C & S AMERICAN HEART INSTITUTE LIMITED ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1646/2022, 8/9/2023

(2), 4 - 7, Δ.15 θ. 1 - 4, Δ.27 θ. 3 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 29, 30 και 31 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στην πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, χωρίς οι ενόρκως δηλούντες να τύχουν αντεξέτασης. Έχω λάβει υπόψη μου το πλήρες περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων, καθώς επίσης και των εμπεριστατωμένων αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων. Συγκεκριμένες αναφορές στις αγορεύσεις των συνηγόρων θα γίνουν μόνο εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Nομικό υπόβαθρο της υπό εξέταση αίτησης αποτελεί η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία έχει ως ακολούθως: «3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Ως έχει νομολογηθεί η διαγραφή δικογράφου, δικαιολογείται μόνο σε απλές και έκδηλες περιπτώσεις όταν το δικόγραφο είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο και που το ελάττωμα του δεν μπορεί να θεραπευθεί με σχετική τροποποίηση.[5] Ο εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής ή έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου για εκδίκαση από το Δικαστήριο, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας στη ζωή όσο και αν η προοπτική επιτυχίας εμφανίζεται απομακρυσμένη.[6] Η Δ.27 Θ.3 επιτρέπει την εξέταση του ζητήματος αποκάλυψης εύλογης αιτίας αγωγής ως προκαταρκτικού, με βάση τη δικογραφία και παρέχει κατ΄ ουσία στο Δικαστήριο το μηχανισμό και την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει την αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή ως επιπόλαια ή παρενοχλητική, εξουσία που αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο και ασκείται με φειδώ[7]. Συνεπώς, κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο προχωρεί σε διαγραφή του δικογράφου εάν αυτό αδιαμφησβήτητα στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος.[8] Κατά προτεραιότητα, θεωρώ ότι, θα πρέπει να εξεταστεί η θέση των Αιτητών περί παρατυπίας της έντασης, καθώς αυτή υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου, ο οποίος ταυτόχρονα υπογράφει την ένσταση και απέστελλε ηλεκτρονικά μηνύματα προς το Δικαστήριο μέσω του συστήματος i-justice, σε σχέση με την υπό εξέταση αίτηση. Τούτο διότι, τυχόν αποδοχή της θέσης αυτής, θα συνεπάγεται ότι η ένσταση θα παραμείνει χωρίς πραγματικό υπόβαθρο, αφού η ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει θα πρέπει να αγνοηθεί από το Δικαστήριο. Ειδικότερα, οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η δικηγόρος που ορκίζεται στην ένορκη δήλωση κατέχει διπλή ιδιότητα στη διαδικασία, ήτοι αυτή της δικηγόρο και της μάρτυρος γεγονότων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ασυμβίβαστο στο χειρισμό της υπόθεσης. Αποτελεί, περαιτέρω, εισήγηση του συνηγόρου των Αιτητών, ως αυτή έχει τεθεί μέσω της γραπτής αγόρευσής του, ότι ουδεμία δικαιολογία δόθηκε εκ μέρους της ομνύουσας για το λόγο που προβαίνει στην εν λόγω ένορκη δήλωση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση και κανένα έγγραφο ή/και απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση παρουσιάζεται από το οποίο να προκύπτει η εξουσιοδότηση αυτή. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ως έχει ήδη αναφερθεί, έγινε από δικηγόρο του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η Αίτηση. Για την εξουσιοδότηση της να προβεί η ίδια στην ένορκη δήλωση και για την πηγή της γνώσης της, η ομνύουσα αναφέρει τα ακόλουθα: «Είμαι δικηγόρος στο γραφείο των κ.κ Χριστόδουλος Γ. Βασιλειάδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. δικηγόρους των Εναγόντων. Γνωρίζω καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είμαι κατάλληλα εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα Ένορκη δήλωση εκ μέρους των Εναγόντων. » Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Ζωγράφου κ.ά v. Drosoneri Farm Limited[9] όπου επίσης προβλήθηκε ισχυρισμός για το παράτυπο ένορκης δήλωσης εκ μέρους δικηγόρου λέχθηκαν τα ακόλουθα, επί του θέματος της όμνυσης της ένορκης δήλωσης από δικηγόρο: «Παρά το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, η νομολογία μας δεν απαγορεύει την όμνυση από δικηγόρο σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, που ο ομνύων δεν χειρίζεται την υπόθεση, ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση (βλ. Dimitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 A.A.Δ 82). Όπως έχει νομολογηθεί, «η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης ..» (βλ. Investylia Public Company Ltd v. Γαβριηλίδου

(2013)1 Α.Α.Δ. 1202).» Επίσης, στην υπόθεση Rybolovlev (ανωτέρω)[10] λέχθηκαν, σχετικά με το υπό συζήτηση θέμα, τα ακόλουθα: «Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει ν' αγνοηθεί ή απορριφθεί. Ούτε και συμφωνούμε ότι μια τέτοια απόλυτη αρχή εξάγεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Dulai Dulai (ανωτέρω)...». Εν προκειμένω, θεωρώ ότι δεν υφίσταται ζήτημα ασυμβιβάστου καθώς, ως διαφαίνεται και από τα πρακτικά της διαδικασίας η ομνύουσα, πέραν των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που είχε αποστείλει προς το Δικαστήριο πριν από την ακρόαση της αίτησης, ουδεμία εμπλοκή είχε στο χειρισμό αυτής κατά την ακροαματική διαδικασία, καθώς η αίτηση έτυχε χειρισμού κατά το στάδιο της ακρόασης από άλλη δικηγόρο. Πέραν τούτου όμως, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε κανένα σημείο της εισήγησης των συνηγόρων των Αιτητών περί παράτυπης ένορκης δήλωσης δεν περιέχεται ισχυρισμός σε σχέση με την επάρκεια της γνώσης της ομνύουσας να αναφέρει τα όσα καταγράφει στην ένορκη δήλωση της, η οποία δεν αμφισβητήθηκε είτε μέσω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είτε με αντεξέτασή της. Παρεμφερώς, αναφέρω, επίσης, ότι η ομνύουσα στην ένορκη δήλωση της αναφέρει ότι έχει λάβει εξουσιοδότηση να προβεί στην ένορκη δήλωση εκ μέρους των Καθ΄ων η Αίτηση και ότι γνωρίζει τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα οποία στο σύνολό τους αφορούν τον χειρισμό της Πρώτης Αγωγής και των όσων είχαν διαμειφθεί μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση ως πελατών του δικηγορικού γραφείου στο οποίο εργοδοτείτο. Συνακόλουθα, απορρίπτοντας τους σχετικούς ισχυρισμούς, δεν θεωρώ ότι το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση είναι παράτυπο και ότι θα πρέπει να αγνοηθεί από το Δικαστήριο. Επίσης, αποτελεί εισήγηση της συνηγόρου των Καθ΄ων η Αίτηση ότι η αίτηση πάσχει καθώς δεν γίνεται μνεία στα αιτητικά και στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει στην ύπαρξη και δημιουργία δεδικασμένου λόγω απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής και κατά συνέπεια δεν μπορούν να αιτούνται τη διαγραφή της παρούσας αγωγής λόγω κωλύματος. Τούτο διότι, κατά τη θέση της χωρίς την επίκληση της ύπαρξης δεδικασμένου δεν υφίσταται κώλυμα στην προώθηση της παρούσας αγωγής. Η πιο πάνω θέση όμως, προβλήθηκε πρώτη φορά κατά το στάδιο της ακρόασης μέσω των γραπτών αγορεύσεων της και δεν συμπεριλαμβάνεται στους λόγους ένστασης, με αποτέλεσμα ως μη δικογραφημένη θέση να είναι έκθετη σε απόρριψη. Πέραν τούτου όμως, παρεμφερώς αναφέρω ότι, η ύπαρξη κωλύματος ως προς το επίδικο θέμα (estoppel per rem judicatam) και κωλύματος αναφορικά με την αιτία αγωγής (cause of action estoppel) αποτελούν εκφάνσεις του δεδικασμένου[11]. Το εάν δε αυτό υπάρχει, εν προκειμένω, αποτελεί ζήτημα που καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και θα εξεταστεί στη βάση αυτή. Επομένως, θεωρώ ότι η αναφορά στα αιτητικά της ύπαρξης κωλύματος το οποίο ανάγεται στον τρόπο απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής καλύπτεται από την έννοια του δεδικασμένου εφόσον αποτελεί έκφανση αυτού και δεν απαιτείτο συγκεκριμένη επίκληση του όρου αυτού για να δύναται να εξεταστεί τούτο από το Δικαστήριο. Ενόψει των πιο πάνω, προχωρώ να εξετάσω τα επιμέρους ζητήματα επί των οποίων στηρίζεται το αίτημα διαγραφής σε συνάρτηση με τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης, έχοντας υπόψη τις νομολογιακές αρχές, ως έχουν καταγραφεί ανωτέρω. Οι Αιτητές επιδιώκουν τη διαγραφή της παρούσας αγωγής ισχυριζόμενοι ότι οι Καθ' ων η Αίτηση κωλύονται να την προωθούν ένεκα της ανεπιφύλακτης απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής εναντίον τους, η οποία στηριζόταν στα ίδια επίδικα θέματα. Αρχικά, διευκρινίζω ότι, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Πρώτη Αγωγή αφορούσε τους ίδιους διαδίκους και τα ίδια επίδικα θέματα με την παρούσα. Αδιαμφισβήτητο γεγονός αποτελεί επίσης ότι στις 27.01.2022 καταχωρήθηκε ειδοποίηση προς την Πρωτοκολλητή του Ε.Δ. Λευκωσίας με την οποία αιτούνταν την απόσυρση της Πρώτης Αγωγής ανεπιφύλακτα, πριν από την καταχώριση υπεράσπισης, και η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα, αίτημα στο οποίο δεν έφερε ένσταση η πλευρά των Αιτητών που υπέγραφε επίσης την προαναφερόμενη ειδοποίηση. Ακολούθως, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι στις 09.03.2022 αποστάλθηκε ηλεκτρονική αλληλογραφία προς το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου η Πρώτη Αγωγή ήταν ορισμένη στις 11.03.2022, ενημερώνοντας το ότι αυτή είχε ήδη αποσυρθεί στις 27.01.2022 κατόπιν κοινού αιτήματος των πλευρών. Στη βάση της αλληλογραφίας αυτής, το Δικαστήριο στο τηρηθέν πρακτικό του ημερομηνίας 11.03.2022[12] κατέγραψε τα ακόλουθα: «Ενόψει των δηλώσεων των συνηγόρων η Αγωγή αποσύρεται ανεπιφύλακτα και απορρίπτεται. Η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Οποιεσδήποτε προηγούμενες διαταγές για έξοδα ακυρώνονται.» Η διαφωνία των μερών, λοιπόν, έγκειται στα αποτελέσματα που έχει επιφέρει ο τρόπος απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής κατ' εκείνο το στάδιο. Συγκεκριμένα, αποτελεί θέση των Αιτητών ότι η ανεπιφύλακτη απόσυρση της Πρώτης Αγωγής αποτελεί εμπόδιο στην καταχώρηση νέας αγωγής εναντίον τους με τα ίδια επίδικα θέματα. Στην αντίπερα όχθη, η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζεται ότι το λεκτικό απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής δεν δημιουργεί δεδικασμένο, αλλά καθοριστικό στοιχείο στη δημιουργία αυτού αποτελεί το στάδιο απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής, δυνάμει των προβλεπόμενων στη Δ.15 και συγκεκριμένα ότι αυτή είχε αποσυρθεί πριν από την καταχώρηση υπεράσπισης από τους Αιτητές. Ως έχει νομολογηθεί, το ζήτημα απόσυρσης αγωγής και οι περιορισμοί που τίθενται σε αυτό, προβλέπονται στη Δ.15 Θ. 1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «1. The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant's defence, or after the receipt of the defendant's pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action against all or any of the defendants or withdraw any part or parts off his alleged cause of complaint, and thereupon he shall pay such defendant's costs of the action, or if the action be not wholly discontinued, the costs occasioned by the matter so withdrawn. Such costs shall be taxed, and such discontinuance or withdrawal, as the case may be, shall not be a defence to any subsequent action. Save as in this Rule otherwise provided, it shall not be competent for the plaintiff to withdraw the record or discontinue the action without leave of the Court or a Judge, but the Court or a Judge may, before or at or after the hearing or trial, upon such terms as to costs, and as to any other action, and otherwise as may be just, order the action to be discontinued, or any part of the alleged cause of complaint to be struck out. The Court or a Judge may, in like manner and with the like discretion as to terms, upon the application of a defendant, order the whole or any part of his alleged grounds of defence or counter-claim to be withdrawn or struck out, but it shall not be competent to a defendant to withdraw his defence or any part thereof, without such leave. 2. When a cause has been set down or fixed for trial, it may be withdrawn by either plaintiff or defendant, upon producing to the Registrar a consent in writing signed by the parties.» Στην υπόθεση Παμπορίδης (ανωτέρω) επεξηγήθηκαν οι προϋποθέσεις δημιουργίας δεδικασμένου σε περιπτώσεις απόσυρσης αγωγής, σχετικό απόσπασμα της οποίας παραθέτω κατωτέρω: «To ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos v. Kypreos

(1984)1 C.L.R. 565 και Eleftheriades ν. Cyprus Hotels

(1985)1 C.L.R. 677. Με τη θέσπισή της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενό της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον. Ο ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψή της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. Βλ. Spencer Bower and Turner - The Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ. 36, παράγραφος 39).» Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε στην υπόθεση Θεοδώρου v. Μάντη[13], στην οποία έγινε επίσης παραπομπή στην υπόθεση Πατσαλίδη ν. Δίσπυρου[14] ως εξής: «Η ίδια αρχή επιβεβαιώθηκε στην μεταγενέστερη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Πατσαλίδη ν. Δίσπυρου

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 17, στην οποία, αφού τονίστηκε ότι ο μόνος τρόπος να επανέλθει διάδικος και να θέσει προς εκδίκαση τα ίδια επίδικα θέματα μετά από την απόσυρση της αγωγής του, προσφέρεται με την τήρηση της διαδικασίας που προνοείται για διακοπή (discontinuance) στη Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Περαιτέρω, ένα πρακτικό Δικαστηρίου, σύμφωνα με το οποίο η αγωγή ή αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως να είχε υποβληθεί ρητή αίτηση για διακοπή της διαδικασίας με βάση τις πρόνοιες της Δ.15.2 και ότι παρασχέθηκε άδεια από το Δικαστήριο για την απόσυρση ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια.» Συνεπώς, έχοντας υπόψη μου τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, θεωρώ ότι το κριτήριο διαφοροποίησης σε περίπτωση απόσυρσης αγωγής, για να διαπιστωθεί η διατήρηση του δικαιώματος του διαδίκου να επανέλθει με την καταχώριση νέας αγωγής, αποτελεί το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η διαδικασία κατά το χρόνο απόσυρσης της. Εν προκειμένω, αποτελεί κοινό τόπο ότι η Πρώτη Αγωγή αποσύρθηκε πριν από την καταχώρηση της υπεράσπισης των Αιτητών και συνεπώς η υπό κρίση περίπτωση εμπίπτει στο πεδίου εφαρμογής του πρώτου εδαφίου της Δ.15 Θ.1. Παρά το γεγονός όμως ότι η απόσυρση της Πρώτης Αγωγής πριν από την καταχώρηση της υπεράσπισης θα παρείχε δικαιωματικά την ευκαιρία στους Καθ' ων η Αίτηση να επανέλθουν σε μεταγενέστερο στάδιο με την καταχώρηση νέας αγωγής εναντίον των Αιτητών επί των ίδιων θεμάτων, εντούτοις με την επιλογή τους να αποσύρουν ανεπιφύλακτα την Πρώτη Αγωγή δηλώνοντας τούτο τόσο στην ειδοποίηση απόσυρσης που είχε καταχωρηθεί όσο και μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας προς το Δικαστήριο, οι Καθ΄ ων η Αίτηση επέλεξαν να μην τηρήσουν τη διαδικασία που καθορίζει η Δ.15 Θ.1, δημιουργώντας κατά την κρίση μου κώλυμα στους Καθ' ων η Αίτηση να επανέρχονται με την καταχώρηση νέας αγωγής επί των ίδιων θεμάτων. Με την πιο πάνω άποψη μου συνηγορεί επίσης το γεγονός ότι δυνάμει της Δ.15 Θ.1, η τυχόν διακοπή ή απόσυρση αγωγής έχει ως αποτέλεσμα την επιδίκαση των μέχρι εκείνου του σημείου δημιουργηθέντων δικηγορικών εξόδων υπέρ του εναγόμενου. Στην παρούσα περίπτωση και ενόψει της εκδήλωσης πρόθεσης των Καθ' ων η Αίτηση περί ανεπιφύλακτης απόσυρσης της Πρώτης Αγωγής, οι Αιτητές πέραν της συγκατάθεσης τους στην άνευ επιφύλαξης απόσυρση της, αποδέχτηκαν όπως κάθε πλευρά επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα και δεν αξίωσαν την επιδίκαση των προκληθέντων δικηγορικών εξόδων υπέρ τους. Συνεπώς, έχω την άποψη ότι η επιλογή των Καθ' ων η Αίτηση να προχωρήσουν στην ανεπιφύλακτη απόσυρση της Πρώτης Αγωγής, δηλώντας με σαφήνεια την πρόθεση τους αυτή προς το Δικαστήριο σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις και σε διαφορετικό χρονικό στάδιο, μέσω σχετικής ειδοποίησης απόσυρσης ημερομηνίας 27.01.2022 και γραπτής επιβεβαίωσης της πρόθεσης απόσυρσης με σχετική ηλεκτρονική αλληλογραφία στις 09.03.2022, εξασφαλίζοντας στη βάση αυτών των περιστάσεων τη συγκατάθεση των Αιτητών για ανεπιφύλακτη απόσυρση της αγωγής και την μη αξίωση δικηγορικών εξόδων που υπό άλλες περιστάσεις θα δικαιούντο, δημιουργεί κώλυμα στους Καθ' ων η Αίτηση που τους εμποδίζει να επανέρχονται με την καταχώρηση νέας αγωγής.[15] Η ανωτέρω κατάληξη δεν διαφοροποιείται από τους λόγους που οδήγησαν τους Καθ΄ων η Αίτηση στην ανεπιφύλακτη απόσυρση της Πρώτης Αγωγής αλλά και ούτε εάν αυτό οφειλόταν σε καλόπιστο λάθος εκ μέρους τους. Το σύνολο των αυθεντιών που επικαλείται η συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση προς υποστήριξη της θέσης της ότι η ύπαρξη καλόπιστου λάθους ως προς την ανεπιφύλακτη απόσυρση της αγωγής διαφοροποιεί τα δεδομένα αφορούν σε αναθεωρητικές εφέσεις επί αιτήσεων επαναφοράς προσφυγών, οι οποίες δεν εδράζονται στη Δ.15 θ.1 και κατά συνέπεια δεν εξετάζονται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της στο πλαίσιο αυτών. Περαιτέρω, η οποιαδήποτε επίκληση αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς τον τρόπο εφαρμογής των αρχών επαναφοράς προσφυγών, στα πλαίσια σχετικών αιτημάτων, δεν μπορούν να προσφέρουν καθοδήγηση στο παρόν Δικαστήριο επί των εφαρμοζόμενων δικονομικών κανόνων στο πλαίσιο της υπό εξέταση αίτησης. Κατά συνέπεια, για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, καταλήγω ότι η κρινόμενη περίπτωση αποτελεί τέτοια περίπτωση που θα δικαιολογούσε τον τερματισμό της αγωγής στο ξεκίνημα της. Ως εκ τούτου, έχω ικανοποιηθεί υπό τις περιστάσεις ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Συνακόλουθα, η αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα διαγραφής του κλητηρίου εντάλματος και η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας αίτησης ως και των μέχρι σήμερα εξόδων της αγωγής, δεν βρίσκω κανένα λόγο να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα και, συνεπώς, αυτά επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων / Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων / Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπ. ........... Γ. Καραμαλλή, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Αντίγραφο του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής 487/2020 του Ε.Δ. Λευκωσίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. [2] Πιστό αντίγραφο του σημειώματος εμφάνισης ημερομηνίας 16.06.2020 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. [3] Αντίγραφο της εν λόγω ειδοποίησης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. [4] Αντίγραφο της αναφερόμενης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. [5] In Re Pelmaco Development Ltd,

(1991)1 Α.Α.Δ. 246 [6] Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as executor of the will of the deceased Spyros Michaelides

(1965)1 CLR 176, Michael Papamichael v. Clitos Chaholiades

(1970)1 CLR 305 [7] Ν. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon

(1998)1 A.A.Δ. 1338 [8] Πολιτική Έφεση αρ. 140/18, Cyproman Services Ltd v. Martin John Coward, ημερ. 4/04/2018 [9]

(2015)1, ECLI:CY:AD:2015:A362Α.Α.Δ. 1119 [10]

(2010)1 A.A.Δ 82) [11] Παναγιώτης Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ

(1995)1 ΑΑΔ 670 [12] Αντίγραφο του πρακτικού ημερομηνίας 11.03.2022 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. [13]

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1036 [14]

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 17 [15] Όπως λέχθηκε στην Πελεκάνου ν. Πελεκάνου

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1768, «το μήνυμα της παραίτησης, με την παράσταση, εν προκειμένω διά της συμπεριφοράς πως δεν θα επιμένει κάποιος στα δικαιώματα του, θα πρέπει να είναι σαφές και ανεπιφύλακτο». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο