Marina Vladimirovna Shcherbinina ν. Abacus (Nominees) Limited κ.α., Γενική Αίτηση αρ.: 134/2022, 135/2022, 30/3/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2023:A201 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ.: 134/2022 Αναφορικά με τον περί Διεθνών Εμπιστευμάτων Νόμο του 1992, Ν.69(Ι)/1992, ως έχει τροποποιηθεί, και Αναφορικά με το Κυπριακό Διεθνές Εμπίστευμα "The Wigan Trust" ημερομηνίας 08/07/2004 και Αναφορικά με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2022/576 Του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022 για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 833/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία Και αναφορικά με τα πιο κάτω πρόσωπα και/ή μεταξύ: Marina Vladimirovna Shcherbinina Αιτήτριας-Δικαιούχου και Abacus (Nominees) Limited Καθ΄ ης η Αίτηση-Επιτρόπου Γενική Αίτηση αρ.: 135/2022 Αναφορικά με τον περί Διεθνών Εμπιστευμάτων Νόμο του 1992, Ν.69(Ι)/1992, ως έχει τροποποιηθεί, και Αναφορικά με το Κυπριακό Διεθνές Εμπίστευμα "The Trent Trust" ημερομηνίας 25/05/2007 και Αναφορικά με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2022/576 Του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022 για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 833/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία Και αναφορικά με τα πιο κάτω πρόσωπα και/ή μεταξύ: Marina Vladimirovna Shcherbinina Αιτήτριας-Δικαιούχου και C & L TRUSTEES LIMITED Καθ΄ ης η Αίτηση-Επιτρόπου Ημερομηνία: 30 Μαρτίου 2023 Μονομερείς Αιτήσεις ημερομηνίας 12.5.2022 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: Δρ. Π. Κούρτελλος μαζί με κ. Μ. Δημοσθένους και Δρ. Μ. Χειμωνή για Π.Ν. ΚΟΥΡΤΕΛΛΟΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ Για τους Καθ΄ων η Αίτηση: κ. Κ. Ιωαννίδης μαζί με κ. Μ. Δράκο και Κ. Φιλίππου για Χατζηαθανασίου, Ιωαννίδη ΔΕΠΕ & Μάρκος-Γρηγόρης Δράκος Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Ένεκα τούτου, η Ευρωπαϊκή Ένωση έλαβε μέτρα και επέβαλε κυρώσεις σε βάρος των Ρώσων υπηκόων. Με τον Κανονισμού (ΕΕ) αρ. 576/2022 του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022, τροποποίησε τον Κανονισμό (ΕΕ) αρ. 833/2014, με τον οποίον είχαν ήδη επιβληθεί κυρώσεις στην Ρωσική Ομοσπονδία, λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας στο έδαφος της. Με τον Κανονισμό (ΕΕ) 576/22 προστέθηκε στον Κανονισμό (ΕΕ) 833/14 το άρθρο 51γ, το οποίο διαπραγματεύεται τα της παροχής συγκεκριμένων υπηρεσιών σε Εμπιστεύματα. Οι ενέργειες των Επιτρόπων Abacus (Nominees) Limited (στην συνέχεια η «Abacus») και C & L Trustees Limited (στην συνέχεια η «C & L Trustees») των Κυπριακών Διεθνών Εμπιστευμάτων The Wigan Trust (στην συνέχεια το «Wigan») και The Trent Trust (στην συνέχεια το «Trent») αντίστοιχα, οδήγησαν την Marina Vladimirovna Shcherbinina (στην συνέχεια η «Marina») στην καταχώρηση στις 11.5.2022, των Γενικών Αιτήσεων (Εναρκτήριες Κλήσεις) με αριθμούς 134/22 και 135/22 (σε μεταγενέστερο στάδιο οι δύο Αιτήσεις συνενώθηκαν με Διάταγμα του Δικαστηρίου), με τις οποίες επιζητούνται τα εξής: (α) Δηλωτικές Αποφάσεις (Declaratory Judgments) ότι τα Κυπριακά Διεθνή Εμπιστεύματα Wigan και Trent ημερομηνίας 8.7.2004 και 25.5.2007 αντίστοιχα, εκπίπτουν και/ή εξαιρούνται του πεδίου εφαρμογής των προνοιών του Κανονισμού (ΕΕ) αρ. 576/2022 του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022 για την τροποποίηση του Κανονισμού (ΕΕ) αρ. 833/2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα, λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση της Ουκρανίας. (β) Παρεπόμενα και/ή επικουρικά προληπτικά Διατάγματα υπό την μορφή Quia Timet (Quia Timet Orders), τα οποία να απαγορεύουν και/ή εμποδίζουν τους Επιτρόπους, από του να προβούν σε τερματισμό των προαναφερομένων Εμπιστευμάτων και/ή προβούν, μεταξύ άλλων, σε διανομή και/ή αποξένωση και/ή μεταβίβαση και/ή παραχώρηση μερική και/ή καθολική των περιουσιακών τους στοιχείων. (γ) Διατάγματα με τα οποία, οποιαδήποτε ενέργεια και/ή πράξη και/ή διοικητική ενέργεια έγινε με σκοπό τον τερματισμό των Εμπιστευμάτων και/ή την διανομή των περιουσιακών τους στοιχείων, να κηρύσσεται, και/ή να θεωρείται άκυρη και/ή εξ΄ υπαρχής άκυρη (void ab initio). Μετά την καταχώρηση των Γενικών Αιτήσεων και προτού αυτές συνενωθούν, η Marina πέτυχε μονομερώς την έκδοση δύο ταυτόσημων Προσωρινών Διαταγμάτων (ένα στην κάθε Γενική Αίτηση), με τα οποία εμποδίζονται οι Επίτροποι και/ή οποιοσδήποτε των αντιπροσώπων και/ή υπαλλήλων και/ή αξιωματούχων και/ή υπηρετών τους και/ή συνδεόμενα με αυτούς νομικά και/ή φυσικά πρόσωπα, από του να προβούν σε τερματισμό των δύο Εμπιστευμάτων Wigan και Trent και/ή υλοποιήσουν περαιτέρω και/ή εφαρμόσουν την απόφαση τους ημερομηνίας 10.5.2022 αναφορικά με αλλαγή του χρόνου διάρκειας και/ή τερματισμού των Εμπιστευμάτων και/ή προβούν σε διανομή και/ή αποξένωση και/ή μεταβίβαση και/ή παραχώρηση μερική και/ή καθολική των περιουσιακών στοιχείων των Εμπιστευμάτων και/ή επεξεργαστούν και/ή τροποποιήσουν και/ή αλλάξουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή μεταγράψουν σε τρίτους και/ή επιβαρύνουν οποιοδήποτε μέρος και/ή το σύνολο των μετοχών της εταιρείας Willgood Investment Ltd που αποτελούν μέρος της περιουσίας των Εμπιστευμάτων και/ή προβούν σε οποιεσδήποτε ενέργειες καταχώρησης και/ή εγγραφών διαχειριστικού και/ή διοικητικού χαρακτήρα που να επιφέρουν αλλαγή ιδιοκτησίας αναφορικά με τις εν λόγω μετοχές στο Δημόσιο Μητρώο που τηρείται από τον Έφορο Εταιρειών, μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι τελείας ακροάσεως των Γενικών Αιτήσεων. Οι Αιτήσεις στην βάση των οποίων εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα, στηρίζονται στα Άρθρα 2, 2Α, 3, 4Α 11, 11Α του Περί Διεθνών Εμπιστευμάτων Νόμου του 1992 (Ν.69(Ι)/1992) ως έχει τροποποιηθεί, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.28 Θ.Θ. 1-5, 6, 11, 12, Δ.39, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3, 7-9, 10-13, Δ.49, Δ.55, Δ.58 και Δ.64 Θ.Θ. 1-2, στα Άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στα Άρθρα 29, 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 (όπως τροποποιήθηκε), στο άρθρο 22 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, στα Άρθρα 6, 15, 23 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον Κανονισμό (ΕΕ) αρ. 576/2022 του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022 για την τροποποίηση του Κανονισμού (ΕΕ) αρ. 833/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία, στη Συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας, στις αρχές Διαταγμάτων τύπου «Quia Timet» καθώς και στις αρχές της επιείκειας, του κοινού δικαίου, ως και του δικαίου και/ή της νομολογίας περί των Εμπιστευμάτων ως και του εποπτικού ρόλου του Δικαστηρίου σε σχέση με Εμπιστεύματα, στις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες, στη γενική Πρακτική και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Και οι δύο υπό κρίση Αιτήσεις στηρίζονται σε Ένορκες Δηλώσεις του Λούκα-Μάριου Κωστακόπουλου, δικηγόρου στην δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί την Marina, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Η μαρτυρία του συνοψίζεται ως εξής. Η Marina είναι δικαιούχος (beneficiary) των δύο Εμπιστευμάτων (Wigan και Trent) και οι Αιτήσεις προωθούνται υπό αυτή της την ιδιότητα. Η Marina έχει διπλή υπηκοότητα, Ρωσική και Βρετανική και είναι μόνιμη κάτοικος Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 22.10.2019 εξασφάλισε άδεια μόνιμης παραμονής στην Κύπρο (εξασφάλισε Βεβαίωση Εγγραφής - (το γνωστό «yellow slip») - η οποία τελεί σε ισχύ και δεν φέρει ημερομηνία λήξης). Τόσο η Abacus (Επίτροπος του Wigan) όσο και η C & L Trustees (Επίτροπος του Trent) είναι Κυπριακές εταιρείες, των οποίων τα εγγεγραμμένα γραφεία είναι στην Λευκωσία. Κατά την ημερομηνία ίδρυσης του Trent, Επίτροπος του ήταν η Abacus. Τα Εμπιστεύματα Wigan και Trent, τα οποία συνιστούν Κυπριακά Διεθνή Εμπιστεύματα, ιδρύθηκαν στην βάση Εγγράφων Εμπιστεύματος (Instrument of Trust) ημερομηνίας 8.7.2004 και 25.5.2007, αντίστοιχα. Κατά την ημερομηνία ίδρυσης τους, ο Alexander Gennadyevich Fedotov (στην συνέχεια ο «Fedotov»), πρώην σύζυγος της Marina's ήταν ο Επιστευματοπάροχος και Προστάτης των Εμπιστευμάτων. Τόσο η Marina όσο και τα δύο παιδιά που απέκτησε με τον Fedotov, ήτοι η Irina Fedotova (στην συνέχεια η «Irina») και ο Anton Fedotov (στην συνέχεια ο «Anton») ήσαν οι δικαιούχοι των Εμπιστευμάτων. Το εφαρμοστέο δίκαιο επί των Εμπιστευμάτων ήταν το δίκαιο του Γιβραλτάρ ενώ τα Δικαστήρια του Γιβραλτάρ καθορίστηκαν ως τα αρμόδια Δικαστήρια προς επίλυση οποιασδήποτε διαφοράς και/ή θεμάτων που αφορούσαν τα Εμπιστεύματα. Από πληροφορίες που έλαβε από τους αλλοδαπούς δικηγόρους της Marina' s, τα Εμπιστεύματα έτυχαν αλλαγών. Συγκεκριμένα: (α) με ψήφισμα του Επιτρόπου ημερομηνίας 26.11.2007, ο Fedotov προστέθηκε ως δικαιούχος του Wigan. (β) με ψήφισμα του Επιτρόπου ημερομηνίας 13.12.2007, η Marina, η Irina και ο Anton παύθηκαν αμετάκλητα από δικαιούχοι του Wigan. (γ) με ψήφισμα του Επιτρόπου ημερομηνίας 9.5.2008, η Marina, η Irina και ο Anton παύθηκαν από δικαιούχοι του Trent. (δ) με ψήφισμα των Επιτρόπων ημερομηνίας 30.6.2016, ο Fedotov παύθηκε από δικαιούχος των Εμπιστευμάτων και προστέθηκε ως δικαιούχος (class of beneficiaries), η ακόλουθη τάξη προσώπων: «κάθε γεννημένο και αγέννητο τέκνο του Εμπιστευματοπάροχου και κάθε νόμιμη σύζυγος του ιδίου» («any born and unborn children of the settlor and any legitimated sponse of the same»). (ε) στις 4.7.2016, υπογράφτηκε Έγγραφο Αποποίησης Δικαιωμάτων από τον Επίτροπο του Wigan και τον Fedotov, με το οποίο ο Fedotov αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του. (στ) με έγγραφο (διορισμού και παύσης Επιτρόπου) ημερομηνίας 12.12.2016, η Abacus διόρισε την C & L Trustees ως Επίτροπο του Trent και ακολούθως η ίδια παύθηκε και απαλλάχθηκε από την ιδιότητα της ως Επίτροπος του Wigan. (ζ) από τις 18.10.2017, ο Fedotov έπαψε να είναι Προστάτης των Εμπιστευμάτων, βάσει Εγγράφου Παραίτησης/Απόσυρσης του Προστάτη («Dead of Retirement of Protector») της ίδιας ημερομηνίας, το οποίο υπογράφτηκε από τον Fedotov και τους Επιτρόπους. (η) με ψήφισμα του Επιτρόπου ημερομηνίας 15.4.2019, ο Fedotov παύθηκε από δικαιούχος του Trent. (θ) στις 19.4.2019, υπογράφτηκε Έγγραφο Αποποίησης Δικαιωμάτων από τον Επίτροπο του Trent και από τον Fedotov, με το οποίο ο Fedotov αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του «ως αντικείμενο οποιασδήποτε εξουσίας ή διακριτικής ευχέρειας» («as an object of any power or discretion») δυνάμει του Trent. Με ψήφισμα των Επιτρόπων ημερομηνίας 24.2.2020, το διέπον δίκαιο των Εμπιστευμάτων άλλαξε από το Δίκαιο του Γιβραλτάρ σε αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθιστώντας τα Εμπιστεύματα, Κυπριακά Διεθνή Εμπιστεύματα, τα οποία υπόκεινται στις διατάξεις του περί Διεθνών Εμπιστευμάτων Νόμου του 1992 ως έχει τροποποιηθεί (Ν.69(Ι)/1992). Κατά το παρόν στάδιο (12.5.2022 που ορκίστηκε ο ομνύων), ενώπιον του Αγγλικού Οικογενειακού Δικαστηρίου, υπάρχει σε εξέλιξη «Διαδικασία Διαχωρισμού» των περιουσιακών στοιχείων τα οποία αποκτήθηκαν κατά την διάρκεια του γάμου της Marina's και του Fedotov. Η Marina (τον Ιούλιο του 2021 περιήλθε στην αντίληψη της ότι είναι δικαιούχος των Εμπιστευμάτων) με αίτηση της για «οικονομικές θεραπείες», αξιώνει, μεταξύ άλλων, δήλωση του Δικαστηρίου ότι τα Εμπιστεύματα αποτελούν διακανονισμό, ο οποίος συνήφθη κατά την διάρκεια του γάμου της με τον Fedotov. Τον Απρίλιο του 2021, το Αγγλικό Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως κοινοί εμπειρογνώμονες εκ μέρους των δύο πλευρών, της Marina's και του Fedotov, ετοιμάσουν Εκθέσεις (Reports) όσον αφορά την εφαρμογή του δικαίου του Γιβραλτάρ και της Κύπρου, στα Εμπιστεύματα. Έκθεση αναφορικά με το δίκαιο του Γιβραλτάρ (φέρει ημερομηνία 16.7.2021) δόθηκε από τον Guy Stagretto, QC, συνέταιρο στο δικηγορικό γραφείο TSN, που εδράζεται στο Γιβραλτάρ και ειδικεύεται, μεταξύ άλλων, σε θέματα που αφορούν το Δίκαιο των Εμπιστευμάτων στο Γιβραλτάρ. Ο εμπειρογνώμονας εξέτασε, μεταξύ άλλων, τον καθορισμό των δικαιούχων των Εμπιστευμάτων και κατέληξε, στο ότι σύμφωνα με το δίκαιο του Γιβραλτάρ που ήταν το εφαρμοστέο δίκαιο κατά τον χρόνο που έγιναν οι αλλαγές στους δικαιούχους, η Marina δεν είχε παυθεί εγκύρως από δικαιούχος, όσον αφορά το Wigan, σύμφωνα με το ψήφισμα του Επιτρόπου ημερομηνίας 13.12.2007 και όσον αφορά το Trent, σύμφωνα με το ψήφισμα του Επιτρόπου ημερομηνίας 9.5.2008. Η Marina υπό την ιδιότητα της ως δικαιούχος των Εμπιστευμάτων Wigan και Trent, με επιστολή της ημερομηνίας 17.3.2022 ζήτησε από τους Επιτρόπους αριθμό εγγράφων και πληροφοριών (beneficiary's right to information). Οι τελευταίοι με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 28.3.2022, αρνήθηκαν να παράσχουν τα έγγραφα και τις πληροφορίες που ζητήθηκαν, χωρίς όμως να δίνουν οποιοδήποτε λόγο ή εξήγηση για την άρνηση τους. Η Marina ουδέποτε έλαβε οποιεσδήποτε οικονομικές πληροφορίες (financial information) από τους Επιτρόπους. Η επιστολή της ημερομηνίας 17.3.2022 ήταν «η πρώτη προσπάθεια» προκειμένου να της παρασχεθούν πληροφορίες και έγγραφα από τους Επιτρόπους. Ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εκκρεμούν δύο Αιτήσεις με αριθμούς 439/2021 και 440/2021 αντίστοιχα, καταχωρηθείσες την 10.12.2021 από τους Επιτρόπους των δύο Εμπιστευμάτων (Wigan και Trent), με τις οποίες επιζητείται, μεταξύ άλλων, Αναγνωριστικό Διάταγμα που να επιβεβαιώνει την ταυτότητα των δικαιούχων των Εμπιστευμάτων. Ως προς τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταχώρηση των υπό κρίση Αιτήσεων, ο ομνύων αναφέρει τα εξής: Στις 2.5.2022, η Marina έλαβε επιστολές από τους Επιτρόπους των Εμπιστευμάτων, με τις οποίες την ενημέρωναν ότι στην βάση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (ΕΕ) 576/2022 του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022 σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα λόγω των ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία, απεφάσισαν να τερματίσουν τα Εμπιστεύματα και να προχωρήσουν στην διανομή των περιουσιακών τους στοιχείων, στους δικαιούχους, σε ίσα μερίδια. Με τις επιστολές, οι Επίτροποι εξέφρασαν την «εσφαλμένη» θέση ότι τα Εμπιστεύματα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής και στις απαγορεύσεις του Κανονισμού, αγνοώντας σημαντικές παραμέτρους αναφορικά με τις περιστάσεις του Εμπιστευματοπάροχου αλλά και των δικαιούχων των Εμπιστευμάτων. Στις 6.5.2022, οι δικηγόροι της Marina's απέστειλαν επιστολή στους Επιτρόπους με την οποία τους ενημέρωναν για την «λανθασμένη» ερμηνεία και αντίληψη εφαρμογής του Κανονισμού στις υπό κρίση περιστάσεις. Σημειώνετο πως ο Κανονισμός [παράγραφος 1(α) του άρθρου 5m] καθορίζει ότι η απαγόρευση εφαρμόζεται σε «Ρώσους υπηκόους ή φυσικά πρόσωπα που κατοικούν στην Ρωσία». Τόσο η Marina όσο και τα δύο της παιδιά (Anton και Irina) έχουν αποκτήσει την Βρετανική υπηκοότητα και έχουν την μόνιμη διαμονή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Εμπιστευματοπάροχος (Fedotov) είναι επίσης κάτοχος Βρετανικής υπηκοότητας και διαμένει στην Κύπρο, βάσει άδειας μόνιμης διαμονής (yellow slip). Κανένα από τα ενδιαφερόμενα μέρη των Εμπιστευμάτων δεν κατοικεί στην Ρωσία, ούτως ώστε να εφαρμόζεται ο Κανονισμός. Πέραν τούτου, η Marina, ο Fedotov και ο Anton «εμπίπτουν» στις εξαιρέσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 4 του Κανονισμού, βάσει της οποίας «οι παραγράφοι 1 και 2 δεν ισχύουν όταν ο καταπιστευματοδόχος ή δικαιούχος είναι υπήκοος κράτους μέλους ή φυσικό πρόσωπο που διαθέτει προσωρινή ή μόνιμη άδεια διαμονής σε κράτος μέλος», αφού έχουν αποκτήσει άδεια παραμονής στην Κυπριακή Δημοκρατία. Με τις προαναφερόμενες επιστολές ζητήθηκαν εκ νέου οι πληροφορίες που η Marina ζήτησε από τους Επιτρόπους με τις επιστολές της ημερομηνίας 17.3.2022. Παρά τις πιο πάνω επισημάνσεις, οι Επίτροποι με επιστολές τους ημερομηνίας 9.5.2022 ενημέρωσαν τους δικηγόρους της Marina's ότι θα προχωρούσαν «πάραυτα» στον τερματισμό των Εμπιστευμάτων, βασιζόμενοι στο ότι η Irina, δικαιούχος των Εμπιστευμάτων, δεν εμπίπτει στις εξαιρέσεις της παραγράφου 4 του Κανονισμού. Με τις ίδιες επιστολές, οι Επίτροποι επεσήμαναν πως σε περίπτωση που η Marina δεν υπέγραφε την επιβεβαίωση και αποδοχή του τερματισμού των Εμπιστευμάτων, πιθανόν να την απέκλειαν από την διανομή της περιουσίας, καθώς οι λοιποί δικαιούχοι είχαν ήδη συγκατατεθεί. Κατά τον ομνύοντα, είναι παράδοξο το ότι ενώ οι Επίτροποι με τις Αιτήσεις τους με αριθμούς 439/2021 και 440/2021 ημερομηνίας 10.12.2021, οι οποίες εκκρεμούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ουσιαστικά ζητούν την «επικουρία» του Δικαστηρίου έτσι ώστε να ξεκαθαρίσει η ταυτότητα των δικαιούχων των Εμπιστευμάτων, σε «ενεστώτα» χρόνο φαίνεται να είναι πανέτοιμοι να τερματίσουν τα Εμπιστεύματα και να προβούν σε διανομή της περιουσίας τους στους δικαιούχους. Λαμβανομένου υπόψη, προσθέτει ο ομνύων, της εκκρεμοδικίας στην «ημεδαπή» και στο Ηνωμένο Βασίλειο, η στάση των Επιτρόπων εγείρει ερωτηματικά και θέτει σε δυσμενή θέση την Marina, «υπό την προοπτική μάλιστα του ενδεχόμενου-αυθαίρετου αποκλεισμού της από την διανομή της περιουσίας των Εμπιστευμάτων». Η Marina, με επιστολή της ημερομηνίας 9.5.2022, μέσω των δικηγόρων της, απάντησε στην επιστολή των Επιτρόπων της ίδιας ημερομηνίας. Την ημέρα καταχώρησης (11.5.2022) των Εναρκτήριων Κλήσεων (134/2022 και 135/2022), οι Επίτροποι απέστειλαν, ηλεκτρονικά, επιστολή προς την Marina και τους δικηγόρους της, φέρουσα ημερομηνία 11.5.2022, θέτοντας υπόψη τους πως απεφάσισαν (α) να αλλάξουν τον χρόνο διάρκειας των Εμπιστευμάτων ώστε αυτά να καταλήγουν/εκπνέουν στις 10.5.2022, (β) να τερματίσουν τα Εμπιστεύματα και (γ) να προβούν σε διανομή των περιουσιακών τους στοιχείων. Μαζί με την επιστολή επισύναψαν και Έγγραφο Μεταβίβασης Μετοχών, το οποίο η Marina κλήθηκε να επιστρέψει δεόντως «εκτελεσμένο». Οι Επίτροποι την «προειδοποιούσαν» επίσης πως εάν δεν επέστρεφε το Έγγραφο εντός δύο εβδομάδων από τις 11.5.2022, η διανομή προς την ίδια θα θεωρείτο άκυρη και θα εξαιρείτο της διανομής. Ο ομνύων, τέλος, αφού αναφέρεται στα καθήκοντα και τις ευθύνες που κατά τον ίδιον έχουν οι Επίτροποι, τονίζει πως με τις υπό κρίση Αιτήσεις, η Marina σκοπεί, μεταξύ άλλων, στην προστασία των Εμπιστευμάτων και των περιουσιών τους και στην διατήρηση της «παρούσας κατάστασης πραγμάτων». Εισηγείται δε πως ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων. Οι καθ΄ων η Αίτηση ενίστανται στην οριστικοποίηση των Διαταγμάτων. Στην καταχωρηθείσα εκ μέρους των Ένσταση, προβάλλουν έντεκα
(11)συνολικά Λόγους, οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής: Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν14/
- Τα γεγονότα που στηρίζουν τις Αιτήσεις δεν δικαιολογούν την έκδοση και συνέχιση της ισχύος των Διαταγμάτων. Τα Διατάγματα (η έκδοση και η συνέχιση της ισχύος των) παραβιάζουν τις πρόνοιες του Κανονισμού 833/2014, και/ή του περί Εφαρμογής των Διατάξεων των Ψηφισμάτων ή Αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Κυρώσεις) και των Αποφάσεων και Κανονισμών του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Περιοριστικά Μέτρα) Νόμο του 2016 (58(Ι)/2016). Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια» και/ή έχει εσκεμμένα παρουσιάσει με παραπλανητικό τρόπο τα γεγονότα της υπόθεσης και/ή έχει παρουσιάσει μία εκδοχή, η οποία είναι παραπλανητική. Δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη πιθανότητας πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στην Αιτήτρια σε περίπτωση που τα Διατάγματα ακυρωθούν ή ότι θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να απονεμηθεί «πλήρης» δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης των Αιτήσεων και της ακύρωσης των διαταγμάτων, καθ΄ ότι (α) κατά τον τερματισμό των Εμπιστευμάτων, ο οποίος έγινε σύμφωνα με τον Κανονισμό 833/2014, και/ή κατά την διανομή της περιουσίας των, οι Επίτροποι χειρίστηκαν την Αιτήτρια ως δικαιούχο των Εμπιστευμάτων, (β) της έχουν ήδη κατανεμηθεί περιουσιακά στοιχεία, όπως περιουσιακά στοιχεία έχουν ήδη κατανεμηθεί στους άλλους δύο δικαιούχους, τα οποία, οι τελευταίοι έχουν αποδεχθεί, (γ) με τον τερματισμό των Εμπιστευμάτων στις 10.5.2022, οι Επίτροποι δεν έχουν πλέον την εξουσία και/ή την διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζονται τα περιουσιακά τους στοιχεία, με αποτέλεσμα η έκδοση και/ή η συνέχιση των Διαταγμάτων να θέτουν τα περιουσιακά στοιχεία των Εμπιστευμάτων σε κίνδυνο, (δ) τυχόν περαιτέρω καθυστέρηση στην διανομή των περιουσιακών στοιχείων στους δικαιούχους δημιουργεί «σοβαρότατο» κίνδυνο, αυτά να παγοποιηθούν με βάση τις πρόνοιες του Κανονισμού 833/2014, όπως τροποποιήθηκε από τον τροποποιητικό Κανονισμό (ΕΕ) 2022/
- Η προσωπική Εγγύηση που διατάχθηκε να καταβάλει η Αιτήτρια είναι ανεπαρκής και/ή δεν καλύπτει τις ενδεχόμενες ζημιές που θα υποστούν και/ή έχουν υποστεί οι Επίτροποι και/ή οι λοιποί δικαιούχοι των Εμπιστευμάτων, από την έκδοση των επίδικων Διαταγμάτων και/ή δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9
(3)του Κεφ. 6 και/ή του άρθρου 32
(3)του Νόμου 14/60 και/ή δεν έχει δοθεί σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Γεώργιου Κούκου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Επιτρόπων Abacus και C & L Trustees, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Η μαρτυρία του συνοψίζεται ως εξής: Οι Επίτροποι (Abacus και C & L Trustees) των Εμπιστευμάτων (Wigan και Trent) είναι εταιρείες, ανήκουσες στην εταιρεία Abacus Limited, η οποία είναι Κυπριακή εταιρεία που δραστηριοποιείται στον τομέα των διοικητικών υπηρεσιών, παρέχουσα υπηρεσίες σε εταιρείες ξένων συμφερόντων, περιλαμβανομένων «υπηρεσιών διαχείρισης γραμματειακών υπηρεσιών, υπηρεσιών διοικητικών συμβούλων, λογιστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών καταπιστευμαδόχων». Στις 8.4.2022 δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Κανονισμός (ΕΕ) 576/2022 του Συμβουλίου της 8ης Απριλίου 2022 για την τροποποίηση του Κανονισμού (ΕΕ) 833/2014, σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία. Με τον Κανονισμό 576/22, ο οποίος αποτελούσε μέρος του 5ου πακέτου κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ρωσίας, προστέθηκε στον Κανονισμό 833/14, το άρθρο 51γ, με το οποίο απαγορεύθηκε η παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών σε καταπιστεύματα. Το εδάφιο 2 του συγκεκριμένου άρθρου, ουσιαστικά υποχρέωνε τον τερματισμό παροχής υπηρεσιών σε επηρεαζόμενα καταπιστεύματα μέχρι και τις 10.5.22, δίνοντας κατ΄ ουσία χρόνο ενός μηνός περίπου, σε παρόχους υπηρεσιών να λάβουν μέτρα. Με την έκδοση του Κανονισμού 833/22, η Abacus Limited ζήτησε και έλαβε νομική γνωμάτευση ως προς την εφαρμογή του Κανονισμού στα καταπιστεύματα που η ίδια διαχειρίζεται και επηρεάζονται από τις νέες πρόνοιες του. Τα Εμπιστεύματα Wigan και Trent «κρίθηκαν» ότι εμπίπτουν στα επηρεαζόμενα καταπιστεύματα. Οι Επίτροποι αφού εξέτασαν τις επιλογές που είχαν, επικοινώνησαν με τους δικαιούχους, για πρώτη φορά στις 2.5.2022, αναφέροντας τους ότι είχαν πρόθεση να τερματίσουν τα Εμπιστεύματα στις 10.5.2022 (η απόφαση των Επιτρόπων για τον τερματισμό και η αιτιολογία της, καταγράφηκε στα πρακτικά ημερομηνίας 10.5.2022) και τούτο λόγω των στενών περιθωρίων που έθεσε ο Κανονισμός 833 («τυχόν παράβαση από τους Επιτρόπους των υποχρεώσεων τους βάσει των κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυνατόν να επέφερε σε αυτούς, στους αξιωματούχους και/ή στους υπαλλήλους τους, σοβαρότατες ποινικές κυρώσεις»). Οι δύο άλλοι δικαιούχοι των Εμπιστευμάτων, Anton και Irina, σε αντίθεση με την Marina αποδέχτηκαν τον τερματισμό και την σχετική διανομή. Κατά τον ομνύοντα, η ερμηνεία που δίνει ο Κωστακόπουλος στην «εφαρμογή» του άρθρου 51γ του Κανονισμού 833 είναι λανθασμένη. «Με την σωστή ερμηνεία του άρθρου», τα Εμπιστεύματα επηρεάζονται από την εφαρμογή του Κανονισμού και τούτο επειδή μία από τις δικαιούχους, η Irina, η οποία είναι υπήκοος της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν είναι υπήκοος ή κάτοικος κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διατείνεται περαιτέρω πως (α) η έκδοση των Ενδιάμεσων Διαταγμάτων προκαλεί «συνεχή» βλάβη στους άλλους δικαιούχους την Εμπιστευμάτων, οι οποίοι ενώ αποδέχθηκαν την διανομή δεν μπορούν να λάβουν την περιουσία που τους αναλογεί, αλλά ούτε και να επωφεληθούν από αυτή, (β) λόγω των αυξανόμενων κυρώσεων που επιβάλλονται στην Ρωσία, εάν δεν γίνει αμέσως η διανομή των περιουσιακών στοιχείων, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να επηρεαστούν ανεπανόρθωτα οι δικαιούχοι των Εμπιστευμάτων. Με την συναίνεση των καθ΄ ων η αίτηση, από πλευράς της Marina's καταχωρήθηκε Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, ώστε να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα που έλαβαν χώραν μεταγενέστερα της έκδοσης των Ενδιάμεσων Διαταγμάτων. Ορκίστηκε και πάλι ο Λούκας-Μάριος Κωστακόπουλος. Όπως αναφέρει, στις 10.6.2022 καταχωρήθηκαν εκ μέρους της Marina's δύο Γενικές Αιτήσεις (Εναρκτήριες Κλήσεις), η υπ΄αριθμόν 199/2022 που αφορά το Wigan και η υπ΄ αριθμό 200/2022 που αφορά το Trent, με τις οποίες η Marina αξιώνει την έκδοση διατάγματος, με το οποίο να διατάσσονται οι Επίτροποι, (α) να παρουσιάσουν, αποκαλύψουν, δηλώσουν στοιχεία και πληροφορίες που τελούν στην εξουσία, έλεγχο, φύλαξη και κατοχή τους και αφορούν τα δύο Εμπιστεύματα, (β) να ετοιμάσουν Απολογισμό (Account) και Έκθεση (Report), μεταξύ άλλων, για τις ενέργειες, αποφάσεις και τα ψηφίσματα τους, για τα έξοδα που έγιναν από τον χρόνο του διορισμού τους, για τα έσοδα (income) προερχόμενα από τα περιουσιακά στοιχεία υποκείμενα στα Εμπιστεύματα και τυχόν οικονομικές υποχρεώσεις καθώς επίσης και Έκθεση για οποιαδήποτε διανομή (distribution) τυχόν έγινε προς τους δικαιούχους των Εμπιστευμάτων. Κατά τον ομνύοντα, οι εν λόγω Αιτήσεις απολαμβάνουν μεν αυτοτέλειας συνδέονται ωστόσο με την υπό κρίση διαδικασία, αφού «αποτελούν το δικονομικό ακολούθημα της άρνησης των Επιτρόπων να παρέχουν την οποιαδήποτε πληροφόρηση στην Αιτήτρια, καίτοι είχε ζητήσει πληροφορίες λεπτομερώς». Στην συνέχεια και οι δύο πλευρές συμφώνησαν και καταχώρησαν, με την άδεια του Δικαστηρίου, Συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις. Εκ μέρους της Marina's ορκίστηκε και πάλι ο Λούκας-Μάριος Κωστακόπουλος. Σκοπός της καταχώρησης της τελευταίας Συμπληρωματικής Ένορκης του Δήλωσης, όπως ο ίδιος ο ομνύων αναφέρει, είναι για να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τις «κατευθυντήριες γραμμές» (επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 1) που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 30.6.2022, σε σχέση με τις Ευρωπαϊκές Κυρώσεις και συγκεκριμένα σε σχέση με την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) αρ. 576/2022. Προσθέτει, πως στη βάση των κατευθυντήριων αυτών γραμμών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή «ξεκαθαρίζει» ότι σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν Ρώσοι υπήκοοι που έχουν είτε προσωρινή είτε μόνιμη άδεια παραμονής σε Μέλος Κράτος, μπορούν να επωφεληθούν από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 4 του Άρθρου 5m. Οι εξαιρέσεις προβλέπουν ότι οι απαγορεύσεις δεν εφαρμόζονται στις περιπτώσεις όπου ένα Εμπίστευμα έχει ένα καταπιστευματοδόχο ή δικαιούχο που είναι υπήκοος Κράτος Μέλους ή φυσικό πρόσωπο που διαθέτει προσωρινή ή μόνιμη άδεια διαμονής σε Κράτος Μέλος. Κατά τον ομνύοντα, η υπό κρίση περίπτωση εμπίπτει στις εξαιρέσεις που προβλέπει ο Κανονισμός, καθότι σύμφωνα με την ερμηνεία που δόθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «επιβεβαιώνεται» πως και τα δύο Εμπιστεύματα μπορούσαν να επιβιώσουν, αφού ο καταπιστευματοδόχος και οι δύο εκ των τριών δικαιούχων διαθέτουν άδεια διαμονής στην Κύπρο και άρα εκπίπτουν του Κανονισμού. Από πλευράς των καθ΄ων η αίτηση καταχωρήθηκε Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση από τον Γιώργο Κούκο. Είναι η θέση του ομνύοντα πως οι συνήγοροι της Marina's λανθασμένα ερμήνευσαν τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 833/2014 και συγκεκριμένα το άρθρο 51(γ). Επισυνάπτει επιστολή των συνηγόρων των Επιτρόπων ημερομηνίας 14.7.2022, στην οποία αναλύεται εμπεριστατωμένα η θέση των Επιτρόπων τόσο ως προς τις κατευθυντήριες γραμμές που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε σχέση με την ερμηνεία του εν λόγω Κανονισμού όσο και για το σκεπτικό της απόφασης τους να τερματίσουν τα Εμπιστεύματα. Υποστηρίζει πως στο παρόν στάδιο, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται να επιλύσει το «ερμηνευτικό ερώτημα» καθότι το επίδικο ζήτημα στην υπό κρίση διαδικασία, δεν είναι η ακριβής ερμηνεία του Νόμου αλλά το κατά πόσον οι Επίτροποι ενήργησαν εντός της διακριτικής τους ευχέρειας να τερματίσουν στις 10.5.2022, τα Εμπιστεύματα. Κατά την ακρόαση των Αιτήσεων, οι συνήγοροι της αιτήτριας (Marina) και των καθ΄ων η αίτηση, (Επιτρόπων των Εμπιστευμάτων) με τις ικανές αγορεύσεις τους (τις κατέγραψαν και τις έθεσαν υπόψη του Δικαστηρίου) υπεστήριξαν και ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους όπως πηγάζουν από τις Αιτήσεις και τις Ενστάσεις αντίστοιχα. Τούτο έπραξαν και δια ζώσης κατά το στάδιο της ακρόασης. Οι κ.κ. Ιωαννίδης και Δράκος εκ μέρους των Επιτρόπων, εισηγήθηκαν πως το ζήτημα εν προκειμένω δεν είναι η ακριβής ερμηνεία του άρθρου 51γ του Κανονισμού 833/2014, όπως τροποποιήθηκε, αλλά το κατά πόσον οι Επίτροποι των Εμπιστευμάτων ενήργησαν εντός της διακριτικής τους ευχέρειας. Οι Επίτροποι, πρόσθεσαν, έλαβαν υπόψη στην απόφαση τερματισμού των Εμπιστευμάτων, ότι ο Κανονισμός 833 «ενδέχεται να χωρεί και διαφορετικές ερμηνείες» αλλά και το ότι εάν «επικρατούσε η ερμηνεία που δεν ευνοεί την αιτήτρια» και οι ίδιοι δεν τερμάτιζαν τα Εμπιστεύματα, ενδεχομένως να προκαλείτο αδικία στην Irina, η οποία λόγω του ότι είναι Ρωσίδα και δεν κατοικεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αποκλειόταν από τα περιουσιακά της στοιχεία. Ήταν η καταληκτική τους θέση πως καμμιά από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, ικανοποιείται και πως οι Αιτήσεις θα πρέπει να απορριφθούν και τα διατάγματα να ακυρωθούν. Ο κ. Κούρτελλος, στον αντίποδα, ανέφερε πως η αιτήτρια (Marina) προσέφυγε στο Δικαστήριο καταχωρώντας τις δύο συνεκδικαζόμενες Γενικές αιτήσεις, με τους πιο πάνω αριθμούς και τίτλους, για να προσβάλει τις ενέργειες των Επιτρόπων των δύο Εμπιστευμάτων, οι οποίοι ερμηνεύοντας λανθασμένα τον Κανονισμό 833/2014 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό 576/2022 ημερομηνίας 8.4.2022, απεφάσισαν να τερματίσουν τα δύο Εμπιστεύματα και να διανείμουν τα περιουσιακά τους στοιχεία στους δικαιούχους. Συμφώνησε με τους συνηγόρους των Επιτρόπων πως το Δικαστήριο στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο δεν θα ενδιατρίψει ούτε και θα αποφασίσει κατά πόσον τα Εμπιστεύματα εκπίπτουν και/ή εξαιρούνται του πεδίου εφαρμογής των προνοιών του Κανονισμού (ΕΕ) αρ. 576/2022, αφού τούτο είναι το αντικείμενο της κυρίως διαδικασίας. Εισηγήθηκε πως πρέπει να συνεχίσει η ισχύς των Ενδιάμεσων Διαταγμάτων, καθότι εάν ακυρωθούν, οι Επίτροποι θα προχωρήσουν στον τερματισμό των Εμπιστευμάτων και στην διανομή των περιουσιακών τους στοιχείων και η εκδίκαση των Γενικών Αιτήσεων θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Έχω μελετήσει ενδελεχώς τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις όλων των πλευρών, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα επιχειρήματα όσο και τις νομικές αυθεντίες στις οποίες αναφέρθηκαν. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί πως η αναφορά στην συνέχεια σε «αγωγή» περιλαμβάνει και τις Εναρκτήριες Κλήσεις όπως οι Κυρίως Αιτήσεις εν προκειμένω, αφού η διαδικασία σε Εναρκτήρια Κλήση (Originating Summons) αντιστοιχεί με την διαδικασία σε αγωγή. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο [Demades V. Studio
(1996)1A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά
(1990)1 ΑΑΔ 704]. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 A.A.Δ.557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 A.A.Δ. 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ.248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται μέσα σ' αυτά τα περιορισμένα πλαίσια. Έχει θεμελιωθεί από παλιά ότι το Δικαστήριο και δεδομένου ότι αυτό έχει τις καταβολές του στο Δίκαιο της Επιείκειας μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει κατ΄ επανάληψη τεθεί μέσα από τη νομολογία, σχετικές αποφάσεις δε των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος έχουν υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια πλήρως (δέστε τις επτά προτάσεις του Ralph Gibson L.J. στην Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου (ανωτέρω). Παρομοίως και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει υποδείξει το θεμελιώδες πρόβλημα που δυνατό να προκύψει από την απόκρυψη γεγονότων, όπως υποδεικνύει η υπόθεση Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ Π.Ε. 10494 ημερ. 27/4/2000, η οποία υιοθέτησε προηγούμενη νομολογία όπως την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998. Επίσης, νομολογιακά έχει καθιερωθεί πως ένα διάταγμα μπορεί να ακυρωθεί και όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν υφίστατο ουσιαστικά και έτσι το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σε μονομερή βάση παρακάμπτοντας την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, ελλείπει [Stavros Hotels Apartments Ltd (No.2)
(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Babel Boutique Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 947, 954]. Προτού το Δικαστήριο εξετάσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης ενός διατάγματος με βάση το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο είχε δικαιοδοσία να εκδώσει το διάταγμα που έκδωσε μονομερώς, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να είχε καταδειχθεί ενώπιον του το επείγον της έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος. Έχουν εδώ εφαρμογή οι πρόνοιες του ΄Αρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ. 6. Στο μονομερές στάδιο της αίτησης, ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο αιτητής θα πρέπει στο στάδιο εκείνο να δείξει το κατ΄ επείγον της αίτησης, ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της και η παράκαμψη του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης και του δικαιώματος της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το Άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος ex parte. Στην υπόθεση Χ΄΄Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1 (A) A.A.Δ. 203, στη σελίδα 207 ο Δικαστής Πικής έθεσε το θέμα ως εξής:- «....... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατ΄ επείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά νόμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντιδίκου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» Όπως έχει επίσης νομολογηθεί, το κρίσιμο στοιχείο για την Αίτηση και την εξέταση του ζητήματος της ύπαρξης του στοιχείου του κατεπείγοντος, δεν είναι ο χρόνος έγερσης της Αγωγής και ο χρόνος που προέκυψε το αγώγιμο δικαίωμα ενός Αιτητή, αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του Αιτητή για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας, όσο με την αναγκαιότητα, αυτή να χορηγείται χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Στην αγωγή με αριθμό 3568/2010 του Ε.Δ. Λεμεσού, Vianova Holdings Ltd v.
- Brassolis Holdings Ltd κ.α. ημερ. 5.11.2010, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου Χ. Μαλαχτός (όπως ήταν τότε) έθεσε το θέμα ως εξής: «Εδώ το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι συνδεδεμένο, όχι τόσο με τον χρόνο παροχής της θεραπείας όσο με την αναγκαιότητα αυτή να χορηγείτο χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά. Το ζήτημα δεν ήταν πως η αίτηση δεν μπορούσε να αναβληθεί για λίγες μέρες ώστε να ειδοποιηθούν οι εναγόμενοι αλλά ότι οι τελευταίοι δεν θα έπρεπε να ελάμβαναν γνώση προτού η ενάγουσα εξασφαλιστεί με την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων. Επιβαλλόταν τα εκδοθέντα διατάγματα να χορηγηθούν χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά η οποία να ειδοποιείτο για την έκδοση τους με την επίδοση τους.» Στην προκειμένη περίπτωση ως προς το στοιχείο του κατεπείγοντος, κρίνω πως με την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί στο Δικαστήριο από πλευράς της Αιτήτριας, έχει ικανοποιηθεί το εν λόγω κριτήριο. Σύμφωνα με ό,τι καταγράφει ο Κωστακόπουλος στις Ένορκες του Δηλώσεις που υποστηρίζουν τις υπό κρίση Αιτήσεις, ως προς την χρονική εξέλιξη των γεγονότων, η Marina, η οποία τον Ιούλιο του 2021 πληροφορήθηκε ότι είναι δικαιούχος των Εμπιστευμάτων Wigan και Trent, ζήτησε από το Οικογενειακό Δικαστήριο στην Αγγλία, όπου υπάρχει σε εξέλιξη διαδικασία διαχωρισμού των περιουσιακών τους στοιχείων με τον Fedotov, Δήλωση του Δικαστηρίου ότι τα Εμπιστεύματα αποτελούν διακανονισμό, ο οποίος συνήφθη κατά την διάρκεια του γάμου τους. Τον Δεκέμβριο του 2021, οι Επίτροποι καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας δύο Αιτήσεις (439/2021 και 440/2021) με τις οποίες ζητούν, μεταξύ άλλων, Αναγνωριστική Απόφαση ως προς την ταυτότητα των δικαιούχων των Εμπιστευμάτων. Στα μέσα Μαρτίου του 2022, η Marina ζήτησε από τους Επιτρόπους πληροφορίες και έγγραφα σε σχέση με τα Εμπιστεύματα, πλην όμως οι τελευταίοι αρνήθηκαν να τις δώσουν τις πληροφορίες που ζήτησε. Στις 2.5.2022 ενημερώθηκε μέσω επιστολών των Επιτρόπων ότι απεφάσισαν, λόγω των κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους Ρώσους υπηκόους, να τερματίσουν τα Εμπιστεύματα και να προχωρήσουν στην διανομή των περιουσιακών τους στοιχείων στους δικαιούχους. Στις 6.5.2022 απέστειλε επιστολή, μέσω των δικηγόρων της, με την οποία απέρριπτε τις θέσεις των Επιτρόπων. Στις 9.5.2022, οι Επίτροποι επανήλθαν με νέα επιστολή επαναλαμβάνοντας τις θέσεις τους και πληροφορώντας την Marina πως σε περίπτωση που δεν αποδεχόταν τον τερματισμό των Εμπιστευμάτων, πιθανόν να την απέκλειαν από την διανομή της περιουσίας και τούτο επειδή οι δύο άλλο δικαιούχοι (τα δύο της παιδιά) είχαν ήδη συγκατατεθεί. Στις 11.5.2022, η Marina καταχώρησε τις Γενικές Αιτήσεις με τους πιο πάνω αριθμούς και τίτλους και τις υπό κρίση Ενδιάμεσες Αιτήσεις. Καταδεικνύεται, στην βάση των γεγονότων όπως εξελίχθηκαν, ότι η Marina έδρασε χωρίς χρονοτριβή, προχωρώντας αμέσως στην λήψη μέτρων μόλις πληροφορήθηκε για τις προθέσεις των Επιτρόπων. Από τα όσα είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, είχε καταδειχθεί το κατεπείγον του θέματος. Από πλευράς των Επιτρόπων δεν ετέθη οτιδήποτε ώστε το Δικαστήριο να αναθεωρήσει την απόφαση του επί του σημείου τούτου. Επανερχόμενη στις προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούνται σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ώστε τα προσωρινώς εκδοθέντα Διατάγματα να οριστικοποιηθούν, καθώς και στα γεγονότα που συνθέτουν την αντιδικία στην παρούσα διαδικασία, εκείνο που μπορεί να εξαχθεί είναι πως, ως προς την ουσία της διεκδίκησης της Αιτήτριας, με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται να ικανοποιούνται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του προρηθέντος άρθρου. Η Αιτήτρια με τις Κυρίως Αιτήσεις (Γενικές Αιτήσεις με τους πιο πάνω αριθμούς και τίτλους) κατ΄ ουσίαν δεν στρέφεται εναντίον των Επιτρόπων. Εκείνο το οποίο επιζητεί είναι την ορθή ερμηνεία του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (ΕΕ) 833/2014, όπως τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό (ΕΕ) 576/2022, ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει κατά πόσον τα δύο Εμπιστεύματα εμπίπτουν ή όχι στις πρόνοιες και τις απαγορεύσεις που θέτει ο Κανονισμός. Απώτερος σκοπός της Αιτήτριας είναι η διάσωση των Εμπιστευμάτων. Ο κ. Κούρτελλος αγόρευσε επί μακρόν σε σχέση με την ερμηνεία του Κανονισμού. Το ίδιο και οι συνήγοροι των Επιτρόπων κ.κ. Ιωαννίδης και Δράκος, οι οποίοι έχουν αντίθετη από τον κ. Κούρτελλο, άποψη, παρόλο που προσπάθησαν με τις αγορεύσεις τους να αποσυνδέσουν το ζήτημα της ερμηνείας του Κανονισμού με τις αποφάσεις τους για την διάλυση των Εμπιστευμάτων (υπεστήριξαν πως ενήργησαν εντός των πλαισίων της διακριτικής τους εξουσίας). Φαίνεται εκ πρώτης όψεως, από την επιστολή που απέστειλαν στην Marina ημερομηνίας 2.5.2022, πως η απόφαση τους λήφθηκε με υπόβαθρο τον Κανονισμό (ΕΕ) 576/
- Το ζήτημα αυτό, (η ορθή ερμηνεία του Κανονισμού (ΕΕ) 576/2022) φυσικά, δεν θα εξεταστεί στα πλαίσια της υπό εξέταση διαδικασίας, αλλά στο κατάλληλο στάδιο που είναι η ακρόαση των Κυρίως Αιτήσεων. Στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο είναι ανεπίτρεπτο να προβαίνει το Δικαστήριο σε τελικά συμπεράσματα. Τα όσα η πλευρά της Αιτήτριας έχει επικαλεστεί προς υποστήριξη των Αιτήσεων (με το περιορισμένο βάρος που έχει για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας) είναι αρκετά ώστε να καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση, αυτή είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του. Ο χρηματικός παράγοντας όμως δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη και εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, λαμβάνονται υπόψη και άλλα μεταβλητά κριτήρια (Βλ. Κώστας Κυρίσαββα και άλλος ν. Χάρη Κύζη
(2011)1 Β Α.Α.Δ. 1245). Στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co of USA
(1977)1 Α.Α.Δ., 1791, λέχθηκε ότι το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Και κάτι τελευταίο. Δεν είναι απαραίτητη η προσαγωγή μαρτυρίας για απόδειξη της πρόθεσης του εναγόμενου να αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία του. Εκείνο που έχει σημασία είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον συντελεστούν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί. Στην προκειμένη περίπτωση επιδιώκεται η εξασφάλιση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας, ώστε να εξανεμιστεί ο κίνδυνος, οι Γενικές Αιτήσεις να καταστούν άνευ αντικειμένου, σε περίπτωση που οι Επίτροποι υλοποιήσουν τις αποφάσεις τους και τερματίσουν τα Εμπιστεύματα. Η Αιτήτρια δεν αξιώνει την καταβολή αποζημιώσεων. Εάν οι Επίτροποι προχωρήσουν στην υλοποίηση της απόφασης τους, το αποτέλεσμα θα είναι στο τέλος της ημέρας μη αναστρέψιμο. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να θεωρηθεί και εν προκειμένω θεωρώ ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Η ικανοποίηση των τριών προϋποθέσεων δεν οδηγεί αυτόματα σε έγκριση της αίτησης. Το Δικαστήριο όπως έχω ήδη αναφέρει, προχωρεί και εξετάζει αν είναι δίκαιο και εύλογο, κάτω από τις περιστάσεις, να εκδώσει και/ή να συνεχίσει το Προσωρινό Διάταγμα αφού λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, και το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience). Έχει λεχθεί ότι η φράση «ισοζύγιο της ευχέρειας» είναι μια ατυχής έκφραση εφόσον το Δικαστήριο ασχολείται με την δικαιοσύνη και όχι την ευχέρεια των διαδίκων. Στην προσπάθεια του να ισοζυγίσει εντελώς αντίθετες θέσεις και αξιώσεις, το καθήκον του Δικαστηρίου είναι να εξετάσει την πιθανότητα επιτυχίας από οιονδήποτε των διαδίκων και να διασφαλίσει ότι τίποτε δεν θα συμβεί κατά την διάρκεια της εκκρεμοδικίας που θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματα του. Αναμφίβολα εντελώς εξωπραγματικές θέσεις και αντιστρατευόμενες στη λογική αξιώσεις, μπορούν και πρέπει να παραγνωρίζονται. Κατά τα άλλα το Δικαστήριο προσπαθεί να εξισορροπήσει τα δικαιώματα των διαδίκων σ΄ αυτό το αρχικό στάδιο. Στην προκειμένη περίπτωση, βάσει των όσων έχω αναφέρει μέχρι τώρα κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της πλευράς της Αιτήτριας. Θα εξετάσω στη συνέχεια την εισήγηση των συνηγόρων των Επιτρόπων, ότι «η Αιτήτρια δεν προέβη σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων». Όπως έχει προαναφερθεί, η έκδοση Προσωρινού Διατάγματος μονομερώς (ex parte), συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί (Βλ. Louis Vuitton v. Δερμοσάκ
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1463). Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (Ubberima Fides)εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Το καθήκον του αιτητή να ενεργήσει απόλυτα καλόπιστα και να αποκαλύψει όλα τα σχετικά γεγονότα πηγάζει και πάλι από τους κανόνες της επιείκειας που επιβάλλουν ότι οποιοσδήποτε έρχεται στο Δικαστήριο και ζητά επιείκεια είναι απαραίτητο να έρθει με καθαρά χέρια. [Γενικός Εισαγγελέας και άλλος (αρ. 2) ν. Σαββίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 349, Resola (ανωτέρω)]. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Έτσι, το καθήκον του αιτητή είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστήριο όταν θα αποφάσιζε κατά πόσον θα ενέκρινε την αίτηση. Δεν εναπόκειται σ΄ αυτόν να κρίνει ποιά έχουν σημασία και ποιά όχι. Στην υπόθεση Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 595 διευκρινίστηκε ότι η μη αποκάλυψη δεν είναι ανάγκη να συνοδεύεται και με πρόθεση εξαπάτησης και ότι η μη αποκάλυψη όλων των αντικειμενικών ουσιωδών λεπτομερειών, καθιστά την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος ακροσφαλή. Κατά συνέπεια, το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Δέστε επίσης Hani Mousa El - Sayegh v. Credit Suisse
(1996)1 Α.Α.Δ. 836, στη σελίδα 847. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Η προαναφερόμενη εισήγηση των Επιτρόπων δεν με βρίσκει σύμφωνη. Τα όσα οι Επίτροποι αναφέρουν ως γεγονότα, τα οποία, κατά την θέση τους δεν απεκάλυψε η Αιτήτρια (τα καταγράφουν και στην Γραπτή τους Αγόρευση) δεν είναι παρά τα επιχειρήματα τους στην θέση της ότι τα Εμπιστεύματα δεν θα πρέπει να τερματιστούν. Επαναλαμβάνω πως στο παρόν στάδιο, το Δικαστήριο δεν θα καταλήξει επί των επιδίκων θεμάτων των Γενικών Αιτήσεων, αλλά εξετάζει μόνο κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων. Για όλους αυτούς τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, βρίσκω ότι και οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32, του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, ικανοποιούνται. Ασκώντας δε την διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω επίσης ότι είναι δίκαιο υπό τις ανωτέρω περιστάσεις, να παραμείνουν σε ισχύ τα Προσωρινά Διατάγματα μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση των Γενικών Αιτήσεων με τους πιο πάνω αριθμούς και τίτλους. Για το ζήτημα των Εγγυήσεων δεν έχω να πω πολλά. Το ζήτημα άπτεται της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως το ύψος της εγγύησης δεν αποτελεί καλό λόγο για την μη έκδοση των διαταγμάτων. Εάν οι Επίτροποι θεωρούν ότι το ποσό αυτό είναι χαμηλό, μπορούν να υποβάλουν σχετική αίτηση, στα πλαίσια της οποίας το Δικαστήριο θα μπορούσε να εξετάσει τυχόν αύξηση της. (Melouskia Commercial Ltd κ.α. v. Chumachenko Alisa κ.α. ECLI: CY: AD: 2014: Α734, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε71/13, ημερομηνίας 30 Σεπτεμβρίου 2014). Δια ταύτα τα Προσωρινά Διατάγματα οριστικοποιούνται. Τα έξοδα των Αιτήσεων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και σε βάρος των καθ΄ων η αίτηση. Τα έξοδα είναι πληρωτέα στο τέλος των υποθέσεων. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο