← Κύπρος

Θ. Χ. ν. Μ. Κ. κ.α., Αρ. Αγωγής: 4618/14, 20/12/2023

Θ. Χ. ν. Μ. Κ. κ.α., Αρ. Αγωγής: 4618/14, 20/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 4618/14 ΜΕΤΑΞΥ: Θ. Χ. Ενάγοντα -και-

  1. Μ. Κ.
  2. Δήμου Λευκωσίας Εναγόμενων Ημερομηνία: 20/12/2023 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Πατσαλίδης Για Εναγόμενο 1: κ. Γαβριηλίδης Για Εναγόμενους 2: κα. Λουκαρή ΑΠΟΦΑΣΗ Ενάγων και Εναγόμενος 1 είναι γείτονες. Η κατασκευή οχηματικής διόδου (κοινώς «ράμπας») επί του πεζοδρομίου, μπροστά από το ακίνητο του Ενάγοντα, για τον σκοπό της εξυπηρέτησης της εισόδου στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1, αποτελεί το σημειο τριβής μεταξύ των μερών. Ο μεν Ενάγων υποστηρίζει ότι τούτη η κατασκευή γεννά το αστικό αδίκημα της οχληρίας και επηρεάζει την απόλαυση της ιδιοκτησίας του, με την ανοχή του Εναγόμενου
  3. Ο δε Εναγόμενος 1, αναφέρει ότι νομίμως έχει κατασκευαστεί η οχηματική δίοδος και δεν επηρεάζεται ο Ενάγων ή η ιδιοκτησία του. Οι Εναγόμενοι 2 ισχυρίζονται ότι προέβησαν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, και εν πάση περιπτώσει δεν φέρουν ευθύνη για τα πεζοδρόμια. Αυτή είναι εν πολλοίς η σύνοψη των όσων δικογραφούνται και τελικώς υποστηρίχθηκαν στην υπό εξέταση αγωγή. Για σκοπούς περιορισμού των επίδικων θεμάτων, κρίνεται σκόπιμο να σημειωθεί ότι μέσω των δικογράφων, της αντεξέτασης μαρτύρων, αλλά και των θέσεων που προωθήθηκαν από τους διάδικους κατά τις τελικές τους αγορεύσεις, προκύπτουν παραδεκτά γεγονότα. Αυτά είναι τα ακόλουθα: Α. Η οικία του Ενάγοντα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στα δεξιά της ανεγέρθηκε η οικία του Εναγόμενου 1, της οποίας ο χώρος στάθμευσης βρίσκεται στο σύνορο των κατοικιών των μερών. Έχει δημιουργηθεί κατά την ανέγερση της οικίας του Εναγόμενου 1, οχηματική δίοδος, η οποία βρίσκεται μπροστά από το ακίνητο του, αλλά εκτείνεται και μπροστά από το ακίνητο του Ενάγοντα. Β. Αμφότεροι, Ενάγων και Εναγόμενος 1, σταθμεύουν οι ίδιοι ή μέλη των οικογενειών τους τα οχήματα τους έμπροσθεν των κατοικιών τους εντός του δρόμου. Γ. Μετά από παράπονα και επιστολές του Ενάγοντα, οι Εναγόμενοι 2 απέστειλαν στον Εναγόμενο 1, επιστολή δεικνύοντας πως θα πρέπει να διαμορφώσει την οχηματική δίοδο (Τεκμήριο 16). Ανταλλάχθηκε σωρεία επιστολών μεταξύ του Εναγόμενου 1 και των Εναγόμενων 2, μέχρι και τον Οκτώβριο του 2023 (Τεκμήρια 14 έως 19). Δ. Δεν έχει καταχωρηθεί η όποια προσφυγή σε σχέση με την έγκριση της όποιας άδειας (πολεοδομικής ή οικοδομής), για την ανέγερση του χώρου στάθμευσης του Εναγομένου 1, στο χώρο που έγινε και γειτνιάζει με την οικία του Ενάγοντα. Τα ως άνω καθίστανται και ευρήματα του Δικαστηρίου. Παραμένουν λοιπόν, ως επίδικα, όπως προκύπτει από τα δικόγραφα και την επ' ακροατηρίω μαρτυρία τα εξής: Α. Αν η συμπεριφορά του Εναγόμενου 1, μέσω της κατασκευής οχηματικής διόδου, αλλά και ευρύτερα αποτελεί οχληρία εις βάρος του Ενάγοντα ή αν περιορίζονται και καταπατούνται τα δικαιώματα του τελευταίου. Β. Τις συνέπειες της χρήσης της οχηματικής διόδου για Ενάγοντα και Εναγόμενο 1, αλλά και το τι δημιούργησε την ανάγκη για να κατασκευαστεί η οχηματική δίοδος. Ακόμα αμφισβητείται η νομιμότητα της κατασκευής της. Γ. Ποιος έχει την ιδιοκτησία του πεζοδρομίου και αν υπήρξε η όποια εμπλοκή των Εναγόμενων 2, ως δικογραφείται στις προδικαστικές τους ενστάσεις, παράγραφοι 1 και 2 της Υπεράσπισης τους. Αξίζει να αναφερθεί ότι κατά την έναρξη της ακροάσεως ο συνήγορος του Ενάγοντα ανάφερε ρητώς ότι: η αξίωση έγκειται σε οχληρία που προκλήθηκε από την επιζήμια κατάσταση που προέκυψε από την παράνομη επέμβαση σε πεζοδρόμιο μπροστά από την οικία του Ενάγοντα και τον συνακόλουθο επηρεασμό της ποιότητας της ζωής του. Προς απόδειξη της υπόθεσης του ο Ενάγοντας παρουσίασε τρεις μάρτυρες. Πέραν την μαρτυρίας του ιδίου του Ενάγοντα (ΜΕ 1) κατέθεσε επ' ακροατηρίω η σύζυγος του, Α. Χ. (ΜΕ 2), ως προς την ουσία της υπόθεσης και ο κ. Μάριος Κωνσταντίνου (ΜΕ 3), ο οποίος απλώς κατέθεσε έγγραφα, ως Τεκμήρια. Κατέθεσε ο Εναγόμενος 1 (ΜΥ 1) και προς υποστήριξη της υπεράσπισης του παρουσιάστηκε ως μάρτυρας ο αρχιτέκτονας κ. Σπύρος Πιέρας (ΜΥ 2). Εκ μέρους των Εναγόμενων 2 κατέθεσε ο κ. Σταύρος Ιταλός (ΜΥ 3). Έχει κατατεθεί πληθώρα τεκμηρίων από τους ως άνω μάρτυρες. Είναι όμως άξιο αναφοράς ότι κατατέθηκε σειρά φωτογραφιών, οι οποίες αποτυπώνουν την κατάσταση στον επίδικο τόπο. Αυτές οι φωτογραφίες καθίστανται σημαντικό εργαλείο, αφενός στην κατανόηση της επί τόπου κατάστασης και των συνεπειών της και αφετέρου στην αξιολόγηση εκάστου μάρτυρος ως προς αυτή. Τελικώς κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις από τα μέρη, στις οποίες θα γίνεται αναφορά όπου κριθεί σκόπιμο. Δεν θα παραθέσω τα όσα κατέθεσε ο κάθε μάρτυρας με λεπτομέρεια, αφού το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της διαδικασίας και τα έχω υπόψη μου. Προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας υπόψη τα επίδικα θέματα με σκοπό να καταστεί δυνατή η εξαγωγή διαπιστώσεων αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα και δεδομένα που περιβάλλουν την υπόθεση και που είναι, ακολούθως, καθοριστικά για το αποτέλεσμα (βλ. Barry Wyne v. David Costaki Mavronicola [2009] 1 ΑΑΔ 1138). Ο ΜΕ 1 υπέπεσε σε σωρεία αντιφάσεων, οι οποίες άπτονταν της ουσίας της υπόθεσης του. Στην γραπτή του δήλωση, Έγγραφο Α, στην παράγραφο 6 (βλ. και παρ. 5 της Έκθεσης Απαίτησης), αναφέρεται σε παράνομη επέμβαση επί της εισόδου της οικίας του, χωρίς να έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες στο Νόμο αποστάσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργείται συνεχώς μεγάλος θόρυβος και άμεση εκπομπή καυσαερίων, κατάσταση οχληρή για το σπίτι του που βρίσκεται σε αδιέξοδο. Τούτη την αναφορά του στην κατάσταση οχληρίας μέσω θορύβων και καυσαερίων ήρθε να ανατρέψει την ίδια μέρα της κατάθεσης του Εγγράφου Α, ήτοι κατά την αντεξέταση του. Συγκεκριμένα αντεξεταζόμενος είπε ότι «Τούτη τη στιγμή δεν έχω παράπονο για θόρυβο». Αναλόγως και σε μεταγενέστερη ερώτηση αν σήμερα δημιουργείται θέμα θορύβου και καυσαερίων από τον Εναγόμενο 1, απάντησε «τώρα που μιλάμε δεν είχα κάποιο θέμα για θόρυβο ή κάτι». Ο Ενάγων αναίρεσε κατά την αντεξέταση του, τα όσα είχε καταθέσει στο Έγγραφο Α και αποτελούσαν τη μορφή ουσιαστικά της οχληρίας που επικαλείται. Ενώ στο Έγγραφο Α ρητώς καταγράφεται ότι δημιουργείται θόρυβος και καυσαέρια, τούτο αναιρείται κατά την αντεξέταση, δημιουργώντας καίρια αντίφαση ως προς το βασικότερο ισχυρισμό του Ενάγοντα για οχληρία. Στη συνέχεια ο ΜΕ 1, προσπάθησε να εξηγήσει ότι προηγουμένως υπήρχε, θόρυβος και καυσαέρια, όταν χρησιμοποιείτο μοτοσικλέτα από τον Εναγόμενο
  4. Ο Ενάγων παραδέχθηκε όμως ότι και ο ίδιος έχει δύο μοτοσυκλέτες, ενώ ολόκληρη η οικογένεια του σταθμεύει τα οχήματα της στον δρόμο κατά μήκος της οικίας του. Αυτό παραδέχθηκαν οι ίδιοι (ΜΕ 1 και 2) και προκύπτει από τις φωτογραφίες των Τεκμηρίων 20 και
  5. Γεννάται λοιπόν η εντύπωση ότι ο Ενάγων δείχνει επιλεκτική ευαισθησία. Οι δικές του μοτοσυκλέτες δεν δημιουργούν θόρυβο ή καυσαέρια, ενώ η μοτοσυκλέτα του Εναγόμενου 1, δημιουργεί. Τα δικά του οχήματα, δεν δημιουργούν θόρυβο και καυσαέρια, ούτε επηρεάζουν την απόλαυση της ιδιοκτησίας του, ενώ το όχημα του Εναγόμενου 1 την επηρεάζει. Μάλιστα στις φωτογραφίες Τεκμήρια 20 και 21, αλλά και στις φωτογραφίες Τεκμήρια 3 έως 5 φαίνονται μονίμως οχήματα της οικογένειας του ΜΕ 1 σταθμευμένα στον δρόμο, πολλές φορές παρακωλύοντας και την είσοδο στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου
  6. Καμία, δε, μαρτυρία ως προς τον θόρυβο ή τα καυσαέρια που εκπέμπει έκαστο όχημα δεν παρουσιάστηκε. Ο ΜΕ 1 είπε κατά την αντεξέταση του ότι ο Εναγόμενος 1, αν δεν υπήρχε οχηματική δίοδος, θα επενέβαινε παρανόμως σε πεζοδρόμιο για να εισέλθει στον χώρο στάθμευσης του. Στη συνέχεια, όμως, ο ίδιος παραδέχθηκε ότι για να εισέλθει στον δικό του χώρο στάθμευσης δεν έχει οχηματική δίοδο, με αποτέλεσμα να επεμβαίνει δηλαδή επί του πεζοδρομίου. Άρα παραδέχθηκε ότι παρανομεί με τον τρόπο που κατηγορεί τον Εναγόμενο 1 ότι θα παρανομούσε. Πόσω δε μάλλον εκφέρει παράπονο σε σχέση με την δημιουργία οχηματικής διόδου, την οποία χαρακτηρίζει ως παράνομη επέμβαση στο πεζοδρόμιο. Η οχηματική οδός, όμως, κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί την είσοδο του Εναγόμενου 1 στο χώρο στάθμευσης του, την στιγμή που ο ίδιος ο Ενάγων κάθε φορά που εισέρχεται στο δικό του χώρο στάθμευσης επεμβαίνει επί του πεζοδρομίου, αφού δεν έχει κατασκευάσει οχηματική δίοδο και αναγκαστικά τα οχήματα του ανεβαίνουν στο πεζοδρόμιο για να πετύχουν είσοδο στο χώρο στάθμευσης. Ακόμα όμως και το παράπονο του Ενάγοντα ότι με την δημιουργία της οχηματικής διόδου, διακυβεύεται η ασφάλεια των χρηστών της οικίας του, δεν μπορεί να υποστηριχθεί με τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε. Ο ΜΕ 1 είπε μάλιστα ότι αυτό τον ώθησε να κλείσει την κύρια είσοδο της οικίας του, τοποθετώντας εκεί γλάστρες. Στις φωτογραφίες, όμως, όπως τέθηκαν ενώπιον μου, φαίνεται ότι η οχηματική δίοδος καταλαμβάνει περίπου τον μισό μέρος του πεζοδρομίου, ενώ το υπόλοιπο πεζοδρόμιο, μέχρι την είσοδο της οικίας του Ενάγοντα, δεν αποτελεί οχηματική δίοδο, αλλά κανονικό πεζοδρόμιο (βλ. ενδεικτικά Τεκμήρια 4

(6)και 5 (Α)). Η πορεία των οχημάτων προς το χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1, απαιτεί την στροφή προς τα αριστερά, χρησιμοποιώντας μέρος της οχηματική διόδου, μπροστά από την οικία του Ενάγοντα. Δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ότι χρησιμοποιείται, κατά την στροφή, και μέρος του πεζοδρομίου. Τουναντίον τόσο από ίχνη τροχοπέδησης που φαίνονται επί της οχηματικής διόδου, όσο και από την πορεία που απαιτείται να πάρει το όχημα για να εισέλθει εντός του χώρου στάθμευσης δεν είναι δυνατόν να περάσει από το πεζοδρόμιο, ήτοι πέραν της οχηματικής διόδου. Συνεπώς δεν είναι εφικτό να επισυμβεί αυτό για το οποίο παραπονείται ο ΜΕ 1, ότι δηλαδή οχήματα περνούν μπροστά από την είσοδο του, για να εισέλθουν στο χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου
  1. Κάθε άλλο. Φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση, όπως εξηγήθηκε και από άλλους μαρτυρες, από την είσοδο της οικίας του Ενάγοντα μέχρι την οχηματική δίοδο που χρησιμοποιούν οι χρήστες του χώρου στάθμευσης του Εναγόμενου
  2. Συνεπώς τα παράπονα του Ενάγοντα για έλλειψη ασφάλειας δεν είναι δικαιολογημένα. Αρκεί να αναφερθεί ότι το μόνο παράδειγμα που έδωσε, ο ΜΕ 1 αναφορικά με το θέμα της ασφάλειας, είναι όταν εγγόνι του επιχείρησε να βγει της εισόδου και τότε περνούσε τετράτροχη μοτοσυκλέτα του Εναγόμενου
  3. Για να χτυπηθεί όμως πρόσωπο που εξέρχεται από την οικία του Ενάγοντα, από όχημα που εξέρχεται από το χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1, θα πρέπει το όχημα αντί να πάρει πορεία προς τον δρόμο να συνεχίσει να οδηγείται ευθεία στο πεζοδρόμιο, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν (βλ. Τεκμήριο 5 φωτ. Α). Ούτε ο ΜΕ 1, αλλά ούτε και η 2, δεν κατέθεσαν ότι ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε επί του πεζοδρομίου, παρά την υπερβολή που χαρακτήριζε τη μαρτυρία τους. Από τη μαρτυρία τους προέκυπτε ότι η οχηματική δίοδος χρησιμοποιείται για είσοδο και έξοδο στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1 και ουδέν αναφέρθηκε για οδήγηση επί του πεζοδρομίου. Οξύμωρο είναι δε ότι ο ίδιος ο ΜΕ 1 παραδέχθηκε πως για να σταθμεύσει τα οχήματα της η οικογένεια του στον υπόγειο χώρο στάθμευσης της οικίας του, περνά μπροστά, έξω από την κύρια είσοδο, δια μέσου της αυλής, στο μπροστινό μέρος της οικίας του. Παραπονείται δηλαδή για διακινδύνευση της ασφάλειας των μελών της οικογένειας του, από την έλευση οχήματος του Εναγομένου 1 κάποια μέτρα έξω από την καγκελόπορτα της κύριας εισόδου, ενώ τα οχήματα της ίδιας του της οικογένειας, περνούν δια μέσου της αυλής για να σταθμεύσουν. Κατά την αντεξέταση του, δε, είπε ότι το κακό, εννοώντας ατύχημα, μπορεί να γίνει και με ταχύτητα 0,5 χιλιομέτρου ανά ώρα. Τούτο όμως δεν μπορεί να ισχύει επιλεκτικά μόνο για το γείτονα του που περνά περί τα 2.50 μέτρα μπροστά από την κύρια του είσοδο και όχι για τον ίδιο που περνά με οχήματα δια μέσου της αυλής για να τα σταθμεύσει. Ακόμα αν και ο ΜΕ 1 αναφέρει ότι λαμβάνει μέτρα όταν εισέρχονται οχήματα δικά του στον χώρο, κλείνοντας τις πόρτες ώστε να μην εξέλθουν τα εγγόνια του, για αδιευκρίνιστο λόγο δεν λαμβάνει ανάλογα μέτρα όταν έρχονται οχήματα του Εναγόμενου
  4. Ο ΜΕ 1 στην προσπάθεια του μάλιστα να καταδείξει εγγύτητα των οχημάτων που επιχειρούν να εισέλθουν στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1, παρουσιάζεται σε φωτογραφίες, Τεκμήριο 22, να επιχειρεί επί της οχηματικής διόδου με το αυτοκίνητο του. Ο Ενάγων όμως, στο Τεκμήριο 22, οδηγεί το όχημα του με φορά προς το τοίχο της οικίας του και όχι προς τον χώρο στάθμευσης, όπως πράττουν οι χρήστες του χώρου στάθμευσης. Και πάλι το αυτοκίνητο του δεν περνά μπροστά από την κύρια είσοδο της οικίας του αλλά σε κάποια απόσταση από αυτή. Παρά δηλαδή την επιτηδευμένη προσπάθεια ανάδειξης της οχληρίας και την παραπλανητική εικόνα που επιχειρεί να καταδείξει το Τεκμήριο 22, μέσω της λανθασμένης πορείας του οχήματος που εκεί φαίνεται, και πάλι δεν καταδεικνύεται η όποια διέλευση έμπροσθεν της οικίας του ΜΕ 1 που να δημιουργεί επικίνδυνη κατάσταση, δεδομένης και της μειωμένης ταχύτητας με την οποία σταθμεύουν οχήματα. Η επιλεκτική και απόλυτη στάση του ΜΕ 1, ήταν διάχυτη καθ' όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του. Ενδεικτικά, κατέθεσε φωτογραφίες για να καταδείξει ότι ο Εναγόμενος 1 πολλές φορές σταθμεύει τα οχήματα του με τρόπο που παρακωλύεται η έξοδος των οχημάτων του Ενάγοντα στον δρόμο (βλ. Τεκμήριο 3), αν και δεν προκύπτει ότι αυτή είναι η βάση αγωγής του. Στη συνέχεια όμως παραδέχθηκε ότι έστω εξ ανάγκης και ο ίδιος στάθμευσε με τρόπο που έκλεισε την έξοδο του χώρου στάθμευσης του Εναγόμενου 1, ενώ φωτογραφίες που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο δεικνύουν ότι πράγματι ο Ενάγων και η οικογένεια του παρακωλύουν την έξοδο του Εναγόμενου 1 από τον χώρο στάθμευσης του (βλ. Τεκμήρια 20 και 21). Προβάλλει ως παράπονο του, ότι δεν έλαβε τελική έγκριση για το σπίτι του, λόγω της δημιουργίας της οχηματικής διόδου από τον Εναγόμενο
  5. Παρά ταύτα παραδέχεται ότι δεν έκανε καν αίτηση για να λάβει τέτοια τελική έγκριση. Η αιτιολόγηση της μη αίτησης του είναι ότι οι Εναγόμενοι 2 τον ενημέρωσαν ότι δεν θα εκδοθεί άδεια, λόγω της οχηματικής διόδου και της κατάστασης του πεζοδρομίου, ενώ παρουσιάστηκε όμως μαρτυρία από τον αρμόδιο Δήμο, μέσω του ΜΥ 3, δεν του υποβλήθηκε η θέση αυτή Τελικώς όπως διαφάνηκε από τη μαρτυρία του ΜΕ 1 η διαφωνία του έγκειται στην τοποθέτηση του χώρου στάθμευσης του Εναγόμενου 1 στο σύνορο των οικιών τους και όχι αλλού. Και αυτό γιατί όπως και να επιχειρήσει να σταθμεύσει το όχημα του ο Εναγόμενος, είτε με οχηματική δίοδο είτε χωρίς, από τη στιγμή που ο χώρος στάθμευσης του εφάπτεται της οικίας του Ενάγοντα, θα πρέπει να λάβει ακτίνα στροφής τέτοια χρησιμοποιώντας και μέρος του πεζοδρομίου μπροστά από αυτήν. Όπως καταδείχθηκε όμως, ο Εναγόμενος 1 έλαβε πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής σε σχέση με την κατασκευή του χώρου στάθμευσης σε εκείνο τον χώρο. Αν ο Ενάγοντας έκρινε ότι είχε έννομο συμφέρον θα μπορούσε να προσφύγει εναντίον των εν λόγω αποφάσεων, πράγμα που δεν έκανε και σήμερα οι άδειες αυτές, οι οποίες εγκρίνουν τη δημιουργία χώρου στάθμευσης στο σύνορο των κατοικιών Ενάγοντα και Εναγόμενου 1, απολαμβάνουν το τεκμήριο της νομιμότητας. Ακόμα όμως και για τα λοιπά παράπονα του ο ΜΕ 1 ήταν υπερβολικός, η μαρτυρία του έφερε αντιφάσεις, αφού συνοπτικώς: παραπονείται για θόρυβο και καυσαέρια, χωρίς να προσφέρει σχετική μαρτυρία ενώ αναφέρει ότι σήμερα δεν υπάρχει τέτοιου είδους ενόχληση. Μάλιστα και ο ίδιος με την οικογένεια του χρησιμοποιούν με τον ίδιο τρόπο τα οχήματα τους, σταθμεύοντας μέχρι και 4 οχήματα εντός του δρόμου χωρίς να τον προβληματίζει ο θόρυβος και τα καυσαέρια αυτών. Σε σχέση με την ασφάλεια που διακυβεύεται, όπως αναφέρει, δεν παρουσίασε μαρτυρία που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του. Τουναντίον οι φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν δεικνύουν ότι δεν πλησιάζουν τα οχήματα του Εναγόμενου 1 πέραν του 2,50 μέτρων την είσοδο της οικίας του Ενάγοντα, ενώ η χρήση των οχημάτων του τελευταίου περνά διά μέσου της αυλής της οικίας, δημιουργώντας σοβαρότερο ζήτημα ασφάλειας. Η μαρτυρία της ΜΕ 2 αφενός φέρει αντιφάσεις με τη μαρτυρία του ΜΕ 1 και αφετέρου ήταν εξίσου απόλυτη, άκαμπτη και υπερβολική. Εν πρώτοις στη γραπτή της δήλωση Έγγραφο Β (παρ. 3) αναφέρεται σε πλήρη εξάλειψη του πεζοδρομίου με την κατασκευή της οχηματικής διόδου. Οι ενώπιον μου φωτογραφίες διαψεύδουν αυτή την, τουλάχιστον υπερβολική, αναφορά της ΜΕ
  6. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω η οχηματική δίοδος καταλαμβάνει ένα μέρος του πεζοδρομίου, ενώ το υπόλοιπο μέρος παραμένει κανονικό πεζοδρόμιο μέχρι την το σύνορο της οικίας του Ενάγοντα. Αναλόγως και η θέση της ότι τα οχήματα του Εναγόμενου 1 περνούν μπροστά ακριβώς από την πόρτα της, αντιφάσκει με τις ίδιες της ενώπιον μου φωτογραφίες. Παραπέμπω ξανά στις φωτογραφίες Τεκμήρια 4 (αρ. 6), 5 (Α) και 7 (Ζ), από όπου προκύπτει ξεκάθαρα ότι οχήματα που σκοπό έχουν να σταθμεύσουν στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1, δεν περνούν ακριβώς έξω από την είσοδο της οικίας του Ενάγοντα και της ΜΕ
  7. Στο Έγγραφο Β αναφέρει ότι η ζωή της οικογένειας της έχει καταστεί ένα βάσανο, εξαιτίας της οχηματικής διόδου, περιορίζοντας την ασφαλή και ελεύθερη πρόσβαση στην κατοικία της. Πέραν της δραματοποίησης της κατάστασης, μέσω της αναφοράς σε τεράστια ταλαιπωρία και βάσανο, ούτε η ελεύθερη πρόσβαση στην κατοικία τους επηρεάστηκε. Όπως παραδέχθηκε και ο ΜΕ 1 το πεζοδρόμιο υφίσταται και χρησιμοποιείται από όλο τον κόσμο. Όπως μπορεί, δύναται, να το χρησιμοποιεί η ΜΕ 2 και η οικογένεια τους, μπορούν να το χρησιμοποιούν και οι υπόλοιποι γείτονες τους. Δεν θα ήταν άλλωστε δυνατόν ο όποιοσδήποτε να εισέλθει σε χώρο στάθμευσης χωρίς να περνά από πεζοδρόμιο, το οποίο βρίσκεται έμπροσθεν των σπιτιών τους. Η αναφορά της, δε, στο ότι κατέστη η γειτονιά τους δρόμος διερχόμενων οχημάτων, αντιφάσκει τόσο με την παραδοχή του ΜΕ 1 ότι όλη η γειτονιά σταθμεύει τα οχήματα της μέσα στο αδιέξοδο, όσο και με τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν και σαφώς δεικνύουν ότι όλη η οικογένεια της ΜΕ 1 και 2, σταθμεύει στον δρόμο. Η ίδια, δε, παραδέχτηκε ότι πάντα σταθμεύει στον δρόμο, ενώ από τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν (Τεκμήριο 20) προκύπτει σε πολλές περιπτώσεις να σταθμεύει με τρόπο που να εμποδίζει την έξοδο οχημάτων του Εναγόμενου 1 από τον χώρο στάθμευσης. Δηλαδή μέσω της μαρτυρίας της η ΜΕ 2 έδιδε την εντύπωση ότι είναι η ίδια η γειτνίαση που την ενοχλεί, αφού είχε πρόβλημα ακόμη και με την διέλευση οχημάτων τρίτων από την περιοχή. Η ΜΕ 2 πέραν των ως άνω είχε και ειρωνική, καυστική διάθεση, πλην όμως άνευ ουσίας και περιεχομένου. Ειδικότερα σε δύο περιπτώσεις αντί απαντήσεως επικαλέστηκε τα Θεία («Α Παναγία μου», «κύριε ελέησον»), υπονοώντας ότι δεν έχουν βάση οι ερωτήσεις που της γίνονταν, ενώ άπτονταν της ουσίας των ισχυρισμών της. Σε άλλη περίπτωση, κατά την αντεξέταση της από την συνήγορο των Εναγομένων 2, απάντησε ότι «εννοείται ότι για να έχεις parking πρέπει να έχει και ράμπα», ενώ στη συνέχεια παραδέχθηκε ότι η ίδια στην οικία που διαμένει με τον Ενάγοντα έχουν χώρο στάθμευσης αλλά όχι οχηματική δίοδο. Τούτη η στάση της καταδεικνύει μάρτυρα που ήρθε στο Δικαστήριο με απόλυτες, άκαμπτες θέσεις, αναγνωρίζοντας το δίκαιο της, χωρίς όμως να μπορεί να ακούσει ή έστω να αναλογιστεί την άποψη της άλλης πλευράς. Παρά το γεγονός ότι κάθε επιχείρημα της κατέρρεε στην αντιπαράθεση του με τη λογική και τα τεκμήρια που κατέθετε ακόμη και η ίδια, η στάση της δεν αλλοιωνόταν και επέμενε φορτικά χωρίς να επεξεργάζεται καν το τι της υποβάλλεται, αν αυτό δεν συνήδε με τις θέσεις της. Η μαρτυρία της δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ο ΜΕ 3, είναι δικηγόρος, και υπήρξε τυπικός μάρτυρας, αφού προσήλθε για να καταθέσει συγκεκριμένα έγγραφα, χωρίς να αντεξεταστεί ουσιαστικά. Ειδικότερα, κατέθεσε δύο επιστολές της Επιτρόπου Διοικήσεως ημ. 7/6/2013 και 15/11/2013, Τεκμήρια 8 και 9 αντιστοίχως. Τα Τεκμήρια 8 και 9 αποτελούν απάντηση σε επιστολές που στάλθηκαν από τον Ενάγοντα, αφού είχε αποταθεί στους Εναγόμενους 2 κατά την κατασκευή της οχηματικής οδού και δεν είχε λάβει απάντηση. Στο Τεκμήριο 8 διαβάζουμε τα εξής από την Επίτροπο: «Πρόσφατα ο Κλάδος Ελέγχου της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου, διενήργησε επιτόπιο έλεγχο στο τεμάχιο αρ. 1024 και διαπιστώθηκε ότι η διαμόρφωση της πρόσβασης προς το χώρο στάθμευσης στο τεμάχιο με αρ. 1024 έγινε χωρίς να ζητηθούν οι οδηγίες του Δήμου, παρόλο ότι υπήρχε σχετικός όρος στην πολεοδομική άδεια. Η πρόσβαση επηρεάζει μεγάλο τμήμα του πεζοδρομίου μπροστά από το τεμάχιο με αρ. 1024, καθώς και τμήμα του πεζοδρομίου μπροστά από το παρακείμενο τεμάχιο του παραπονούμενου, όπου ενδέχεται να έχουν γίνει παράνομες επεμβάσεις με αποτέλεσμα τον δυσμενή επηρεασμό των ανέσεων του» Στο Τεκμήριο 9 αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι παρεμποδίζεται η ασφαλής είσοδος στην κατοικία του και εγείρονται ζητήματα ασφαλείας για τα άτομα που βρίσκονται στην αυλή της κατοικίας δεν είναι αβάσιμος. Είναι αντιληπτό ότι οι επιστολές αυτές αποτελούν τη γνώμη της Επιτρόπου. Οι δηλώσεις επ' αυτών όμως δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές γιατί καταλήγουν σε έσχατο συμπέρασμα. Υποκαθιστούν το ρόλο του Δικαστηρίου και καταφαίνονται επί επίδικου ζητηματος, χωρίς καν να τεθούν υπό τη βάσανο της αντεξέτασης. Όπως νομολογήθηκε στην πρόσφατη Κωνσταντινου κ.α. ν. Αστυνομιας, Ποινική Έφεση Αρ. 217/2019, 218/2019, 1/2/2022 «Τα έσχατα συμπεράσματα (ultimate issues) επαφίενται στην αποκλειστική κρίση του Δικαστηρίου». Επιπλέον αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία, αφού αφορούν δηλώσεις τρίτου που μεταφέρονται στο Δικαστήριο. Ακολούθως οι διαπιστώσεις επί των Τεκμηρίων 8 και 9, δεν έλαβαν υπόψη, την όποια θέση του Εναγόμενου, όπως είχε την ευχέρεια να πράξει το Δικαστήριο. Η όποια παρεμπόδιση της απόλαυσης, όπως διαπιστώνεται, παραμένει αναιτιολόγητη και, με κάθε σεβασμό, παραγνωρίζει μια σειρά από νομικές αρχές που θα αναλυθούν κατωτέρω. Στη βάση λοιπόν του άρθρου 27 του Κεφαλαίου 9, και ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο μέσα στο οποίο στάλθηκε η επιστολή και το ότι δεν διευκολύνεται η ορθή αξιολόγηση της βαρύτητας της μαρτυρίας μέσω των Τεκμηρίων 8 και 9, το περιεχόμενο τους δεν μπορεί να υιοθετηθεί από το Δικαστήριο. Ο ΜΥ 1 στην γραπτή του δήλωση Έγγραφο Γ καταγράφει το ιστορικό της ανέγερσης της οικίας του, ενώ κατέθεσε ως τεκμήρια, άδειες και τίτλο ιδιοκτησίας (Τεκμήρια 11 έως 13). Η κίνηση εντός και εκτός του χώρου στάθμευσης γίνεται με μηδενική ταχύτητα, αφού αναμένεται να ανοίξει το ηλεκτρικό κάγκελο για να εισέλθουν στον χώρο στάθμευσης, έτσι δεν διακυβεύεται η ασφάλεια του οποιουδήποτε, ούτε εκπέμπεται θόρυβος ή καυσαέρια. Η κατασκευή οχηματικής διόδου μπροστά από το ακίνητο του Ενάγοντα ήταν αναγκαία για να εισέρχεται στον χώρο στάθμευσης της οικίας του ο ΜΥ
  8. Χωρίς τη δημιουργία αυτής θα παρέμενε το πεζοδρόμιο με τέτοιο τρόπο κατασκευασμένο, που θα δημιουργούσε φθορά στα οχήματα του. Ανέφερε ότι αν και η θέση των Εναγόμενων 2 ήταν ότι κατασκευάστηκε η οχηματική δίοδος κατά παράβαση των οδηγιών του Δήμου, ακολούθησε σωρεία αλληλογραφίας μεταξύ τους (βλ. Τεκμήρια 14 έως 19) αλλά και επιθεωρήσεων ώστε να επιλυθεί το ζήτημα. Οι ως άνω θέσεις του ΜΥ 1 υπήρξαν απολύτως λογικές, συνάδουσες με τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν και δεν πλήγηκαν κατά την αντεξέταση του. Συγκεκριμένα αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι είχε ένα αυτοκίνητο τύπου SUV το οποίο στάθμευε στον χώρο στάθμευσης του και ο Ενάγων με την οικογένεια του στάθμευαν με τρόπο που να τον παρεμποδίζουν να εξέλθει, εκδικητικά, ως εμφαίνεται και στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου
  9. Μετά από καταγγελία του στην Αστυνομία, σταμάτησαν να τον παρεμποδίζουν. Παρά ταύτα παραδέχτηκε ότι και η οικογένεια του σταθμεύει οχήματα στον δρόμο. Αντεξετάστηκε επί του Τεκμηρίου 22 και κατέδειξε εκείνο που ακριβώς φαίνεται επ αυτού. Τον Ενάγοντα να οδηγεί με πορεία προς τον τοίχο της οικίας του και όχι προς τον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1, μόνο και μόνο για να καταδείξει έλευση οχημάτων σε κοντινή απόσταση από την οικία του, στην προσπάθεια στάθμευσης. Ο ΜΥ 1 δεν μπορούσε να απαντήσει για ζητήματα που αφορούσαν την ανέγερση της οικίας του και τα έγγραφα που κατέθεσε σχετικά ο αρχιτέκτονας του. Προς τούτο παρουσιάστηκε η μαρτυρία του ίδιου του αρχιτέκτονα, του ΜΥ
  10. Ο ΜΥ 1 ήταν γενικότερα ειλικρινής, απαντούσε τεκμηριωμένα και επεξήγησε επακριβώς το πως βιώνει τη γειτνίαση. Επεξήγησε λεπτομερώς την ανάγκη για ανέγερση κατοικίας επί του ακινήτου του, το που τοποθετήθηκε ο χώρος στάθμευσης και εγκρίθηκε από τις αρμόδιες αρχές και τελικά την ανέγερση του, όπως και την ανάγκη κατασκευής οχηματικής διόδου. Δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις, ενώ χωρίς να είναι απόλυτος δεν απαντούσε σε ερωτήσεις που αφορούσαν εξειδικευμένα ζητήματα. Ο ΜΥ 2, αρχιτέκτονας, στην γραπτή του δήλωση Έγγραφο Δ καταγράφει τη διαδικασία ετοιμασίας και κατάθεσης του Εντύπου Αυτοελέγχου, στη βάση της Εντολή 1/2008 (Τεκμήριο 28). Τούτο είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί έρχεται να καλύψει την υποβολή στον Εναγόμενο 1 ότι δεν είχε κατατεθεί τέτοιο έντυπο αυτοελέγχου. Η θέση των δικηγόρων του Ενάγοντα άλλαξε στη συνέχεια, υποβάλλοντας στον ΜΥ 2 ότι το έντυπο αυτοελέγχου θα έπρεπε να κατατεθεί στη βάση της Εντολή 1 /2011 (Τεκμήριο 29). Ακόμα όμως και αν δεχθώ τη θέση αυτή, όπως είναι ξεκάθαρο από το Τεκμήριο 29, με αυτό ακυρώνεται μόνο η 3η παράγραφος του Τεκμηρίου
  11. Τα απαιτούμενα έντυπα όπως επισυνάπτονται στα Τεκμήρια 28 και 29, σε ότι αφορά τους χώρους στάθμευσης παραμένουν ταυτόσημα. Εν πάση περιπτώσει οι Εναγόμενοι 2 δέχθηκαν το σχετικό Έντυπο (Τεκμήριο 23) και εξέδωσαν την Άδεια Οικοδομής Τεκμήριο 30, χωρίς να αναφερθούν σε ότιδήποτε αφορά νέα Εντολή. Ο ΜΥ 2 μάλιστα παρέδωσε σειρά σχεδίων. Παρέδωσε τα σχέδια που ετοιμάστηκαν από τον ίδιο και κατατέθηκαν για τους σκοπούς της έκδοσης της άδειας από τους Εναγόμενους, Τεκμήριο
  12. Προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου κατέθεσε και σχέδια, Τεκμήριο 27, τα οποία ετοίμασε ο ίδιος και αντικατοπτρίζουν την κατάσταση πραγμάτων όπως υφίσταται σήμερα, με αναφορά στην έκταση των οχηματικών διόδων μπροστά από τα ακίνητα των διαδίκων. Εξήγησε ότι η επίδικη οχηματική δίοδος καταλαμβάνει μήκος 1.50 μ. και βάθος 0.80 μ. μπροστά από το ακίνητο του Εναγόμενου. Αναφέρθηκε επίσης στη Νομοθεσία που προβλέπει το πλάτος του πεζοδρομίου σε αδιέξοδα, για να καταδείξει ότι δεν έχει περιοριστεί το πλάτος του πεζοδρομίου μπροστά από την οικία του Ενάγοντα, πέραν του επιτρεπόμενου. Από τη μαρτυρία του ΜΥ 2 κατέστησαν σαφή συγκεκριμένα στοιχεία. Ο ΜΥ 2 είναι έμπειρος αρχιτέκτονας, που ασκεί το επάγγελμα για 36 έτη, χωρίς να αμφισβητηθεί η επάρκεια, εμπειρία ή γνώση του. Οι Εναγόμενοι 2 εξέδωσαν άδεια οικοδομής σε σχέση με την τοποθέτηση του χώρου στάθμευσης στη συμβολή των σπιτιών Ενάγοντα και Εναγόμενους. Για την διευκόλυνση της εισόδου στον χώρο στάθμευσης έγινε οχηματική δίοδος, ως προβλέπεται στην Εντολή 1/2008, Τεκμήριο
  13. Σημαντική ήταν η επισήμανση του ΜΥ 2, σε σχέση με το Τεκμήριο
  14. Το εν λόγω Τεκμήριο αποτελεί επιστολή των Εναγόμενων 2 στον Εναγόμενο 1, ημερομηνίας 10/3/
  15. Εκεί αναφέρεται ότι υπήρχε πρόνοια εντός της Άδειας Οικοδομής, Τεκμήριο 12, ότι προτού γίνει η όποια εργασία επί πεζοδρομίου, θα έπρεπε να ληφθούν οδηγίες από τον Κλάδο Μελετών της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Λευκωσίας. Κάτι τέτοιο, όπως παραδέχθηκε και ο ΜΥ 2, δεν έγινε. Δηλαδή δεν ζητήθηκαν σχετικές οδηγίες από την Αρμόδια Υπηρεσία των Εναγόμενων 2 πριν την κατασκευή της οχηματικής διόδου. Παρά ταύτα οι Εναγόμενοι 2, στο Τεκμήριο 16, επισυνάπτουν σχέδιο για τη διαμόρφωση του πεζοδρομίου. Ο ΜΥ 2 σε σχέση με αυτό το σχέδιο επεσήμανε ότι αντιβαίνει με τις σχετικές Εντολή 1 του 2008, Τεκμήριο 28, και συγκεκριμένα την τελευταία σελίδα όπου αναφέρονται τα τόξα στροφής, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να οδηγηθεί το αυτοκίνητο στον συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης. Επίσης εκεί καθορίζεται το ελάχιστο πλάτος της οχηματικής διόδου στο σημείο 7 (ζ) των Εντολών 1/2008 και 1/2011, Τεκμήρια 28 και
  16. Γεννάται λοιπόν υποχρέωση στον Αιτητή να καθορίσει το πλάτος και την κλίση της οχηματικής διόδου που θα οδηγεί στον χώρο στάθμευσης του, ώστε ακριβώς να μην περνά πάνω από πεζοδρόμιο και να επιβαρύνει τόσο το όχημα του όσο και το ίδιο το πεζοδρόμιο. Γι' αυτό μετά την επιστολή Τεκμήριο 16, ακολούθησε η απάντηση των δικηγόρων του Εναγόμενου, Τεκμήριο 17 και η λοιπή αλληλογραφία. Ιδιαίτερα σημαντική, δε, είναι η θέση του ΜΥ 2, ότι δηλαδή η απόσταση της ακτίνας κίνησης οχήματος που επιχειρεί να σταθμεύσει στο σπίτι του Εναγόμενου 1 από το τεμάχιο του Ενάγοντα, είναι 2.48 μ. Στη βάση αυτής της μαρτυρίας του ΜΥ 2 ο Ενάγων απολαμβάνει χώρο περί τα 2.5 μέτρα από την είσοδο της κατοικίας του μέχρι τον χώρο που επιχειρεί στάθμευση ο Εναγόμενος
  17. Έτσι καταρρίπτεται η θέση του Ενάγοντα ότι τα οχήματα του Εναγόμενου 1 περνούν ακριβώς έξω από την κατοικία του. Δεν μπορώ, δε, να συμφωνήσω με τη θέση που υποβλήθηκε από τον κ. Πατσαλίδη στον ΜΥ 2, ότι δηλαδή τα σχέδια του, Τεκμήρια 26 και 27, δεν συνάδουν με τις φωτογραφίες. Τούτο αιτιολογείται στη γραπτή αγόρευση του Ενάγοντα με εκτενείς αναφορές στο Τεκμήριο
  18. Το εν λόγω Τεκμήριο αποτυπώνει την κατάσταση που επικρατούσε κατά την κατασκευή της οχηματικής διόδου. Ο ΜΥ 2 από την άλλη αποτύπωσε την τελική κατάσταση όπως διαμορφώθηκε μετά την ολοκλήρωση των εργασιών. Ουδεμία, δε, μαρτυρία δόθηκε σε σχέση με τις σχετικές αποστάσεις, όπως έστω φαίνονται στο Τεκμήριο 7 ή για την ακτίνα στροφής οχήματος για να εισέλθει στο χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου
  19. Από την άλλη ο ΜΥ 2 εξήγησε επακριβώς με τα σχέδια του σε συνάρτηση με τις φωτογραφίες, την απόσταση που καταλαμβάνει η οχηματική δίοδος και την περαιτέρω απόσταση της φάρσας λίνιας, του μέρους της οχηματικής διόδου που το πεζοδρόμιο έρχεται στο φυσιολογικό του ύψος. Δεν παρουσιάστηκε, δε, άλλος μαρτυρίας πέραν του ΜΥ 2, σε σχέση με τις υποχρεώσεις κατάθεσης εντύπων αυτοελέγχου ή το τι απαιτείται σε σχέση με την κατασκευή οχηματικής διόδου. Εν πάση όμως περιπτώσει οι τεκμηριωμένες τοποθετήσεις του, οι σαφείς θέσεις του, η επεξήγηση των επίδικων ζητημάτων με ενάργεια και η αποτυχία ουσιαστικής αμφισβήτησης των θέσεων του, οδηγούν σε αποδοχή της μαρτυρίας του. Ο ΜΥ 3 μέσω της γραπτής του δήλωσης Έγγραφο Ε κατέγραψε το ιστορικό του ακινήτου όπου έχει ανεγερθεί η οικία του Εναγόμενου
  20. Τις προηγούμενες άδειες που εκδόθηκαν, όπως και την διαδικασία της υποβολής εντύπου αυτοελέγχου, στη βάση του Τεκμηρίου
  21. Σημείωσε ότι μετά την κατάθεση του εντύπου αυτοελέγχου η αρμόδια αρχή δεν φέρει ευθύνη επιτόπιας εξέτασης. Αναφέρεται στο Έγγραφο Ε, ότι το πεζοδρόμιο επί των επίδικων ακινήτων είχε κατασκευαστεί από το
  22. Όταν περιήλθε στην αντίληψη των Εναγόμενων 2 η διαφορά Ενάγοντα και Εναγόμενου 1, απέστειλαν σχετική επιστολή στους δικηγόρους του πρώτου, ενώ με επιστολή τους ημ. 6/2/2020 καλούσαν τον Εναγόμενο 1 να επιλύσει συγκεκριμένα ζητήματα, όπως και την κατασκευή της επίδικης οχηματικής διόδου. Βέβαια από τα ενώπιον μου Τεκμήρια προκύπτει ότι ακολούθησε σωρεία αλληλογραφίας, σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα (Τεκμήρια 14 έως 19). Κατέθεσε Πιστοποιητικό Μη Εξουσιοδοτημένων Εργασιών, ως Τεκμήριο 34, ημερομηνίας 8/7/2020, όπου ως μια από τις μη εξουσιοδοτημένες ενέργειες καταγράφεται η οχηματική δίοδος. Ο ΜΥ 3 ήταν ιδιαίτερα ειλικρινής. Για όσα ζητήματα είχε γνώση και ενέπιπταν εντός των αρμοδιοτήτων του κατέθεσε και ήταν ακριβής. Λόγω όμως της σύνθεσης και του διαμοιρασμού των εξουσιών στους Εναγόμενους 2, δεν μπορούσε να απαντήσει σε σειρά σημαντικών ζητημάτων. Ειδικότερα δεν ήταν ο ίδιος που συνέταξε το σχέδιο του Τεκμηρίου 16, αλλά ερωτηθείς απάντησε ειλικρινώς ότι η οχηματική οδός όπως εκεί φαίνεται δεν έχει αρκετό πλάτος για να μπορεί όχημα να σταθμεύσει στον χώρο στάθμευσης της οικίας του Εναγόμενου
  23. Οφείλω να σημειώσω ότι πολλής λόγος έγινε για τον όρο 9 της άδειας οικοδομής, Τεκμήριο
  24. Εκεί αναφέρεται ότι» «Σε όλο το μήκος της πρόσοψης του τεμαχίου επί του δημόσιου δρόμου να κατασκευαστεί πλακόστρωτο πεζοδρόμιο και οχετος ομβρίων υδάτων - όπου χρειάζεται- σύμφωνα με οδηγίες που θα πρέπει να ζητηθούν πριν από τη διεξαγωγή της εργασίας, από τον Κλάδο Μελετών της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου.» Αυτός ο όρος, όπως ανέφερε ο ΜΥ 2 είναι γενικός όρος και μπαίνει στις άδειες οικοδομών. Εν προκειμένω όμως όπως ο ίδιος ο ΜΥ 2 παραδέχθηκε υπήρχε ήδη πεζοδρόμιο. Δηλαδή δεν γεννάτο η ανάγκη κατασκευής του όπως προβλέπει ο σχετικό όρος. Εκείνο που κατέστη επάναγκες ήταν η δημιουργία οχηματικής διόδου, τροποποιώντας το υφιστάμενο πεζοδρόμιο. Για αυτή την τροποποίηση δεν γίνεται λόγος στον συγκεκριμένο όρο. Τουναντίον η αναφορά αφορά πεζοδρόμιο και οχετο ομβρίων υδάτων - όπου χρειάζεται, χωρίς να περιλαμβάνει την κατασκευή οχηματικής διόδου αντί πεζοδρομίου. Δηλαδή αν και διευκρινίζεται ποιες κατασκευές απαιτούν την προηγούμενη άδεια των Εναγομένων 2, η τροποποίηση του πεζοδρομίου ή η κατασκευή οχηματικής διόδού δεν περιλαμβάνονται, με αποτέλεσμα να μην γεννάται και η υποχρέωση προηγούμενης λήψης οδηγιών. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο ΜΥ 2 ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε από τους δικηγόρους του Ενάγοντα, ενώ στις αγορεύσεις τους εισηγούνται ότι ήταν καθ' όλα αξιόπιστος. Παρέμεινε δηλαδή αναντίλεκτη η θέση του ότι οι Εναγόμενοι 2 προέβησαν σε όλα τα απαραίτητα διαβήματα για να επιλύσουν τη διαφορά Ενάγοντα και Εναγόμενου
  25. Προέβησαν στην αποστολή πλήθους επιστολών και στην διενέργεια επιτόπιων ελέγχων, αν και δεν όφειλαν και έλαβαν όλα τα μέτρα για την εξάλειψη του όποιου παραπόνου. Τούτες οι θέσεις είναι ουσιώδης και παρέμειναν αναντίλεκτες, χωρίς να αμφισβητηθούν ή έστω να τεθεί κάποια διαφοροποιημένη θέση, για να δοθεί και η ευχέρεια τοποθέτησης στον μάρτυρα. Επομένως κρίνεται ότι αυτή η μη αντεξέταση επί καίριων τοποθετήσεων του ΜΥ 2, καθιστά αποδεκτές τις εν λόγω θέσεις του (Adidas v. Jonitexo [1987] 1 C.L.R. 383, Σκάρος Δημήτρης ν. Πάμπου Xριστοδούλου κ.ά. [1998] 1 ΑΑΔ 291). Στη βάση των ως άνω γίνονται τα ακόλουθα ευρήματα: Ο Εναγόμενος 1 έλαβε άδεια για να ανεγείρει την κατοικία του επί ακινήτου ιδιοκτησίας του (Τεκμήριο 13), στον αδιέξοδο δρόμο που είχε την κατοικία του ο Ενάγοντας. Δυνάμει των αδειών, Τεκμήρια 11 και 12 και των σχετικών εγκεκριμένων σχεδίων, Τεκμήριο 25, ο χώρος στάθμευσης της οικίας του Εναγόμενου 1 έπρεπε να ανεγερθεί στο σύνορο των δύο ακινήτων. Προς το σκοπό αυτό ετοιμάστηκε οχηματική δίοδος αντί πεζοδρομίου, η οποία καταλαμβάνει μέρος του πεζοδρομίου, μπροστά από το ακίνητο του Ενάγοντα. Ο Ενάγων είχε διαμαρτυρηθεί στους Εναγόμενους 2 από το στάδιο της κατασκευής της οχηματικής οδού, η οποία τελικώς ολοκληρώθηκε. Καταλαμβάνει χώρο 1.50 μ. μήκος και 80 μέτρα βάθος. Η απόσταση της ακτίνας κίνησης οχήματος που επιχειρεί να σταθμεύσει στο χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1 από το τεμάχιο του Ενάγοντα, είναι 2.48 μ. Η χρήση της οχηματική οδού γίνεται με μειωμένη ταχύτητα, αφού το όχημα που επιχειρεί εκεί εισέρχεται σε χώρο στάθμευσης. Οι Εναγόμενοι 2 με σειρά επιστολών τους και επιτόπιους ελέγχους επιχείρησαν να επιλύσουν την διαφορά μεταξύ Ενάγοντα και Εναγόμενου
  26. Η θέση τους, όμως, σε σχέση με την διαμόρφωση της οχηματικής οδού, ως εμφαίνεται στο Τεκμήριο 16, αφενός δεν συνάδει με την Εντολή, Τεκμήριο 28 που και οι ίδιοι επικαλούνται και αφετέρου δεν είναι λειτουργική λύση ως και ο μοναδικός μάρτυρας που παρουσίασαν παραδέχτηκε. Είναι όμως γεγονός ότι εκδόθηκε πιστοποιητικό μη εξουσιοδοτημένων εργασιών και για την επίδικη οχηματική δίοδο. Ως προς τη νομική βάση της αγωγής, υπήρξε ξεκάθαρη τοποθέτηση του δικηγόρου του Ενάγοντα κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας ότι νομική βάση αποτελεί η «οχληρία που προκλήθηκε εις στον πελάτη μας, η επιζήμια κατάσταση που προέκυψε από την παράνομη επέμβαση σε πεζοδρόμιο μπροστά από την οικία του» και ο συνακόλουθος «επηρεασμός» της ποιότητας ζωής του Ενάγοντα. Παρά ταύτα κατά τις αγορεύσεις (σελ. 16) εγέρθηκαν ζητήματα παραβίασης θέσμιου καθήκοντος από τους Εναγόμενους 2, ενώ δικογραφείται και παραβίαση του δικιαώματος του Ενάγοντα ως προνοείται στα άρθρα 23 και 28 του Συντάγματος και το άρθρο 1 του 1ου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Αναφορικά με τη δικογραφημένη θέση περί παράνομης επέμβασης, είναι θεμελιωμένο ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης όπως προνοείται από το Άρθρο 43
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου στρέφεται εναντίον της κατοχής ακίνητης περιουσίας και σκοπός του είναι η προστασία τέτοιας κατοχής (Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Σταύρου (κατά κόσμο Μιχαλάκης Σταυρού) και Άλλοι ν. Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Αβδελλερού Λάρνακος διά της Ηγουμένης Αυτής Μαρκέλλας Μοναχής [2014] 1 ΑΑΔ 319). Η απόδειξη ιδιοκτησίας αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κατοχής εκτός αν προκύπτει από μαρτυρία ότι την κατοχή την έχει άλλος (Γλυκύς Kώστας ν. Iεράς Mονής Mαχαιρά [1999] 1 ΑΑΔ 654). Εν προκειμένω είναι σαφές ότι ο Ενάγων δεν είναι ο ιδιοκτήτης του πεζοδρομίου επί του οποίου κατασκευάστηκε η οχηματική δίοδος. Επίσης δεν αποδείχθηκε ότι είναι ο κάτοχος του, ή έστω κάτοχος που δύναται να ενάγει, στη βάση του άρθρου 43 του Κεφαλαίου 148, αφού όπως και ο ίδιος ο Ενάγων είπε, το πεζοδρόμιο είναι για όλο τον κόσμο. Περαιτέρω επεξήγηση της νομικής διάστασης των πεζοδρομίων γίνεται κατωτέρω. Επομένως δεν μπορεί ο Ενάγων να προωθεί βάση αγωγής για παράνομη επέμβαση. Αναφορικά με την παράβαση θέσμιου καθήκοντος των Εναγόμενων 2, όπως την επικαλείται μέσω της αγόρευσης του ο Ενάγων, αυτή δεν δικογραφείται. Επί της Έκθεσης Απαίτησης προκύπτει ότι ο Ενάγων αποτάθηκε με επιστολές στους Εναγόμενους 2, αλλά αυτοί δεν ανταποκρίθηκαν (παρ. 6) και ότι ανέχτηκαν την «παρανομία» του Εναγόμενου 1 (παρ. 12). Δεν αναφέρεται το δικόγραφο του Ενάγοντα ρητώς σε παράβαση καθήκοντος, ούτε προκύπτουν σχετικές λεπτομέρειες. Όπως έχει νομολογηθεί οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας απαιτούν με τη Δ.19 θ.13, την ιδιαίτερη δικογράφηση των λεπτομερειών που αφορούν την παραβίαση των νομίμων καθηκόντων (Μ.Σ. Ιακωβίδης & Σία και Άλλες ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας [2015] 1(Β) Α.Α.Δ. 1593, ECLI:CY:AD:2015:A509, 1628). Στην Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα όχι μόνο δεν υπάρχουν λεπτομέρειες παράβασης καθήκοντος, αλλά τέτοια παράβαση δεν αναφέρεται ρητώς. Συνεπώς δεν δίδεται και η ευχέρεια στους Εναγόμενους 2 να απαντήσουν δεόντως, σε σχέση με αυτή τη νομική βάση. Νομική βάση της οποίας η ιδιαιτερότητα έχει τονιστεί επανειλημμένως, γι' αυτό απαιτείται προσεκτική και ιδιαίτερη δικογράφηση, μέσω λεπτομερειών. Ακόμα όμως και αν υπήρχε τέτοια δικογράφηση, παρέμεινε αναντίλεκτη η θέση των Εναγόμενων 2 μέσω του ΜΥ 3 ενώ δεν του έγινε ούτε μια ερώτηση αντεξέτασης. Έτι δε περισσότερο, κατά την εισήγηση των δικηγόρων του Ενάγοντα (βλ. σελ. 13 της αγόρευσης), ήταν αξιόπιστη η μαρτυρία του ΜΥ 3. Ο εν λόγω μάρτυρας υπήρξε απόλυτος ότι οι Εναγόμενοι 2 προέβησαν σε όλα τα απαραίτητα διαβήματα για να επιλύσουν τη διαφορά Ενάγοντα και Εναγόμενου 1. Προέβησαν στην αποστολή πλήθους επιστολών και στην διενέργεια επιτόπιων ελέγχων, αν και δεν όφειλαν και έλαβαν όλα τα μέτρα για την εξάλειψη του όποιου παραπόνου. Επομένως δεν προκύπτει η από μέρους των Εναγόμενων 2 παράβαση του όποιου θέσμιου καθήκοντος. Πολλής λόγος έγινε για την ιδιοκτησία και την αρμοδιότητα ρύθμισης ζητημάτων που έχουν να κάνουν με τα πεζοδρόμια. Η κλασσική πλέον Πιριπίτσης κ.ά. v. Δήμου Λευκωσίας [1997] 1 Α.Α.Δ. 385 καθορίζει την αρχή ότι: «Οι δημόσιοι οδοί, έννοια που περιλαμβάνει και τα πεζοδρόμια, ανήκουν στη Δημοκρατία, με αποκλειστικό προορισμό τη χρήση τους από το δημόσιο. Ενυπάρχει δικαίωμα διαβάσεως, μέσω τους, σε κάθε μέλος του δημοσίου. Περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία - (βλ. Άρθρο
(2)του περί Δημοσίων Οδών Νόμου, ΚΕΦ. 83, και του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, ΚΕΦ. 96). Η εξουσία, η οποία παρέχεται από τον περί Δήμων Νόμο για τον έλεγχο και την επιτήρηση οδών και πεζοδρομίων στα δημοτικά όρια, αποβλέπει, όπως ρητά ορίζει ο νόμος, στην εξασφάλιση των δικαιωμάτων του δημοσίου για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη χρήση τους, για τους σκοπούς για τους οποίους τις τάσσει ο νόμος - (βλ., μεταξύ άλλων, Άρθρο
(84)(ε) του Ν. 111/85). Η εξουσία του Δήμου περιορίζεται στα ακίνητα, των οποίων είναι ή δύναται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης - (βλ. Άρθρο
(63)του Ν. 111/85).» Η Παρτέλλα Λίζα ν. Δήμου Λάρνακας [2002] 1 ΑΑΔ 1671, στην οποία παρέπεμψαν οι δικηγόροι του Ενάγοντα, δεν βοηθά την υπόθεση τους, αφού αφορούσε την τοποθέτηση σημάτων τροχαίας επί των πεζοδρομίων. Μόνη ευθύνη των Εναγόμενων 2, ως Δήμου, είναι η διατήρηση της ελεύθερης χρήσης του πεζοδρομίου (βλ. και άρθρο 84 (ε) του Νόμου 111/85). Από την ενώπιον μου αποδεκτή μαρτυρία δεν προκύπτει ότι περιορίστηκε η ελεύθερη χρήση του πεζοδρομίου. Δεν τέθηκε ενώπιον μου ότι περιορίστηκε το όποιο δικαίωμα του Ενάγοντα να χρησιμοποιεί το πεζοδρόμιο, παρά μόνο ότι δόθηκε η ευχέρεια μέσω οχηματικής διόδου σε οχήματα να πλησιάζουν την είσοδο του. Κάτι που σημειώνω θα μπορούσε να γίνει ακόμα και αν δεν κατασκευαζόταν οχηματική δίοδος, αφού προκύπτει τέτοια ανάγκη λόγω της τοποθέτησης του χώρου στάθμευσης του Εναγόμενου στο σύνορο της κατοικίας του με αυτήν του Ενάγοντα. Εν πάση όμως περιπτώσει, ακόμη και αν κρινόταν ότι οι Εναγόμενοι 2 ήταν ιδιοκτήτες του πεζοδρομίου και είχαν καθήκον ρύθμισης των ζητημάτων που προκύπτουν εκεί, έλαβαν όλα τα διαβήματα που είχαν στη διάθεση τους. Απεστάλη πληθώρα αλληλογραφίας με τον Εναγόμενο 1, ενώ εξέδωσαν και Πιστοποιητικό Μη Εξουσιοδοτημένων Εργασιών, Τεκμήριο
  1. Έλαβαν δηλαδή οι Εναγόμενοι 2 όλα τα νόμιμα διαβήματα για να επιλύσουν το ζήτημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η οχηματική οδός δημιουργεί οχληρία στον πρώτο, νομική βάση που θα εξεταστεί κατωτέρω. Αναφορικά με το δικαίωμα του Ενάγοντα στην απόλαυση της περιουσίας του, ως αυτό διασφαλίζεται από το άρθρο 23 του Συντάγματος και 1 του 1ου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Χρήσιμα είναι τα όσα αναφέρθηκαν στην Ivan Atanasov ν. Βουλγαρίας,12853/03, 02/12/2010, παρ. 83 και 84, ως ακολούθως: «
  2. Article 1 of Protocol No. 1 does not guarantee the right to enjoy one's possessions in a pleasant environment (see Galev and Others v. Bulgaria (dec.), no. 18324/04, 29 September 2009, with further references). That said, a severe nuisance may seriously affect the value of real property and thus amount to a partial expropriation (see Rayner v. the United Kingdom, no. 9310/81, Commission decision of 16 July 1986, Decisions and Reports (DR) 47, p. 5, at p. 14, and Taşkın and Others (dec.), cited above). However, the applicant has not produced evidence to show that the reclamation scheme had any effect on his property or affected adversely its value (see, mutatis mutandis, Ashworth and Others v. the United Kingdom (dec.), no. 39561/98, 20 January 2004; Fägerskiöld v. Sweden (dec.), no. 37664/04, 26 February 2008; and Galev and Others, cited above). Nor has he produced evidence to show the extent of the losses allegedly suffered by his agricultural business as a result of the reclamation scheme (see, mutatis mutandis, Taura and Others v. France, no. 28204/95, Commission decision of 4 December 1995, DR 83‑B, p. 112, at p. 133).
  3. There has therefore been no violation of Article 1 of Protocol No. 1.» Αναλόγως και στην παρούσα καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε που να καταδεικνύει ότι επηρεάστηκε η αξία της περιουσίας του Ενάγοντα. Ούτε παρουσιάστηκε μαρτυρία που να δεικνύει έστω ότι η δημιουργία οχηματικής οδού και η έλευση οχημάτων σε κάποια απόσταση από την είσοδο της ιδιοκτησίας του μειώνει την αξία της περιουσίας του. Σε κάθε όμως περίπτωση όπως κατέδειξε ο ΜΥ 2 η επίδικη οχηματική δίοδος, συνάδει με τις απαιτήσεις της Εντολής Τεκμήριο
  4. Τούτη η Εντολή της Αρμόδιας Αρχής, σκοπό είχε την εύκολη διέλευση οχήματος εντός χώρου στάθμευσης, ήτοι την διαφύλαξη της περιουσίας, των οχημάτων του Εναγόμενου 1, αλλά και του ίδιου του πεζοδρομίου, εφόσον δεν απαιτείται η καθημερινή ανάβαση οχήματος επ' αυτού με όση ζημιά πιθανόν να δημιουργούσε. Ακόμα δηλαδή και αν αποφασιζόταν ότι περιορίστηκε το περιουσιακό δικαίωμα του Ενάγοντα, τούτος ο περιορισμός έγινε διά νόμου και σκοπό είχε την προστασία δικαιώματος τρίτου, ως το άρθρο 23
(3)του Συντάγματος προνοεί. Στρέφομαι τώρα στο κύριο επίδικο ζήτημα, αυτό της οχληρίας. Το άρθρο 45 του Κεφαλαίου 148 αφορά δημόσια οχληρία. Όπως αναφέρθηκε και στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Α. Κωστάκη, ανηλίκου μέσω γονέων και φυσικών κηδεμόνων του Χρίστου και Μαρίας Κωστάκη [2008] 1 Α.Α.Δ. 432, με αναφορά στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζιπίτη [2003] 1 Α.Α.Δ. 749: «πρέπει να διαπιστώνεται, πέραν της ύπαρξης της δημόσιας οχληρίας και η σύνδεση αυτής με παράνομη πράξη ή παράλειψη εκτέλεσης νομικής υποχρέωσης, αλλά και αιτιώδης σύνδεση μεταξύ της οχληρίας και του ζημιογόνου αποτελέσματος.» Το ίδιο το άρθρο 45 ορίζει ότι ο Ενάγων, όταν δεν είναι ο Γενικός Εισαγγελέας, θα πρέπει να αποδείξει ειδική ζημιά. Στην υπό εξέταση περίπτωση, ακόμη και αν αποδεικνυόταν η όποιας μορφής οχληρία, δεν δικογραφείται ούτε έχει έστω υποδειχθεί, πόσω μάλλον να αποδειχθεί η όποια ειδική ζημιά. Εν τη απουσία απόδειξης ειδικής ζημιάς, δεν μπορεί να εξεταστεί η ύπαρξη δημόσιας οχληρίας. Σε ότι αφορά την ιδιωτική οχληρία το άρθρο 46 του Κεφαλαίου 148 ορίζει ότι: «
  1. Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ: Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νoείται περαιτέρω ότι oι διατάξεις τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv εφαρμόζovται καθόσov αφoρά παρέμβαση στo φως.» Η ύπαρξη ή όχι πολεοδομικής άδειας ή ακόμη και η διενέργεια νόμιμων εργασιών δεν αποκλείει την ύπαρξη οχληρίας. (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (δια Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας και Υπουργείου Εργασίας και Τμήμα Πολεοδομίας) v. Λ.Ι.Κ. κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 142/2019, 21/9/2022), ECLI:CY:AD:2022:A
  2. Ακόμη, σε περιπτώσεις που εγείρονται ισχυρισμοί θορύβου ή καυσαερίου, αν και η επιστημονική μαρτυρία θεωρείται βοηθητική, δεν είναι αναγκαία για τη διαπίστωση της οχληρίας (Παπά Ανδρέας ν. Νόνας Α. Οικονομίδου και άλλων [2012] 1 ΑΑΔ 928). Κατά την εξέταση τέτοιων υποθέσεων εξετάζεται η εύλογη (reasonable) χρήση από τον Εναγόμενο. Αν η επέμβαση στην ιδιοκτησία του Eνάγοντα, όμως, είναι τέτοια ώστε να ισοδυναμεί με οχληρία παρόλη την άσκηση επιμέλειας εκ μέρους του Εναγόμενου τότε η χρήση θεωρείται ως μη εύλογη (Μedcon Construction Ltd v. Νίκης Ευαγγέλου κ.ά. [1997] 1 ΑΑΔ 565). Ως προς τη ζημιά που αναφέρεται στο άρθρο είναι αρκετό αν κάποιος εμποδίζεται σε υπολογίσιμη έκταση από την απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής, ενώ το βασικό κριτήριο είναι εκείνο του εύλογου σε κάθε περίπτωση. Η ευαισθησία είναι ένα από τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη και αν κριθεί ότι η ευαισθησία του ενάγοντα είναι υπερβολική, τότε η αγωγή του θα απορριφθεί (Σαββιτζιήκκης - Καρπασίτης Γιάννης και Άλλη ν. Γεώργιου Α. Σιόκουρου [2002] 1 ΑΑΔ 472). Όπως διαβάζουμε στην Thesis Trading Co Limited ν. Δήμου Λάρνακας [2016] 1 ΑΑΔ 1545: «Στοχεύει ο νομοθέτης στην προστασία της εύλογης χρήσης και απόλαυσης της ακίνητης ιδιοκτησίας, προσπαθώντας να διατηρήσει το ισοζύγιο μεταξύ συγκρινόμενων δικαιωμάτων: του ιδιοκτήτη της ακίνητης περιουσίας, ώστε να την χρησιμοποιεί, όπως καλύτερα ο ίδιος κρίνει και του δικαιώματος του γείτονος, για εύλογη απόλαυση της δικής του ιδιοκτησίας.» Αναλόγως στην Sedleigh-Denfield v.O'Callaghan [1940] AC 880 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «A balance has to be maintained between the right of the occupier to do what he likes with his own, and the right of his neighbour not to be interfered with. It is impossible to give any precise or universal formula, but it may broadly be said that a useful test is perhaps what is reasonable according to the ordinary usages of mankind living in society, or more correctly in a particular society.» Προβαίνοντας σε επαγωγή των ευρημάτων του Δικαστηρίου στις ως άνω αρχές καταδεικνύονται τα ακόλουθα: Αρχικά αν και δεν απαιτείται σχετική μέτρηση ή επιστημονική μαρτυρία, οι ισχυρισμοί περί θορύβου και καυσαερίων εκ της καταστάσεως που δημιουργήθηκε με την κατασκευή της οχηματικής διόδου μπροστά από το ακίνητο του Ενάγοντα, δεν έχουν αποδειχθεί. Η μαρτυρία των ΜΕ 1 και 2 αφενός δεν έγινε αποδεκτή και αφετέρου ήταν τέτοια που περισσότερο δεικνύει υπερβολική και επιλεκτική ευαισθησία παρά ουσιαστική ενόχληση από θόρυβο και καυσαέρια. ΜΕ 1 και 2 παραδέχθηκαν την στάθμευση έμπροσθεν της οικίας τους μέχρι και 4 οχημάτων της οικογένειας τους, ενώ πολλές φορές επηρεαζόταν και η έξοδος του Εναγόμενου 2 στο δρόμο, όπως προκύπτει από τις φωτογραφίες. Ακόμα παραδέχθηκαν ότι ο ΜΕ κατέχει και δύο μοτοσυκλέτες. Έτσι η όποια διέλευση των οχημάτων του Εναγόμενου 1 δεν είναι δυνατόν να δημιουργεί περισσότερο θόρυβο ή καυσαέριο από το πλήθος οχημάτων του Ενάγοντα και της οικογένειας του. Δεν τέθηκε ενώπιον μου μαρτυρία ειδικού, σε σχέση με τον τύπο οχημάτων αμφότερων των διαδίκων και πως αυτά του Εναγόμενου 1 καθίστανται πιο θορυβώδη ή γιατί εκπέμπουν περισσότερα καυσαέρια. Και ο ΜΕ 1 άλλωστε κατά την αντεξέταση του είπε ότι πλέον δεν τίθεται θέμα θορύβου και καυσαερίων, αναιρώντας τον ισχυρισμό της γραπτή του δήλωσης. Σε σχέση με το ζήτημα της ασφάλειας που εγείρεται, με τη δημιουργία της οχηματικής διόδου και γενικότερα τον ισχυρισμό περί περιορισμού της απόλαυσης της ιδιοκτησίας του Ενάγοντα. Αρχικά όπως προκύπτει από τις αρχές που προεκτέθηκαν δεν απαιτείται απόδειξη ειδικής ζημιάς, αλλά ότι εμποδίζεται σε υπολογίσιμη έκταση από την απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής ο Ενάγων. Επιπλέον, η ύπαρξη πολεοδομικής άδειας για την ανέγερση του χώρου στάθμευσης εκεί που τελικά κτίστηκε, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για τους σκοπούς της οχληρίας. Θα πρέπει να σταθμιστεί το δικαίωμα έκαστου γείτονα, Ενάγοντα και Εναγόμενου 2, στην απόλαυση της περιουσίας τους και οι επιπτώσεις που έχει η συμπεριφορά καθενός στον άλλο. Το παράπονο του Ενάγοντα είναι ότι τα οχήματα του Εναγόμενου περνούν μπροστά από την είσοδο της οικίας του και γι' αυτό την έκλεισε τοποθετώντας γλάστρες. Παρά ταύτα το εύρημα του Δικαστηρίου, στηρίζεται στη μαρτυρία του ΜΥ 2, και είναι ότι η απόσταση από το όχημα που επιχειρεί να σταθμεύσει στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου 1 μέχρι την κύρια είσοδο του Ενάγοντα είναι 2,48 μ. Από τις φωτογραφίες άλλωστε φαίνεται ότι υπήρχε αρκετός χώρος έμπροσθεν της οικίας του Ενάγοντα μέχρι εκεί που επιχειρεί στάθμευση ο Εναγόμενος 1, επιβεβαιώνοντας τα όσα μέσω της εμπειρογνωμοσύνης του κατέθεσε ο ΜΥ
  3. Δεν καταδείχθηκε, λοιπόν, η όποια διακινδύνευση της ασφάλειας του οποιουδήποτε. Από την άλλη ο Εναγόμενος 1 κατασκεύασε οχηματική οδό, όπως του επιτρέπει ο σχετικός νόμος. Ακόμα και αν αυτό δεν είναι καίριο, έχει τη σημασία του, αφού αν δεν κατασκευαζόταν η οχηματική οδός, όπως και οι ΜΥ 2 και 3 έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου η είσοδος του Εναγόμενου 1 στον χώρο στάθμευσης του δεν θα ήταν λειτουργική. Θα προϋπόθετε ότι για να εισέλθει στον χώρο στάθμευσης του ο Εναγόμενος 1, θα έπρεπε τα ελαστικά του οχήματος του να ανέβουν στο πεζοδρόμιο, δημιουργώντας ζημιά. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου και έγινε αποδεκτή είναι ότι η οχηματική δίοδος χρησιμοποιείται για να εισέλθει ο Εναγόμενος στον χώρο στάθμευσης του. Ανάλογο μέρος του πεζοδρομίου θα χρησιμοποιούσε ακόμα και αν δεν υπήρχε η οχηματική οδός, αφού αλλιώς δεν θα μπορούσε να πάρει την κατάλληλη ακτίνα στροφής για να εισέλθει στον χώρο στάθμευσης. Η χρήση, δε, αυτής της οχηματική διόδου, γίνεται με ελάχιστη ταχύτητα, ώστε να καταστεί δυνατόν να εισέλθει κάποιος εντός του χώρου στάθμευσης. Επομένως η χρήση της οχηματικής οδού από τον Εναγόμενο 1 είναι εύλογη, αλλά ακόμη και αν δεν υπήρχε η οχηματική δίοδος δεν θα περιοριζόταν η έλευση του από χώρο μπροστά από την οικία του Ενάγοντα, έστω στα 2,48 μ. Σταθμίζοντας δηλαδή την απόλαυση της ιδιοκτησίας Ενάγοντα και Εναγόμενου 1, πιθανή επιτυχία της αγωγής του πρώτου και διάταγμα για να επανέλθει το πεζοδρόμιο στο προηγούμενο του ύψος θα οδηγούσε σε: φθορά του πεζοδρομίου από τα οχήματα που θα ανέβαιναν επ' αυτού για να σταθμεύσουν στον χώρο στάθμευσης του Εναγόμενου, φθορά των οχημάτων του Εναγόμενου 1 στην προσπάθεια τους να σταθμεύσουν, ενώ δεν θα προσέφερε τίποτε ουσιαστικό στον Ενάγοντα αφού και πάλι στην προσπάθεια του να σταθμεύσει ο Εναγόμενος 1, τον ίδιο χώρο θα χρησιμοποιούσε με δεδομένη την ακτίνα στροφής που απαιτείται για την είσοδο στο χώρο στάθμευση του. Στην βάση των ως άνω δεν μπορεί να επιτύχει η βάση αγωγής για ιδιωτική οχληρία. Καμία βάση αγωγής του Ενάγοντα δεν έχει επιτύχει. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα και υπέρ των Εναγόμενων, δύο σετ, αφού οι υπερασπίσεις τους δεν ήταν κοινές. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.