← Κύπρος

ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΛΟΥΚΑ κ.α. ν. ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ κ.α., Συνεκδικαζόμενες Αγωγές αρ.: 1735/17 και 7038/14, 7/11/2023

ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΛΟΥΚΑ κ.α. ν. ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ κ.α., Συνεκδικαζόμενες Αγωγές αρ.: 1735/17 και 7038/14, 7/11/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ Συνεκδικαζόμενες Αγωγές αρ.: 1735/17 και 7038/14 Αγωγή αρ. 1735/17 Μεταξύ: ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΛΟΥΚΑ Ενάγοντας -και-

  1. ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ
  2. ΜΑΡΙΑ ΜΙΚΑΕΛΛΑ ΛΑΜΠΡΟΥ Εναγόμενες Αγωγή αρ. 7038/14 Μεταξύ: ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ Ενάγουσα -και- ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ Εναγόμενη Ημερομηνία: 7 Νοεμβρίου
  3. Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα (στην Αγωγή αρ. 1735/14)/ Εναγόμενη (στην Αγωγή αρ. 7038/14: κα Λ. Χρίστου για Νικολαϊδης Στυλιανού ΔΕΠΕ Για τις Εναγόμενες 1 και 2 (στην Αγωγή αρ. 1735/14)/ Ενάγουσα (στην Αγωγή αρ. 7038/14: κ. Α. Κλεάνθους ΑΠΟΦΑΣΗ Κατόπιν σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου[1], οι υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγές συνενώθηκαν, με οδηγό την Αγωγή 1735/
  4. Ενάγοντας στην Αγωγή 1735/17 είναι ο οδηγός του οχήματος με αρ. εγγραφής [ ] (στο εξής «το πρώτο όχημα» και «ο οδηγός του πρώτου οχήματος») και Εναγόμενες στην εν λόγω αγωγή, είναι η ιδιοκτήτρια του οχήματος με αρ. εγγραφής [ ][2] (στο εξής «το δεύτερο όχημα») και η οδηγός αυτού[3] (στο εξής «η οδηγός του δεύτερου οχήματος»). Στην δε αγωγή 7038/14, Ενάγουσα είναι η ιδιοκτήτρια του δεύτερου οχήματος και Εναγόμενη είναι η ασφαλιστική εταιρεία (στο εξής «η Ασφαλιστική»), η οποία, κατά τον ουσιώδη χρόνο, παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στον οδηγό του πρώτου οχήματος. Με τις εν λόγω αγωγές, έκαστος ενάγοντας διεκδικεί αποζημιώσεις για ειδικές ζημίες, τις οποίες υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που έγινε περί τις 17.8.2014 (στο εξής «το επίδικο ατύχημα») μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου οχήματος. Σημειώνω εκ προοιμίου ότι, στη βάση των προνοιών της Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις 3.11.2021, συμφωνήθηκε από τους συνηγόρους των διαδίκων όπως η ακρόαση της Αγωγής 1735/17 (η οποία, ως προανέφερα, είναι η οδηγός των δύο πιο πάνω συνεκδικαζόμενων υποθέσεων) διεξαχθεί και αυτή[4] υπό τη μορφή ταχείας εκδίκασης, με την μαρτυρία των μερών να κατατεθεί γραπτώς, πράγμα το και οποίο έγινε και, ως εκ τούτου, οι πιο πάνω συνεκδικαζόμενες αγωγές ακούστηκαν στη βάση της ένορκης μαρτυρίας που κατατέθηκε σε αυτές από αμφότερες τις πλευρές. Σημειώνω επίσης ότι ουδείς εκ των πιο κάτω ομνύοντων αντεξετάσθηκε επί του περιεχομένου της ένορκης μαρτυρίας του. Επομένως, το Δικαστήριο, δεν έχει ενώπιον του ζώσα μαρτυρία. Εκ μέρους του οδηγού του πρώτου οχήματος και της Ασφαλιστικής, μαρτυρία, δια ενόρκων δηλώσεων, έδωσαν τα πιο κάτω πρόσωπα:
  5. Ο οδηγός του πρώτου οχήματος (ΜΕ 1) - βλ. ένορκη δήλωση ημερ. 25.7.
  7. Ο κ. Βαγγέλης Καραβόλιας, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν στην Ασφαλιστική (ΜΕ 2) - (βλ. ένορκη δήλωση ημερ. 29.7.2022), και
  8. Ο κ. Αλέξανδρος Αλεξάνδρου, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως λειτουργός φροντίδας ατυχημάτων στην Speed Fire, η οποία συνεργάζεται με την Ασφαλιστική (ΜΕ 3) - (βλ. ένορκη δήλωση ημερ. 29.7.2022). Εκ μέρους της ιδιοκτήτριας και της οδηγού του δεύτερου οχήματος, μαρτυρία, μέσω ενόρκων δηλώσεων, έδωσαν οι ίδιες (βλ. την ένορκη δήλωση της ιδιοκτήτριας του δεύτερου οχήματος ημερ. 25.8.2022 (ΜΥ 1) και την ένορκη δήλωση της οδηγού του δεύτερου οχήματος ημερ. 25.8.2022 (ΜΥ 2)). Κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα Στη βάση της ενώπιον μου έγγραφης μαρτυρίας που κατατέθηκε από αμφότερες τις πλευρές, αλλά και τις δηλώσεις των συνηγόρων των διαδίκων, όπως αυτές προκύπτουν μέσα από τις αγορεύσεις που κατέθεσαν στο Δικαστήριο, ως επίσης και τις δικογραφημένες θέσεις αμφότερων των διαδίκων, τα πιο κάτω προκύπτουν ως κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα. Στις 17.8.2014[5] περί η ώρα 21:00, ο οδηγός του πρώτου οχήματος οδηγούσε το πρώτο όχημα κατά μήκος της Λεωφ. Φ. Παπακυπριανού[6] στα Λατσιά (στο εξής «Λεωφ. Παπακυπριανού»), ερχόμενος από τον κυκλικό κόμβο του νέου σταδίου ΓΣΠ, προς την συμβολή της διασταύρωσης της Λεωφ. Παπακυπριανού με την Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη (στο εξής «η διασταύρωση»). Κατά τον ίδιο χρόνο, η οδηγός του δεύτερου οχήματος, οδηγούσε το δεύτερο όχημα κατά μήκος της ίδιας Λεωφόρου, έχοντας αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του οδηγού του πρώτου οχήματος[7] (ερχόμενη από τον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών προς την διασταύρωση)[8]. Στο δεύτερο όχημα υπήρχε και συνοδηγός[9]. Στην διασταύρωση, η οποία ελέγχεται με φώτα τροχαίας, ο οδηγός του πρώτου οχήματος, βρισκόταν εντός της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας, της κατεύθυνσης του, η οποία έχει υποχρεωτική πορεία στα δεξιά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη - νότια κατεύθυνση), ως η πορεία του. Η διασταύρωση ελέγχεται από φώτα τροχαίας για τους οδηγούς που έρχονται από όλες τις κατευθύνσεις. Φτάνοντας στα φώτα τροχαίας στην συμβολή της διασταύρωσης και αφού ο οδηγός του πρώτου οχήματος είχε ενεργοποιήσει το δεξιό φωτεινό σηματοδότη του πρώτου οχήματος, δεικνύοντας την πρόθεση του να στρίψει δεξιά, ως η πορεία του, εισήλθε εντός της διασταύρωσης, με πράσινο φως στην πορεία του, και επιχείρησε δεξιά στροφή εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη (νότια κατεύθυνση). Η Λεωφ. Παπακυπριανού προς το ΓΣΠ, είναι διπλής κατεύθυνσης. Για τα οχήματα που έρχονται από τον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών[10] προς την συμβολή της διασταύρωσης, υπάρχουν 2 λωρίδες κυκλοφορίας, με τα οχήματα που θα στρίψουν αριστερά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη (νότια κατεύθυνση)) ή θα προχωρήσουν ευθεία (στη Λεωφ. Παπακυπριανού (προς ΓΣΠ)) να πρέπει να διατηρούν την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, ενώ τα οχήματα που θα στρίψουν δεξιά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη (βόρεια κατεύθυνση)) να πρέπει να διατηρούν την δεξιά λωρίδα (της εν λόγω κατεύθυνσης κυκλοφορίας - η οποία έχει σήμανση στον δρόμο για υποχρεωτική στροφή δεξιά[11])). Διπλής κατεύθυνσης είναι και η αντίθετη πλευρά της Λεωφ. Παπακυπριανού. Για τα οχήματα που έρχονται από το ΓΣΠ προς τη συμβολή της διασταύρωσης[12], υπάρχουν δύο λωρίδες κυκλοφορίας οι οποίες μετατρέπονται σε τρεις, με τα οχήματα που θέλουν να στρίψουν αριστερά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη - βόρεια κατεύθυνση) να πρέπει να διατηρούν τη μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας και να αλλάξουν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας όταν θα στρίψουν αριστερά και τα οχήματα που θα προχωρήσουν ευθεία (στην Λεωφ. Παπακυπριανού - προς τον Αστυνομικό Σταθμό Λατσιών) να πρέπει να διατηρούν τη μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας, ενώ η δεξιά λωρίδα (στην ίδια πορεία κυκλοφορίας) να πρέπει να διατηρείται από τα οχήματα που θέλουν να στρίψουν δεξιά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη - νότια κατεύθυνση). Σε κάποιο χρόνο και ενώ ο οδηγός του πρώτου οχήματος, βρισκόταν εντός της διασταύρωσης, τα επίδικα οχήματα συγκρούστηκαν[13] και ένεκα τούτης της σύγκρουσης, προκλήθηκαν υλικές ζημίες σε αμφότερα τα εν λόγω οχήματα, για τα οποία διεκδικούνται εκατέρωθεν ειδικές αποζημιώσεις από τους ιδιοκτήτες αυτών. Το πρώτο όχημα, ένεκα της επίδικης σύγκρουσης, μετακινήθηκε δεξιότερα του σημείου σύγκρουσης. Οι ζημιές στο πρώτο όχημα προκλήθηκαν στην αριστερή, μπροστινή, πλευρά του, στο μέρος πριν από τον αριστερό μπροστινό τροχό περιλαμβανομένης της πόρτας του συνοδηγού, ενώ οι ζημιές στο δεύτερο όχημα προκλήθηκαν στο μπροστινό μέρος αυτού που περιλαμβάνει το «καπό» και τον μπροστινό προφυλακτήρα. Σημειώνω εδώ ότι, πλην των φωτογραφιών 4 και 5 του Τεκμηρίου 2 της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 1, για τις οποίες η ΜΥ 2, δεν αμφισβητεί την γνησιότητα τους, πλην όμως αναφέρει στην ένορκη μαρτυρία της[14] ότι συνεπεία της γωνίας λήψης τους δεν αποδίδουν επακριβώς την τελική θέση του δεύτερου οχήματος («είναι παραπλανητικές»), δεν αμφισβητούνται, από καμία πλευρά, τα όσα απεικονίζονται στις λοιπές φωτογραφίες που κατατέθηκαν ως τεκμήρια από τους ΜΕ 1, ΜΕ 2 και ΜΕ
  9. Τα όσα δε αναφέρει στην αγόρευση του[15], ο συνήγορος της ιδιοκτήτριας και της οδηγού του δεύτερου οχήματος, που θέλουν να αμφισβητούνται κι άλλες φωτογραφίες πέραν αυτών (ως προς την τελική θέση του δεύτερου οχήματος), ουδόλως προκύπτουν από την ενώπιον μου μαρτυρία. Τέλος, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι οι ειδικές ζημίες του πρώτου οχήματος ανέρχονται στο ποσό των €3.487,57 και του δεύτερου οχήματος στο ποσό των €2.746,56[16]. Τα πιο πάνω αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου από αυτό το στάδιο. Αμφισβητούμενα γεγονότα Στη βάση των πιο πάνω, κοινώς αποδεκτών και μη αμφισβητούμενων γεγονότων, τα μόνα που παραμένουν ως επίδικα, υπό αμφισβήτηση, ζητήματα προς εξέταση, επί πραγματικών γεγονότων, είναι (α) ο τρόπος που κινήθηκαν τα επίδικα οχήματα αμέσως πριν και αφότου εισήλθαν στην διασταύρωση μέχρι και τη σύγκρουση και (β) κατά πόσο η ΜΥ 1 ήταν συνοδηγός της ΜΥ 2[17]. Οι δικογραφημένες εκδοχές σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα (α) Η εκδοχή του οδηγού του πρώτου οχήματος και της Ασφαλιστικής Σε σχέση με τα πιο πάνω επίδικα ζητήματα προς εξέταση, είναι η εκδοχή του οδηγού του πρώτου οχήματος και της Ασφαλιστικής ότι όταν το πρώτο όχημα εισήλθε εντός της διασταύρωσης, ως ανωτέρω περιγράφεται, η οδηγός του δεύτερου οχήματος διατηρούσε τη δεξιά, εξ αντιθέτου, λωρίδα κυκλοφορίας (στην κατεύθυνση της), η οποία κατευθύνει σε υποχρεωτική πορεία στα δεξιά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη - βόρεια κατεύθυνση). Παρά ταύτα, σε κάποια στιγμή, η οδηγός του δεύτερου οχήματος παράνομα, αντικανονικά και κατά παράβαση της υποχρεωτικής πορείας της στα δεξιά, κινήθηκε, αιφνιδίως, ευθεία, με αποτέλεσμα να εμβολίσει το πρώτο όχημα στην αριστερή πλευρά (ως ανωτέρω αναφέρεται). Η ιδιοκτήτρια του δεύτερου οχήματος, ενάγεται στη βάση της εκ προστήσεως ευθύνης. (β) Η εκδοχή της ιδιοκτήτριας και της οδηγού του δεύτερου οχήματος Είναι, από την άλλη, η εκδοχή της οδηγού του δεύτερου οχήματος και της ιδιοκτήτριας τούτου ότι, η οδηγός του δεύτερου οχήματος οδηγούσε τούτο νόμιμα και κανονικά στην Λεωφ. Παπακυπριανού, με πρόθεση να συνεχίσει ευθεία πορεία[18], και όταν αυτή εισήλθε εντός της διασταύρωσης, ο οδηγός του πρώτου οχήματος, εισήλθε (από την αντίθετη κατεύθυνση) εντός της διασταύρωσης, με πρόθεση να στρίψει δεξιά (προς την Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη), χωρίς να δώσει προτεραιότητα στο δεύτερο όχημα (το οποίο βρισκόταν δεξιά του), ανακόπτοντας έτσι την πορεία αυτού, με αποτέλεσμα να επέλθει η επίδικη σύγκρουση. Μαρτυρία Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Πλήρης έκταση τούτης, καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις που κατατέθηκαν από τους μάρτυρες της κάθε πλευράς. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, εφόσον, κάτι τέτοιο, θεωρώ, δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Αναφορά στα κυριότερα σημεία της μαρτυρίας θα γίνει, για σκοπούς αξιολόγησης της, λαμβανομένου υπόψη και των ανωτέρω επίδικων ζητημάτων. Στην ουσία, οι μάρτυρες της κάθε πλευράς, σε σχέση με το πιο πάνω μοναδικό επίδικο ζήτημα προς εξέταση, προώθησαν ισχυρισμούς ως οι ανωτέρω δικογραφημένες θέσεις της πλευράς που τους κάλεσε. Περαιτέρω, οι ΜΕ 1, 2 και 3 επισύναψαν επί των ενόρκων δηλώσεων τους δέσμη φωτογραφιών, οι οποίες λήφθηκαν από τον ΜΕ 3 την ημέρα του επίδικου ατυχήματος, λίγο μετά το συμβάν, και εκείνες που λήφθηκαν από τον ΜΕ 2, την επομένη του επίδικου ατυχήματος, όταν ο ίδιος επισκέφθηκε τη σκηνή του ατυχήματος. Η δέσμη φωτογραφιών που επισύναψαν ο ΜΕ 1 και ο ΜΕ 2 στις ένορκες δηλώσεις τους, αποτελείται από το σύνολο των φωτογραφιών που λήφθηκαν τόσο από τον ΜΕ 2 όσο και από τον ΜΕ
  10. Ο ΜΕ 2 ισχυρίζεται ακόμα ότι η ΜΥ 2, σε επικοινωνία που ο ίδιος είχε μαζί της, του ανέφερε, όταν αυτός τη ρώτησε ποια λωρίδα κυκλοφορίας χρησιμοποιούσε, ότι χρησιμοποιούσε τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας γιατί αυτή είναι που ευθυγραμμίζεται με την εξ αντιθέτου λωρίδα του δρόμου που είχε σκοπό να ακολουθήσει κι ότι αν χρησιμοποιούσε την αριστερή λωρίδα του δρόμου τότε θα έβγαινε επί του πεζοδρομίου, αλλά και ότι ο εκεί δρόμος είναι λανθασμένα σηματοδοτημένος. Αξιολόγηση μαρτυρίας Έχοντας κατά νου το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα με την υπόλοιπη μαρτυρία, προχωρώ τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας καθενός εκ των μαρτύρων (Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506), στη βάση, πάντοτε, των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων. Παρά το ότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του ζώσα μαρτυρία, προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, με αντιπαραβολή των θέσεων των διαδίκων, αλλά και των τεκμηρίων που κατατέθηκαν στη διαδικασία. Κατ' αρχάς, σημειώνω ότι στην παρούσα υπόθεση, το επίδικο ατύχημα δεν διερευνήθηκε από την Αστυνομία, αλλά ούτε ετοιμάστηκε σχέδιο της σκηνής του ατυχήματος με ακριβείς μετρήσεις. Τα μόνα τεκμήρια τα οποία δεικνύουν τον χώρο και τη σκηνή του επίδικου ατυχήματος είναι οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τους ΜΕ 2 και ΜΕ 3, μετά το επίδικο συμβάν, χωρίς να αμφισβητηθεί ότι τούτες λήφθηκαν από τους ΜΕ 2 και ΜΕ
  1. Με δεδομένο ότι, πλην των φωτογραφιών 4 και 5 (επί του Τεκμηρίου 2 στην ένορκη δήλωση του ΜΕ 1), την γνησιότητα των οποίων η ΜΥ 1 δεν αμφισβητεί, πλην όμως προβάλλει τη θέση ότι συνεπεία της γωνίας λήψης τους δεν αποδίδουν επακριβώς την τελική θέση του δεύτερου οχήματος («είναι παραπλανητικές») κατά τα λοιπά, δεν αμφισβητείται το περιεχόμενο των λοιπών φωτογραφιών που επισύναψαν ως τεκμήρια οι ΜΕ 1, 2 και 3, αλλά και ότι αυτές απεικονίζουν την επίδικη σκηνή του ατυχήματος, τη φύση των δρόμων και τα επίδικα οχήματα μετά το επίδικο συμβάν, και, ως εκ τούτου, αυτές αποτελούν πραγματική μαρτυρία και δύναται να χρησιμοποιηθούν για να διαφωτίσουν το Δικαστήριο επί των επίδικων θεμάτων, αφού τούτες συνυπολογιστούν με την υπόλοιπη, ενώπιον του Δικαστηρίου, μαρτυρία. Επομένως, το Δικαστήριο, δύναται, στη βάση των εν λόγω φωτογραφιών, να προβεί σε ευρήματα αναφορικά με τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος (βλ. το σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη, 2η έκδοση, «Το Δίκαιο της Απόδειξης», στη σελ. 337, όπου αναφέρεται ότι μια φωτογραφία μπορεί να κατατεθεί ως πραγματική μαρτυρία για οποιοδήποτε σκοπό). ΜΕ 1 Σε γενικές γραμμές, η μαρτυρία του ΜΕ 1 διαγράφεται με ιδιαίτερη σαφήνεια σε ότι αφορά την περιγραφή των επίδικων γεγονότων, ως αυτός τα βίωσε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ο μάρτυρας αυτός, ήταν σε θέση να περιγράψει με σαφή, ακριβή και ιδιαίτερα διαφωτιστικό τρόπο τι ακριβώς συνέβη κατά τον επίδικο χρόνο και η μαρτυρία του συμβαδίζει πλήρως με την κοινή λογική, καθώς επίσης υποστηρίζεται από την πραγματική μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφορικά με τις φωτογραφίες 4 και 5[19] του Τεκμηρίου 2 που κατέθεσε ο ΜΕ 1, τις οποίες η ΜΥ 2 χαρακτηρίζει ως παραπλανητικές, συνεπεία της γωνίας λήψης τους, ως προς την ορθή τελική θέση του δεύτερου οχήματος μετά το ατύχημα, συμφωνώ με αυτήν ότι, η φωτογραφία της σελ. 4 του εν λόγω Τεκμηρίου 2, δεν απεικονίζει την τελική θέση του δεύτερου οχήματος, εφόσον σε αυτή δεν απεικονίζεται καν το δεύτερο όχημα, δεδομένου ότι αυτή λήφθηκε την επόμενη μέρα του ατυχήματος (από τον ΜΕ 2). Εξάλλου, ούτε ο ΜΕ 1 ισχυρίστηκε ότι σε αυτή τη φωτογραφία απεικονίζεται η τελική θέση του δεύτερου οχήματος. Σε σχέση όμως με τη φωτογραφία της σελ. 5 του Τεκμηρίου 2[20], δεν μπορώ, ελλείψει μαρτυρίας, να δεχθώ ότι δεν απεικονίζει την τελική θέση του δεύτερου οχήματος. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, στη βάση της ενώπιον μου μαρτυρίας, μόνο το πρώτο όχημα μετατοπίστηκε συνεπεία της σύγκρουσης. Εξάλλου, από τις φωτογραφίες στις σελ. 8, 9 και 10 του Τεκμηρίου 2 (επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 1), μπορώ με ασφάλεια να προβώ σε εύρημα ότι η τελική θέση του δεύτερου οχήματος βρισκόταν εντός της διασταύρωσης, και ως φαίνεται από τη φωτογραφία στη σελ. 2 και 4 του Τεκμηρίου 1 (επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 3), σε οπτική ευθεία απόσταση από την δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας της κατεύθυνσης της. Τονίζω δε ότι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 1 (επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 3) λήφθηκαν μετά το επίδικο συμβάν, την ίδια μέρα, ενώ ουδεμία μαρτυρία υπάρχει ενώπιον μου ότι, μετά τη σύγκρουση και πριν ληφθούν οι εν λόγω φωτογραφίες, το δεύτερο όχημα μετακινήθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο. Υπενθυμίζω επίσης ότι, η ΜΥ 2 δεν έχει αμφισβητήσει τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 1 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 3 και ότι αυτές δεικνύουν την τελική θέση του δεύτερου οχήματος που η ίδια οδηγούσε[21]. Με βάση δε την τελική θέση που φαίνεται, μέσω των εν λόγω φωτογραφιών, ότι βρισκόταν το δεύτερο όχημα, υποστηρίζονται οι ισχυρισμοί του ΜΕ 1 ως προς το που, η οδηγός του δεύτερου οχήματος, βρισκόταν πριν εισέλθει στη διασταύρωση και δη ότι κρατούσε την δεξιά πορεία κυκλοφορίας, της κατεύθυνσης της, η οποία οδηγεί σε αναγκαστική πορεία στα δεξιά, και παρά ταύτα, κινήθηκε ευθεία εντός της διασταύρωσης για να εισέλθει εντός της Λεωφ. Παπακυπριανού, με αποτέλεσμα να εμβολίσει το πρώτο όχημα. Πέραν τούτου, η μαρτυρία του ΜΕ 1 συνάδει πλήρως και με τον τόπο όπου παρουσιάστηκαν οι ζημιές στα επίδικα οχήματα. Είναι κοινώς αποδεκτό, στη βάση της φωτογραφίας στη σελ. 10 του Τεκμηρίου 1 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 2, ότι το δεύτερο όχημα υπέστη ζημιές στο μπροστινό του μέρος όταν συγκρούστηκε στην μπροστινή, αριστερή, πλευρά του πρώτου οχήματος (με τις ζημιές του πρώτου οχήματος να παρατηρούνται στην αριστερή πλευρά και δη πριν τον αριστερό μπροστινό τροχό και την πόρτα του συνοδηγού). Ειδικότερα, το περιεχόμενο των φωτογραφιών στη σελ. 10 του Τεκμηρίου 1 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 2[22] και τα σημεία όπου εντοπίζονται οι εν λόγω ζημιές στα επίδικα οχήματα, συνάδουν πλήρως με τη μαρτυρία του ΜΕ 1 και δη ότι η ελεύθερη πορεία του πρώτου οχήματος ανακόπηκε από δεύτερο όχημα. Αν η ΜΥ 2 βρισκόταν ήδη σχεδόν στο μέσο της διασταύρωσης και κινείτο με χαμηλή ταχύτητα, ως ισχυρίστηκε, και της ανέκοπτε την πορεία το πρώτο όχημα, το λογικό θα ήταν οι ζημιές στο πρώτο όχημα να μην ήταν εκεί που παρατηρούνται. Σημειώνω δε ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία ότι ο οδηγός του πρώτου οχήματος οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα. Στρεφόμενη τώρα στα όσα ο ΜΕ 1 αναφέρει ότι του είχε αναφέρει ο ΜΕ 2 ότι του είπε η ΜΥ 2 όταν αυτός επικοινώνησε μαζί της, με δεδομένο ότι ο ΜΕ 2 έδωσε ένορκη μαρτυρία επ' αυτού του σημείου, μαρτυρία την οποία αποδέχομαι για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω, αποδέχομαι και επ' αυτού του σημείου την μαρτυρία του ΜΕ
  2. Δεν αποδέχομαι μόνο το μέρος της μαρτυρίας του ΜΕ 1 που θέλει συνοδηγό στο δεύτερο όχημα, κατά τον επίδικο χρόνο, την ΜΥ 1, καθότι, ως θα διαφανεί κατωτέρω αποδέχομαι, επί τούτου, τη θέση της ΜΥ 1 και της ΜΥ 2 ότι στη σκηνή του επίδικου ατυχήματος, η ΜΥ 1 μετέβη μετά από τη σύγκρουση και ότι συνοδηγός της ΜΥ 2, κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν μία φίλη της την οποία και κατονόμασε, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς των μαρτύρων του οδηγού του πρώτου οχήματος και της Ασφαλιστικής, εφόσον δεν ζήτησαν να αντεξετάσουν είτε την ΜΥ 1 είτε την ΜΥ
  3. Στη βάση όλων των πιο πάνω, πλην των όσων δεν αποδέκτηκα για τους λόγους που έχω εξηγήσει, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΕ 1 ως προς τις συνθήκες που προκάλεσαν τη σύγκρουση και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα στη βάση αυτής. ΜΕ 2 και ΜΕ 3 Στο βαθμό που με την μαρτυρία τους, οι δύο αυτοί μάρτυρες εκφέρουν γνώμη ως προς τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος, με δεδομένο ότι ουδείς εξ αυτών έδωσε, ενώπιον του Δικαστηρίου, μέσω της μαρτυρίας του, εκείνα τα απαραίτητα εχέγγυα και επιστημονικά κριτήρια για τον τρόπο που κατέληξαν στα συμπεράσματα τους, πράγμα που θα επέτρεπε στο Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα ευρήματα σε σχέση με τα επίδικα ζητήματα (βλ. μεταξύ άλλων την απόφαση στην Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 298), η μαρτυρία τους δεν μπορεί να αποτελέσει μαρτυρία γνώμης ως προς τις συνθήκες πρόκλησης της σύγκρουσης. Τα όσα δε αναφέρουν ότι προκύπτουν από τις φωτογραφίες τις οποίες επισύναψαν ως τεκμήρια στις ένορκες τους δηλώσεις, σε σχέση με το μοναδικό επίδικο ζήτημα προς εξέταση στην παρούσα, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη υπό τη μορφή μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, εφόσον οι μάρτυρες αυτοί δεν εξήγησαν στο Δικαστήριο, στη βάση ποιων μετρήσεων και/ή επιστημονικών κριτηρίων, κατέληξαν στα εν λόγω συμπεράσματα τους. Επομένως, στα όποια συμπεράσματα αυτοί κατέληξαν αναφορικά με τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος, δεν θα τα λάβω υπόψη μου. Εντούτοις, στο βαθμό που η μαρτυρία τους (ειδικά για το οδικό δίκτυο στην σκηνή του δυστυχήματος), επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο των φωτογραφιών, αυτή γίνεται δεκτή. Σε σχέση δε με τα όσα αναφέρει ο ΜΕ 2 ότι του δήλωσε η ΜΥ 2, σε επικοινωνία που αυτός είχε μαζί της, με δεδομένους τους ισχυρισμούς της τελευταίας ότι απέναντι από την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της πορείας της υπάρχει πεζοδρόμιο και ότι αναγκαστικά τα οχήματα πρέπει να κινούνται λίγο δεξιότερα για να το αποφύγουν, κρίνω ότι ο ΜΕ 2 δεν επινόησε τα όσα ανέφερε ότι του δήλωσε τούτη, αλλά τουναντίον, ως θα διαφανεί κατά την αξιολόγηση για την ΜΥ 2, συνάδει πλήρως με την αντίληψη της τελευταίας. Εν πάση περιπτώσει, ως αναφέρθηκε ήδη κατά την αξιολόγηση του ΜΕ 1, στη βάση της φωτογραφίας στη σελ. 2 και 4 του Τεκμηρίου 1 (επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 3), το δεύτερο όχημα βρισκόταν σε οπτική ευθυγράμμιση της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας ως η κατεύθυνση του, κάτι που συμβαδίζει με την παραδοχή που αποδίδει ο ΜΕ 2 στην ΜΥ
  1. Στη βάση των πιο πάνω, πλην των όσων δεν αποδέκτηκα για τους λόγους που εξήγησα, αποδέχομαι την μαρτυρία των ΜΕ 2 και ΜΕ
  2. ΜΥ 1 Στο βαθμό που η μαρτυρία της αφορά τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος, τούτη δεν μπορεί να γίνει δεκτή, εφόσον δεν έχει ιδίαν γνώση των επίδικων γεγονότων αφού δεν βρισκόταν στη σκηνή του επίδικου ατυχήματος κατά τον χρόνο που αυτό επεσυνέβη. Αποδέχομαι μόνο το μέρος της μαρτυρίας της ότι η ίδια δεν επέβαινε του δεύτερου οχήματος κατά τον χρόνο σύγκρουσης και ότι στη σκηνή του επίδικου ατυχήματος μετέβη μετά τη σύγκρουση, κάτι που, εξάλλου, δεν αμφισβητήθηκε. ΜΥ 2 Η μαρτυρία της ΜΥ 2, ως προς τις συνθήκες που οδήγησαν στην επίδικη σύγκρουση, παρουσιάζει ουσιαστικές αδυναμίες, δεν είναι πειστική, ενώ συγκρούεται με την κοινή λογική αλλά και την πραγματική μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Πιο συγκεκριμένα, η θέση της ότι αυτή, πριν εισέλθει στην διασταύρωση, βρισκόταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και κινήθηκε ευθεία, κλίνοντας ελαφρώς δεξιά για να εισέλθει εντός της Λεωφ. Παπακυπριανού, δεν με έπεισε. Και τούτο διότι, ως εξήγησα, κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ 1, τούτη η θέση της δεν συνάδει με τις ζημιές που παρατηρούνται στα εμπλεκόμενα οχήματα, οι οποίες και δεν αμφισβητούνται, αλλά ούτε και με τη τελική θέση του δεύτερου οχήματος μετά τη σύγκρουση, που θέλει τούτο, στη βάση των φωτογραφιών στη σελ. 2 και 4 του Τεκμηρίου 1 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 3, αλλά και των φωτογραφιών στις σελ. 8, 9 και 10 του Τεκμηρίου 2 (επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 1), να βρίσκεται σε οπτική ευθυγράμμιση με την δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας της κατεύθυνσης της, ενώ καμία μαρτυρία δεν το θέλει να μετατοπίζεται συνεπεία της σύγκρουσης. Το μόνο μέρος της μαρτυρίας της ΜΥ 2 το οποίο αποδέχομαι, είναι ότι συνοδηγός της, κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν μία φίλη της, την οποία κατονομάζει, και όχι η ΜΥ 1, ως ισχυρίστηκε ο ΜΕ
  3. Τελικά ευρήματα Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας, μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια και στα, επιπρόσθετα, των αρχικών, εξής ευρήματα: Κατά τον επίδικο χρόνο, και ενώ ο οδηγός του πρώτου οχήματος βρισκόταν ήδη σε μεγάλη δεξιά κλίση εντός της διασταύρωσης, με σκοπό να στρίψει δεξιά, ως η πορεία του (στην Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη - νότια κατεύθυνση), η οδηγός του δεύτερου οχήματος, η οποία τηρούσε τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας (στην κατεύθυνση της), η οποία έχει υποχρεωτική πορεία στα δεξιά (εντός της Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη - βόρεια κατεύθυνση), παρά ταύτα, κινήθηκε ευθεία εντός της συμβολής της διασταύρωσης και εμβόλισε το πρώτο όχημα, προκαλώντας τις επίδικες ζημιές. Επίσης, αποτελεί τελικό εύρημα μου ότι η ΜΥ 1 (ιδιοκτήτρια του δεύτερου οχήματος), κατά τον επίδικο χρόνο, δεν επέβαινε στο δεύτερο όχημα ως συνοδηγός αυτού, αλλά μετέβη στην σκηνή μετά την επίδικη σύγκρουση. Νομική πτυχή και υπαγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης σε αυτήν Το θέμα της ευθύνης πρόκλησης του ατυχήματος Αναφορικά με το θέμα της ευθύνης, είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η αμέλεια είναι θέμα γεγονότος το οποίο αποφασίζεται βάσει των συνθηκών και των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης (βλ. Patsalides v. Yiapani
(1969)1 CLR 84 και Panayiotou v. Mavrou
(1970)1 CLR 215). Στα πλαίσια εκδίκασης μιας τέτοιας υπόθεσης, το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να αποφασίσει αν έχει αποδειχθεί αμέλεια εκ μέρους του εναγόμενου και εάν η απάντηση είναι καταφατική, τότε, θα πρέπει να εξετάσει εάν ο ενάγοντας έχει συντρέχουσα αμέλεια, και σε μια τέτοια περίπτωση, ακολούθως, να καθορίσει τα εκατέρωθεν ποσοστά ευθύνης (βλέπε Φοίβος Μαυρίδης v. Rima J. Dharaghji κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1013). Αποτελεί θεμελιωμένη νομολογιακή αρχή ότι, η αμέλεια, ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (βλ. Φοινικαρίδης κ.ά. ν. Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475). Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387), ο δε προσδιορισμός του καθήκοντος, ποικίλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Όπως, μάλιστα, αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρόσφατη απόφαση, ημερομηνίας 16.12.2019, στην Πολιτική Έφεση αρ. 38/2015, Χαραλάμπους ν. McGill, το καθήκον φροντίδας και μέριμνας οφείλεται και επιδεικνύεται σε κάθε πρόσωπο που, κατά λογική πρόβλεψη, δυνατόν να επηρεαστεί από τις πράξεις ενός οδηγού. Το κριτήριο για την διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, με μέτρο τον μέσο συνετό και προσεκτικό οδηγό και η πρόβλεψη για την δυνατότητα κινδύνου συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες οδήγησης και το καθήκον της δέουσας παρατηρητικότητας. Όταν η πιθανότητα κινδύνου είναι εύλογα αναμενόμενη ή αντιληπτή, τότε η παράλειψη προφύλαξης συνιστά αμέλεια (βλ. Αργυρού ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 378). Με αναφορά στην υπόθεση Γεώργιου Μάρκου ν. Παναγιώτη Μιχαήλ, Πολιτική Έφεση αρ. 246/12, απόφαση ημερομηνίας 27.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A310, υπογραμμίστηκε ότι η αμέλεια, ως νομική έννοια, εξαντλείται, στην πράξη, στην εξέταση των πραγματικών γεγονότων της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. Ούτε είναι μετρήσιμη με απολύτους μαθηματικούς υπολογισμούς, παραμένουσα ζήτημα εκτίμησης και υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών του ατυχήματος στις καθιερωμένες νομολογιακές αρχές. Ο οδηγός, έχοντας υπόψη το αντικειμενικό επίπεδο επιμέλειας, έχει την υποχρέωση να συμπεριφέρεται κατά τον έλεγχο του οχήματός του, όπως αναμένεται από ένα μέσο συνετό οδηγό. Από την άλλη, οι άλλοι χρήστες του δρόμου, είτε οδηγοί, είτε πεζοί, υπέχουν συντρέχουσα αμέλεια εάν δεν λαμβάνουν μέτρα αυτοπροστασίας. Η συντρέχουσα αμέλεια, δεν εδράζεται σε καθήκον επιμέλειας που φέρει ο ενάγων απέναντι στον εναγόμενο, αλλά σε καθήκον αυτοπροστασίας (βλ. Γεωργική Εταιρεία Πλατώνια Λτδ v. Mohammad Al Sharif
(2012)1 ΑΑΔ 28). Εξετάζοντας το θέμα της ευθύνης πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος, κρίνω ορθό να επισημάνω τα εξής. Είναι κοινός τόπος ότι τα φώτα τροχαίας, κατά το χρόνο που επεσυνέβη το ατύχημα, τόσο στην πορεία του πρώτου οχήματος όσο και σε αυτή του δεύτερου οχήματος, ήταν πράσινα, ενώ καμία πλευρά δεν προώθησε οποιαδήποτε θέση περί μη ορθής λειτουργίας των φώτων τροχαίας στη διασταύρωση κατά τον ουσιώδη χρόνο. Εξετάζοντας τα ευρήματα του Δικαστηρίου, κρίνω ότι ο οδηγός του πρώτου οχήματος δεν φέρει ευθύνη για το ατύχημα. Αντίθετα, αποκλειστικά υπεύθυνη για αυτό κρίνεται η οδηγός του δεύτερου οχήματος, η οποία εισήλθε στη διασταύρωση, κρατώντας τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, που οδηγεί σε υποχρεωτική πορεία στα δεξιά και αιφνιδίως, χωρίς να δώσει οποιαδήποτε προειδοποίηση, προχώρησε ευθεία εντός της διασταύρωσης, παραβιάζοντας τις οδικές σημάνσεις των επίδικων δρόμων και εμβόλισε το πρώτο όχημα. Από τις ζημιές στα επίδικα οχήματα, διαφαίνεται ότι ο οδηγός του πρώτου οχήματος είχε ήδη λάβει μεγάλη δεξιά κλίση εντός της διασταύρωσης στην προσπάθεια του να στρίψει δεξιά, ως η πορεία του, όταν του ανέκοψε την πορεία η οδηγός του δεύτερου οχήματος. Αποτελεί επομένως κρίση μου ότι η γενεσιουργός αιτία του επίδικου ατυχήματος ήταν η αμελής οδήγηση της οδηγού του δεύτερου οχήματος, η οποία εισερχόμενη στη διασταύρωση, υπό τις συνθήκες που περιγράφονται πιο πάνω, συγκρούστηκε με το πρώτο όχημα, ενώ ο οδηγός του πρώτου οχήματος είχε κάθε δικαίωμα για ελεύθερη και ανεμπόδιστη χρήση του μέρους του δρόμου που βρισκόταν στην πορεία του. Επομένως, κατά την κρίση μου, δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη στον οδηγό του πρώτου οχήματος λόγω παράλειψης του να λάβει μέτρα προφύλαξης έναντι του ενδεχόμενου η οδηγός του δεύτερου οχήματος, αιφνιδίως και χωρίς καμία προειδοποίηση, να άλλαζε την πορεία της στην διασταύρωση, παραβιάζοντας τις οδικές ενδείξεις των επίδικων δρόμων. Το καθήκον για επιμελή οδήγηση, δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών. Άλλωστε, στη βάση των όσων τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τίποτε δεν προδίκαζε την αλλαγή πορείας της οδηγού του δεύτερου οχήματος στην διασταύρωση και ως εκ τούτου, υπό τις περιστάσεις, δεν είναι δυνατόν να αποδοθεί στον οδηγό του πρώτου οχήματος ευθύνη για οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη. Αντίθετα, στη βάση των γεγονότων της υπόθεσης, δεν υπάρχει τίποτε που θα μπορούσε να κάνει ο οδηγός του πρώτου οχήματος για να αποφύγει το δυστύχημα. Εφόσον ο οδηγός του πρώτου οχήματος, εισήλθε νόμιμα στη διασταύρωση, ακολουθώντας πλήρως όλες τις οδικές σημάνσεις, τυχόν απόδοση ευθύνης σε αυτόν θα ισοδυναμούσε με επιβολή υπέρμετρου βάρους στους ώμους του (βλ. Mavrou (ανωτέρω) και Σχίζα ν. Βραχίμη
(2003)1 Α.Α.Δ. 1742). Το θέμα της εκ προστήσεως ευθύνης της ΜΥ 1 (στα πλαίσια της Αγωγής 1735/17) Σε ότι αφορά το θέμα της εκ προστήσεως ευθύνης, στην υπόθεση Morgans v. Launchbury and Other
(1972)2 All ER 606, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «For I regard it as clear that in order to fix vicarious liability on the owner of a car in such a case as the present it must be shown that the driver was using it for the owner's purposes under delegation of a task or duty» Η εκ προστήσεως ευθύνη ιδιοκτήτη αυτοκινήτου σε αστικές υποθέσεις ρυθμίζεται από το άρθρο 13 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Εκ προστήσεως ευθύνη φέρει ο εναγόμενος για τις πράξεις άλλου προσώπου, όταν αυτές εξουσιοδοτούνται ή επικυρώνονται από τον ιδιοκτήτη ή συνιστούν πράξεις εργοδοτουμένου (υπηρέτη) στο πλαίσιο της εργασίας του. Στην υπόθεση Hellenic Mining Co Ltd v. Galaxy Tours Ltd
(1978)1 C.L.R. 414, αποφασίστηκε ότι για την απόδοση εκ προστήσεως ευθύνης στον ιδιοκτήτη αυτοκινήτου, πρέπει να καταδειχθεί ότι ο οδηγός ενεργούσε είτε ως αντιπρόσωπος είτε ως εργοδοτούμενος του ιδιοκτήτη στο πλαίσιο της εργασίας του. Επίσης, στην υπόθεση Θεοφάνους ν. Ασφαλιστικής Εταιρείας ΚΟΣΜΟΣ
(1988)1 Α.Α.Δ. 265, αναφέρθηκαν συνοπτικά τα ακόλουθα. Για να αποδοθεί εκ προστήσεως ευθύνη σε ένα ιδιοκτήτη οχήματος, είναι αναγκαία η ύπαρξη σχέσης αντιπροσωπευομένου και αντιπροσώπου ή κυρίου και υπαλλήλου, αλλά και μαρτυρία ότι η οδήγηση με την οποία εκδηλώθηκε η αμέλεια εντάσσεται στα πλαίσια της σχέσης αυτής. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, σε συνάρτηση με τα ευρήματα μου στην παρούσα υπόθεση, κρίνω ότι η ΜΥ 1[23] δεν υπέχει εκ προστήσεως ευθύνη για την αμελή συμπεριφορά που επέδειξε η οδηγός του δεύτερου οχήματος (ΜΥ 2). Τούτο διότι, η ΜΥ 2 κατά τον επίδικο χρόνο δεν οδηγούσε το δεύτερο όχημα είτε ως αντιπρόσωπος, είτε ως εργοδοτούμενη της ΜΥ 1 (ιδιοκτήτριας του δεύτερου οχήματος) στο πλαίσιο της εργασίας της ή στο πλαίσιο οδηγιών της ΜΥ 1 για σκοπούς εξυπηρέτησης της τελευταίας, ούτε και έχει προσκομιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε τέτοια μαρτυρία. Κατάληξη Στη βάση των όσων πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος φέρει η οδηγός του δεύτερου οχήματος. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου, δια του παρόντος διατάσσω την αποσυνένωση των υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγών, με σκοπό την εξέταση και επιδίκαση αποζημιώσεων. (Υπογρ.)............... Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ Αγωγή αρ. 1735/17 Μεταξύ: ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΛΟΥΚΑ Ενάγοντας -και-
  1. ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ
  2. ΜΑΡΙΑ ΜΙΚΑΕΛΛΑ ΛΑΜΠΡΟΥ Εναγόμενες Ημερομηνία: 7 Νοεμβρίου
  3. Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα Λ. Χρίστου για Νικολαϊδης Στυλιανού ΔΕΠΕ Για τις Εναγόμενες 1 και 2: κ. Α. Κλεάνθους ΑΠΟΦΑΣΗ Στη βάση των όσων εξήγησα στην απόφαση μου στα πλαίσια της συνεκδίκασης της παρούσας αγωγής με την Αγωγή 7038/14, ο Ενάγοντας απέσεισε το βάρος απόδειξης που έφερε, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, για να αποδείξει την υπόθεση του εναντίον της Εναγόμενης 2, ενώ δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης που είχε εναντίον της Εναγόμενης
  4. Συνεπώς, η παρούσα αγωγή εναντίον της Εναγόμενης 2 επιτυγχάνει και εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης 2, για το συμφωνηθέν ποσό των €3.487,57 (ως ειδικές αποζημιώσεις), πλέον νόμιμο τόκο από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξόφλησης. Σε ότι αφορά τον τόκο, κρίνω ότι ο Ενάγοντας δικαιούται νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής, καθότι ουδεμία εξήγηση δόθηκε γιατί η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε σχεδόν 3 χρόνια μετά από το επίδικο ατύχημα. Σε ότι αφορά την απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον της Εναγόμενης 1, τούτη είναι καταδικασμένη σε απόρριψη και ως εκ τούτου αυτή απορρίπτεται. Ως προς τα έξοδα, δεν έχω κανένα λόγο να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα που θέλει τούτα να ακολουθούν το αποτέλεσμα και ως εκ τούτου επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης 2, ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αναφορικά με την Εναγόμενη 1, με δεδομένο ότι τούτη είναι η επιτυχούσα διάδικος στην παρούσα αγωγή και αποτυχούσα διάδικος στην Αγωγή 7038/14, κρίνω ορθότερο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της. (Υπογρ.)............... Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ Αγωγή αρ. 7038/14 Μεταξύ: ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ Ενάγουσα -και- ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ Εναγόμενη Ημερομηνία: 7 Νοεμβρίου
  5. Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Α. Κλεάνθους Για την Εναγόμενη: κα Λ. Χρίστου για Νικολαϊδης Στυλιανού ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Στη βάση των όσων εξήγησα στην απόφαση μου στα πλαίσια της συνεκδίκασης της παρούσας αγωγής με την Αγωγή 1735/17, η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον της Εναγόμενης. Ως εκ τούτου, η παρούσα αγωγή απορρίπτεται στην ολότητα της. Ως προς τα έξοδα, για τους λόγους που εξηγήθηκαν στην απόφαση του Δικαστηρίου στην Αγωγή 1735/17, η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της, με δεδομένο ότι η Εναγόμενη στην παρούσα αγωγή εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο δικηγόρο που εκπροσωπούσε τον Ενάγοντα στην Αγωγή 1735/
  6. (Υπογρ.)............... Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Ημερομηνίας 17.9.2019, το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 1735/
  7. [2] Η οποία είναι η Εναγόμενη 1 στην Αγωγή 1735/
  8. [3] Η οποία είναι η Εναγόμενη 2 στην Αγωγή 1735/
  9. [4] Όπως και η Αγωγή 7038/
  10. [5] Στην Υπεράσπιση που καταχωρήθηκε στην Αγωγή 1735/17, οι Εναγόμενες παραδέχονται από τις παραγράφους 3, 4 και 5 της Έκθεσης Απαίτησης του οδηγού του πρώτου οχήματος ότι στον αναφερόμενο τόπο και χρόνο συνέβη το επίδικο ατύχημα, ήτοι στις 17.8.2014, στη διασταύρωση Φ. Παπακυριακού με τη Λεωφ. Γ. Κρανιδιώτη. Εντούτοις στην Έκθεση Απαίτησης της ιδιοκτήτριας του δεύτερου οχήματος (στην Αγωγή 7038/14) προσδιορίζεται ο χρόνος του ατυχήματος στις 18.8.
  11. Παρά τούτη την δικογραφική διαφορά, ουδόλως αμφισβητείται ότι το επίδικο ατύχημα επεσυνέβη στην εν λόγω διασταύρωση στις 17.8.
  12. Το μόνο που αμφισβητείται είναι η ευθύνη για τούτο. [6] Στα δικόγραφα του οδηγού του πρώτου οχήματος και της Ασφαλιστικής αναφέρεται ως οδός Φ. Παπακυριακού, ενώ σε αυτά της ιδιοκτήτριας και οδηγού του δεύτερου οχήματος ως Λεωφ. Παπακυπριανού. Προκύπτει όμως από την όλη μαρτυρία ότι αναφέρονται στην ίδια οδό και κατεύθυνση, με το Τεκμήριο 2 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 2 (ως πιο κάτω), το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε, να αναγράφει το όνομα της εν λόγω οδού ως Λεωφ. Φ. Παπακυπριανού. [7] Ως προς το ποια λωρίδα κυκλοφορίας χρησιμοποιούσε στην πορεία της, παραμένει ζήτημα διαφιλονικούμενο. [8] Βλ. Τεκμήριο 2 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 2, το οποίο αποτελεί χάρτη των επίδικων δρόμων, τεκμήριο το οποίο ουδόλως αμφισβητήθηκε. [9] Σημειώνω εδώ ότι ως προς το ποιος/ ποια ήταν η συνοδηγός της ΜΥ 2 στο δεύτερο όχημα, οι δύο πλευρές διαφωνούν και παραμένει ζήτημα επίδικο. [10] Που ήταν η πορεία κατεύθυνσης της οδηγού του δεύτερου οχήματος. [11] Βλ. φωτογραφία στη σελ. 3 του Τεκμηρίου 2 της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 1 και σελ. 1 του Τεκμηρίου 1 της ένορκης δήλωσης του ΜΕ
  13. [12] Η οποία ήταν η πορεία κατεύθυνσης του οδηγού του πρώτου οχήματος. [13] Ως προς τις συνθήκες σύγκρουσης, το ζήτημα παραμένει διαφιλονικούμενο. [14] Βλ. παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης της ΜΥ 2, ημερ. 25.8.
  14. [15] Βλ. σελ. 1 και 6 της αγόρευσης του συνηγόρου των Εναγομένων 1 και 2 στην Αγωγή 1735/
  15. [16] Βλ. τις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων, ως επίσης και τη σχετική τους ηλεκτρονική αλληλογραφία ημερ. 17.3.2022 και 18.3.2022 προς το Δικαστήριο, η οποία βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. [17] Το ζήτημα αυτό θεωρείται επίδικο στη βάση της εκ προστήσεως ευθύνης που αποδίδεται στην ΜΥ 1 στην Αγωγή 1735/
  16. [18] Στην Υπεράσπιση στην Αγωγή 1735/17(στη παράγραφο 6) αναγράφεται ότι «η Εναγόμενη 2 [.] με κατεύθυνση ευθεία πορεία και ενώ εισήλθε εντός της διασταύρωσης», ενώ στην Έκθεση Απαίτησης στην Αγωγή 7038/14 (στην παράγραφο 6) αναγράφεται ότι η οδηγός του δεύτερου οχήματος «οδηγούσε το αυτοκίνητο [.] στην οδό Παπακυπριανού στα Λατσιά με πρόθεση να συνεχίσει ευθεία πορεία». [19] Προφανώς εννοώντας τις φωτογραφίες στις σελ. 4 και 5 του Τεκμηρίου 2 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ 1, εφόσον οι εν λόγω φωτογραφίες δεν έχουν οποιαδήποτε αρίθμηση. [20] Επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ
  17. [21] Τις μόνες φωτογραφίες που αμφισβήτησε με την μαρτυρία της ήταν τις φωτογραφίες 4 και 5 του Τεκμηρίου 2 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ
  18. [22] Ως επίσης και στη σελ. 6 του Τεκμηρίου 2 επί της ένορκης δήλωσης του ΜΕ
  19. [23] Η οποία είναι η Εναγόμενη 1 στην Αγωγή 1735/
  20. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.