αίτησης Έφεσης 142/2022 (i- Justice) ημερ. 12.09.2022 Ε.Δ. Λάρνακας Σ. κ.ά. v. Συνεργατική Εταιρεία Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ της κ. Ε. Γεωργίου - Αντωνίου Α.Ε.Δ. (ως ήταν τότε) στις οποίες με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτες συνήγοροι της Αιτήτριας προς υποστήριξη της θέσης τους, καταδεικνύει τη διαφοροποίηση των γεγονότων τους από αυτά της παρούσας, καθότι εκεί η επίδοση διά επιδότη έγινε χωρίς να προηγηθεί ό,τι και εν προκειμένω, δηλαδή η μη παραλαβή των προηγούμενων Ειδοποιήσεων Θ και Ι με συστημένο ταχυδρομείο από την Αιτήτρια σε αντίθεση με την παραλαβή τους με Ιδιωτική Επίδοση. Επομένως, οι Καθ' ων η αίτηση απέδειξαν γιατί ως προς την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ επέλεξαν αυτόν τον τρόπο. Αποστολή και αυτής διά συστημένου ταχυδρομείου θα απόβαινε ατελέσφορη στη βάσει όσων προηγήθηκαν και τα οποία απέδειξαν δεόντως. Ένα άλλο ζήτημα που θέτει με τον Λόγους Έφεσης 12 (γ) και (κ) η Αιτήτρια αφορά την μη επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Το ζήτημα τίθεται ως ακολούθως στους Λόγους Έφεσης: Λόγος Έφεσης 12 (κ):«Η προσβληθείσα ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» είναι άκυρη και/ή παράτυπη και/ή αυθαίρετη και/ή δέον όπως ακυρωθεί, αφού η όλη διαδικασία εκποίησης δεν έχει ξεκινήσει νομότυπα, αφού δεν έχει αποσταλεί η απαιτούμενη Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ στην Αιτήτρια, ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο και ιδιοκτήτης του ενυπόθηκου ακινήτου. Λόγος έφεσης 12 (κ): Η προσβληθείσα Ειδοποίηση τύπου ΙΑ είναι παράνομη και επιδόθηκε μόνο στην Αιτήτρια και όχι σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, κατά παράβαση του Νόμου, αφού η διαδικασία πλειστηριασμού ενός ακινήτου δια να είναι έγκυρη οφείλει όπως περάσει μέσω της αυστηρής τήρησης των εκεί καταγραμμένων προϋποθέσεων, συμμορφούμενη με κανόνες, τύπους και συγκεκριμένες προθεσμίες και με το γράμμα και πνεύμα του Νόμου. Το άρθρο 44ΙΕ ειδικά ερμηνεύει για τους σκοπούς του Μέρους VIA του Νόμου ποια πρόσωπα θεωρούνται «ενδιαφερόμενα πρόσωπα». Συγκεκριμένα, ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο θεωρείται οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης όπως προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην POLYXENIA ISAAK RESTAURANT LIMITED κ.α. v. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 2/2023, 2/6/2023, αναφέρθηκαν σχετικά τα εξής: «Για τη διαδικασία που η έφεση αφορά, ο νομοθέτης επέλεξε να καθορίσει κατά τρόπο σαφή ποιος συγκαταλέγεται ως ενδιαφερόμενο μέρος, ώστε να μην παρέχεται περιθώριο να περιληφθεί άλλος εκτός του καθορισμένου πλαισίου». Συνεπώς, σύμφωνα με τα πιο πάνω, ενδιαφερόμενο πρόσωπο για σκοπούς του Νόμου είναι το πρόσωπο που έχει δικαίωμα από το εκπλειστηρίασμα της πώλησης του ακινήτου όπως προκύπτει από το μητρώο του Κτηματολογίου. Η Αιτήτρια μέσα από την Ε/ Δ Λοϊζου διατείνεται κατ' επανάληψη ότι ο σύζυγος της, κ. Γαβριήλ Λοΐζου κατέχει νόμιμα δικαιώματα επί του ενυπόθηκου ακινήτου (Σχετ. είναι η παρ. 4 και 21 της Ε/Δ Λοϊζου), χωρίς όμως να παραθέτει καμία θετική μαρτύρια προς τούτο ως όφειλε, που να αποδεικνύει ότι ο σύζυγος της αποτελεί ενδιαφερόμενο πρόσωπο δυνάμει του Νόμου. Επομένως βρίσκω ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν είχαν καμιά νομική υποχρέωση να επιδώσουν τις εκ του Νόμου Ειδοποιήσεις στο σύζυγο της Αιτήτριας. Ο εν λόγω ισχυρισμός δεν ευσταθεί και απορρίπτεται ως αστήρικτος και νομικά αβάσιμος. Σε κάθε περίπτωση, στην Ε/Δ. Καλλή αναφέρεται ότι προτού ξεκινήσουν τη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου, είχαν προβεί στην δέουσα έρευνα στο μητρώο του Κτηματολογίου και ο σύζυγος της Αιτήτριας δεν παρουσιάζεται ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο που να έχει δικαίωμα στο εκπλειστηρίασμα της πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου με οποιοδήποτε τρόπο. Επομένως καμιά υποχρέωση δεν είχαν οι Καθ' ων η αίτηση να επιδώσουν την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» ή και το Δελτίο Α σε αυτόν, αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση το ενδιαφερόμενο μέρος είναι αποκλειστικά η Αιτήτρια ως ιδιοκτήτης και ενυπόθηκη οφειλέτρια. Είναι η εισήγηση των Καθ΄ ων η αίτηση, με την οποία και συμφωνώ, ότι η Αιτήτρια προβαίνει σε ανυπόστατους και παραπλανητικούς ισχυρισμούς για να αποπροσανατολίσει το Δικαστήριο καθότι σε περίπτωση που η Αιτήτρια θεωρούσε ότι ο σύζυγος της είναι ενδιαφερόμενο πρόσωπο δυνάμει του Νόμου, θα έπρεπε να τον καταστήσει διάδικο στην υπό κρίση αίτηση ώστε να μπορέσει να λάβει μέρος στη διαδικασία και να ακουστεί (βλ. σχετικά την Κωνσταντίνου κ.α. v. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου & Χωρομετρίας

(2012)1(Γ) ΑΑΔ 1990, στην οποία, με αναφορά στην υπόθεση Γεωργιάδου ν. Γεωργιάδου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1210, επαναλαμβάνεται η αρχή ότι από τη στιγμή που επηρεάζονται δικαιώματα τρίτων προσώπων αναφορικά με ακίνητη ιδιοκτησία, αυτοί πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι, διαφορετικά η όλη διαδικασία είναι θνησιγενής και άκυρη. Η νομική αρχή αυτή η οποία αναφέρεται στην Κωνσταντίνου (ανωτέρω), έχει ως υπόβαθρο το συνταγματικό δικαίωμα της ιδιοκτησίας, Άρθρο 23 του Συντάγματος, το οποίο δεν μπορεί να επηρεαστεί παρά μόνο όπου ο νόμος ορίζει. Η ως άνω αρχή, έχει επιβεβαιωθεί και στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα πλαίσια της υπόθεσης Αναφορικά με την Αίτηση της Bank of Cyprus Public Company Ltd, Πολ. Έφεση 68/19, ημερ. 08.05.2020, ECLI:CY:AD:2020:A144. Οι ισχυρισμοί περί μη επίδοσης προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα παρέμειναν αόριστοι και έκθετοι σε απόρριψη. Αντίθετα η παραδοχή της προς αυτήν επίδοσης, αποδεικνύουν το ανυπόστατο των ισχυρισμών της Αιτήτριας και απορρίπτονται. Στον Λόγο Έφεσης 12 (δ) προβάλλεται ότι: «Η προσβληθείσα ειδοποίηση Τύπου ΙΑ είναι άκυρη και/ή δέον όπως ακυρωθεί και/ή παραμεριστεί από το Δικαστήριο, καθότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση, κατά παράβαση του Νόμου, ως τροποποιήθηκε και/ή οι Καθ΄ ων η Αίτηση, ουδέποτε απέστειλαν ή έχουν επιδώσει την εκ του Νόμου απορρέουσα Ειδοποίηση Τύπου Θ και Ι, σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, η οποία να συνοδεύεται με αναλυτική κατάσταση και εξακρίβωση ποιο ενυπόθηκο χρέος καλούνται τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα να εξοφλήσουν». Με τον πιο πάνω Λόγο Έφεσης, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δεν έχουν επιδοθεί σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη οι ειδοποιήσεις τύπου Θ και Ι ούτως ώστε να γνωρίζουν ποιο χρηματικό ποσό καλούνται να καταβάλουν και/ή εξοφλήσουν προς τους Καθ' ων η αίτηση και ούτε μπορούσε να εξακριβώσει ποια υποθήκη αφορούσε. Ο λόγος αυτός όμως δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε και είναι σχετικός με τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου και ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να πετύχει στη βάσει αυτού. Στην υπόθεση Torontario Investments Co Limited v. Πετρίδης Γ.Α.Ε. 122/2017 Ε.Δ. Λευκωσίας, στην οποία το Δικαστήριο εξέτασε αυτό το θέμα ο κ. Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), ανέφερε τα ακόλουθα: «Ως συνάγεται από τις πρόνοιες του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65 και δη από το άρθρο 44Γ

(3)του εν λόγω νομοθετήματος - τα οποία εφαρμόζω στα παρόντα - δικαίωμα έφεσης παρέχεται αποκλειστικώς για τον παραμερισμό και ακύρωση Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ (και μόνο αυτής). Πουθενά στην προειρημένη νομοθεσία καταγράφεται πρόνοια εν σχέσει με δυνατότητα παραμερισμού Ειδοποίησης Τύπου Ι και Θ (ως η περίπτωση που τώρα απασχολεί). Δεν διαφεύγει την προσοχή πως δυνάμει του άρθρου 44ΙΓ του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65, μπορεί να ασκηθεί αίτηση/έφεση κατά Ειδοποίησης προς ενδιαφερόμενο νοουμένου ότι το περιεχόμενο της παραβλάπτει τα έννομα συμφέροντα του. Εδώ, στοχεύεται η ακύρωση Ειδοποίησης Τύπου Ι (η πρώτη Ειδοποίηση που αποστέλλεται βάσει του υπό συζήτησιν νομοθετήματος), διά της οποίας γνωστοποιείται στους εφεσείοντες/αιτητές πως άρχισε η διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου κατά τα προβλεπόμενα στο Μέρος VIA του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65, καλώντας τους να ξοφλήσουν το ενυπόθηκο χρέος. Περιπλέον, επιχειρείται η ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου Θ, η οποία, με όσα τη συνοδεύουν, συνιστά κατ' ουσίαν και αυτή επιστολή πληροφοριακού χαρακτήρα». Παρόμοια αποφάσισε και η κ. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου Π.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), στις αποφάσεις ημερ. 08/04/2019 στις Αιτήσεις/ Εφέσεις 129/2018 και 131/2018 Ε.Δ. Λάρνακας ημερ. 8.04.2019, η οποία ανέφερε τα ακόλουθα: «η εγκυρότητα ή νομιμότητα της Ειδοποίησης Τύπου Ι και της κατάστασης λογαριασμού που επισυνάπτεται σε αυτή, ή την εγκυρότητα και νομιμότητα ή ορθότητα του ενυπόθηκου χρέους, δεν περιλαμβάνεται στους λόγους έφεσης που, ως ανεφέρθη, εξαντλητικά διαλαμβάνονται στο Άρθρο 44(γ)

(3)του Νόμου» Σύμφωνα όμως με τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως τέθηκαν ενώπιον μου, οι Καθ' ων η αίτηση απέστειλαν δεόντως την Ειδοποίηση Τύπου Θ και την Ειδοποίηση Τύπου Ι συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού (Σχετ. τα Τεκμ. 5 και 6 της Ε/Δ Καλλή). Ο εν λόγω ισχυρισμός των Καθ' ων η αίτηση καθώς και τα σχετικά τεκμήρια που τον υποστηρίζουν, ως αναφέρω και ανωτέρω, δεν έχουν αμφισβητηθεί με οποιονδήποτε τρόπο από την Αιτήτρια και συνεπώς ως το μόνο ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα διαδικασία, τεκμαίρεται ότι οι Ειδοποιήσεις Θ και Ι έχουν δεόντως επιδοθεί. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας περί μη ενημέρωσης της για το εξακριβωμένο χρέος το οποίο καλείται να καταβάλει προς τους Καθ' ων η αίτηση στη βάσει των ίδιων γεγονότων είναι γενικοί και αόριστοι και ως τέτοιοι οι συνάδοντες με αυτούς Λόγοι Έφεσης απορρίπτονται. Οι Καθ' ων η αίτηση επέδωσαν τις δυο προαναφερόμενες ειδοποιήσεις σύμφωνα με τον προβλεπόμενο τύπο στον Νόμο, παρέχοντας όλες τις απαραίτητες πληροφορίες στην Αιτήτρια καθώς επίσης και το χρονοδιάγραμμα εντός του οποίου καλείτο να συμμορφωθεί. Το σχετικό άρθρο 44Γ

(1)του Νόμου, προνοεί τα ακόλουθα:

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: [..]. Στην Ειδοποίηση Τύπου Ι ημερ. 2.11.2022 η οποία επιδόθηκε δεόντως στην Αιτήτρια αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ειδοποιείστε ότι έγινε απαιτητό το ποσό των € 568.171,51 (λεπτομέρειες του οποίου περιέχονται εις την επισυνημμένη κατάσταση λογαριασμού), πλέον τόκοι επί ποσού €559.753,30 προς 4,46 επί τοις εκατόν, από την 01/11/2022 του τόκου κεφαλαιοποιημένου δυο φορές ετησίως, το οποίο οφείλετε σύμφωνα με τη δήλωση συμβάσης υποθήκης με αρ. Υ12468/2011 και ημερομηνίας 10/11/2011 πλέον €0,00 έξοδα μέχρι σήμερα, περιλαμβανομένων των εξόδων της ειδοποίησης αυτής. Καλείστε προς τούτο, όπως εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών καταβάλετε το πιο πάνω ποσό και τους οφειλόμενους τόκους ..». Στη βάσει των πιο πάνω βρίσκω ότι οι Καθ' ων η αίτηση συμμορφώθηκαν πλήρως με τις πρόνοιες της νομοθεσίας και παρείχαν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες τις οποίες η Αιτήτρια παραπλανητικά ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε ή δεν γνώριζε. Ο σχετικός λόγος Έφεσης απορρίπτεται. Στον Λόγο Έφεσης 12 (ζ) προβάλλεται ότι: «H προσβληθείσα ειδοποίηση Τύπου ΙΑ υπόκειται σε απόρριψη και/ή παραμερισμό αφού έχει αποσταλεί και επιδοθεί κατά παράβαση του τροποποιητικού Νόμου Ν.61(Ι)/20, που θεσπίστηκε, όπου η προθεσμία που μέσω της Ειδοποίησης Τύπου Ι, που όφειλε να δώσουν οι Καθ' ων η Αίτηση στον ενυπόθηκο οφειλέτη και/ή στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα είναι 45 ημέρες, κάτι που δεν έπραξαν στην υπό εξέταση υπόθεση». Στον δε Λόγο Έφεσης 12(θ) προβάλλεται ότι: «Η Έναρξη διαδικασίας πλειστηριασμού από τον ενυπόθηκο δανειστή και εις την συνέχεια από την Καθ' ης η Αίτηση χρησιμοποιείται καταχρηστικά και/ή ως μοχλός πίεσης, δεδομένου ότι το ενυπόθηκο επίδικο ακίνητο παραχωρήθηκε ως εξασφάλιση διαφόρων πιστωτικών διευκολύνσεων και/ή διάφορα δάνεια και χωρίς οι αποσταλθείσες ειδοποιήσεις και η προσβληθείσα ειδοποίηση τύπου ΙΑ, να μην εξακριβώνει πιο ενυπόθηκο δάνειο καλούνται τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα όπως εξοφλήσουν και εκδοθήκαν χωρίς την δέουσα διευκρίνηση. Δεν είναι αντιληπτό εις τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα πιο ποσό καλούνται να εξοφλήσουν και/ή αλλιώς δεν αντιλαμβάνονται τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα τι οφείλουν και πιο ενυπόθηκο χρέος καλούνται να καταβάλουν, ως ο μέσος λογικός άνθρωπος θα αντιλαμβανόταν και επί ποιας βάσης ή απαίτησης στηρίζεται η αξίωση των Καθ' ων η Αίτηση». Οι ως άνω Λόγοι Έφεσης θα συνεξεταστούν στη συνέχεια καθότι σχετίζονται με τους λόγους που καθορίζει ο νόμος για παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, καθότι η Αιτήτρια εν ολίγοις αμφισβητεί το περιεχόμενο και τον τύπο της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ καθώς και τη χρονική περίοδο που αυτή έχει επιδοθεί. Σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(2)του Νόμου: «

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου». Συνοπτικά, και ως προκύπτει από τα γεγονότα που παρουσιάζονται στην Ε/Δ Ένστασης, η επίδικη Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ (Σχετ. το Τεκμ. 7 Ε/Δ Λοϊζου), επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 25.05.2023, ήτοι πέραν των 45 ημερών τις οποίες έτασσε ως προθεσμία συμμόρφωσης η επίδικη Ειδοποίηση Τύπου Ι η οποία επιδόθηκε στις 6.12.2023 μέσω ιδιωτικής επίδοσης. Συνεπώς, βρίσκω ότι η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ είχε επιδοθεί στην Αιτήτρια σύμφωνα με τον Νόμο και χωρίς καμία αβλεψία στην νομοθετημένη προθεσμία. Αντιπαραβάλλοντας τώρα την επιδοθείσα Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» (Σχετ. το Τεκμ. 7 της Ε/Δ Ένστασης) με τον αντίστοιχο τύπο που παρατίθεται στο σχετικό τύπο του Δεύτερου Παραρτήματος του Ν. 9/1965, εύκολα αποδεικνύεται ότι πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις, ως αυτές αναφέρονται στον Νόμο καθώς και ως παρατίθενται στο Δεύτερο Παράρτημα του Νόμου, ενημερώνοντας την Αιτήτρια ότι δυνάμει της Υποθήκης 12468/2011 κατέστη οφειλόμενο το ποσό των €572.398,06 πλέον τόκος €8,604.79 (μέχρι 30/04/2023) πλέον έξοδα 0,00 (μέχρι 30/04/2023). Στη βάσει των πιο πάνω οι σχετικοί Λόγοι Έφεσης δεν έχουν έρεισμα και απορρίπτονται. Στον Λόγο Έφεσης 12(ε) προβάλλεται ότι: «Η προσβληθείσα Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» είναι άκυρη και/ή δέον όπως ακυρωθεί και/ή παραμεριστεί από το Δικαστήριο, καθ' ότι παραβιάζει το ΜΕΡΟΣ VIA του Νόμου, ως έχει τροποποιηθεί και/ή ένεκα κατάχρησης διαδικασίας από τους Καθ' ων η Αίτηση, αφού ως ενυπόθηκος δανειστής ουδέποτε κάλεσε τον ενυπόθηκο οφειλέτη και/ή τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και/ή της Αιτήτρια, να προσέλθουν σε διαδικασία αναδιάρθρωσης των πιστωτικών διευκολύνσεων και/ή ενυπόθηκου χρέους». Ο πιο πάνω Λόγος Έφεσης δεν εγείρει οποιοδήποτε εφέσιμο ζήτημα δυνάμει του Νόμου. Ο μόνος νομοθετημένος λόγος έφεσης που ενδεχομένως να σχετίζεται με διαδικασία αναδιάρθρωσης και διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών, αναφέρεται στο εδάφιο 3 (ε) του Άρθρου 44Γ ως καταγράφεται ανωτέρω, οποίος ως αναφέρεται στις παρ. 33 - 35 Ε/Δ Καλλή, δεν ισχύει στην παρούσα υπόθεση. Τέτοιος λόγος έφεσης θα μπορούσε να εξεταστεί από το Δικαστήριο μόνο σε περίπτωση που οι Καθ' ων η αίτηση αρνούντο να προσέλθουν σε διαδικασία αναδιάρθρωσης υπό την αιγίδα διαπιστευμένου διαμεσολαβητή κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου (Ν. 84(Ι)/2010). Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας για δήθεν παράλειψη των Καθ' ων η αίτηση να καλέσουν την Αιτήτρια για αναδιάρθρωση του χρέους της είναι ανεδαφικός και γενικός και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Οι Καθ' ων η αίτηση με τις Ειδοποιήσεις που απέστειλαν προς την Αιτήτρια και ειδικότερα την Ειδοποίηση Τύπου Θ ημερ. 2.11.2022, ενημέρωσαν την Αιτήτρια ότι είχε το δικαίωμα αναδιάρθρωσης του χρέους της δυνάμει του Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που Αντιμετωπίζουν Οικονομικές δυσκολίες της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Η Αιτήτρια παρά του ότι παρέλαβε την εν λόγω Ειδοποίηση (Σχετ. το Τεκμ. 6 Ε/Δ Καλλή) ουδέποτε έπραξε οτιδήποτε, αφήνοντας τον χρόνο να παρέλθει άπρακτος. Ο σχετικός επομένως Λόγος Έφεσης επίσης δεν έχει έρεισμα στα γεγονότα και απορρίπτεται. ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΛΛΕΣ ΑΙΤΙΑΣΕΙΣ: Στη βάσει όσων πιο πάνω εξήγησα και απορρίπτοντας τους πιο πάνω Λόγους Έφεσης της Αιτήτριας, κρίνω ότι η υπό κρίση αίτηση δεν δύναται να επιτύχει καθότι δεν έχει παρουσιαστεί οτιδήποτε που να θέτει υπό αμφισβήτηση και/ή να δικαιολογεί την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» ως αυτοί προνοούνται στο άρθρο 44Γ του Ν.9/1965. Και τούτο καθώς ως είναι τα γεγονότα της υπόθεσης οι Καθ' ων η αίτηση ακολουθώντας το γράμμα και το πνεύμα του Νόμου εξάσκησαν το δικαίωμα που τους παρέχεται για πώληση του Ενυπόθηκου Ακινήτου μέσω ιδιωτικού πλειστηριασμού. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι με την σύμβαση υποθήκης η ίδια η Αιτήτρια ανέκκλητα κατέστησε τον ενυπόθηκο δανειστή πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της και δίδει σε αυτόν πληρεξουσιότητα, ανάμεσα σε άλλα, να πωλεί τα ενυπόθηκα ακίνητα με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε ποσό με σκοπό την εξόφληση των υποχρεώσεων που εξασφαλίζει η Υποθήκη αναγνωρίζοντας ότι σε περίπτωση που το ενυπόθηκο χρέος καταστεί υπερήμερο, οι Καθ' ων η αίτηση θα έχουν το δικαίωμα της εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου προς ικανοποίηση των οφειλόμενων εις αυτούς ποσών. Οι Καθ' ων η αίτηση απέστειλαν την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» επειδή η ενυπόθηκη οφειλέτιδα δεν συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις της προηγηθείσας Ειδοποίησης Τύπου «Ι» οπόταν καθόλα νόμιμα προχώρησαν στην επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», ειδοποιώντας την Αιτήτρια ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό κατά την καθορισμένη εις την εν λόγω ειδοποίηση ημέρα και ώρα. Η εκποίηση του Ενυπόθηκου Ακινήτου αποτελεί συμβατικό δικαίωμα των Καθ' ων η αίτηση και θα ήταν άδικο και παράλογο να τους αποστερηθεί τούτο το δικαίωμα τους καθότι όπως είναι τα πιο πάνω ευρήματα μου έχουν συμμορφωθεί πλήρως με τις πρόνοιες του Νόμου και εν πάση περιπτώσει δεν θα προκαλέσει την οποιαδήποτε ζημιά στην Αιτήτρια, ως γενικά και αόριστα ισχυρίζεται, καθότι αυτοί που υφίστανται και συνεχίζουν να υφίστανται ζημιά είναι οι Καθ' ων η αίτηση στους οποίους, ως αναφέρεται και στην Ε/Δ Καλλή, οφείλεται τεράστιο χρηματικό ποσό. Η Αιτήτρια από την άλλη στερείται οποιουδήποτε κατάλληλου νομικού ή και πραγματικού υποβάθρου που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών. Δεν παρατίθεται κανένας βάσιμος λόγος στη βάση του οποίου το Δικαστήριο να μπορέσει στηριχθεί και να εξασκήσει την διακριτική ευχέρεια που έχει υπέρ της Αιτήτριας. Η Αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών της και τα αναφερόμενα γεγονότα στην Ε/Δ Λοϊζου δεν μπορούν να στηρίξουν τις αιτούμενες θεραπείες και δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων από το Δικαστήριο. Επιπλέον των ως άνω, τυχόν επιτυχία της υπό εξέτασης αίτησης θα αποστερήσει τους Καθ' ων η αίτηση από την άσκηση των νόμιμων δικαιωμάτων τους, καταστρατηγώντας το σκοπό και το πνεύμα του Νόμου χωρίς κανένα εύλογο και δίκαιο λόγο. Κανένα έννομο συμφέρον της Αιτήτριας δεν έχει πληγεί με την αποστολή των επίδικων Ειδοποιήσεων και οι Καθ' ων η αίτηση καθόλα ορθά και νόμιμα επιδιώκουν τις θεραπείες που προνοεί το Μέρος VIA του Νόμου. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, δεν προκύπτει καμία κατάχρηση διαδικασίας ή αδικία στην Αιτήτρια για την απώλεια της μοναδικής της περιουσίας καθότι οι Καθ' ων η αίτηση, δια μέσου της έναρξης της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου μέσω πλειστηριασμού, απλώς προωθούν τα συμφέροντά τους με το ένδικο μέσο που τους παρέχει ο Νόμος και που εν πάση περιπτώσει η Αιτήτρια έχει συμφωνήσει ελεύθερα (Σχετ. τα τεκμήρια 1 και 2 της Ε/Δ Καλλή). Περιπλέον, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας περί καταχρηστικών ρητρών είναι αβάσιμος και καμία ουσιαστική σημασία έχει στην παρούσα διαδικασία. Ως κατ' επανάληψη αναφέρθηκε ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει τέτοιου είδους ζητήματα και/ή ισχυρισμούς στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας καθότι ο Νόμος καθορίζει εξαντλητικά τους λόγους που δύνανται να παραμερίσουν την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ». Περαιτέρω, η αμφισβήτηση της επιφυλασσόμενης τιμής πώλησης δεν αποτελεί λόγο παραμερισμού της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Εν πάση περιπτώσει, προς άρση οποιασδήποτε αμφιβολίας, ως έχει αναφερθεί στην Ε/Δ Καλλή χωρίς να αμφισβητηθεί από την Αιτήτρια, η επιφυλασσόμενη τιμή του ενυπόθηκου ακινήτου, ως αυτή καταγράφεται στο Δελτίο Α (Σχετ. το Τεκμ. 7 Ε/Δ Καλλή), καθορίστηκε αφού προηγήθηκε η σχετική διαδικασία για την εκτίμηση του ακινήτου ως ο Νόμος προνοεί. Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον η ενυπόθηκος οφειλέτιδα παρέλειψε να συμμορφωθεί με το περιεχόμενο της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΒ» και να διορίσει εκτιμητή της επιλογής της, οι Καθ' ων η αίτηση, προχώρησαν στον διορισμό εκτιμητών για τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου. Εν πάση περιπτώσει, η Αιτήτρια ουδόλως αποδεικνύει και/ή στηρίζει τα όσα ισχυρίζεται στην παρ. 28 της Ε/Δ Λοϊζου. Θα ήθελα όμως να κάμω και μια σύντομη αναφορά σε σχέση με τα αιτητικά (Δ) και (Ε) της αίτησης. Ουσιαστικά η Αιτήτρια επιζητεί την ακύρωση ή αναστολή της διαδικασίας πώλησης και την περαιτέρω διαδικασία εκποίησης που προβλέπεται από τον Νόμο. Προφανώς, η Αιτήτρια επιδιώκει την έκδοση του εν λόγω διατάγματος σε διαφορετική νομική βάση από αυτή που επιτρέπει το Άρθρο 44Γ

(3)του Ν'ομου, ήτοι με την καταχώριση Αίτησης/ Έφεσης. Τα αιτητικά όμως υπό στοιχεία (Δ) και (Ε) δεν μπορούν να εξεταστούν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Η διαδικασία με τον υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο έχει πάρει αναμφισβήτητα τη μορφή Αίτησης/ Έφεσης, έχοντας λάβει προς τον σκοπό αυτό αριθμό Αίτησης/ Έφεσης από το Πρωτοκολλητείο. Η Αίτηση/ Έφεση προωθείται ως τέτοια, εφόσον οι Αιτητές επιζητούν πρωτίστως τον παραμερισμό των Ειδοποιήσεων «ΙΑ» με επιχειρήματα στην Ε/Δ Λοϊζου που, αν και γενικά, παραπέμπουν στους λόγους έφεσης του Άρθρου 44Γ

(3). Το εν λόγω άρθρο περιλαμβάνεται επίσης στη νομική βάση της Αίτησης/ Έφεσης ενώ στο σώμα της παρατίθενται οι Λόγοι Έφεσης. Από την άλλη, τα αιτητικά (Δ) και (Ε) φαίνεται να στηρίζονται στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), εφόσον έχουν μορφή προστακτικού διατάγματος, ενώ στην παράγραφο 36 και 37 της Ε/Δ Λοΐζου διακρίνεται προσπάθεια κατάδειξης ανεπανόρθωτης ζημιάς στο πλαίσιο της τρίτης προϋπόθεσης του Άρθρου 32. Δεν μπορεί όμως να εκδοθεί διάταγμα βάσει του Άρθρου 32 του Ν.14/60 με τα αιτητικά της ίδιας της Αίτησης/Έφεσης. Τούτο διότι η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 την οποία η Αιτήτρια επιχειρεί να αποδείξει εξετάζεται μόνο στις περιπτώσεις παρεμπίπτοντος διατάγματος σύμφωνα με το Άρθρο 32

(1)του Ν.14.60. Η διαδικασία της Αίτησης/ Έφεσης ολοκληρώνεται με τη έκδοση απόφασης σε αυτήν. Συναφώς, δεν μπορεί να εκδοθεί προσωρινό διάταγμα με την ίδια την Αίτηση/ Έφεση. Δεν πρόκειται για ενδιάμεση διαδικασία που εκκινεί με ενδιάμεση αίτηση στο πλαίσιο της κυρίως Αίτησης/ Έφεσης, αλλά για αιτητικά που βρίσκονται στο σώμα της ίδιας της Αίτησης/ Έφεσης. Στη βάσει όμως των ίδιων των γεγονότων της υπόθεσης όπως τέθηκαν ενώπιον μου και απαντώντας στις ανησυχίες της Αιτήτριας, δεν τίθεται κανένα θέμα δυσκολίας απονομής της Δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, όπως η Αιτήτρια διατείνεται στην Ε/Δ Λοϊζου. Καταρχάς, η μαρτυρία της Αιτήτριας περί τούτου είναι γενική και αόριστη, ενώ η νομολογία επιτάσσει ότι πρέπει να δίδεται επαρκής μαρτυρία και να αποδεικνύεται βάσιμος κίνδυνος ότι δεν μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη μεταγενέστερα (Potlava Petroleum Company

(2001)1 Α.Α.Δ. 1301, και Διατάγματα (Ερωτοκρίτου, Αρτέμης (1η έκδοση, σελ 215). Πέραν τούτου, η κατ' ισχυρισμό ζημιά της Αιτήτριας είναι καθαρά χρηματική και ως εκ τούτου σε καμία περίπτωση δεν θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο καθότι ως αναφέρεται και στην Ε/Δ Καλλή, οι Καθ' ων η αίτηση είναι από τους πλέον μεγαλύτερους τραπεζικούς οργανισμούς στην Κύπρο και δεν έχει καταδειχθεί η αδυναμία της παράσχει ενδεχόμενη αποζημίωση στην Αιτήτρια. Μάλιστα οι ίδιοι οι Καθ' ων η αίτηση αντίθετα επικαλούνται τη δυνατότητα τους να αποζημιώσουν την Αιτήτρια αν ήθελαν διαταχθεί προς τούτο. ΚΑΤΑΛΗΞΗ/ ΕΞΟΔΑ: Καταλήγω ότι η αίτηση και όλοι οι Λόγοι Έφεσης δεν έχουν έρεισμα στα γεγονότα της υπόθεσης και έτσι αυτή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο