ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. GORDIAN HOLDINGS LTD, Αρ. Αγωγής: 1708/2022, 13/7/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2023:A214 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1708/2022 (i-justice) Μεταξύ: ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Ενάγοντα -και- GORDIAN HOLDINGS LTD (HE 378128) Εναγομένης ΚΑΙ ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΗΣ Δ.25 ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΗΜΕΡ. 16/12/2022 Ημερομηνία: 13 Ιουλίου 2023 Αίτηση ημερομηνίας 8.8.2022 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κος Ηλίας Χρίστου για ΗΛΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΕΠΕ Για Εναγομένους - Καθ΄ων η αίτηση: κα Ανθούσα Αγαθοκλέους και Παναγιώτης Γ. Πανάγος για ΠΑΝΑΓΟΣ & ΠΑΝΑΓΟΣ ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (καταχωρήθηκε με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, το οποίο τροποποιήθηκε στην συνέχεια βάσει της Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας), ο ενάγοντας επιζητεί από τους εναγομένους Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις για κατ΄ ισχυρισμόν παράνομη επέμβαση των εναγομένων σε κτήριο επί των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου (ενορία Τρυπιώτη), το οποίο ο ενάγοντας ενοικίασε από την ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ στην βάση Ενοικιαστηρίου Εγγράφου ημερομηνίας 18.2.2019, καθώς επίσης την έκδοση Αναγνωριστικής Απόφασης ότι είναι ο νόμιμος ενοικιαστής του κτηρίου. Με την υπό κρίση Αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε μονομερώς, ο ενάγοντας επιζητεί: «
- Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγόμενη - Καθ΄ης η αίτηση ή διά των υπαλλήλων της ή διά των αντιπροσώπων της ή των με οποιονδήποτε τρόπο εξουσιοδοτημένων της από του να εισέλθουν εκ νέου και λάβουν κατοχή και/ή με οποιονδήποτε τρόπο επέμβουν εκ νέου στο κτίριο το οποίο ευρίσκεται στα ακίνητα με αριθμούς εγγραφής 1/145 & 1/304, Φύλλο/Σχέδιο 21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχια [ ] & [ ], στον Τρυπιώτη, της επαρχίας Λευκωσίας, επί των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου στην Λευκωσία, μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου.
- Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη θεραπεία ήθελε θεωρήσει δίκαιη και εύλογη το Σεβαστό Δικαστήριο.
- Τα έξοδα της Αίτησης πλέον Φ.Π.Α. (Αριθμός Μητρώου Φ.Π.Α. [ ]) πλέον έξοδα επίδοσης». Νομική βάση της Αίτησης είναι τα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, (Ν.14/60), τα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6., οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.1, 2, 3, 5, 6, 8 και 9, τα άρθρα 27, 36, 44, 44Α-44ΙΑΑ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, (9/1965) όπως τροποποιήθηκε, το άρθρο 80 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224 όπως τροποποιήθηκε, οι Κανονισμοί 5, 7, 8, 9, 14, 15 και 17 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του ενάγοντα, η μαρτυρία του οποίου συνοψίζεται ως εξής. Στην βάση Ενοικιαστηρίου Εγγράφου ημερομηνίας 18.2.2019, ενοικίασε το κτήριο στην συμβολή των Οδών Λήδρας και Ονασαγόρου στην Λευκωσία, ιδιοκτησίας της ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ. Το κτήριο περιλαμβάνει ένα εστιατόριο πολυτελείας, μεταξύ Λήδρας και Ονασαγόρου, με όλο τον εξοπλισμό του, ένα κατάστημα επί της οδού Ονασαγόρου στο ισόγειο, 12 studios στον 1ο όροφο, 8 διαμερίσματα στον 2ο και 3ο όροφο και ένα Roof Garden στον 4ο όροφο με όλο τον εξοπλισμό του. Αφού κατέβαλε το ποσό των €18.000= ως προπληρωμένα ενοίκια, έλαβε την κατοχή του. Στις 5.8.2022 στην προσπάθεια του να εισέλθει στο εστιατόριο, διαπίστωσε πως οι εναγόμενοι τοποθέτησαν σιδερένιες πόρτες και κλειδαριές στις εισόδους του κτηρίου επί των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου έτσι ώστε να εμποδίζεται η είσοδος του στο κτήριο. Στην είσοδο δε του εστιατορίου επί της οδού Ονασαγόρου είχε «φρουρά ασφαλείας», οι οποίοι του απαγόρευσαν την είσοδο, ενώ η πόρτα της εισόδου ήταν κλειδωμένη. Σε όλα δε τα μπαλκόνια του 1ου ορόφου τοποθετήθηκαν πινακίδες με την επιγραφή «GOGORDIAN 77775656». Ο ίδιος ουδέποτε έλαβε οποιαδήποτε ειδοποίηση από τους εναγομένους ότι αγόρασαν το κτήριο και ότι προτίθενται να εισέλθουν σ΄ αυτό. Είναι η θέση του πως το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα καθότι ο ίδιος είναι ο νόμιμος ενοικιαστής του κτηρίου. Εντός του εστιατορίου υπάρχει εξοπλισμός μεγάλης αξίας και υπάρχει κίνδυνος αυτός να κλαπεί και/ή να καταστραφεί και, τέλος, πως είναι αδύνατο να βρει άλλο χώρο επί των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου να ενοικιάσει, καθ΄ ότι όλα τα ακίνητα είναι ενοικιασμένα. Το Δικαστήριο έκρινε πως δεν ικανοποιούντο οι προϋποθέσεις ώστε το Διάταγμα να εκδοθεί μονομερώς και διέταξε την επίδοση της Αίτησης στην άλλη πλευρά. Οι Εναγόμενοι έφεραν Ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας, κατά κύριο λόγο, πως δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 ώστε να εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα. Ειδικότερα προβάλλουν πως το αίτημα του ενάγοντα στηρίζεται επί ατεκμηρίωτων, γενικών, ασαφών, αόριστων και παραπλανητικών ισχυρισμών. Είναι η θέση τους πως οι ίδιοι, εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου, δεν γνώριζαν την ύπαρξη της κατ΄ ισχυρισμόν Συμφωνία Ενοικίασης αφού ουδέποτε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης (ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ) τους ενημέρωσε σχετικά. Πως, ως οι ενυπόθηκοι δανειστές της εταιρείας ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ (οι εναγόμενοι ως εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων, υποκατέστησαν την Τράπεζα Κύπρου Λτδ, ενυπόθηκο δανειστή της ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ στα δικαιώματα της) ουδέποτε έδωσαν την συγκατάθεση τους για την σύναψη της Συμφωνίας Ενοικίασης. Διατείνονται επίσης πως η αγωγή είναι επιπόλαια και ενοχλητική (Frivolous and Vexatious) και «εμφορείται από αλλότρια κίνητρα», αφού οι ενυπόθηκοι οφειλέτες (ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ) και ο διευθυντής τους Κωνσταντίνος Δημητριάδης, προσπάθησαν να σταματήσουν την εκποίηση του ακινήτου (η ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ παρέλειψε να εξοφλήσει το χρέος της προς την Τράπεζα Κύπρου Λτδ και η τελευταία ενεργοποίησε τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, Ν.9/65), ποικιλοτρόπως. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Αβραάμ Αδάμου, υπαλλήλου των εναγομένων, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Ο ομνύων επαναλαμβάνει τους Λόγους Ένστασης και επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της Αίτησης. Κατά τα λοιπά, η μαρτυρία του επί των γεγονότων, συνοψίζεται ως εξής. Η εταιρεία ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/145, στην ενορία Τρυπιώτη, (συμβολή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου) στον Δήμο Λευκωσίας. Στο ακίνητο είχε ανεγερθεί κτήριο με υπόγειο, αριθμό καταστημάτων στο ισόγειο, δεκαεπτά
(17)διαμερίσματα τους ορόφους (1ον έως 3ον) και ταράτσα (roof garden). Η Τράπεζα Κύπρου Λτδ παρείχε πιστωτικές διευκολύνσεις στην ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ. Προς εξασφάλιση των διευκολύνσεων που παραχωρήθηκαν, η εταιρεία υποθήκευσε την 12.4.2011 προς όφελος της τράπεζας το κτήριο, στην βάση των Συμβάσεων Υποθήκης Υ4102/11 και Υ4104/11 του Κτηματολογίου Λευκωσίας. Ήταν ουσιώδης, μεταξύ άλλων, όρος των Συμβάσεων Υποθήκης πως ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν είχε το δικαίωμα να ενοικιάζει ή να δεσμεύει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, ή να επιβαρύνει το ακίνητο χωρίς την γραπτή έγκριση της Τράπεζας (όρος 7(γ) της Σύμβασης Υποθήκης). Η Τράπεζα Κύπρου μεταβίβασε στην εναγομένη, ως εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων, τα απορρέοντα από συμφωνίες παροχής πιστωτικών διευκολύνσεων, υποθήκες, εξ΄ αποφάσεως χρέη, δικαιώματα της. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και τα δικαιώματα από τις Υποθήκες Υ4102/11 και Υ4104/
- Ο ενυπόθηκος οφειλέτης (ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ) ενημερώθηκε γραπτώς. Λόγω παράλειψης του ενυπόθηκου οφειλέτη να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις του, η εναγομένη ενεργοποίησε τον μηχανισμό του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, ώστε το ακίνητο να πωληθεί με πλειστηριασμό. Η εταιρεία ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ και ο διευθυντής της Κωνσταντίνος Δημητριάδης «προσπάθησαν να σταματήσουν την εκποίηση των ακινήτων ποικιλοτρόπως». Καταχώρησαν τις Αιτήσεις/Εφέσεις με αριθμούς 240/2019 και 164/2021 καθώς και την αγωγή Ε.Δ. Λευκωσίας με αρ. 163/
- Η Τράπεζα Κύπρου καταχώρησε εναντίον της ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ την αγωγή αρ. 1678/2015 Ε.Δ. Λευκωσίας. Υποστηρίζει πως η κατ΄ ισχυρισμόν Συμφωνία Ενοικίασης αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη και/ή προϊόν συνωμοσίας του ενάγοντα και της ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ και τούτο επειδή στις Αιτήσεις/Εφέσεις δεν γίνεται καμία αναφορά από ή εκ μέρους του ενυπόθηκου οφειλέτη για την ύπαρξη οποιασδήποτε Συμφωνίας Ενοικίασης του κτηρίου, παρά το ότι αυτές (Αιτήσεις/Εφέσεις) καταχωρήθηκαν μετά την κατ΄ ισχυρισμό σύναψη της. Στην δε Έκθεση Απαίτησης στην αγωγή 163/2019, η οποία τροποποιήθηκε στις 7.1.2020, και συγκεκριμένα στην παράγραφο 2, δικογραφείται ρητά πως η καφετέρια στο ισόγειο του εστιατορίου, είναι κλειστή από τον Δεκέμβριο του
- Πέραν τούτων, ο δικηγόρος του ενυπόθηκου οφειλέτη στις δύο Αιτήσεις/Εφέσεις είναι ο δικηγόρος του κατ΄ισχυρισμόν «Λεμεσιανού» ενοικιαστή, η δε αγωγή 163/2019 καταχωρήθηκε από το δικηγορικό γραφείο του διευθυντή του ενυπόθηκου οφειλέτη. Κατά τον ομνύοντα, τα προαναφερθέντα επιβεβαιώνουν, τουλάχιστον, ότι η εναγομένη ουδέποτε είχε γνώση της κατ΄ ισχυρισμό Συμφωνίας Ενοικίασης ημερομηνίας 18.2.
- Η εναγομένη ως ενυπόθηκος δανειστής «ολοκλήρωσε» την αγορά του ακινήτου έναντι του τιμήματος του €1.830.000.
- Το ακίνητο ενεγράφη επ΄ ονόματι της την 8.4.
- Η εναγομένη μετά την εγγραφή επ΄ονόματι της του ακινήτου, ανέθεσε την διαχείριση του στην DP (Delfi Partners) Limited, αντιπρόσωπος της οποίας επισκέφθηκε το κτήριο στις 3.5.
- Κατά την επίσκεψη διαπιστώθηκε ότι ένα από τα καταστήματα χρησιμοποιείτο ως κατάστημα ειδών δώρων (souvenir shop), ενώ τα υπόλοιπα καταστήματα και διαμερίσματα φαίνονταν εγκαταλελειμμένα ή τουλάχιστον δεν είχαν χρησιμοποιηθεί ή λειτουργήσει για πολύ καιρό. Το τζάμι της εισόδου του κτηρίου ήταν σπασμένο. Σε κάθε όροφο, οι οποίοι ήσαν εγκαταλελειμμένοι, υπήρχαν περιττώματα περιστεριών (το ύψος τους ήταν 20 εκατοστά περίπου). Αποφασίστηκε ότι το κτήριο θα έπρεπε να «ασφαλιστεί». Την συγκεκριμένη ημέρα παρών ήταν και ο διευθυντής της ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ, ο οποίος προκάλεσε επεισόδια στην προσπάθεια του να εμποδίσει τους αντιπροσώπους της εναγομένης να εισέλθουν σ΄ αυτό. Έγινε καταγγελία στην αστυνομία. Ένεκα τούτου, η εναγομένη αρχές Μαΐου 2022, ανέθεσε την φύλαξη του κτηρίου σε «υπηρεσία ασφαλείας». Καθ΄ όλον τον χρόνο που οι φρουροί ασφαλείας παρευρίσκοντο στο μέρος μέχρι και σήμερα (13.9.2022 που ορκίστηκε ο ομνύοντας), «επιβεβαιώθηκε» ότι πέραν του καταστήματος ειδών δώρων, το υπόλοιπο κτήριο δεν εχρησιμοποείτο από οιονδήποτε. Τα δύο καταστήματα/εστιατόρια του ισογείου φαίνονται εγκαταλελειμμένα. Τα ένα είναι εντελώς «κενό/άδειο» ενώ στο δεύτερο φαίνονται μέσα έπιπλα (σκονισμένα), ωστόσο κανείς δεν προσπάθησε να εισέλθει σ΄αυτό («φαίνεται να έχει πολύ καιρό να λειτουργήσει»). Δύο μήνες μετά, αφού επιβεβαιώθηκε ότι τα δύο καταστήματα δεν λειτουργούν και κανείς δεν τα κατέχει, γύρω στις 21.6.2022, η εναγομένη «αποφάσισε» να εισέλθει εντός των δύο καταστημάτων στο ισόγειο του κτηρίου. Ο εξοπλισμός και τα αντικείμενα που είχαν ανευρεθεί, κατεγράφησαν από ανεξάρτητο τρίτο πρόσωπο. Εντός του καταστήματος-εστιατορίου όπου εντοπίστηκε ο εξοπλισμός, ο οποίος «δήθεν» ανήκει στον ενάγοντα, ανευρέθησαν αντίγραφα άδειας για χρήση μεγαφώνων και άδειας πώλησης οινοπνευματωδών ποτών στο όνομα «Νίκος Πρίκης». Έγιναν προσπάθειες να ανευρεθεί το εν λόγω πρόσωπο ώστε να κληθεί να παραλάβει τον εξοπλισμό, εάν του ανήκε και εάν το επιθυμούσε. Η έρευνα κατέδειξε ότι ο Πρίκης απεβίωσε. Είναι η θέση του, καταληκτικά, ότι η εναγομένη κατέχει το ακίνητο ως η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του και πως ο ενάγοντας, εάν ευσταθούν οι ισχυρισμοί του, τους οποίους εν πάση περιπτώσει αρνείται, θα έπρεπε να στραφεί εναντίον της ΕΛΕΝΟΣ ΠΙΚΗΣ ΛΤΔ και όχι της εναγομένης. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε της θέσης της με αναφορά σε νομολογία. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades V. Studio
(1996)1AAΔ και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 ΑΑΔ 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1AAΔ 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται μέσα σ' αυτά τα περιορισμένα πλαίσια. Έχει θεμελιωθεί από παλιά ότι το Δικαστήριο και δεδομένου ότι αυτό έχει τις καταβολές του στο Δίκαιο της Επιείκειας μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει κατ΄ επανάληψη τεθεί μέσα από τη νομολογία, σχετικές αποφάσεις δε των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος έχουν υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια πλήρως (δέστε τις επτά προτάσεις του Ralph Gibson L.J. στην Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου (ανωτέρω). Παρομοίως και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει υποδείξει το θεμελιώδες πρόβλημα που δυνατό να προκύψει από την απόκρυψη γεγονότων, όπως υποδεικνύει η υπόθεση Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ Π.Ε. 10494 ημερ. 27/4/2000, η οποία υιοθέτησε προηγούμενη νομολογία όπως την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση και στις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούνται ώστε να δοθεί η αιτούμενη θεραπεία. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθούν τα εξής. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο ότι το περιεχόμενο των εκατέρωθεν Ενόρκων Δηλώσεων είναι το υλικό επί του οποίου θα κριθεί εάν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Η ακρόαση όλων των Ενδιάμεσων αιτήσεων, περιλαμβανομένης και της υπό κρίση, διέπεται από την Δ.48 θ.4, η οποία προνοεί ότι δεν προσκομίζεται μαρτυρία αλλά η ακρόαση διεξάγεται βάσει του περιεχομένου των Ενόρκων Δηλώσεων. Αμφισβήτηση του περιεχομένου των εν λόγω δηλώσεων, μπορεί να γίνει είτε με αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων (κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου), είτε με καταχώρηση απαντητικών ενόρκων δηλώσεων ή με οποιοδήποτε άλλο παραδεκτό τρόπο (Μιχάλης Πατούρης ν. Hellenic Bank Ltd
(2001)1 ΑΑΔ, μέρος 1(Γ) σελ. 2118). Στην προκειμένη περίπτωση οι ομνύοντες δεν αντεξετάστηκαν. Έτσι η κρίση του Δικαστηρίου όσον αφορά το κατά πόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία, θα κριθεί σε αυτό το πλαίσιο. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Μαίρη Νίκου Σεβαστού ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ μέρος 1(Γ) σελ. 1980, το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών παραμένει σ' εκείνον που επιζητεί την έκδοση του διατάγματος για να ικανοποιήσει, σωρευτικά μάλιστα, τις τασσόμενες από τη νομολογία προϋποθέσεις. Όπως έχει προαναφερθεί, η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 (ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση), ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα. Εν προκειμένω, η Έκθεση Απαίτησης δεν καταχωρήθηκε με την καταχώρηση της αγωγής και έτσι το Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα καθώς και το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων (συνιστούν μαρτυρία που διέπεται από την Δ.39) αποτελεί το υλικό επί του οποίου θα κριθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Όπως η νομολογία υποδεικνύει (Τ.Α. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1(Γ), 1802, στην ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Στην προκειμένη περίπτωση βρίσκω ότι η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 (ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση) πληρείται. Αυτή φυσικά είναι η ευκολότερη προϋπόθεση να ικανοποιηθεί. Νομολογικά έχει λεχθεί πως μόνο σε «κραυγαλέες» περιπτώσεις, όπου η αγωγή στερείται σοβαρότητας ή δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα ή συζητήσιμο θέμα, η αίτηση απορρίπτεται λόγω μη εκπλήρωσης αυτής της προϋπόθεσης. Βάση της αγωγής είναι το αστικό αδίκημα της επέμβασης, ο ορισμός της οποίας δίδεται από το άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148. Αναφέρεται πως «παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο». Νομολογιακά έχει λεχθεί [Adamou v. Christofi
(1974)1 CLR 100] πως σκοπός του νόμου είναι η προστασία της κατοχής (ως προέκταση της προστασίας του προσώπου) και η ανάγκη παρεμπόδισης διατάραξης της ειρήνης. Συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι η είσοδος σε ακίνητη ιδιοκτησία άλλου χωρίς την συγκατάθεση του κατόχου της ή χωρίς εξουσιοδότηση από τον νόμο. Η δεύτερη προϋπόθεση (η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας) είναι σύμφωνα με την νομολογία «βαθύτερη». Δεν αναμένεται φυσικά η προσκόμιση εκτενούς μαρτυρίας από τον αιτητή - υποχρέωση η οποία μετατίθεται για την μετέπειτα ακροαματική διαδικασία και εντάσσεται στην εν γένει υποχρέωση ενός διαδίκου να αποσείσει από τους ώμους του το βάρος απόδειξης - αναμένεται, όμως, η παρουσίαση συνδετικών και στοχευμένων στοιχείων έτσι ώστε να τύχουν, όχι αξιολόγησης αλλά θεώρησης από το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της κρίσης του. Εν προκειμένω κρίνω πως η εν λόγω προϋπόθεση για τους λόγους που θα εξηγήσω στην συνέχεια, δεν ικανοποιείται. Ο ενάγοντας δεν αμφισβητεί ότι η εναγομένη είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου, ούτε ότι είναι και η κάτοχος του. Τούτο συνάγεται από τα γραφόμενα του, αφού ουσιαστικά εκείνο που επιζητεί είναι να απαγορευθεί στην εναγομένη και στους υπαλλήλους και αντιπροσώπους της, από του να εισέλθουν «εκ νέου» στο ακίνητο και να λάβουν κατοχή. Εκείνο που υποστηρίζει είναι ότι στην βάση της Συμφωνίας Ενοικίασης ημερομηνίας 18.2.2019 που επικαλείται, η κατοχή του κτηρίου πρέπει να περιέλθει στον ίδιο. Παρόλο που είναι η θέση του ότι το ζήτημα του κατά πόσο είναι έγκυρη ή άκυρη η Συμφωνία Ενοικίασης θα εξεταστεί από το Δικαστήριο σε μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα εξετασθεί η αγωγή κατ΄ ουσίαν, εντούτοις στα πλαίσια της υπό κρίση Αίτησης καλεί το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του ότι «υπάρχει νόμιμος ενοικιαστής» του ακινήτου και στην βάση τούτου, να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα. Όπως έχει αναφερθεί, για να ικανοποιηθεί η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, ο αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η υπόθεση του έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση ο ενάγων έχει το συγκεκριμένο βάρος. Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία στρέφεται εναντίον της κατοχής της, η προστασία της οποίας είναι ο σκοπός του Νόμου. Ως προς το ποιός μπορεί να ενάξει, νομολογιακά έχει καθιερωθεί, ότι ενάγων πρέπει να είναι ο κάτοχος (Λάμπρου κ.α v. Κεφάλα κ.α. Πολιτική Έφεση 1997, ημερομηνίας 25.9.2020). Όπου η επέμβαση έχει νόμιμο χαρακτήρα, νομιμοποιείται ο ιδιοκτήτης να εγείρει αγωγή. Εν προκειμένω, ο ενάγοντας δεν κατέδειξε ότι είναι ο νόμιμος κάτοχος του ακινήτου. Διατείνεται ότι δικαιούται να το κατέχει στην βάση ενός Ενοικιαστηρίου Εγγράφου που κατ΄ ισχυρισμόν συνήφθη μεταξύ του ιδίου και των προηγούμενων ιδιοκτητών του. Πλην του εν λόγω εγγράφου, δεν προσκόμισε στο Δικαστήριο περαιτέρω στοιχεία που να υποστηρίζουν την θέση του. Αντίθετα τα στοιχεία που προσκόμισε η εναγόμενη, δημιουργούν ρήγματα στην υπόθεση του. Ενδεικτικά αναφέρω τα όσα ανέφερε σε σχέση με το πότε «παρουσιάστηκε» η κατ΄ ισχυρισμό Συμφωνία Ενοικίασης, την εικόνα εγκατάλειψης και αχρησίας που παρουσιάζει το όλο οικοδόμημα (διαμερίσματα και καταστήματα πλην του καταστήματος ειδών δώρων), τα «σκονισμένα» έπιπλα και ο εξοπλισμός που ανευρέθη εντός του ενός καταστήματος στο ισόγειο του κτηρίου. Τα προαναφερθέντα δεν συνιστούν ευρήματα του Δικαστηρίου επί των πραγματικών γεγονότων, αφού στο παρόν στάδιο δεν αξιολογούνται οι εκατέρωθεν εκδοχές. Τούτο θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Είναι απλά τα στοιχεία που έθεσε η εναγομένη, τα οποία, θεωρώ ότι διαβρώνουν την υπόθεση του ενάγοντα. Καταληκτικά, επαναλαμβάνω ότι η δεύτερη προϋπόθεση δεν ικανοποιείται. Παρόλο που η τύχη της Αίτησης έχει κριθεί, αφού και οι τρεις
(3)προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, κρίνω πως δεν ικανοποιείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο
- Η εν λόγω προϋπόθεση είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Όπως έχει προαναφερθεί, εάν στο τέλος της ημέρας η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Εν προκειμένω δεν προβάλλεται κανένας ισχυρισμός σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της εναγομένης. Συνεπώς δεν πληρείται ούτε και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Στην βάση των προαναφερθέντων, δεν χρειάζεται να εξεταστεί οποιαδήποτε άλλη παράμετρος της διαφοράς. Δια ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης-καθ΄ ης η αίτηση και σε βάρος του ενάγοντα-αιτητή. (Υπ.) Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο