ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΚ. NASO ELIADOU INSURANCE AGENTS AND CONSULTANTS LTD κ.α. ν. Αναφορικά με την εταιρεία ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΊΑ Η «ΚΕΝΤΡΙΚΗ»

(1)του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 προβλέπει ότι: «Αίτηση στο Δικαστήριο για την εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση.» Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 213

(1)όπως ήταν διατυπωμένο στο αρχικό Αγγλικό κείμενο του Companies Law Cap. 113 (το σχετικό μέρος του οποίου δεν έχει τροποποιηθεί): «An application to the Court for the winding up of a company shall be by petition.» Άρα το διάβημα, η αίτηση, μέσω της οποίας επιδιώκεται η εκκαθάριση εταιρείας έχει τη μορφή petition και δεν εξισούται με αγωγή. Στους περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμούς του 1933 δεν καθορίζεται ο τρόπος και η ακολουθητέα διαδικασία κατά την εκδίκαση ενός winding up petition. Ο Κανονισμός 92 όμως προβλέπει ότι: «Όπου σαυτούς τους κανονισμούς δεν γίνεται πρόνοια σχετικά με οποιοδήποτε ζήτημα που εγείρεται σε διαδικασία εκκαθάρισης, οι κανονισμοί του Δικαστηρίου που διέπουν τες πολιτικές διαδικασίες (περιλαμβανομένων των Κανονισμών Πτώχευσης) θα εφαρμόζονται για το τοιούτο ζήτημα στην έκταση που δεν θα αντίκειται με αυτούς τους κανονισμούς.» Συνεπώς ως προς τη ρύθμιση της διαδικασίας εκδίκασης μιας αίτησης εκκαθάρισης (winding up petition) ανατρέχουμε στις πρόνοιες των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (στη μορφή που εφαρμόζονται σε διαδικασίες που ξεκίνησαν πριν την 1.9.2023) οι οποίοι «εφαρμόζονται για το τοιούτο ζήτημα στην έκταση που δεν θα αντίκειται με αυτούς τους [περί Εταιρειών Κανονισμούς]». Άρα η εφαρμογή των Θεσμών σε περίπτωση που υπάρχει κενό για κάποιο ζήτημα στους περί Εταιρειών (Εκκαθάρισις) Κανονισμούς, δεν είναι καθολική και απόλυτη. Οι διατάξεις των Θεσμών εφαρμόζονται εφόσον αυτές οι διατάξεις συνάδουν με τη φύση και διαδικασία της αίτησης εκκαθάρισης (winding up petition). Εάν αυτό ισχύει στην περίπτωση της Δ. 30, δηλαδή εάν οι διατάξεις της είναι συμβατές με τη διαδικασία και φύση της εκκαθάρισης, τότε στην προκείμενη περίπτωση αυτό θα σήμαινε ότι ο αιτών διάδικος (εδώ ο Μειοψηφών Μέτοχος) όφειλε να εκδώσει κλήση για οδηγίες εντός της ταχθείσας προθεσμίας διαφορετικά να υποστεί τις επιπτώσεις που καθορίζει η Δ. 30. Διαφορετικά η διαδικασία της Δ.30 δεν εφαρμόζεται. Οι πρόνοιες της Δ. 30 εφαρμόζονται σε αγωγές. Κατά την κρίση μου, μια αίτηση εκκαθάρισης (winding up petition) δεν μπορεί να «εξισωθεί» με «αγωγή» με την έννοια που αποδίδεται στον όρο στη Δ.1 Θ. 2 των Θεσμών. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα γιατί τόσο σε σχέση με τη διαδικασία εκδίκασης όσο και επί της ουσίας, η αίτηση εκκαθάρισης (winding up petition) διαφέρει ουσιωδώς από μια αγωγή. Ξεκινώντας από τη διαδικασία εκδίκασης μιας αίτησης εκκαθάρισης (winding up petition), αυτή δεν ακολουθεί τη συνήθη πορεία εκδίκασης μιας αγωγής. Δηλαδή, η εκδίκαση δεν γίνεται με την παράθεση μαρτυρίας και εξέταση και αντεξέταση μαρτύρων. Η εκδίκαση γίνεται στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση (petition) και την ένσταση αντίστοιχα. Όπως εξηγείται στο σύγγραμμα Pennington Company Law, 4η έκδοση, σελ. 698: «The hearing of a winding up petition is held in open court by one of the judges of the Companies Court. The evidence on the hearing consists of the affidavits filed in support of and against the petition, unless the court permits testimony to be given orally. The affidavit verifying the petition is prima facie proof of the facts alleged by it and suffices to prove the petitioner's case unless there are affidavits filed in opposition.» Η προσέγγιση αυτή ακολουθείται και από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Στην απόφαση της σε διαδικασία άδειας για certiorari, η έντιμη κα Σταματίου, Δ. ανέφερε τα εξής: «Η υπό κρίση απόφαση δόθηκε στα πλαίσια αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας. Όπως ορθά υπέδειξε ο κ. Παπαπέτρου κατά την αγόρευσή του ενώπιόν μου προς υποστήριξη της αίτησης, με αναφορά στην απόφαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην Εταιρική Αίτηση 259/89 Επί της αφορώσι την εταιρεία D.J. Demades & Sons Ltd, ημερομηνίας 28.5.1990, η ακρόαση τέτοιων αιτήσεων γίνεται κατά κανόνα στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρούνται. Το απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση στο οποίο με παρέπεμψε, με το οποίο συμφωνώ αναφέρει τα εξής: «Μια Εταιρική Αίτηση ακολουθεί, κατά κανόνα, τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας όταν δεν γίνεται εξειδικευμένη πρόνοια στους περί Εταιρειών (Διάλυσις) Κανονισμούς του 1933-38 (δέστε τον Κανονισμό 92 και την υπόθεση KMC Motors Ltd v. Josephanco Trading and Contracting Company

(1984)1 Α.Α.Δ. 390). Η ιδιαιτερότητα μιας Εταιρικής Αίτησης έγκειται στο μηχανισμό παρουσίασης της με βάση τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ 113 και τους περί Εταιρειών Κανονισμούς του 1951. Η εκδίκαση γίνεται κατά κανόνα με βάση τα γεγονότα που στηρίζουν την Αίτηση και Ένσταση αντίστοιχα όπως πιστοποιούνται από τις Ένορκες Δηλώσεις που τις συνοδεύουν.» (υπογράμμιση δική μου) Επιπρόσθετα, διαβήματα που είναι κατά κανόνα διαθέσιμα στα πλαίσια μιας αγωγής, δεν εφαρμόζονται και καμία σχετικότητα έχουν με την εκδίκαση μιας αίτησης εκκαθάρισης (winding up petition). Σε αυτά τα διαβήματα περιλαμβάνονται π.χ. διαδικασίες αποκάλυψης και επιθεώρησης εγγράφων, παραδοχής γεγονότων, περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών, συνένωσης αγωγών και άλλα ζητήματα για τα οποία μπορούν να δοθούν οδηγίες στα πλαίσια της κλήσης για οδηγίες. Συνεπώς, ως προς τη διαδικασία εκδίκασης, η αίτηση εκκαθάρισης (winding up petition) είναι διακριτή από τη διαδικασία εκδίκασης μιας αγωγής. Πέραν όμως της διαδικασίας, η ίδια η ουσία της αίτησης εκκαθάρισης (winding up petition) είναι ουσιωδώς διαφορετική από την ουσία μιας αγωγής. Σκοπός της εκδίκασης μιας αγωγής είναι, μέσα από την αξιολόγηση της μαρτυρίας, μέσα από την κατάληξη σε ευρήματα ως προς τα γεγονότα και υπαγωγής τους στις νομικές αρχές, το Δικαστήριο να επιλύσει μια διαφορά μεταξύ δύο διαδίκων αποδίδοντας θεραπεία στον αιτών διάδικο εφόσον κριθεί ότι τη δικαιούται. Αντίθετα, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου εκκαθάρισης είναι διαφορετική. Το Δικαστήριο εκκαθάρισης δεν αξιολογεί αντικρουόμενη μαρτυρία για να επιλύσει διαφωνίες για πολύπλοκα, αμφισβητούμενα γεγονότα. Ούτε αποδίδει θεραπεία στον ενάγοντα/αιτούντα διάδικο. Εάν διαπιστώσει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη διάλυση μιας εταιρείας τότε έχει καθήκον να ενεργήσει για την προαγωγή των σκοπών της εκκαθάρισης και όχι για να αποδώσει θεραπεία ή αποζημίωση στον ενάγοντα/αιτούντα διάδικο. Αντίστοιχα αποφασίζοντας κατά πόσο είναι δίκαιο και σύμφωνο με τους κανόνες επιείκειας (just and equitable) να εκκαθαριστεί μια εταιρεία στη βάση του άρθρου 211(στ) του Κεφ. 113, δεν επεμβαίνει στις υποθέσεις της εταιρείας για να επιλύσει τις διαφορές μεταξύ μειοψηφούντων και πλειοψηφούντων μετόχων. Επανέρχομαι στον Κανονισμό 92 των περί Εταιρειών Κανονισμών που προβλέπει ότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας «θα εφαρμόζονται για το τοιούτο ζήτημα στην έκταση που δεν θα αντίκειται με αυτούς τους κανονισμούς». Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, διαδικαστικούς και ουσιαστικούς, κρίνω ότι η Δ. 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν εφαρμόζεται στη ρύθμιση της διαδικασίας εκδίκασης μιας αίτησης εκκαθάρισης (winding up petition). Αυτό καθορίζει και το αποτέλεσμα σε σχέση με το αίτημα που υποβλήθηκε από το συνήγορο της Εταιρείας. Για τους λόγους που εξήγησα, καταλήγω ότι το αίτημα της Εταιρείας δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Παρά το ότι το αίτημα υποβλήθηκε προφορικά, η προώθηση του και η διαδικασία απόφασης επί αυτού έχει δημιουργήσει έξοδα τα οποία κρίνω ορθό, ενόψει του αποτελέσματος, να τα επιβαρυνθεί η πλευρά της Εταιρείας που έχει υποβάλει το αίτημα. Συνεπώς, τα έξοδα που δημιουργήθηκαν συνεπεία του αιτήματος επιδικάζονται υπέρ του Μειοψηφούντος Μετόχου και εναντίον της Εταιρείας, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο