Αίτηση από τον Boris Mints ν. Αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας Public Joint-Stock Company National Bank "Trust", Αρ. Αίτηση Εταιρειών: 210/2019,

(2)(α), Δ.39 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση της Μαριλένας Τοφαλή, δικηγόρου στην δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τον Αιτητή. Η ομνύουσα επαναλαμβάνει πως η προτεινόμενη να καταχωρηθεί Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση (προσχέδιο της επισυνάπτεται) έχει ως σκοπό την ενημέρωση του Δικαστηρίου για γεγονότα που επεσυνέβησαν από την ημερομηνία καταχώρησης της Ένστασης του Boris Mints στην αίτηση για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, μέχρι και την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης. Στο προσχέδιο της προτεινόμενης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, (ορκίζεται και πάλι η Μαριλένα Τοφαλή), γίνεται αναφορά σε άλλες δικαστικές διαδικασίες που έχουν εγερθεί εναντίον της Ο1 GROUP LIMITED εταιρείας και εκκρεμούν ενώπιον του Ε.Δ. Λευκωσίας. Πρόκειται για την Αίτηση Εκκαθάρισης με αριθμό 1053/18, η οποία καταχωρήθηκε από κάποιον Shishkin, ο οποίος διατείνεται πως είναι πιστωτής της εταιρείας. Ο Shishkin καταχώρησε για την ίδια απαίτηση που αφορά η Αίτηση 1053/18 και την αγωγή 3180/

1. Εκκρεμεί επίσης και η Αίτηση Εκκαθάρισης 1091/19 (καταχωρήθηκε στις 18.12.2019), με την οποία ζητείται η συνέχιση της εκκαθάρισης της προαναφερομένης εταιρείας «υπό την επίβλεψη του Δικαστηρίου» (στις 17.9.2019, σε Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μετόχων της εταιρείας αποφασίστηκε (α) η εκούσια εκκαθάριση της λόγω του ότι η εταιρεία αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της και (β) ο διορισμός του Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της). Ο Boris Mints, συνεχίζει η ομνύουσα, επιθυμεί να θέσει τα εν λόγω στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε να γίνει αντιληπτή η «πολυπλοκότητα των θεμάτων που άπτονται της διάλυσης της Ο1» και οι «πιθανές επιπλοκές» που θα προκύψουν εάν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα στην κυρίως Αίτηση και διάταγμα Εκκαθάρισης στην Αίτηση 1053/
2. Η ΝΒΤ καταχώρησε Ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση, προβάλλοντας πως δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας. Είναι η θέση της πως ο Αιτητής δεν κατέδειξε «καλό λόγο» ώστε να του επιτραπεί η καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Πως η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, αφού σκοπό έχει την καθυστέρηση της εκδίκασης της Ενδιάμεσης Αίτησης της ΝΒΤ ημερομηνίας 21.3.2019, για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων. Η Ένσταση, η οποία στηρίζεται στην ίδια με την Αίτηση νομική βάση, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Μαίρης Νικολαΐδου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την ΝΒΤ. Η ομνύουσα επιχειρηματολογεί, ουσιαστικά, υπέρ της απόρριψης της Αίτησης. Μετά την καταχώρηση της Ένστασης, οι συνήγοροι του Αιτητή Boris Mints δήλωσαν στο Δικαστήριο ότι στην Αίτηση Εκκαθάρισης 1053/18 εκδόθηκε στις 2.11.2022 απόφαση, με την οποία απερρίφθη η αίτηση (δεν εγκρίθηκε η διάλυση της εταιρείας Ο1 GROUP LIMITED). Η δε Αίτηση 1091/19 απεσύρθη στις 27.6.
3. Η υπό κρίση Αίτηση εδράζεται στη Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί πως: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Αναφέρεται στην υπόθεση, Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α.,

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 508, 514 πως: «.το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου.» Στην Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd v. Του Πλοίου LIPA

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1976, 1981, αναφέρεται πως όταν προσωρινή προστασία εξασφαλίζεται μονομερώς: «Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο.» Στην υπόθεση Stavros Georgiou & Son (ανωτέρω), γίνεται παραπομπή στην Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463 όπου αναφέρεται πως: «Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα». Όταν δεν έχει εκδοθεί μονομερώς οιοδήποτε διάταγμα, πιο εύκολα μπορεί να ικανοποιηθεί η προϋπόθεση της ύπαρξης «καλού λόγου» για καταχώριση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Η αναφορά στον θεσμό σε Συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις δεν υπαγορεύει την μορφή και δεν περιορίζει την θεματολογία της δήλωσης που μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί. Αναμφίβολα μπορεί να αφορά σε ζήτημα που πρωτοεγείρεται με την Ένσταση και χρήζει απάντησης. Η Ένορκη Δήλωση που για «καλό λόγο» μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί, δεν περιορίζεται ούτε στο να συμπληρώσει την αρχικά καταχωρηθείσα, έννοια μάλλον ενστάσιμη καθ' όσον αφορά την περίπτωση που ενδιάμεσο διάταγμα έχει εξασφαλιστεί στη βάση της αρχικής, ούτε και στο να απαντήσει σε ζήτημα που εγείρεται στην Ένσταση. Είναι μια επιπρόσθετη Ένορκη Δήλωση που αφορά σε κάτι το οποίο είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου. Στην Α. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα (Αρ.1)

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, 199 αναφέρεται πως: «Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Δεν μπορεί να καθοριστεί εξαντλητικά τι είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί, στην κάθε περίπτωση, υπόψη του Δικαστηρίου και συνεπώς τι συνιστά «καλό λόγο». Πέραν των βασικών αρχών, τα επί μέρους κριτήρια είναι αναρίθμητα όσα και η ποικιλία των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Ο αιτητής πρέπει να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τα στοιχεία που καταδεικνύουν την ύπαρξη «καλού λόγου», διαφορετικά το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει πως υφίσταται τέτοιος. Δεν είναι αναγκαίο ο αιτητής να παρουσιάζει την Ένορκη Δήλωση που θα καταχωρίσει εάν του επιτραπεί, αναμφίβολα όμως εάν τούτο γίνει, το Δικαστήριο αποκομίζει την ακριβή μαρτυρία που επιθυμεί να παρουσιάσει. (Βλ. Παπακοκκίνου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ (Αρ.1)

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 643). Το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί πως υπάρχει «καλός λόγος». Επιβάλλεται λοιπόν ξεχωριστή εξέταση του κάθε θέματος για το οποίο, ο αιτητής εξαιτείται την άδεια του Δικαστηρίου για να αναφερθεί, μέσα στα πλαίσια των περιστάσεων της υπόθεσης, τι έχει ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και πως προέκυψε η ισχυριζόμενη αναγκαιότητα για αναφορά ή περαιτέρω αναφορά σε αυτό. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να επιτρέψει την αναφορά σε επί μέρους θέματα με την καταχώριση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του και ποιο είναι το επίδικο ζήτημα στην αίτηση, με το οποίο η διαπίστωση του «καλού λόγου» συναρτάται. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Κρίνω πως για τον λόγο που θα εξηγήσω στην συνέχεια, δεν θα πρέπει να δοθεί άδεια στον αιτητή να καταχωρήσει Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Θεωρώ πως δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη «καλού λόγου». Επαναλαμβάνω ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 788), αλλά ασκεί την διακριτική του ευχέρεια με βάση την μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και χωρίς να καταλήγει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Είναι επίσης γνωστό πως σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Είναι γι΄ αυτό που δεν τεκμηριώνεται από μόνος του «καλός λόγος» που να επιτρέπει την καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία σε διαδικασίες αυτής της φύσης. Σχετική με το υπό κρίση ζήτημα είναι και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου v. Κυριάκου Κόκκινου Πολιτική Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.2016 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Στην προκειμένη περίπτωση ο μόνος λόγος που προβάλλεται ώστε να επιτραπεί η καταχώρηση της προτεινόμενης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης είναι για να τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου γεγονότα που επεσυνέβησαν μετά την καταχώρηση της Ένστασης του Boris Mints στην αίτηση για έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων και τα οποία κατά την κρίση του τελευταίου είναι τόσο σημαντικά που ενδεχομένως να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της αίτησης για τα Προσωρινά Διατάγματα. Έχοντας κατά νου τα προαναφερθέντα, κρίνω πως δεν είναι επιτρεπτή η καταχώρηση της προτεινόμενης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, αφού το Δικαστήριο όχι μόνο δεν θα αξιολογήσει γεγονότα που κατ΄ ισχυρισμόν επεσυνέβησαν μετά την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης και της μονομερούς αίτησης για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, αλλά δεν θα κρίνει ούτε και τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση για έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων, τα οποία έχουν καταστεί αμφισβητούμενα με τις θέσεις που προβάλλουν οι καθ΄ ων η αίτηση. Το Δικαστήριο δεν θα υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Τούτο ισχύει όχι μόνο στην περίπτωση που ένα Προσωρινό Διάταγμα εκδίδεται μονομερώς αλλά και στην περίπτωση που διατάσσεται η επίδοση της μονομερούς αίτησης στην άλλη πλευρά. Όπως είναι νομολογημένο, τα μόνα σχετικά γεγονότα που δύναται να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο κατά την διαδικασία οριστικοποίησης Διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, αλλά και στην διαδικασία έκδοσης Προσωρινού Διατάγματος μετά από ακρόαση τέτοιου αιτήματος, είναι τα γεγονότα που τέθηκαν με την αρχική Ένορκη Δήλωση που υπεστήριξε την σχετική αίτηση και όχι μεταγενέστερα. Το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει αίτηση για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος με αναφορά στα γεγονότα που προσκομίστηκαν ενώπιον του κατά τον χρόνο καταχώρισης της μονομερούς Αίτησης (βλ. Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd

(1996)1 A.Α.Δ. 597 και Μαρία Κόκκινου v. Κυριάκου Κόκκινου (ανωτέρω). Πέραν τούτου λαμβανομένης υπόψη της δήλωσης του κ. Χαβιαρά, συνηγόρου του Mints, ότι η μεν Αίτηση Εκκαθάρισης 1053/18 απερρίφθη από το Δικαστήριο, η δε Αίτηση 1091/19 απεσύρθη, εκλείπει, κατ΄ ουσίαν, ο λόγος για τον οποίο επιδιώκεται η καταχώρηση της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, αφού ο αιτητής ήθελε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα συγκεκριμένα στοιχεία ώστε να υποστηρίξει πως η «πολυπλοκότητα» του πραγματικού υποβάθρου όπως εξελίχθηκε, δεν συνηγορεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης για έκδοση των Προσωρινών Διαταγμάτων. Συνακόλουθα θεωρώ πως ο λόγος για τον οποίο ο αιτητής ζητά την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσει Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, όπως ο ίδιος τον έχει εξειδικεύσει, με κανένα τρόπο τεκμηριώνει «καλό λόγο» αλλά αντίθετα αντιστρατεύεται τις προαναφερθείσες νομολογιακές αρχές. Αντίθετη προσέγγιση και παροχή δυνατότητας στους διαδίκους να απαντούν στους ισχυρισμούς του αντιδίκου, τους οποίους θεωρούν αβάσιμους, παραπλανητικούς και αναληθείς στα πλαίσια διαδικασίας έκδοσης Προσωρινών Διαταγμάτων ή να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου νέα γεγονότα, θα καθιστούσε ατέρμονη μια τέτοια διαδικασία και θα αντιστρατευόταν την ανάγκη για εκδίκαση τέτοιων αιτήσεων άμεσα και χωρίς καθυστέρηση. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της Αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Δια ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των καθ΄ων η αίτηση (PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY NATIONAL BANK "TRUST") και σε βάρος του αιτητή (Boris Mints), όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας εκδίκασης της αίτησης ημερομηνίας 21.3.2019 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο