Α. Κ. ν. Σ. Β., Αγωγή αρ.: 5430/2015, 25/10/2023

(1)Στις 7.10.2015 και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο μπαλκόνι του διαμερίσματος, ο Εναγόμενος την έσπρωξε βίαια τοποθετώντας τα χέρια του στις ωμοπλάτες της.

(2)Στις 8.10.2015 και ενώ οι διάδικοι είχαν ξαπλώσει για να κοιμηθούν, ο Εναγόμενος της επιτέθηκε, κλωτσώντας την με βία στο πόδι και γρονθοκοπώντας την στο σώμα, ρίχνοντας την κάτω από το κρεβάτι.

(3)Στις 9.10.2015, περί το μεσημέρι, ο Εναγόμενος την κλώτσησε επανειλημμένα στους μηρούς, στα πόδια και το σώμα, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει στο έδαφος και ο Εναγόμενος συνέχισε να την κλωτσά με περισσότερη βία και ένταση.

(4)Την ίδια μέρα (9.10.2025), κατά το απόγευμα, και όταν επέστρεψαν από την υπεραγορά και βρίσκονταν στον ανελκυστήρα, ο Εναγόμενος της επιτέθηκε ξανά, αυτή τη φορά κτυπώντας την στα πόδια και τα δάκτυλα των ποδιών της με τις μπουκάλες του νερού, ενώ όταν εξήλθαν του ανελκυστήρα και μπήκαν στο διαμέρισμα, την κτύπησε με τα χέρια του στον αυχένα.

(5)Στις 13.10.2015, κατά την ώρα που οι διάδικοι βρίσκονταν στο σχολείο, σε κοινή «κενή» τους περίοδο μαθήματος, ο Εναγόμενος της κτύπησε με γροθιά στο στομάχι.

(6)Την ίδια μέρα (13.10.2015), περί το μεσημέρι, και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο διαμέρισμα, ο Εναγόμενος της επιτέθηκε αρπάζοντας την από τα μαλλιά, τραβώντας την με βία και ρίχνοντας την στο έδαφος, ενώ στην συνέχεια την κτυπούσε και την τσιμπούσε στην πλάτη και την κλωτσούσε στα πόδια. Σε κάποια στιγμή και ενώ ο Εναγόμενος άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος για να φύγει, επέστρεψε, την κλώτσησε ακόμη δύο φορές και όταν αυτή προσπάθησε να σηκωθεί από το δάπεδο, αυτός την κλώτσησε ξανά, αυτή τη φορά στα γεννητικά όργανα.

(7)Το βράδι της ίδιας μέρας (13.10.2015), ο Εναγόμενος τοποθέτησε με βία το χέρι του γύρω από το στόμα και τη μύτη της, προσπαθώντας να την πνίξει, ενώ όταν η ίδια προσπάθησε να ξεφύγει, αυτός έτρεξε πίσω της, την έριξε στο δάπεδο και της έκλεισε ξανά το στόμα και τη μύτη.

(8)Στις 14.10.2015, κατά το βράδι, ο Εναγόμενος της κτύπησε στο κεφάλι με τα χέρια.

(9)Στις 15.10.2015 και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο καπνιστήριο του σχολείου, ο Εναγόμενος εκνευρισμένος που η Ενάγουσα συνομιλούσε με συνάδελφο τους, της επιτέθηκε πατώντας την δυνατά στα δάκτυλα του ποδιού της, ενώ της έριξε και την τσάντα του.

(10)Το απόγευμα της ίδιας μέρας (15.10.2015) και ενώ βρίσκονταν στο διαμέρισμα, ο Εναγόμενος κτύπησε την Ενάγουσα στα χέρια και στο κεφάλι. Είναι η θέση της Ενάγουσας ότι, συνεπεία των πιο πάνω περιστατικών επίθεσης της από τον Εναγόμενο, αυτή υπέστη σωματικές ζημιές, ψυχική βλάβη και απώλειες, τις οποίες δικογραφεί λεπτομερώς στην Έκθεση Απαίτησης της. Συνοπτικά, ισχυρίζεται ότι υπέστη πολλαπλές εκχυμώσεις και δερματικές εκδορές στο σώμα, ευθειασμό του αυχένα και ελαφρά αυχενοθωρακική σκολίωση στα αριστερά, ελαφρά διάσταση των Α1/2 ανάντεις και κατάντεις αποφύσεων των σπονδύλων (facet joints), μικρή προβολή των μεσοσπονδυλίων δίσκων στα επίπεδα Α4/5 και Α5/6, με πίεση επί του νωτιαίου σάκου και οστικό οίδημα στην οπίσθια επιφάνεια του σώματος του Θ3 (τρίτου θωρακικού) σπονδύλου. Είναι δε η συναφής της θέση, στη βάση πάντα των δικογραφημένων ισχυρισμών της, ότι της συστήθηκε η αποφόρτιση της αυχενική μοίρας και η ταυτόχρονη αποφόρτιση του μυϊκού συστήματος, ενώ ένεκα της διάγνωσης για κάκωση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, χρειάστηκε να ακολουθήσει φυσιοθεραπευτική αγωγή, εξού και ακολούθησε εξειδικευμένο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και αποκατάστασης αποτελούμενο από 12 συνεδρίες. Ισχυρίζεται επίσης ότι μετά το πέρας της θεραπείας εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από πόνους και κεφαλαλγίες. Είναι επιπρόσθετη, συναφής θέση της, ότι λόγω των τάσεων φυγής και πανικού που παρουσίασε, ως αποτέλεσμα της επιθετικής και βίαιης συμπεριφοράς του Εναγόμενου, αυτή αποτάθηκε σε κλινικό ψυχολόγο, ο οποίος διέγνωσε ότι παρουσιάζει διαταραχή μετατραυματικού στρες, για το οποίο θα πρέπει να συνεχίσει να παρακολουθείται από ψυχολόγο. Όλες οι πιο πάνω επιπτώσεις και/ή ζημίες, κατά την Ενάγουσα, είναι μόνιμες. Τέλος, ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος ενήργησε κακόβουλα και συστηματικά, με σκοπό να πετύχει την πλήρη χειραγώγηση και έλεγχο της, την προσβολή της αξιοπρέπειας της, την καταβάθρωση της αυτοεκτίμησης της, τον εξευτελισμό και την ταπείνωση της, ενώ της προκάλεσε τεράστια ψυχική αναστάτωση, ψυχικό πόνο, άγχος, αγωνία και ταλαιπωρία και για αυτό και αξιώνει τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις. (β) Η εκδοχή του Εναγόμενου Δικογραφικά, με την Υπεράσπιση του, ο Εναγόμενος αρνείται και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας. Παραδέχεται μόνο ότι αυτός εργαζόταν στο ίδιο σχολείο μαζί της και ότι κατά τον επίδικο χρόνο διατηρούσαν δεσμό και συγκατοικούσαν στο διαμέρισμά του. Επίσης παραδέχεται ότι, στις 9.10.2015, έγινε κάποιο επεισόδιο, αλλά ισχυρίζεται ότι αυτό αφορούσε κάποιο διαπληκτισμό μεταξύ των διαδίκων, κατά τον οποίο αλληλοκτυπήθηκαν, εφόσον η Ενάγουσα ενεπλάκη σε καβγά μαζί του όταν της ζήτησε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα του, κάτι το οποίο της είχε ζητήσει επανειλημμένως. Τέλος, αρνείται ότι η Ενάγουσα υπέστη τις ισχυριζόμενες ή οποιεσδήποτε σωματικές βλάβες και/ή ζημίες και/ή ότι, εν πάση περιπτώσει, οι εν λόγω ισχυρισμοί της είναι υπερβολικοί. Ακροαματική διαδικασία Σημειώνεται ότι κατά την ακροαματική διαδικασία της παρούσας αγωγής παρουσιάστηκαν 10 μάρτυρες, όλοι από την πλευρά της Ενάγουσας. Ειδικότερα, κλήθηκαν να δώσουν μαρτυρία η κα Σοφία Μαλάη (ΜΕ 1), η οποία εργάζεται στο Τμήμα Φορολογίας, η κα Αργυρώ Μαστίχη (ΜΕ 2), η οποία εργάζεται στο Πρωτοκολλητείο - Τμήμα Ποινικών Υποθέσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ο κ. Νίκος Σωκράτους (ΜΕ 3), ο οποίος εργάζεται στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, η Ενάγουσα (ΜΕ 4), η Δρ. Χρυστάλλα Χριστοδούλου-Ττόφα (ΜΕ 5), η οποία είναι γενική ιατρός, ο Δρ. Βασίλης Δημητριάδης (ΜΕ 6), ο οποίος είναι ορθοπεδικός χειρουργός, ο κ. Παύλος Αναστασιάδης (ΜΕ 7), ο οποίος είναι φυσιοθεραπευτής, ο Δρ. Στέλιος Γεωργιάδης (ΜΕ 8), ο οποίος είναι κλινικός ψυχολόγος, ο κ. Γιάννης Γεωργιάδης (ΜΕ 9), ο οποίος είναι υπεύθυνος του αρχείου του Μακάρειου Νοσοκομείου και η Δρ. Ελένη Ηρακλέους (ΜΕ 10), η οποία είναι ιατρός ακτινολόγος. Κατατέθηκαν επίσης ενώπιον του Δικαστηρίου συνολικά 34 τεκμήρια[1]. Κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα Στη βάση της μαρτυρίας που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακροαματική διαδικασία και δεν αμφισβητήθηκε (βλ. Frederickou Schoοls Co. Ltd v. Acuac Inc.

(2002)1 ΑΑΔ 1527), ως επίσης και των σχετικών τοποθετήσεων των συνηγόρων των διαδίκων[2], αλλά και στη βάση του περιεχομένου του κοινώς αποδεκτού Τεκμηρίου 9, τα πιο κάτω προκύπτουν ως κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα. Οι διάδικοι, κατά τον επίδικο χρόνο, διατηρούσαν δεσμό και συγκατοικούσαν στο διαμέρισμα του Εναγόμενου. Επίσης, εργάζονταν και οι δύο ως καθηγητές στο ίδιο σχολείο. Κατά την χρονική περίοδο μεταξύ 9.10.2015 έως 15.10.2015, ο Εναγόμενος παράνομα επιτέθηκε στην Ενάγουσα, ως ακολούθως (στο εξής καλούμενα ως «τα παραδεκτά περιστατικά επίθεσης»):

(1)Στις 9.10.2015, περί το μεσημέρι, ο Εναγόμενος την κλώτσησε επανειλημμένα στους μηρούς, στα πόδια και το σώμα, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει στο έδαφος και ο Εναγόμενος συνέχισε να την κλωτσά με περισσότερη βία και ένταση.

(2)Την ίδια μέρα (9.10.2025), κατά το απόγευμα, και όταν επέστρεψαν από την υπεραγορά και βρίσκονταν στον ανελκυστήρα, ο Εναγόμενος της επιτέθηκε ξανά, αυτή τη φορά κτυπώντας την στα πόδια και τα δάκτυλα των ποδιών της με τις μπουκάλες του νερού, ενώ όταν εξήλθαν του ανελκυστήρα και μπήκαν στο διαμέρισμα, την κτύπησε με τα χέρια του στον αυχένα.

(3)Στις 13.10.2015, κατά την ώρα που οι διάδικοι βρίσκονταν στο σχολείο, σε κοινή «κενή» τους περίοδο μαθήματος, ο Εναγόμενος της κτύπησε με γροθιά στο στομάχι.

(4)Την ίδια μέρα (13.10.2015), περί το μεσημέρι, και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο διαμέρισμα, ο Εναγόμενος της επιτέθηκε αρπάζοντας την από τα μαλλιά, τραβώντας την με βία και ρίχνοντας την στο έδαφος, ενώ στην συνέχεια την κτυπούσε και την τσιμπούσε στην πλάτη και την κλωτσούσε στα πόδια. Σε κάποια στιγμή και ενώ ο Εναγόμενος άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος για να φύγει, επέστρεψε, την κλώτσησε ακόμη δύο φορές και όταν αυτή προσπάθησε να σηκωθεί από το δάπεδο, αυτός την κλώτσησε ξανά, αυτή τη φορά στα γεννητικά όργανα.

(5)Το βράδι της ίδιας μέρας (13.10.2015), ο Εναγόμενος τοποθέτησε με βία το χέρι του γύρω από το στόμα και τη μύτη της, προσπαθώντας να την πνίξει, ενώ όταν η ίδια προσπάθησε να ξεφύγει, αυτός έτρεξε πίσω της, την έριξε στο δάπεδο και της έκλεισε ξανά το στόμα και τη μύτη.

(6)Στις 14.10.2015, κατά το βράδι, ο Εναγόμενος της κτύπησε στο κεφάλι με τα χέρια.

(7)Στις 15.10.2015 και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο καπνιστήριο του σχολείου, ο Εναγόμενος εκνευρισμένος που η Ενάγουσα συνομιλούσε με συνάδελφο τους, της επιτέθηκε πατώντας την δυνατά στα δάκτυλα του ποδιού της, ενώ της έριξε και την τσάντα του.

(8)Το απόγευμα της ίδιας μέρας (15.10.2015) και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο διαμέρισμα, ο Εναγόμενος κτύπησε την Ενάγουσα στα χέρια και στο κεφάλι. Για τα πιο πάνω περιστατικά επίθεσης, καταχωρήθηκε εναντίον του Εναγόμενου, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η ποινική υπόθεση με αρ. 731/2016, στα πλαίσια της οποίας κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε σε δύο μήνες ποινή φυλάκισης, κατόπιν δικής του παραδοχής, σε 8 κατηγορίες κοινής επίθεσης και μία κατηγορία επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Η Ενάγουσα, στις 16.10.2015, παραπέμφθηκε από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΑΕΠ) του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας στο Μακάρειο Νοσοκομείο (στο εξής το «Μακάρειο»), λόγω αναφερόμενης, από την ίδια, κολπικής αιμορραγίας, όπου, όπως αυτό είναι εμφανές από το Τεκμήριο 32[3], κατά την εξέταση της, δεν διαπιστώθηκε ενεργή κολπική αιμορραγία ή υπολείμματα αίματος, και δεν παρουσιάζονταν εκδορές στην ρηθείσα περιοχή. Προκύπτει επίσης από το Τεκμήριο 32 ότι της συνεστήθη να παραμείνει στο Μακάρειο για σκοπούς παρακολούθησης, αλλά αυτή αρνήθηκε, υπέγραψε εξιτήριο και έφυγε. Πέραν των πιο πάνω, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία των ΜΕ 1 και ΜΕ 3 (η οποία δεν αμφισβητήθηκε), ο Εναγόμενος, κατά το έτος 2015 εργαζόταν στην Αγγλική Σχολή και δήλωνε ετήσιο εισόδημα (για 12 μήνες) ύψους €29.837,32, ενώ κατά το εν λόγω έτος δήλωσε και επιπρόσθετο εισόδημα ύψους €1.280 για 3 μήνες εργασίας σε άλλο εργοδότη[4]. Κατά το έτος 2016, ο Εναγόμενος δήλωσε εισόδημα εκ ποσού €2.559,06, το οποίο αφορούσε ένα μόνο μήνα εργασίας στο πιο πάνω σχολείο, εφόσον η εκεί εργοδότηση του τερματίστηκε την 1.2.2016, ενώ δήλωσε επίσης εισόδημα εκ ποσού €3.281,29, το οποίο αφορούσε την εργοδότηση του σε άλλο εργοδότη για 3 μήνες[5]. Σε ότι αφορά τα έτη 2017-2021[6], ο Εναγόμενος δήλωνε άνεργος, ενώ κατά το έτος 2017, ήταν άνεργος μόνο για 4 μήνες, εφόσον από τον Μάϊο του 2021 αυτός εργάζεται στον Οργανισμό Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (ΟΚΥΠΥ) και είχε δηλώσει εισόδημα στην φορολογική του δήλωση (για το έτος 2021) συνολικού ποσού ύψους €15.928 για 8 μήνες εργασίας[7]. Κατά το έτος 2022[8], ο Εναγόμενος εξακολουθούσε να εργάζεται στον ΟΚΥΠΥ με μηνιαίο μισθό €1.885[9]. Όλα τα πιο πάνω κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα, καθίστανται πλέον ευρήματα του Δικαστηρίου από αυτό το στάδιο. Αμφισβητούμενα γεγονότα Στη βάση των πιο πάνω, κοινώς αποδεκτών γεγονότων, αυτά που παραμένουν ως επίδικα, υπό αμφισβήτηση, ζητήματα, επί πραγματικών γεγονότων, είναι τα εξής:

(1)Κατά πόσο ο Εναγόμενος παρανόμως επιτέθηκε στην Ενάγουσα στις 7 και 8 Οκτωβρίου 2015.

(2)Ποιες είναι οι πραγματικές ζημιές που υπέστη η Ενάγουσα συνεπεία των όποιων περιστατικών επίθεσης από τον Εναγόμενο. Μαρτυρία Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Πλήρης έκταση της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, βρίσκεται καταγεγραμμένη στα πρακτικά. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, εφόσον, κάτι τέτοιο, θεωρώ, δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Αναφορά στα κυριότερα σημεία της μαρτυρίας θα γίνει, για σκοπούς αξιολόγησης της, λαμβανομένου υπόψη και των ανωτέρω επίδικων ζητημάτων. Σημειώνω εδώ ότι για σκοπούς της παρούσας απόφασης δεν θα προχωρήσω να παραθέσω τη μαρτυρία των ΜΕ 1, 2, 3 και 9, και τούτο διότι τα όσα ανέφεραν ενώπιον του Δικαστηρίου ουδόλως αμφισβητήθηκαν από τη πλευρά του Εναγόμενου[10], με αποτέλεσμα να αποτελούν μέρος των μη αμφισβητούμενων γεγονότων, τα οποία καταγράφονται ανωτέρω στην παρούσα απόφαση. Ενάγουσα (ΜΕ 4) Η Ενάγουσα κατέθεσε, ως μέρος της κυρίως εξέτασης της, το Έγγραφο Α[11] και στην ουσία, προώθησε ισχυρισμούς ως οι δικογραφημένες θέσεις της, οι οποίες αναφέρονται ανωτέρω στην καταγραφείσα εκδοχή της και δεν καθίσταται αναγκαίο να αναφερθούν εκ νέου. Ανέφερε επίσης ότι κατά τη διάρκεια της συμβίωσης της με τον Εναγόμενο, είχε ανακαλύψει ότι αυτός παρακολουθείτο από ψυχίατρο και ότι λάμβανε πολλά αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά χάπια. Ήταν περαιτέρω η θέση της ότι στις 15.10.2015, μετά το τελευταίο περιστατικό επίθεσης, η ίδια μάζεψε τα προσωπικά της αντικείμενα και έφυγε από το διαμέρισμα, ενώ καθ' όλο εκείνο το χρονικό διάστημα έμενε μαζί με τον Εναγόμενο από φόβο, καθότι την απειλούσε ότι εάν μιλούσε σε οποιονδήποτε για τα επίδικα περιστατικά, θα της δημιουργούσε προβλήματα τόσο επαγγελματικά, όσο και γενικότερα στη ζωή της. Ανέφερε ότι την αμέσως επόμενη μέρα (δηλ. στις 16.10.2015), επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας όπου προέβη σε σχετική καταγγελία εναντίον του και παραπέμφθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας (στο εξής «το Νοσοκομείο») για να εξεταστεί σε σχέση με τα τραύματα της και τους πόνους που είχε. Ισχυρίστηκε ότι από τα περιστατικά επίθεσης, το σώμα της ήταν γεμάτο με κυανές εκχυμώσεις και δερματικές εκδορές και προς τούτο κατέθεσε το Τεκμήριο 11Α, το οποίο αποτελείται από δέσμη 20 φωτογραφιών, οι οποίες λήφθηκαν, ως ανέφερε, από την αστυνομικό στην οποία έδωσε κατάθεση, περί τις 10 ημέρες μετά από το πρώτο περιστατικό επίθεσης του Εναγόμενου προς την ίδια. Ανέφερε ότι στο Νοσοκομείο υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο, καθώς και σε σχετική αξιολόγηση από την ιατρό που εφημέρευε και είχε διαγνωστεί με θλάση και άλγος στον αυχένα (βλ. Τεκμήριο 12 και 28). Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι μετά την πιο πάνω διάγνωση του Νοσοκομείου, η ίδια επισκέφθηκε τον ΜΕ 6 (στις 26.10.2015), καθότι οι πόνοι που είχε στον αυχένα ήταν αφόρητοι, με τον ΜΕ 6 να την παραπέμπει για εξέταση μαγνητικής τομογραφίας (MRI) (βλ. Τεκμήριο 16). Για τους σκοπούς αυτής της εξέτασης, επισκέφθηκε, στις 27.10.2015, το ιατροδιαγνωστικό κέντρο Άγιος Θέρισσος. Εντούτοις, όταν εισήλθε εντός του μαγνητικού τομογράφου, έπαθε κρίση πανικού (κάτι που, ως ισχυρίστηκε, δεν είχε ποτέ προηγουμένως) και για αυτό το λόγο αποχώρησε από το εν λόγω ιατρικό κέντρο και ξαναπήγε για σκοπούς διενέργειας του MRI, στις 3.11.2015, για να της χορηγηθεί γενική αναισθησία για να προβεί στην εν λόγω εξέταση (βλ. Τεκμήριο 17). Ακολούθως, επισκέφθηκε εκ νέου τον ΜΕ 6, ο οποίος στις 9.11.2015, ετοίμασε την ιατρική του έκθεση (Τεκμήριο 21) και της έδωσε παραπεμπτικό για 12 συνεδρίες φυσιοθεραπείας (Τεκμήριο 20), τις οποίες και έκανε στον ΜΕ

1. Εντούτοις, η ίδια ανέφερε ότι οι εν λόγω φυσιοθεραπείες δεν ήταν αρκετές, εφόσον η σοβαρότητα του τραυματισμού της, της προκαλούσε συνεχώς έντονους πόνους και κεφαλαλγία. Επιπροσθέτων των πιο πάνω, ισχυρίστηκε ότι πέραν της σωματικής βλάβης που αντιμετώπιζε, της προκλήθηκαν, από τα επίδικα περιστατικά, ψυχοσυναισθηματικές δυσκολίες, εφόσον για αρκετό χρονικό διάστημα αφότου έφυγε από το διαμέρισμα, η ίδια δεν μπορούσε να σκεφτεί θετικά, εφόσον στο μυαλό της επαναλαμβάνονταν τα όσα είχε βιώσει με τον Εναγόμενο και αναβίωνε τα επίδικα περιστατικά. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ξυπνούσε από εφιάλτες, έχοντας ως μόνιμο συναίσθημα την ανασφάλεια και το άγχος, και είχε γίνει πιο ευαίσθητη σε ήχους, ενώ ξαφνιαζόταν με το παραμικρό. Ήταν περαιτέρω ισχυρισμός της ότι τα όσα είχε βιώσει από τον Εναγόμενο, είχαν ως αποτέλεσμα την απομόνωση της από τον κόσμο, καθότι της δημιουργείτο τεράστιο άγχος όταν άκουγε για οποιοδήποτε περιστατικό το οποίο έμοιαζε με τα όσα η ίδια βίωσε, ενώ το γεγονός ότι άτομα του περιβάλλοντος της γνώριζαν για τα επίδικα περιστατικά και την κοιτούσαν με οίκτο, συνέβαλε στην απομόνωση της. Ανέφερε ότι είχε φτάσει σε σημείο να μην παρακολουθεί ούτε ταινίες, καθότι αν έβλεπε κάτι το οποίο της θύμιζε τα εν λόγω περιστατικά, ένιωθε ότι αυτά επαναλαμβάνονταν και πάθαινε κρίση πανικού και δύσπνοια. Ήταν περαιτέρω, η συναφής της θέση, ότι εξακολουθεί να νιώθει ότι η ζωή της έχει αλλάξει ριζικά, εφόσον πλέον δεν μπορεί να εμπιστευθεί άλλους, συναίσθημα το οποίο αισθάνεται σε μικρότερο βαθμό σήμερα, πλην όμως εξακολουθεί να νιώθει προσωπική και κοινωνική ανικανότητα και είναι επιφυλακτική και απόμακρη με τους γύρω της, ενώ δεν έχει συνάψει οποιαδήποτε σχέση έκτοτε. Εξήγησε ότι για όλα τα πιο πάνω, επισκέφθηκε τον ΜΕ 8, στον οποίο ακολούθησε 10 συνεδρίες ψυχολογικής θεραπείας. Ισχυρίστηκε επίσης ότι λόγω όλων των ανωτέρω ψυχολογικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε, τον Οκτώβριο του 2020 μετέβη στη Νορβηγία, με άδεια άνευ απολαβών από το σχολείο. Όταν, κατά τον Σεπτέμβριο του 2021, επέστρεψε στην Κύπρο και την εργασία της στο σχολείο, ξεκίνησε να αισθάνεται ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει, καθότι όλες οι αρνητικές σκέψεις και τα επίδικα περιστατικά επανήλθαν στο μυαλό της και εξακολουθούσε να νιώθει στιγματισμένη, για αυτό και αποφάσισε να αναζητήσει δουλειά στην Νορβηγία. Ως εκ τούτου, περί τον Φεβρουάριο του 2022, παραιτήθηκε από το σχολείο που εργαζόταν στην Κύπρο και έκτοτε διαμένει στην Νορβηγία και εργάζεται στο Τμήμα Ψυχολογίας του University of Oslo (βλ. Τεκμήριο 26). Τέλος, ανέφερε ότι, από έρευνα που η ίδια πραγματοποίησε, φαίνεται ότι ο Εναγόμενος είναι ιδιοκτήτης δικού του ιδιωτικού φροντιστηρίου, με την επωνυμία «Ιδιωτικό Φροντιστήριο Σταμάτης Βοριάς» (βλ. Τεκμήριο 27). ΜΕ 5 Η μάρτυρας αυτή ανέφερε ότι για 20 χρόνια ήταν γιατρός στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, ενώ κατά τον Δεκέμβριο του 2019 παραιτήθηκε και είναι πλέον ιδιώτης γιατρός, εγγεγραμμένη στο ΓεΣΥ. Κατέθεσε το Τεκμήριο 28, το οποίο είναι αντίγραφο του εντύπου του Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών (Τ.Α.Ε.Π.) του Νοσοκομείου, ημερομηνίας 16.10.2015, και ανέφερε ότι, ως εμφαίνεται από το εν λόγω τεκμήριο, η Ενάγουσα επισκέφτηκε το ΤΑΕΠ στις 16.10.2015, περί η ώρα 18.00 και εξετάστηκε από την ίδια. Κατά την εξέταση, η μάρτυρας διαπίστωσε ότι η Ενάγουσα είχε πάρα πολλές εκχυμώσεις και δερματικές εκδορές στο σώμα της. Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η Ενάγουσα έφερε μια μεγάλη κυανή εκχύμωση στον αριστερό γλουτό, μεγέθους 13 x 9cm, διάσπαρτες πολλαπλές κυανές εκχυμώσεις (δηλαδή υποδόριες αιμορραγίες) και δερματικές εκδορές σε όλη την ραχιαία επιφάνεια (πλάτη), ερυθροκυανή εκχύμωση στον αριστερό βραχίονα, μεγέθους 4 x 3,5 cm, στον δεξιό βραχίονα, μεγέθους 6 x 7 cm[12] και στο δεξιό αντιβράχιο (παλαμική επιφάνεια). Διαπιστώθηκε περαιτέρω, μεγάλη κυανή εκχύμωση στην οπίσθια επιφάνεια του αριστερού μηρού της, μεγέθους 18 x 20 cm, και στην οπίσθια επιφάνεια του δεξιού μηρού, μεγέθους 14 x 23 cm, τις οποίες χαρακτήρισε ως μεγάλες εκχυμώσεις, ενώ είχε και μικρότερες εκχυμώσεις στο πρόσθιο τμήμα του δεξιού μηρού και στο πλάγιο τμήμα της αριστερής κνήμης (βλ. Τεκμήρια 12 και 28). Σε ότι δε αφορά το χρόνο που προκλήθηκαν οι εν λόγω εκχυμώσεις, η μάρτυρας ανέφερε ότι υπήρχαν διαφόρων ειδών εκχυμώσεις, τόσο φρέσκες, όσο και κάποιες λίγων ωρών ή κάποιων ημερών και εξήγησε ότι το χρώμα των εκχυμώσεων ξεκινά από ερυθρό και ακολούθως γίνεται κυανό, πράσινο και κίτρινο μέχρι στο τέλος να απορροφηθούν και να φύγουν, ενώ όταν εξέτασε την Ενάγουσα, αυτή είχε ερυθροκυανές εκχυμώσεις, τις οποίες η μάρτυρας ανέφερε ότι δεν μπορούσε να προσδιορίσει με βεβαιότητα εάν ήταν της ίδιας μέρας που την εξέτασε ή της προηγούμενης νύκτας. Ανέφερε επίσης ότι η Ενάγουσα, κατά την επίσκεψη της στο ΤΑΕΠ, της παραπονέθηκε για αυχεναλγία και για αυτό το λόγο την παρέπεμψε για ακτινολογικό έλεγχο[13] του κρανίου και της αυχενικής μοίρας, από τον οποίο δεν διαπιστώθηκε οποιοδήποτε κάταγμα, αλλά διαπιστώθηκε ο ευθειασμός του αυχενικού κυρτώματος (αυχενικής μοίρας), το οποίο είναι ενδεικτικό για θλάση του αυχένα. Ανέφερε ότι τούτο προκαλεί πόνο σε έναν ασθενή, όπως πόνο προκαλούν και οι πάρα πολλές εκχυμώσεις και δερματικές εκδορές, ιδιαίτερα αυτές στην ραχιαία επιφάνεια, ενώ περαιτέρω ανέφερε ότι στο Τεκμήριο 12, το οποίο είναι το έντυπο το οποίο έφερε μαζί της η Ενάγουσα από την Αστυνομία, η ίδια (η ΜΕ 5) κατέγραψε, στο μέρος που συμπληρώνεται από τον ιατρό, τα ευρήματα της από την εξέταση της Ενάγουσας, ως αυτά αποτυπώνονται και στο Τεκμήριο 28, και υιοθέτησε τα όσα καταγράφει και στα δύο αυτά τεκμήρια. Ανέφερε επίσης ότι δεν έδωσε οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή στην Ενάγουσα για τον ευθειασμό, εφόσον η ίδια της είχε αναφέρει ότι θα επισκεπτόταν ορθοπεδικό. Τέλος, ανέφερε ότι η Ενάγουσα της είχε παραπονεθεί για κολπορραγία, η οποία, κατά την Ενάγουσα, είχε ξεκινήσει στις 14.10.2015 και διατηρείτο μέχρι τις 16.10.2015, και η οποία ήταν εκτός της κανονικής της εμμήνου ρύσεως, για αυτό την παρέπεμψε στο Μακάρειο για γυναικολογική εκτίμηση, χωρίς η ίδια να την εξετάσει για τούτο. ΜΕ 6 Ο μάρτυρας είναι ορθοπεδικός χειρουργός και ασκεί την ορθοπεδική στην Κύπρο από το έτος
2. Ανέφερε ότι στις 26.10.2015, εξέτασε την Ενάγουσα, η οποία, κατά την επίσκεψη της σε αυτόν, παραπονείτο για επιμένουσα αυχεναλγία και την παρέπεμψε για εξέταση μαγνητικής τομογραφίας (MRI) (βλ. Τεκμήριο 16, το οποίο και υιοθέτησε), ενώ για την εν λόγω επίσκεψη και εξέταση της Ενάγουσας από τον ίδιο, εξέδωσε απόδειξη για το ποσό των €50 (Τεκμήριο 16)[14]. Επίσης ανέφερε ότι, στις 6.11.2015, εξέδωσε παραπεμπτικό στην Ενάγουσα για 12 φυσιοθεραπείες (βλ. Τεκμήριο 20, το οποίο ο μάρτυρας υιοθέτησε). Κατά τη μαρτυρία του, υιοθέτησε την έκθεση του ημερ. 9.11.2015 (Τεκμήριο 21) και ανέφερε ότι κατά την κλινική εξέταση που διενήργησε στην Ενάγουσα στις 26.10.2015, διαπίστωσε

(1)περιορισμό της κινητικότητας της αυχενικής μοίρας,

(2)παρουσία μυϊκού σπασμού των αυχενικών και τραχηλικών μυών,

(3)έκλυση πόνου στις ακραίες θέσεις κίνησης και αυχενικής μοίρας και

(4)ότι τα τενόντια αντανακλαστικά των άνω άκρων εκλύονται φυσιολογικά. Ως αναφέρεται στην έκθεση του[15], από μελέτη του προσκομισθέντος ακτινολογικού ελέγχου, της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας, που πραγματοποιήθηκε στο Νοσοκομείο στις 16.10.2015, δεν διαφάνηκαν σημεία κατάγματος ή εξαρθρήματος, αλλά διαπιστώθηκε ευθειασμός της αυχενικής μοίρας, με αναστροφή της φυσιολογικής αυχενικής λόρδωσης στο ύψος των Α4/5/6 σπονδύλων. Στη βάση της εξέτασης και των ευρημάτων του MRI (που πραγματοποίησε η Ενάγουσα στις 3.11.2015) στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, διαπιστώθηκε

(1)ευθειασμός του αυχένα και ελαφρά αυχενοθωρακική σκολίωση στα αριστερά,

(2)ελαφρά διάσταση των Α1/2 ανάντεις και κατάντεις αποφύσεων των σπονδύλων (facet joints),

(3)μικρή προβολή των μεσοσπονδυλίων δίσκων στα επίπεδα Α4/5 και Α5/6, με πίεση επί του νωτιαίου σάκου και

(4)οστικό οίδημα στην οπίσθια επιφάνεια του σώματος του Θ3 (τρίτου θωρακικού) σπονδύλου. Ανέφερε ότι, στη βάση των ευρημάτων του MRI, υπήρχε κάκωση των μαλακών μορίων, τα οποία εξήγησε ότι αποτελούνται από τους τένοντες και τους σύνδεσμους, ενώ στη σπονδυλική στήλη, μαλακά μόρια αποτελούν και οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι. Ήταν επίσης η θέση του ότι ο λόγος που παρέπεμψε την Ενάγουσα για εξέταση ΜRI ήταν επειδή τούτη η εξέταση δείχνει τα μαλακά μόρια, ενώ ο ακτινολογικός έλεγχος τα «κόκκαλα». Ανέφερε ότι τέτοιου είδους τραυματισμοί, όπως αυτοί της Ενάγουσας, επιφέρουν πόνο και δυσκαμψία, και στην Ενάγουσα δεν είχαν νευρολογική σημειολογία («χωρίς να πιέζουν νεύρο»[16]). Ισχυρίστηκε ότι μία από τις αιτίες πρόκλησης του ευθειασμού είναι ο τραυματισμός, ενώ ανέφερε ότι ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας είναι όταν η φυσιολογική καμπύλη της («η φυσιολογική αυχενική λόρδωση»[17]) καταργείται και γίνεται ευθεία. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε επίσης ότι ο ευθειασμός μπορεί να είναι πλήρης ή μερικός, όμως, είτε αυτός είναι πλήρης, είτε μερικός, δεν παύει να είναι η κατάργηση της φυσιολογικής αυχενικής λόρδωσης, η οποία δεν οφείλεται σε εκ γενετής πάθηση. Ήταν δε η συναφής του θέση ότι στο σημείο που το εύρημα αυτό παρατηρήθηκε στην Ενάγουσα (ήτοι στην αυχενική μοίρα) δεν θα μπορούσε να ήταν εκ γενετής πάθηση, δίδοντας με τη μαρτυρία του περαιτέρω λεπτομέρειες για τις αιτίες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τον ευθειασμό, η πρώτη εκ των οποίων είναι ο τραυματισμός. Περαιτέρω αντεξεταζόμενος ότι για κανένα από τα ευρήματα του δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν είναι μετατραυματικό, ο μάρτυρας ανέφερε ότι σε ότι αφορά το οστικό οίδημα στον Θ3 σπόνδυλο, τούτο, σύμφωνα και με τη διάγνωση του MRI είναι μετατραυματικό, όπως και ότι δεν μπορεί να αποκλείσει ότι ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας προκλήθηκε από τραυματισμό. Ανέφερε επίσης ότι σε ότι αφορά την μικρή προβολή των μεσοσπονδύλιων δίσκων, δεν μπορεί να εκφέρει άποψη ως προς το κατά πόσο τούτο αποτελεί μετατραυματικό εύρημα, καθότι δεν είχε τα προηγούμενα στοιχεία και ιατρικό ιστορικό της Ενάγουσας. Ωστόσο, ήταν η συναφής του θέση, ότι ούτε τούτο το εύρημα, είναι κάτι που φέρει κάποιο άτομο εκ γενετής, αλλά δεικνύει ότι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι υποβλήθηκαν σε κάποια επιβάρυνση, η οποία δημιουργεί εκφυλιστικές αλλοιώσεις, η πιθανότητα δημιουργίας των οποίων είναι μεγαλύτερη σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, ενώ η Ενάγουσα (γεννηθείς του 1982), κατά τον επίδικο χρόνο, δεν ήταν μεγάλη σε ηλικία για να δικαιολογείται αυτή η επιβάρυνση. Ανέφερε ότι με την έκθεση του (Τεκμήριο 21) ενημέρωσε την Ενάγουσα ότι τούτου του τύπου οι κακώσεις[18] προδιαθέτουν για την πρόωρη ανάπτυξη εκφυλιστικών αλλοιώσεων, με συνέπεια τις συχνές κρίσεις αυχεναλγίας, για αυτό και της συνέστησε φυσιοθεραπευτική αγωγή, εφόσον η αποφόρτιση της αυχενικής μοίρας με την ταυτόχρονη ενίσχυση του μυϊκού συστήματος, θα μειώσουν τη συχνότητα και την ένταση αυτών των επώδυνων κρίσεων[19]. Περαιτέρω, ο μάρτυρας υιοθέτησε το Τεκμήριο 22, το οποίο αποτελεί την απόδειξη που εξέδωσε στην Ενάγουσα, για το ποσό των €100 για την ετοιμασία της ιατρικής του έκθεσης (Τεκμήριο 21). Τέλος, ανέφερε ότι μετά τις 6.11.2015, η Ενάγουσα δεν τον επισκέφθηκε ξανά. ΜΕ 7 Ο μάρτυρας είναι φυσιοθεραπευτής. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι ετοίμασε την έκθεση ημερ. 30.12.2015 (Τεκμήριο 23), την οποία και υιοθέτησε. Επίσης ανέφερε ότι την Ενάγουσα την γνώρισε στις 9.11.2015[20], όταν αυτή επισκέφθηκε το φυσιοθεραπευτήριο του, κατόπιν σχετικού παραπεμπτικού του ΜΕ 6, με διάγνωση κάκωση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης[21]. Ισχυρίστηκε ότι κατόπιν φυσιοθεραπευτικής εξέτασης και κλινικής αξιολόγησης που ο ίδιος διενήργησε, διαφάνηκε ότι η Ενάγουσα υπέφερε από σοβαρής μορφής κάκωση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, πράγμα που προκαλεί κεφαλαλγίες. Ανέφερε περαιτέρω ότι η Ενάγουσα ακολούθησε εξειδικευμένο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και αποκατάστασης κοντά του, που αποτελείτο από 12 συνεδρίες, με την τελευταία να είχε πραγματοποιηθεί στις 11.12.2015. Ανέφερε επίσης ότι εξέδωσε την απόδειξη - Τεκμήριο 24 (το οποίο και υιοθέτησε), για το συνολικό ποσό των €300 (για τις εν λόγω 12 συνεδρίες φυσιοθεραπείας). Τέλος, ανέφερε ότι, ως καταγράφει και στην έκθεση του (Τεκμήριο 23), μετά το πέρας των θεραπειών, παρατηρείτο βελτιωμένη κινητικότητα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας, εντούτοις η ίδια του ανέφερε πόνους από έντονες κεφαλαλγίες και λόγω της σοβαρότητας του τραυματισμού της, ο ίδιος κατέγραψε στην εν λόγω έκθεση του ότι ίσως η Ενάγουσα χρειαστεί εκ νέου πρόγραμμα φυσιοθεραπείας μέχρι να αποθεραπευτεί πλήρως. ΜΕ 8 Ο μάρτυρας είναι κλινικός ψυχολόγος, εγγεγραμμένος στο μητρώο κλινικών ψυχολόγων Κύπρου[22], με εκπαίδευση στο ινστιτούτο ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Η διδακτορική διατριβή του ήταν στο θέμα της αποτελεσματικότητας της συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας και τη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Εργάστηκε ως κλινικός ψυχολόγος σε διάφορες κλινικές του Ηνωμένου Βασιλείου, ενώ, μεταξύ άλλων, σε ένα από τα νοσοκομεία που είχε εργαστεί, είχε δημιουργήσει κλινική για άτομα με διαταραχή μετατραυματικού στρες. Επίσης, είναι επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού και της Κύπρου και σήμερα είναι αναπληρωτής καθηγητής στον κλάδο κλινικής ψυχολογίας της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Κατά την μαρτυρία του, υιοθέτησε την έκθεση του ημερ. 1.3.2016 (Τεκμήριο 31). Ανέφερε ότι με βάση την κλινική αξιολόγηση που είχε κάνει στην Ενάγουσα, η διάγνωση του ήταν ότι αυτή είχε υποστεί τραυματική εμπειρία τύπου ΙΙ, δηλαδή μία συνεχή και επαναλαμβανόμενη εμπειρία (long enduring[23]) και παρουσίασε τυπική συμπτωματολογία διαταραχής μετατραυματικού στρες όπως περιγράφεται στο διαγνωστικό εργαλείο DSM V. Εξήγησε ότι η διαταραχή μετατραυματικού στρες, παρουσιάζει μία σειρά συμπτωμάτων όταν ένα άτομο βιώσει κάποια τραυματική εμπειρία, είτε διότι του αποστερείτο το δικαίωμα ελέγχου στις πράξεις, σκέψεις και λειτουργία του, είτε επειδή το απειλούσε με τη σωματική και/ή τη ψυχική του ακεραιότητα. Ανέφερε ότι για τη διάγνωση της διαταραχής μετατραυματικού στρες, πρέπει να υπάρχουν συμπτώματα που πηγάζουν από 3 κατηγορίες, ήτοι

(1)τα διεισδυτικά συμπτώματα,

(2)τα συμπτώματα αποφυγής και

(3)τα συμπτώματα βιολογικής διέγερσης. Κατά τον ίδιο, η Ενάγουσα παρουσίαζε συμπτώματα και από τις 3 αυτές κατηγορίες. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι όταν η Ενάγουσα τον επισκέφτηκε για αξιολόγηση, ήταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, είχε επαναλαμβανόμενες αναμνήσεις των γεγονότων (διεισδυτικές σκέψεις), επαναβίωση της τραυματικής εμπειρίας και διασχιστικά επεισόδια (flashbacks), βιολογική διεγερσιμότητα, δηλαδή δυσκολευόταν να κοιμηθεί, είχε ενοχλητικά όνειρα, αυξημένη αντίδραση ξαφνιάσματος και την τάση να αποφεύγει οτιδήποτε είχε σχέση με την τραυματική εμπειρία, π.χ να περιγράψει αυτήν, ως και συμπτώματα έντονου άγχους[24] και κατάθλιψης, ενώ είχε επίσης δυσκολία συγκέντρωσης. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι τα συμπτώματα των ατόμων που βιώνουν κάποιο τραυματικό γεγονός, είναι πιο έντονα, στην πρώτη φάση μετά το τραύμα, π.χ τα συμπτώματα άγχους και διεισδυτικών σκέψεων, ενώ με την πάροδο του χρόνου, το άτομο, συνήθως, αναπτύσσει δικούς του μηχανισμούς άμυνας, οι οποίοι είναι, συνήθως, δυσλειτουργικοί - π.χ. δυσκολεύονται να δείξουν εμπιστοσύνη στον κόσμο. Σε ότι δε αφορά τις περιπτώσεις βίας μεταξύ άντρα και γυναίκας, ανέφερε ότι η γυναίκα (θύμα της βίας), μεταγενέστερα του τραυματικού γεγονότος, μπορεί να δυσκολεύεται να συνάψει οποιαδήποτε στενή σχέση με το αντίθετο φύλο, να νιώθει ανασφάλεια να μένει μόνη της σε χώρους με άλλα άτομα, ακόμα και με φίλους, να παρουσιάζει, γενικώς, δυσκολίες εμπιστοσύνης, όπως και δυσκολίες στο χώρο εργασίας της ή στην συνεργασία της με άλλα άτομα, επειδή νιώθει συνέχεια απειλή. Ερωτηθείς κατά την αντεξέταση του κατά πόσο όταν ένα άτομο χωρίσει, αισθάνεται θλίψη, ο μάρτυρας ανέφερε ότι σε τέτοια περίπτωση, το άτομο μπορεί να αισθανθεί θλίψη και στεναχώρια, αλλά σίγουρα δεν θα βιώσει τα τυπικά συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες, δηλαδή διεισδυτικές σκέψεις, flashbacks, εφιάλτες και πτώση λειτουργικότητας. Ανέφερε επίσης ότι οι διεισδυτικές σκέψεις που είχε η Ενάγουσα, τα οποία είναι συμπτώματα που αναφέρονται ως "intrusive symptoms", προκαλούνται, χωρίς η ίδια, με τη θέληση της, να ανακαλεί μνήμες, αλλά τούτες να ανακαλούνται κατόπιν κάποιου εσωτερικού ή εξωτερικού ερεθίσματος που της θυμίζει το τραυματικό γεγονός που βίωσε. Ήταν δε η συναφής θέση του ότι η διαφορά αυτών των συμπτωμάτων με την απλή ανάμνηση είναι ότι την τελευταία την προκαλεί το άτομο, δηλαδή την φέρνει το ίδιο στο μυαλό του, και τούτη δεν δημιουργεί οποιαδήποτε αρνητική αντίδραση σε αυτό ή διεισδυτική σκέψη (δηλαδή μία σκέψη την οποία κάποιος θέλει να αποφύγει). Ως προς την έννοια του "flashback", ανέφερε ότι κι αυτό συγκαταλέγεται στα διεισδυτικά συμπτώματα, δηλαδή χωρίς να το θέλει το άτομο, επαναβιώνει το τραύμα βλέποντας το μπροστά του «σαν ταινία», τις πλείστες φορές κατόπιν κάποιου ερεθίσματος. Ανέφερε επίσης ότι στην κατηγορία των διεισδυτικών συμπτωμάτων είναι και οι εφιάλτες, με το άτομο να βλέπει σε όνειρα το τραύμα ή παρόμοιου τύπου εμπειρίες με αυτό. Όλα αυτά ισχυρίστηκε, μπορούν να προκαλέσουν και βιολογική διεγερσιμότητα, δηλαδή κρίσεις πανικού, ταχυπαλμία, δυσκολία στην αναπνοή, εφίδρωση, ως τυπικά συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες, βάσει των διαγνωστικών εργαλείων. Αντεξεταζόμενος επίσης ως προς το κατά πόσο είναι φυσιολογικό για ένα άτομο που γνωρίζει ότι ένα άλλο άτομο αντιμετωπίζει ψυχιατρικά προβλήματα, παρά ταύτα να συγκατοικεί μαζί του, αλλά και να μένει εκεί μετά από τη συστηματική κακοποίηση του από αυτό το άτομο, ο μάρτυρας, με αναφορά στη βιβλιογραφία, ισχυρίστηκε ότι το αίσθημα του φόβου, του τρόμου, της καταπίεσης και της υποτίμησης είναι ιδιαίτερα μεγάλοι παράγοντες που πείθουν κακοποιημένες γυναίκες να μένουν με τους συντρόφους τους, με την ελπίδα ότι αυτοί θα αλλάξουν. Εξήγησε δε ότι αν ευσταθούσαν τα όσα του ανέφερε ο συνήγορος του Εναγόμενου, τότε δεν θα υπήρχαν κακοποιημένες γυναίκες. Τέλος, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 25 (το οποίο υιοθέτησε), πληρώθηκε από την Ενάγουσα το ποσό των €450, που αφορά την ψυχολογική αξιολόγηση της και την ετοιμασία της έκθεσης του και το επιπλέον ποσό των €600 που αντιστοιχεί στις 10 συναντήσεις θεραπείας που ο ίδιος είχε μαζί της, εκ ποσού €60 έκαστη, στις οποίες η Ενάγουσα δεν συνεργάστηκε, κάτι που ήταν αναμενόμενο για τον ίδιο, αφού, βάσει της σχετικής βιβλιογραφίας, άτομα με αυτού του τύπου τραύμα, δυσκολεύονται να συνεργαστούν και συνήθως σταματούν τη θεραπεία, πράγμα που, εν προκειμένω, έπραξε και η Ενάγουσα, αφού άφησε ημιτελή τη θεραπεία της κοντά του και έκτοτε δεν τον επισκέφθηκε ξανά, με αποτέλεσμα ο ίδιος να μην γνωρίζει ποια είναι η κατάσταση της σήμερα. ΜΕ 10 Η μάρτυρας αυτή είναι ακτινολόγος με πρακτική εκπαίδευση στο MRI μυοσκελετικού και νευροακτινολογίας. Κατά την μαρτυρία της υιοθέτησε τα Τεκμήρια 17 και

1. Ανέφερε ότι στο Τεκμήριο 17 υπάρχει τυπογραφικό λάθος σε ότι αφορά την ημερομηνία 27.11.2015 και ότι η ορθή ημερομηνία είναι 27.10.
2. Σε ότι αφορά το Τεκμήριο 18 και τα εκεί ευρήματα της, ανέφερε ότι η Ενάγουσα είχε παραπεμφθεί από τον ΜΕ 6 για εξέταση MRI, από την οποία παρατήρησε στην Ενάγουσα την απουσία της φυσιολογικής καμπύλης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Περαιτέρω, κατά τον έλεγχο MRI, διαπίστωσε μικρή διάσταση της αποφυσιακής άρθρωσης μεταξύ του 1ου και 2ου αυχενικού σπονδύλου, ως επίσης και μικρή προβολή του δίσκου μεταξύ του 4ου και 5ου και μεταξύ του 5ου και 6ου αυχενικού σπονδύλου, που πιέζει ελαφρά το σάκο, αλλά όχι τον νωτιαίο μυελό. Επίσης, στη βάση των ευρημάτων της από το ΜRΙ[25], παρατήρησε οίδημα της οπίσθιας επιφάνειας του τρίτου θωρακικού σπονδύλου. Ανέφερε ότι στην προκειμένη περίπτωση, κατά τον δεδομένο χρόνο, η Ενάγουσα ήταν νεαρής ηλικίας (γεννηθείς του 1982[26]) και ότι η απουσία της φυσιολογικής καμπύλης στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, σημαίνει ότι υπήρχε κάποιος μυϊκός σπασμός στους μυς, οι οποίοι αντί να είναι χαλαροί, το μέγεθος τους μικραίνει και δεν αφήνουν χαλαρή τη σπονδυλική στήλη, με αποτέλεσμα αυτή να γίνεται ίσια. Ανέφερε επίσης ότι η απουσία της φυσιολογικής καμπύλης της αυχενικής μοίρας μπορεί να δημιουργηθεί από κάποιο τραυματισμό, όπως και η σκολίωση προς τα αριστερά και ότι μετατραυματικό είναι και το οίδημα στην οπίσθια επιφάνεια του τρίτου θωρακικού σπονδύλου. Ισχυρίστηκε επίσης ότι μετατραυματικό εύρημα μπορεί να είναι και η μικρή διάσταση των αποφυσιακών αρθρώσεων, το οποίο δεν είναι κάτι που φέρει ένα άτομο εκ γενετής, αλλά προκαλείται κι αυτό από κάποια μηχανική κίνηση που δημιουργεί άνοιγμα και κλείσιμο της άρθρωσης, αναφέροντας ότι οι συγγενείς ανωμαλίες δεν δημιουργούν διάσταση της άρθρωσης. Ήταν δε η συναφής της θέση ότι, η απουσία της φυσιολογικής καμπύλης της αυχενικής μοίρας σε νεαρά άτομα, όπως ήταν η Ενάγουσα κατά τον επίδικο χρόνο, προκαλείται από κάποιο σοβαρό επεισόδιο, εφόσον στα άτομα αυτά δεν υπάρχει εκφύλιση των σπονδύλων ή οτιδήποτε που να ταλαιπωρεί τη σπονδυλική στήλη και επομένως τα όσα διαφάνηκαν στο MRI συνηγορούν πιο πολύ με τραύμα. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο ευθειασμός της φυσιολογικής καμπύλης της αυχενικής μοίρας, ο οποίος δεν αφήνει χαλαρή τη σπονδυλική στήλη, δημιουργεί σοβαρούς πονοκεφάλους στον ασθενή. Τέλος, η μάρτυρας υιοθέτησε το Τεκμήριο 19 και ανέφερε ότι το συνολικό ποσό που εκεί αναφέρεται, αφορά το ποσό που πλήρωσε η Ενάγουσα για την εξέταση MRI, ήτοι ποσό €290, ως επίσης και το ποσό που πλήρωσε για τον αναισθησιολόγο, ήτοι €100 (δηλαδή σύνολο €390), αφού χρειάστηκε να της γίνει γενική αναισθησία για σκοπούς διενέργειας της εν λόγω εξέτασης, λόγω της κρίσης πανικού που είχε πάθει την πρώτη φορά που επισκέφθηκε το διαγνωστικό κέντρο για την εξέταση αυτή (στις 27.10.2015). Ανέφερε δε ότι αν και η εξέταση MRI είναι ανώδυνη ως διαδικασία, εντούτοις, αν ο ασθενής έχει στρες ή έντονα συμπτώματα πόνου ή ψυχολογικής αναστάτωσης, όπως ήταν η περίπτωση της Ενάγουσας, τότε επειδή δεν μπορεί να συνεργαστεί για να γίνει η εν λόγω εξέταση, ένεκα τούτων των συμπτωμάτων, του χορηγείται γενική αναισθησία, όπως έγινε, εν προκειμένω, και στην Ενάγουσα. Αξιολόγηση μαρτυρίας Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, είχα την ευκαιρία, μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον μου, ώστε να είμαι σε θέση να αξιολογήσω την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, με βάση τις σχετικές παραμέτρους που έχει καθορίσει η πλούσια επί του θέματος νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Σημασία στην αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα έχει, μεταξύ άλλων, το περιεχόμενο της μαρτυρίας του, η εκφορά του λόγου του, ο δισταγμός ή η αμεσότητα των απαντήσεων του, η φυσικότητα, η ύπαρξη υπερβολών ή αντιφάσεων κατά τη μαρτυρία του, η σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων του, η λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής του, η ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης στην υπόθεση, οι ευκαιρίες που είχε να αντιληφθεί τα διαδραματισθέντα και η εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο (βλ. μεταξύ άλλων C & Α Pelekanos Associates Limited v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273 και Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401). Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», 2η έκδοση, των Ηλιάδη και Σάντη (σελ.135): «Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου v. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δυο πλευρές (Σκορδέλλη και Άλλων v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 101/13, ημ. 6.616, Φώτσιου v Ηροδότου

(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172), με αναφορά και στη δικογραφία (S Pavlou & Sons Constructions Ltd και Άλλου v. Θεοδώρου, ΠΕ 199/10, ημ. 6.7.15). [.] Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεων της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 254). Αυτή η προσέγγιση επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και την πίστη του κοινού στη δικαστική διαδικασία [.].». Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες, δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων (Κουδουνάρης v. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 329), αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν, με την έννοια ότι δεν υπήρξε προσχεδιασμός και/ή συνεννόηση μεταξύ των μαρτύρων ως προς το τι θα κατέθεταν (Τυμπιώτης v. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 612). Επίσης, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητά της, είτε μέρος αυτής (Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 266). Όσον τώρα αφορά στη προσέγγιση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα, στην υπόθεση Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: «

(1)The duty of an expert is to furnish the Judge with the necessary scientific criteria for testing the accuracy of their conclusions, so as to enable the Judge to form his own independent judgment by the application of these criteria to the facts proved in evidence.

(2)Trial Judges should not turn themselves into experts. They may look at the real and other evidence and draw inferences and reach conclusions as regards the existence of liability for negligence, not in the form of an expert opinion, but as a matter of sheer common sense.» Στην υπόθεση Σπύρου v. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 298 έχουν λεχθεί τα εξής: «Τα Δικαστήρια δέχονται τη μαρτυρία εμπειρογνωμόνων και χρησιμοποιούν την εξειδικευμένη γνώμη τους για να καταλήξουν σε ορθές αποφάσεις. Το καθήκον αυτών των μαρτύρων είναι να δώσουν στον Δικαστή τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να μπορέσει να σχηματίσει γνώμη για την ανεξαρτησία της κρίσης του και να καταλήξει ορθά στα ευρήματα των γεγονότων από την ενώπιον του μαρτυρία. Κατά κανόνα, η ιατρική μαρτυρία, όπως και άλλη μαρτυρία εμπειρογνώμονα, θεωρείται ότι είναι μαρτυρία ανεξάρτητου μάρτυρα. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Andreas Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97 και Kyriacos Nicola Kouppis v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 361». Στην πρόσφατη υπόθεση Κωνσταντίνα Σιακόλα ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 53/2011, ημερ. 24.1.2013, το Δικαστήριο ανέφερε, τα ακόλουθα, αναφορικά με το θέμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας εμπειρογνώμονα: «Σύμφωνα με τη νομολογία, το Δικαστήριο αποφασίζει κατά πόσο ένας μάρτυρας είναι ικανός να δώσει μαρτυρία ως εμπειρογνώμονας. Για την εξακρίβωση τούτου, πρέπει να απαντηθούν δύο ερωτήματα: Πρώτο, κατά πόσο το αντικείμενο της εμπειρογνωμοσύνης του εμπίπτει στην κατηγορία των θεμάτων εκείνων για τα οποία επιτρέπεται να δοθεί μαρτυρία πραγματογνώμονα και δεύτερο, κατά πόσο ο μάρτυρας έχει αποκτήσει είτε κατόπιν σπουδών είτε λόγω εμπειρίας επαρκή γνώση του αντικειμένου ώστε η γνώμη του να καθίσταται πολύτιμη (of value) στην επίλυση των επίδικων θεμάτων (βλ. μεταξύ άλλων, R. ν Bonython

(1984)38 S.A.S.R. 45 και R. ν Henderson [2010] EWCA 1269). Είναι δε σαφώς νομολογημένο από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η εμπειρογνωμοσύνη πάνω σε ένα θέμα δεν βασίζεται μόνο στα ακαδημαϊκά προσόντα αλλά και στην πραγματική εμπειρία που αποκτάται πάνω σ' αυτό. Βλ. Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ.984.» Αφού το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι ένας μάρτυρας μπορεί να θεωρηθεί ως εμπειρογνώμονας και αυτός αξιολογείται ανάλογα, με την όλη συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα να μην παραγνωρίζεται, αλλά και αυτή να λαμβάνεται υπόψη για τον σκοπό εκτίμησης της αξίας της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Jovcev. Yeomans

(1981)2 All Ε. R. 21. Σημειώνω εδώ ότι οι ΜΕ 5, 6, 8 και 10 είναι γιατροί, οι οποίοι προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου τόσο ως μάρτυρες γεγονότων (αναφορικά με το πότε τους επισκέφθηκε η Ενάγουσα και τι εξετάσεις της έκαναν), όσο και ως μάρτυρες γνώμης (αναφορικά με τη διάγνωση της ιατρικής κατάστασης της Ενάγουσας στην οποία αυτοί προέβηκαν βάσει της εξειδίκευσής τους). Αναφέρω επίσης ότι η πλευρά του Εναγόμενου, δεν αμφισβήτησε τα προσόντα ουδενός εκ των πιο πάνω γιατρών, ούτε την εμπειρία τους στον τομέα της εξειδίκευσής τους, με βάση τα νομολογημένα κριτήρια (βλ. Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 934). Πρόκειται για γιατρούς που, ως προκύπτει από τη μαρτυρία τους, είναι εγγεγραμμένοι ιατροί στην Κύπρο εδώ και δεκαετίες, με αποδεδειγμένη πρακτική εμπειρία. Συνεπώς, δεν παρέχεται έρεισμα στο Δικαστήριο να θέσει υπό αξιολόγηση το αν εμπίπτουν στη νομολογιακή έννοια του «εμπειρογνώμονα», ο καθένας βέβαια στον κλάδο της ιατρικής στον οποίο ειδικεύεται. Σε ότι αφορά τον ΜΕ 7, σημειώνω ότι ούτε τα προσόντα του εν λόγω μάρτυρα αμφισβητήθηκαν από την πλευρά της Υπεράσπισης και επομένως τα πιο πάνω ισχύουν και για αυτό το μάρτυρα, ο οποίος έδωσε επίσης μαρτυρία ως μάρτυρας γεγονότων (ως προς το πότε τον επισκέφθηκε η Ενάγουσα και τις φυσιοθεραπείες που της έκανε), όσο και ως μάρτυρας γνώμης αναφορικά με την κατάσταση στην οποία αυτή βρισκόταν όταν ξεκίνησε και ακολούθως ολοκλήρωσε τις φυσιοθεραπείες κοντά του. Υπό το φως των πιο πάνω αρχών, και αφού παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες, κατά τη στιγμή που παρέθεσαν την μαρτυρία τους, προφορική και έγγραφη, ενώπιον μου, την οποία αντιπαρέβαλα και εξέτασα ως σύνολο, σε συνάρτηση με τις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων, προχωρώ στην πιο κάτω αξιολόγηση. Ενάγουσα Σε γενικές γραμμές, η Ενάγουσα μου έκανε αρκετά καλή εντύπωση. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου για να αναφέρει τα γεγονότα όπως η ίδια τα βίωσε κατά τον επίδικο χρόνο. Η δε μαρτυρία της δεν παρουσιάζει οποιεσδήποτε ουσιώδεις αντιφάσεις ή τέτοιας μορφής αδυναμίες που να κλονίζουν την αξιοπιστία της. Εν πάση περιπτώσει, οι πλείστοι ισχυρισμοί της αναφορικά με τα επίδικα περιστατικά επίθεσης, όχι απλά δεν αμφισβητήθηκαν, αλλά, τουναντίον, συμβαδίζουν με τα γεγονότα τα οποία ο Εναγόμενος αποδέκτηκε ως ορθά[27], στη βάση των οποίων του επιβλήθηκε και ποινή από το ποινικό Δικαστήριο για τα ανάλογα αδικήματα. Επίσης, οι υπό αμφισβήτηση ισχυρισμοί της αφορούν δύο περιστατικά, κατά πολύ ελαφρότερης βίας, από αυτά τα οποία παραδέχθηκε ο Εναγόμενος στα πλαίσια της εν λόγω ποινικής διαδικασίας (βλ. Τεκμήριο 9), με αποτέλεσμα να ελλείπει το όποιο λογικό κίνητρο που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για να ψευθεί η Ενάγουσα για τούτα. Όπως όμως και να έχει το πράγμα, παρά την επίμονη αντεξέταση της αναφορικά με τα περιστατικά επίθεσης ημερομηνίας 7 και 8 Οκτωβρίου 2015 και τη θέση της πλευράς του Εναγόμενου ότι τούτα ουδέποτε έλαβαν χώρα, η μαρτυρία της Ενάγουσας περί τούτου, ουδόλως κλονίστηκε κατά την αντεξέταση της. Ήταν μάλιστα έντονη η πλευρά του Εναγόμενου ότι αν τούτα τα περιστατικά επίθεσης[28] είχαν λάβει χώρα, το λογικό θα ήταν να το είχε αναφέρει η Ενάγουσα στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία κατά τον επίδικο χρόνο, οπόταν και το κατηγορητήριο που καταχωρήθηκε εναντίον του[29], θα τα περιελάμβανε. Τουναντίον, ως ισχυρίζεται ο συνήγορος του Εναγόμενου[30], από το Τεκμήριο 8 είναι ξεκάθαρο ότι το πρώτο περιστατικό επίθεσης έγινε στις 9.10.2015. Επομένως, είναι η θέση του ότι τα όσα αναφέρει η Ενάγουσα, δεν συνάδουν με την κοινώς αποδεκτή μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού δεν μπορεί ο Εναγόμενος να της επιτέθηκε και να την κτύπησε στις 7 και 8 Οκτωβρίου, αλλά να μην περιλαμβανόταν κατηγορία για τούτα τα περιστατικά στο Τεκμήριο 8, και ως εκ τούτου η μαρτυρία της Ενάγουσας θα πρέπει να απορριφθεί ως αναξιόπιστη. Παρεμβάλλω εδώ ότι, κατά την ακροαματική διαδικασία, υπεδείχθησαν στην Ενάγουσα (κατά την αντεξέταση της) οι καταθέσεις που η ίδια έδωσε στην Αστυνομία κατά τον επίδικο χρόνο, τις οποίες η ίδια αναγνώρισε. Σε σχετική υποβολή του συνηγόρου του Εναγόμενου ότι από την κατάθεση της στην Αστυνομία, διαφαίνεται ότι η ίδια ανέφερε ως πρώτη ημερομηνία «ξυλοδαρμού»[31] τις 9.10.2015, η Ενάγουσα απαντώντας εντελώς αυθόρμητα, πειστικά και χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό, ουδόλως συμφώνησε με τη θέση αυτή, αναφέροντας ότι υπάρχει σχετική αναφορά στην εν λόγω κατάθεση της για τα περιστατικά επίθεσης ημερ. 7.10.2015 και 8.10.2015 και με παραπομπή στη σελ. 4 (ως ανέφερε) της εν λόγω κατάθεσης της (διαβάζοντας το σχετικό απόσπασμα) ανέφερε ότι η ίδια κατά τον δεδομένο χρόνο είχε καταγράψει ότι «από τις 22.9.2015 που έμενα στο σπίτι μέχρι τις 9.10.2015, είχε κάποια ξεσπάσματα βίας εναντίον μου, για παράδειγμα να με κλωτσήσει την ώρα που ήμασταν στο κρεβάτι πριν κοιμηθούμε γιατί μου έλεγε ότι βασανιζόταν από τις σκέψεις ότι τον απατώ, γροθιές στον κορμό, σπρωξίματα κτλπ. Αναφέρομαι από τις 22.9.2015 που πήγα να μείνω μέχρι τις 9.10.2015 λέω ότι υπήρχαν κάποια ξεσπάσματα βίας, 9.10.2015 βγήκαμε εκτός ελέγχου»[32]. Εντούτοις, παρά την πιο πάνω απάντηση της, ουδόλως επιχειρήθηκε από την πλευρά του Εναγόμενου να κατατεθεί αυτή η κατάθεση της ως τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου, για να διαφανεί κατά πόσο όντως η θέση της πλευράς του ευσταθεί και/ή κατά πόσον υπήρχαν οποιεσδήποτε αντιφάσεις μεταξύ αυτής της κατάθεσης και της μαρτυρίας που η ίδια έδωσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Τούτο, έχει ως αποτέλεσμα τα πιο πάνω λεγόμενα της Ενάγουσας, να παραμένουν αδιαμφισβήτητα και να δεσμεύεται ο Εναγόμενος με την προφορική της μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. R v. Anderson

(1929)21 Cr App R 178)[33]. Εν πάση δε περιπτώσει, οι ισχυρισμοί της Ενάγουσας αναφορικά με τα περιστατικά επίθεσης ημερ. 7.10.2015 και 8.10.2015 ήταν σαφείς, πειστικοί και ακλόνητοι. Ως εκ τούτου, αποδέχομαι πλήρως την μαρτυρία της αναφορικά με τους ισχυρισμούς της ότι ο Εναγόμενος της επιτέθηκε στις 7 και 8 Οκτωβρίου 2015, κατά τον τρόπο που η ίδια ανέφερε κατά την μαρτυρία της ενώπιον του Δικαστηρίου. Στρέφομαι τώρα στις σωματικές ζημιές και τη ψυχική βλάβη που ισχυρίζεται η Ενάγουσα ότι υπέστη συνεπεία των επίδικων περιστατικών επίθεσης της από τον Εναγόμενο. Κατ' αρχάς, η Ενάγουσα αντεξετάστηκε επίμονα ως προς το κατά πόσο ο Εναγόμενος της είχε κτυπήσει ή όχι στο κεφάλι. Εντούτοις, οι όποιες ερωτήσεις τέθηκαν για τούτο το ζήτημα από πλευράς της Υπεράσπισης, οι οποίες προσπάθησαν να θέσουν εν αμφιβόλω τους σχετικούς ισχυρισμούς της Ενάγουσας, ουδόλως θέτουν την εν λόγω μαρτυρία της, ως αναξιόπιστη. Και τούτο διότι, μέσω της αγόρευσης του συνηγόρου του Εναγόμενου, η πλευρά του ξεκάθαρα δεσμεύτηκε από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 8 και 9. Με δεδομένη την παραδοχή του Εναγόμενου αναφορικά με τα περιστατικά επίθεσης ημερ. 9.10.2015 έως 15.10.2015 και τα γεγονότα που τα περιβάλλουν[34] (ως αυτά αναφέρονται στο Τεκμήριο 9), δεν μπορεί ο Εναγόμενος να αμφισβητεί ότι αυτή κτυπήθηκε στο κεφάλι κατά την εν λόγω χρονική περίοδο. Ειδικά δε εφόσον τα γεγονότα που αναφέρθηκαν στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης και αφορούν τα περιστατικά επίθεσης που παραδέχθηκε, έγιναν παραδεκτά από τον ίδιο ενώπιον του ποινικού Δικαστηρίου. Απόλυτα σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Πούρικκος v Βασιλείου

(1993)1 ΑΑΔ 256: «Η παραδοχή ενοχής σε κατηγορία για οδήγηση χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα, εμπεριέχει την αντίληψη του κατηγορουμένου ως προς τα συμπεράσματα που προκύπτουν από συγκεκριμένα πρωτογενή γεγονότα που παραδέχεται. Η καταδίκη και η τιμωρία του κατηγορουμένου πάνω στη βάση της παραδοχής της ενοχής του, σημαίνει πως αυτά τα πρωτογενή γεγονότα όπως περιέχονται στο κατηγορητήριο, πράγματι στοιχειοθετούν το αδίκημα. Σύμφωνα με το άρθρο 135(β) του Κεφ. 155, είναι επιτρεπτή η άσκηση έφεσης εναντίον καταδίκης μετά από παραδοχή ενοχής όταν υποστηρίζεται ότι τα γεγονότα που περιέχονται στο κατηγορητήριο σε σχέση με το οποίο ο εφεσείων παρεδέχθη ενοχή, δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε αδίκημα. Το άρθρο 39 Κεφ. 155 περιέχει πρόνοιες ως προς τον τρόπο διατύπωσης των κατηγορητηρίων. Είναι σύνηθες, και δεν υπεισερχόμαστε στο αν αυτό είναι και το αυστηρά ορθό, σε υποθέσεις αυτής της φύσης να μην περιγράφονται στο κατηγορητήριο οι λεπτομέρειες των γεγονότων που στοιχειοθετούν το αδίκημα. Στο κατηγορητήριο αναφέρεται μόνο ότι ο κατηγορούμενος οδηγούσε χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα. Η παρούσα υπόθεση δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Τα γεγονότα, όπως αναφέρθηκαν στη συνέχεια από την κατηγορούσα αρχή, ήταν αποδεκτά και κάτω από τις συνθήκες μπορεί να λεχθεί ότι συνιστούν τις αναγκαίες λεπτομέρειες του αδικήματος. Ενδεχόμενη εκδήλωση διαφωνίας ως προς αυτά τα γεγονότα, στο βαθμό που θα άπτετο της ενοχής του κατηγορουμένου και όχι απλώς κάποιου παράγοντα σχετικού με την επιμέτρηση της ποινής, θα αφαιρούσε το υπόβαθρο της απάντησης στην κατηγορία. Επομένως, εφόσον το ζητούμενο είναι η αποδεικτική σημασία στην αστική δίκη της παραδοχής ενοχής στην ποινική υπόθεση, αυτή θα πρέπει να αποτιμηθεί σε συνάρτηση προς τα γεγονότα που θεωρήθηκαν ότι στοιχειοθετούν το αδίκημα. Σύμφωνα με το πρακτικό της ποινικής δίκης, τα γεγονότα που θεμελίωσαν την κατηγορία ήταν τα ακόλουθα: [.] Η εκδοχή του εφεσίβλητου στην αστική δίκη ήταν ακριβώς η ίδια. [.]»[35]. Εν προκειμένω, και δεδομένου ότι στη βάση του περιεχομένου του Τεκμηρίου 9, τα γεγονότα που θεμελίωσαν τις κατηγορίες εναντίον του Εναγόμενου, ενώπιον του ποινικού Δικαστηρίου ήταν τα ίδια με αυτά τα οποία ισχυρίστηκε η Ενάγουσα (για εκείνα τα περιστατικά) στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, δεν παρέχεται έρεισμα αμφισβήτησης ότι ο Εναγόμενος κτύπησε την Ενάγουσα στο κεφάλι και όχι μόνο κατά το περιστατικό επίθεσης ημερ. 15.10.

1. Αναφορικά τώρα με το ζήτημα των φυσιοθεραπειών, αντεξεταζόμενη η Ενάγουσα ανέφερε ότι κατόπιν της ολοκλήρωσης των φυσιοθεραπειών το 2015, επισκέφθηκε ξανά φυσιοθεραπευτή το έτος 2019 και για αρκετούς μήνες έκανε φυσιοθεραπεία στον αυχένα, λόγω του ότι είχε έντονους πόνους και κεφαλαλγίες, ενώ κατά το διάστημα από τον Δεκέμβριο του 2015 μέχρι το 2019, ακολουθούσε συντηρητική αγωγή στο σπίτι για τον σκοπό αυτό. Ήταν δε ειλικρινής ότι από το 2019 μέχρι σήμερα, δεν επισκέφθηκε οποιοδήποτε φυσιοθεραπευτή είτε στην Κύπρο, είτε στη Νορβηγία όπου διαμένει, αναφέροντας ότι χρησιμοποιεί στο σπίτι κάποιες «ταινίες» στον αυχένα όταν έχει έντονους πόνους και πονοκεφάλους, τους οποίους πυροδοτεί κάποιες φορές και το κρύο. Η ειλικρίνεια της, διαφαίνεται και από το γεγονός ότι, ερωτηθείς αν επισκέφθηκε ξανά οποιοδήποτε ορθοπεδικό από την τελευταία επίσκεψη της στον ΜΕ 6 ή οποιοδήποτε ψυχολόγο μετά τον Απρίλιο του 2016, η ίδια απάντησε αρνητικά. Εξήγησε δε ότι για την αντιμετώπιση των ψυχολογικών δυσκολιών της, κάνει κάποιες ασκήσεις αναπνοής και τεχνικές διαχείρισης άγχους στο σπίτι, με την ίδια να προτιμά να χειρίζεται το όλο θέμα μόνη της και όχι με κάποιον άλλο ειδικό, αναφέροντας ότι δεν επιθυμεί να επισκεφθεί ξανά ψυχολόγο[36], αντιδράσεις που συμβαδίζουν με τα όσα ανέφερε ενώπιον μου ο ΜΕ 8, τα οποία και δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση. Η όποια θέση της πλευράς του Εναγόμενου, κατά την αντεξέταση της, ότι ουδέν από τα ψυχολογικά προβλήματα που ανέφερε κατά την μαρτυρία της, είχε αναφέρει στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, ουδόλως κλόνισε τη μαρτυρία της, εφόσον η ίδια, εντελώς αυθόρμητα και πειστικά, εξήγησε ότι δεν γνώριζε ότι θα έπρεπε να αναφέρει κάτι τέτοιο στην κατάθεση της, λέγοντας επίσης ότι ουδέποτε πριν τα εν λόγω περιστατικά είχε κρίσεις πανικού, ενώ μετά από αυτά είχε, εξού και όταν πήγε για την εξέταση MRI, έπαθε κρίση πανικού όταν εισήλθε στον μαγνητικό τομογράφο. Ούτε η θέση της ως προς το ότι αισθάνεται στιγματισμένη, τέθηκε εν αμφιβόλω με την αντεξέταση της, αφού η ίδια ανεπιτήδευτα, με πειστικότητα και αμεσότητα, εξήγησε ότι ο λόγος για τον οποίο αισθάνεται στιγματισμένη δεν είναι επειδή νιώθει ότι έφταιγε για τα εν λόγω περιστατικά, αλλά επειδή την ενοχλούσε ο τρόπος που την έβλεπαν οι γύρω της, οι οποίοι την αντιμετώπιζαν με οίκτο, θέση που συνάδει πλήρως με τα όσα ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση της. Στρεφόμενη τώρα στη θέση του συνηγόρου του Εναγόμενου, ότι η μαρτυρία της Ενάγουσας καθίσταται αναξιόπιστη, καθότι όταν αυτός προσπάθησε να της υποδείξει το Τεκμήριο 11Α, αυτή ξέσπασε με ουρλιαχτά στην αίθουσα του Δικαστηρίου, με κάθε σεβασμό, αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Τουναντίον, η εν λόγω αντίδραση της Ενάγουσας ήταν γνήσια, αυθόρμητη και δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει εντυπώσεις στο Δικαστήριο, ενώ συμβαδίζει πλήρως με τις αντιδράσεις που ανέφερε ο ΜΕ 8[37] ότι αντιμετωπίζουν άτομα που βίωσαν τέτοιου είδους τραυματική εμπειρία όταν, κατόπιν κάποιου ερεθίσματος, τους προκληθεί η επαναβίωση τούτης. Περαιτέρω, με κάθε σεβασμό προς την σχετική εισήγηση του συνηγόρου του Εναγόμενου αναφορικά με την τοποθέτηση της Ενάγουσας, δια παραδοχής της κατά την αντεξέταση της[38], ότι η παρούσα αγωγή αποτελεί μέρος των ενεργειών της, που σκοπό έχουν να εκδικηθούν τον Εναγόμενο για την, εναντίον της, επιθετική συμπεριφορά του, δεν θεωρώ ότι τούτη καταδεικνύει ότι η Ενάγουσα είναι αναξιόπιστη ως μάρτυρας. Τουναντίον, η τοποθέτηση αυτή της Ενάγουσας, ενισχύει την κρίση του Δικαστηρίου περί του ότι πρόκειται για αξιόπιστο μάρτυρα, αφού δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι διατηρεί ακόμα πικρία εναντίον του Εναγόμενου για τα όσα της προκάλεσε. Εν πάση δε περιπτώσει, η ίδια με πειστικότητα και αυθορμητισμό εξήγησε ότι τα όσα ανέφερε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου είναι όσα είχε αναφέρει και στα πλαίσια της καταγγελίας της στην Αστυνομία κατά τον επίδικο χρόνο. Σε ότι αφορά το ζήτημα της κολπορραγίας και τα όσα ανέφερε περί τούτου η Ενάγουσα, δεν είμαι έτοιμη να δεχθώ ότι αυτή (η κολπορραγία) οφείλεται στην επίθεση του Εναγόμενου, ενόψει, αφενός του ότι αυτή δεν ήταν εμφανής κατά την σχετική ιατρική εξέταση και αφετέρου δεν τέθηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να δικαιολογεί ασφαλή κρίση ότι τούτη οφειλόταν στην επίθεση. Τουναντίον, στη βάση της ιατρικής εξέτασης που υποβλήθηκε η Ενάγουσα[39], δεν ανευρέθηκαν εκείνα τα ευρήματα που θα μπορούσαν να συσχετίσουν τούτη (την κολπορραγία) με την επιθετική συμπεριφορά του Εναγόμενου. Τέλος, σε ότι αφορά το Τεκμήριο 27 και την μαρτυρία της ότι ο Εναγόμενος είναι ιδιοκτήτης ιδιωτικού φροντιστηρίου, με δεδομένο ότι η Ενάγουσα δεν έφερε οποιαδήποτε μαρτυρία με την οποία να ταυτίζει τη συγκεκριμένη εμπορική επωνυμία (του ιδιωτικού φροντιστηρίου που αναφέρεται στο Τεκμήριο 27) με τον Εναγόμενο, δεν μπορώ να αποδεκτώ ότι το συγκεκριμένο ιδιωτικό φροντιστήριο ανήκει σε αυτόν, ενώ περαιτέρω δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι τούτο το φροντιστήριο λειτουργεί και έχει εισόδημα ή το ύψος του εισοδήματος αυτού. Η όποια δε πεποίθηση της Ενάγουσας ότι είναι παράλογο ο Εναγόμενος να δήλωνε για αρκετά χρόνια μηδαμινό εισόδημα, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τεκμηριώσει τη θέση της περί του ότι το συγκεκριμένο ιδιωτικό φροντιστήριο του ανήκει. Ως εκ τούτου, απορρίπτω την μαρτυρία της όσον αφορά το ζήτημα αυτό, ως ανεπαρκή και ανεδαφική. Στο σημείο αυτό και με αποκρυσταλλωμένη πλέον την αξιολόγηση της, ενώπιον του Δικαστηρίου, μαρτυρίας της Ενάγουσας, σημειώνω ότι πολλά από τα επιχειρήματα τα οποία προβάλλονται από πλευράς του συνηγόρου του Εναγόμενου για σκοπούς κλονισμού της αξιοπιστίας της Ενάγουσας, απαντώνται από τους εμπειρογνώμονες, των οποίων η μαρτυρία (ως θα διαφανεί κατωτέρω) γίνεται επίσης δεκτή. Ενδεικτικά και μόνο σημειώνω ότι ως προς το κατά πόσο, τα επικαλούμενα, από την Ενάγουσα, ψυχολογικά προβλήματα, συνάδουν με το γεγονός ότι αυτή σήμερα ζει και εργάζεται στη Νορβηγία, προκύπτει ότι τούτο είναι πλέον εφικτό λόγω της απομόνωσης της, αλλά και της φυγής της από το περιβάλλον που της προκαλούσε εκείνα τα έντονα ψυχολογικά αισθήματα, αφού πλέον η όποια σχετική συμπτωματολογία της, ως και η ίδια ανέφερε, έχει μειωθεί, εφόσον εκεί, που δεν γνωρίζει κανείς για τα επιθετικά περιστατικά, δεν νιώθει στιγματισμένη, με αποτέλεσμα, προφανώς, να μπορεί ευκολότερα να ασκήσει τα καθήκοντα της. Ως προς δε το επιχείρημα του συνηγόρου του Εναγόμενου ότι, στη βάση των γεγονότων επί των οποίων επιβλήθηκε ποινή στην ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον του Εναγόμενου, τούτος φαίνεται να προκάλεσε στην Ενάγουσα μόνο πραγματική σωματική βλάβη και όχι βαριά σωματική βλάβη, και κατά συνέπεια δεν έχει ο ίδιος παραδεχθεί ότι προκάλεσε μόνιμες βλάβες[40], περιορίζομαι να αναφέρω ότι η παρούσα αγωγή δεν εκδικάζεται στη βάση μόνο των όσων αποτελέσαν έρεισμα για να επιβληθεί ποινή στα πλαίσια της ποινικής διαδικασίας, αλλά στη βάση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και κατά πόσο κατάφερε η Ενάγουσα, μέσα από τη μαρτυρία της, να στοιχειοθετήσει ότι τα όποια, τυχόν, μόνιμα κατάλοιπα της, οφείλονται στην αδικοπρακτική συμπεριφορά του Εναγόμενου. Κατά συνέπεια, το επιχείρημα τούτο από πλευράς του Εναγόμενου, κρίνεται ανεδαφικό. Στη βάση των πιο πάνω, πλην των όσων ανωτέρω δεν αποδέκτηκα, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ως αξιόπιστη. ΜΕ 5 Η μάρτυρας αυτή μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Εξήγησε με σαφήνεια τα Τεκμήρια 12 και 28 (τα οποία και υιοθέτησε). Ως προς το Τεκμήριο 29 (ακτινογραφίες) και τα όποια ευρήματα στα οποία η ίδια κατέληξε στη βάση αυτού, δεν είμαι έτοιμη να αποδεκτώ την μαρτυρία της, όχι γιατί δεν με έπεισε για την ορθότητα της γνώμης της, η οποία, εξάλλου, συμβαδίζει πλήρως με άλλη, σχετική, ενώπιον μου, αποδεκτή (ως θα διαφανεί κατωτέρω) μαρτυρία, αλλά γιατί δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου εκείνο το αναγκαίο υπόβαθρο που θα μου επέτρεπε να την κατατάξω ως μάρτυρα που θα μπορούσε να εκφέρει σχετική, με ακτινογραφίες, γνώμη. Δεν μου διαφεύγει ότι πρόκειται για ιατρό με ειδικότητα στη γενική ιατρική και ότι, ενδεχομένως, στη βάση των εμπειριών της να απέκτησε τέτοια πείρα, έτσι που, παρά το ότι δεν κατέχει ειδικότητα ακτινολόγου, να μπορούσε να εκφράσει σχετική γνώμη. Ωστόσο, ελλείπει κάθε τέτοιος ισχυρισμός, διαφωτιστικός της όποιας πείρας της στην ανάγνωση, κατανόηση και δυνατότητα εκφοράς γνώμης για ακτινογραφίες και ειδικότερα για την πάθηση του ευθειασμού του αυχένα. Όσον τώρα αφορά τις εξωτερικές κακώσεις, αντεξεταζόμενη, συμφώνησε με τον συνήγορο του Εναγόμενου ότι στο εξωτερικό μέρος του αυχένα της Ενάγουσας, δεν υπήρχε οποιοδήποτε «σημάδι», καθότι, αν υπήρχε, η ίδια θα το σημείωνε στο Τεκμήριο 12 και 28, αλλά εξήγησε με ιδιαίτερη σαφήνεια και πειστικότητα ότι δεν είναι όλα τα κτυπήματα που αφήνουν σημάδια και ότι τούτο εξαρτάται από τη βιαιότητα του κάθε κτυπήματος. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι οι θέσεις που προώθησε η μάρτυρας αυτή, ήταν σαφείς και εμπεριστατωμένες, χαρακτηρίζονταν από αμεσότητα και ειλικρίνεια και παρείχε έτσι στο Δικαστήριο τα απαραίτητα στοιχεία και επιστημονικά κριτήρια, που του επιτρέπουν τόσο την εξέταση ως προς την ορθότητα της γνώμης της, όσο και την ανεξάρτητη κατάληξη του επί των επίδικων ζητημάτων. Στη βάση των πιο πάνω, αποδέχομαι την μαρτυρία της ΜΕ 5, πλην των όσων ανωτέρω δεν αποδέχθηκα, και στη βάση της αποδεκτής της μαρτυρίας, προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. ΜΕ 6 Ο εν λόγω μάρτυρας μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Οι θέσεις που προώθησε ήταν σαφείς, εμπεριστατωμένες και πλήρως σχετικές με τα επίδικα ζητήματα. Η δε μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από αμεσότητα και ευκρίνεια. Παρά της έντονης αντεξέτασης που έτυχε από πλευράς του συνηγόρου του Εναγόμενου, ο μάρτυρας με σαφή, παραστατικό, επεξηγηματικό και αρκούντως διαφωτιστικό τρόπο, διασκέδασε κάθε ανησυχία που προβλήθηκε από πλευράς της Υπεράσπισης, χωρίς η επί τούτου μαρτυρία του να παρουσιάζει οποιεσδήποτε ουσιώδεις αντιφάσεις ή τέτοιας μορφής αδυναμίες που να κλονίζουν την αξιοπιστία του. Τουναντίον, μέσω της μαρτυρίας του έδωσε όλα τα εχέγγυα και επιστημονικά κριτήρια που επιτρέπουν στο Δικαστήριο να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα ευρήματα σε σχέση με τα επίδικα ζητήματα. Εξάλλου, η μαρτυρία του, στον βαθμό που αφορά τα τραύματα της Ενάγουσας, για τα οποία διενεργήθηκε MRI, συμβαδίζει πλήρως με τα όσα ανέφερε η ΜΕ 10, της οποίας η μαρτυρία, ως θα διαφανεί κατωτέρω, γίνεται, επίσης, αποδεκτή. Ως εκ τούτου, την μαρτυρία του την αποδέχομαι στο σύνολο της και στη βάση αυτής προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. ΜΕ 7 Ίδια εντύπωση αποκόμισα και για αυτό το μάρτυρα. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να πει την αλήθεια και τα όσα έλαβαν χώρα κατά τη χρονική περίοδο που η Ενάγουσα τον επισκεπτόταν για τις φυσιοθεραπείες που της προσέφερε. Η μαρτυρία του ουδόλως κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Παρά την επιμονή του συνηγόρου του Εναγόμενου, κατά την αντεξέταση του, ότι όταν ο μάρτυρας εξέδωσε την απόδειξη (Τεκμήριο 24) και ετοίμασε την έκθεση του (Τεκμήριο 23), η Ενάγουσα ήταν απολύτως καλά, εξού και δεν της συνέστησε να κάνει τότε άλλες φυσιοθεραπείες, ο μάρτυρας με αμεσότητα και ευκρίνεια εξήγησε ότι όταν η Ενάγουσα τον πλήρωσε, δεν ήταν εντελώς καλά, εξού και στην έκθεση του ανέφερε ότι ίσως αυτή χρειαστεί κι άλλες φυσιοθεραπείες. Στη βάση των πιο πάνω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο σύνολο της και στη βάση αυτής προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. ΜΕ 8 Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε επίσης εξαιρετική εντύπωση. Παρά την επίμονη αντεξέταση του, με ιδιαίτερα σαφή, παραστατικό και εμπεριστατωμένο τρόπο εξήγησε το κάθε τι αναφορικά με τα ευρήματα του και την επίδραση αυτών στην ψυχολογική υγεία και κατάσταση της Ενάγουσας, ενώ με τη μαρτυρία του εφοδίασε το Δικαστήριο με εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία, εχέγγυα και επιστημονικά κριτήρια που επιτρέπουν την ανεξάρτητη κατάληξη του επί των επιδίκων ζητημάτων. Επίσης, η όλη μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από αμεσότητα, πειστικότητα και ευκρίνεια, ενώ ουδόλως κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Στη βάση των πιο πάνω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο σύνολο της και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Για σκοπούς πληρότητας και μόνο, σημειώνεται ότι η αποδοχή της μαρτυρίας του ΜΕ 8 δεν σημαίνει ότι στη βάση της μαρτυρίας του αποδέχομαι ως ορθά τα όσα η Ενάγουσα του ανέφερε κατά τις συνεδρίες τους και τα οποία καταγράφονται στην έκθεση του, η αλήθεια των οποίων εξετάστηκε κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της Ενάγουσας, παρά μόνο της επιστημονικής γνώμης του, στη βάση των αντιλήψεων και επιστημοσύνης του και ως αποτέλεσμα των εξετάσεων στις οποίες υπέβαλε την Ενάγουσα. Αυτό απαντά και στη θέση του συνηγόρου του Εναγόμενου περί του ότι το μέρος της έκθεσης του ΜΕ 8 που αφορά στα όσα η Ενάγουσα του ανέφερε κατά τις συνεδρίες τους, αποτελεί αυτοεξυπηρετική, της Ενάγουσας, μαρτυρία. ΜΕ 10 Ομοίως με τον ΜΕ 8, η εν λόγω μάρτυρας μου έκανε εξαιρετική εντύπωση, με τις θέσεις που προώθησε ενώπιον του Δικαστηρίου να ήταν σαφείς και εμπεριστατωμένες, ενώ η μαρτυρία της χαρακτηρίζεται από αμεσότητα και ευκρίνεια. Έδωσε πειστικές εξηγήσεις και με επιστημονικό τρόπο εξήγησε γιατί κατέληξε στα ευρήματα της στη βάση του ελέγχου του MRI που διενήργησε στην Ενάγουσα. Η δε μαρτυρία της δεν παρουσιάζει αντιφάσεις, αδυναμίες ή αμφιταλαντεύσεις. Ήταν πλήρως κατατοπιστική και με τη μαρτυρία της εφοδίασε το Δικαστήριο με εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία, εχέγγυα και επιστημονικά κριτήρια που επιτρέπουν την ανεξάρτητη κατάληξη του επί των επίδικων ζητημάτων. Σημειώνω επίσης ότι τα όσα ανέφερε η μάρτυρας αυτή, ως προς τους τραυματισμούς της Ενάγουσας, συνάδουν και με τη μαρτυρία του ΜΕ
2. Στη βάση όλων των πιο πάνω, δεν θεωρώ ότι παρέχεται οποιοδήποτε έρεισμα αμφισβήτησης της μαρτυρίας της και συνεπώς αποδέχομαι τούτη στο σύνολο της και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Τελικά Ευρήματα Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας, μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια και στα, επιπρόσθετα, των αρχικών, εξής ευρήματα: Στις 7.10.2015 και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο μπαλκόνι του διαμερίσματος του Εναγόμενου, αυτός παράνομα επιτέθηκε στην Ενάγουσα, σπρώχνοντας την βίαια, με τα χέρια του, στις ωμοπλάτες. Επίσης, στις 8.10.2015 και ενώ οι διάδικοι βρίσκονταν στο διαμέρισμα και είχαν ξαπλώσει για να κοιμηθούν, ο Εναγόμενος παράνομα επιτέθηκε στην Ενάγουσα, κλωτσώντας την με βία στο πόδι και γρονθοκοπώντας την στο σώμα, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει από το κρεβάτι. Η Ενάγουσα, συνεπεία όλων των επίδικων περιστατικών επίθεσης, υπέστη πολλαπλές εκχυμώσεις και δερματικές εκδορές σε διάφορα μέρη του σώματος της, ως αυτά αναφέρθηκαν λεπτομερώς από την ΜΕ 5 (ανωτέρω) και αναφέρονται στα Τεκμήρια 12 και
3. Επέφεραν δε πόνο, ειδικά αυτά που είναι στη ραχιαία επιφάνεια. Επίσης, συνεπεία των επίδικων περιστατικών επίθεσης, η Ενάγουσα υπέστη όλες τις κακώσεις και παθήσεις που αναφέρθηκαν από τους ΜΕ 6 και ΜΕ
4. Λόγω τούτων (των κακώσεων), υπάρχει πλέον προδιάθεση στην Ενάγουσα για την πρόωρη ανάπτυξη εκφυλιστικών αλλοιώσεων, με συνέπεια τις συχνές κρίσεις αυχεναλγίας. Συνεπεία του ευθειασμού της αυχενικής μοίρας, η Ενάγουσα, κατά τον δεδομένο χρόνο, αντιμετώπιζε έντονους πόνους και κεφαλαλγίες και για αυτό ο ΜΕ 6 της συνέστησε και η Ενάγουσα ακολούθησε πρόγραμμα 12 φυσιοθεραπειών. Κατά την ολοκλήρωση του εν λόγω προγράμματος των 12 φυσιοθεραπειών, τα συμπτώματα της είχαν βελτιωθεί, παρατηρείτο δηλαδή βελτιωμένη κινητικότητα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, αλλά δεν είχε αποθεραπευτεί πλήρως, αφού συνέχιζε να παρουσιάζει πόνους από έντονες κεφαλαλγίες, με αποτέλεσμα να της συνεστήθη ότι ίσως χρειαστεί νέο πρόγραμμα φυσιοθεραπειών μέχρι να αποθεραπευτεί πλήρως. Από τον Δεκέμβριο του 2015 μέχρι το έτος 2019, η Ενάγουσα ουδεμία φυσιοθεραπεία έκανε σε ειδικό φυσιοθεραπευτή, αλλά ακολούθησε συντηρητική αγωγή στο σπίτι, ενώ κατά το έτος 2019 έκανε κάποιες φυσιοθεραπείες (άγνωστου αριθμού) και έκτοτε δεν ακολούθησε κανένα άλλο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας με ειδικό φυσιοθεραπευτή, αλλά ακολουθεί συντηρητική αγωγή στο σπίτι. Πέραν των πιο πάνω, η Ενάγουσα, συνεπεία των επίδικων επιθετικών περιστατικών, παρουσίασε τυπική συμπτωματολογία διαταραχής μετατραυματικού στρες, δηλαδή είχε επαναλαμβανόμενες αναμνήσεις του γεγονότος (διεισδυτικές σκέψεις - intrusive symptoms), επαναβίωση της τραυματικής εμπειρίας και διασχιστικά επεισόδια (flashbacks), έβλεπε εφιάλτες, έγινε πιο ευαίσθητη στους ήχους και ξαφνιαζόταν πολύ πιο εύκολα, βρισκόταν σε κατάσταση έντονου άγχους και απομόνωσης, ενώ παρουσίαζε κρίσεις πανικού, είχε σοβαρές δυσκολίες συγκέντρωσης και κατάθλιψη. Για τούτα, παρακολούθησε πρόγραμμα θεραπείας στον ΜΕ 8, το οποίο όμως δεν ολοκλήρωσε (έκανε μόνο τις 10 συνεδρίες) και από τον Μάρτιο του 2016 δεν επισκέφθηκε οποιοδήποτε ψυχολόγο, ούτε και επιθυμεί να πράξει τούτο. Για σκοπούς αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών, εγκατέλειψε την Κύπρο για να απομακρυνθεί από το περιβάλλον εκείνο που της προκαλούσε τα έντονα αυτά συναισθήματα, και κατάφερε έτσι να μειώσει το εύρος και την συχνότητα τους, με αποτέλεσμα, σε μία ξένη χώρα, και δη μακριά από το περιβάλλον που της προκαλούσε αυτά τα έντονα συναισθήματα, να μπορεί να εργαστεί. Εντούτοις, μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αισθάνεται ότι η ζωή της έχει αλλάξει ριζικά, αισθάνεται επιφυλακτική, απόμακρη και σε κάποιο βαθμό δεν μπορεί να εμπιστευθεί όπως πριν τα επίδικα περιστατικά επίθεσης, ενώ, ένεκα τούτων των αισθημάτων της, δεν έχει συνάψει οποιαδήποτε άλλη σχέση έκτοτε. Νομική Πτυχή Τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης όπως προκύπτουν από το άρθρο 26[41] του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 είναι τα ακόλουθα:

(1)Η χρήση βίας. Στο σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα (Τόμος 1), σελ. 92-94, αναφέρεται ότι το αδίκημα της επίθεσης περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινοδικαίου, ήτοι της απειλής χρήσης βίας (assault) και της εφαρμογής βίας (battery). Όσον αφορά τη χρήση βίας, αναφέρεται ότι η βία θα πρέπει να συνίσταται σε άμεση επαφή είτε με το σώμα του εναγόμενου (π.χ. με γροθιά), είτε με κάποιο όργανο (π.χ. κτύπημα με ρόπαλο). Εδώ να σημειωθεί ότι το άρθρο 26

(2)αναφέρει και άλλες περιστάσεις, οι οποίες συμπεριλαμβάνονται στην έννοια της χρήσης βίας.

(2)Η ύπαρξη πρόθεσης. Απαιτείται η απόδειξη πρόθεσης άσκησης βίας κατά του προσώπου άλλου. Όπου όμως η χρήση βίας είναι αποτέλεσμα αμελούς πράξης, τότε η βάση αγωγής θα πρέπει να είναι αμέλεια και όχι επίθεση (βλ. Wilson v. Pringle

(1982)2 All ER 440 και Rasid v. Braybrook

(1972)8 JSC 1082). Η πρόθεση εμπεριέχει την συνειδητοποίηση (advertence) στο μυαλό του εναγόμενου για την συμπεριφορά του και τις συνέπειές της, μαζί με επιθυμία για την έλευση των συνεπειών αυτών. Στην υπόθεση DPP v. Smith

(1961)AC 290 αποφασίστηκε ότι, ένας διάδικος θα πρέπει να θεωρείται ότι είχε την πρόθεση, αν αυτό που απορρέει από την πράξη του είναι η αναγκαία ή φυσική συνέπεια αυτού που πράττει.

(3)Η απουσία της συναίνεσης του άλλου προσώπου. Το αστικό αδίκημα της επίθεσης διαπράττεται μόνο όπου δεν υπάρχει η συναίνεση του προσώπου το οποίο είναι ο δέκτης της βίας ή εάν τέτοια συναίνεση λήφθηκε κατόπιν απάτης ή απειλής. Επίσης, στο πιο πάνω σύγγραμμα αναφέρεται ότι για την επίθεση γενικά, δεν υπάρχει προϋπόθεση πρόκλησης ζημιάς εφόσον το αδίκημα είναι αγώγιμο per se, σε αντίθεση με τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 26

(2)του Κεφ. 148, για τις οποίες απαιτείται η πρόκληση ζημιάς. Αποζημιώσεις Γενικές Αποζημιώσεις Σε ότι αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, οι αρχές είναι πολύ καλά γνωστές και δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά σε αυτές. Αρκεί να λεχθεί ότι ο σκοπός της επιδίκασης αποζημιώσεων που επιδικάζονται προς όφελος θύματος αστικού αδικήματος είναι η, κατά το δυνατόν, αποκατάσταση του στη θέση που θα βρισκόταν πριν διαπραχθεί το εν λόγω αστικό αδίκημα και να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά του, χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi

(1982)1 CLR 789). H νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας, και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση του ανθρώπου (βλ. Μαυροπετρή ν. Γεωργίου

(1995)1 ΑΑΔ 66, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά

(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Παναγή κ.ά. ν. Κακόψιτου κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 839). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, υπό την έννοια της αρχής του stare decisis, αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Είναι δεκτό, επίσης, πως πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος (βλ. Ιακώβου v. Ι. Παπαδάκη κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ 2079, Τζιβανίδης v. Μιχαηλίδη

(2008)1 ΑΑΔ 218 και Karkallis v. Galatariotis & Sons

(1980)1 CLR 265). Αποτελεί επίσης σταθερή αρχή πως οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση δεν έχει σκοπό την τιμωρία, αλλά την αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν αν δεν τραυματιζόταν (βλ. Μιχαήλ v. Συκοπετρίτης Λτδ

(2000)1 ΑΑΔ 1049 και Μαυροπετρή (ανωτέρω)). Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Ενάγουσα εισηγήθηκε, με αναφορά σε αποφάσεις, ότι το ποσό των €15.000 είναι λογικό ως γενικές αποζημιώσεις (συμπεριλαμβανομένων των επαυξημένων αποζημιώσεων) για τον τραυματισμό της Ενάγουσας. Σε αντιδιαστολή, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου εισηγήθηκε ότι στην περίπτωση που το Δικαστήριο καταλήξει ότι η Ενάγουσα, πέραν από εκδορές, υπέστη και ευθειασμό του αυχένα, τότε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων θα πρέπει να κυμανθεί μεταξύ των €2.500-€5.000. Μελέτησα με προσοχή τα στοιχεία αριθμού υποθέσεων στις οποίες καθορίστηκαν ποσά γενικών αποζημιώσεων για παρόμοιους τραυματισμούς και τα σύγκρινα με αυτά της υπό κρίση περίπτωσης. Άντλησα καθοδήγηση από αριθμό αποφάσεων στις οποίες υπάρχει αναλογία με τη συγκεκριμένη υπόθεση, στην έκταση των τραυμάτων και στα επακόλουθα, προβαίνοντας, βέβαια, στις αναγκαίες προσαρμογές και λαμβάνοντας υπόψη ότι η κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητες της και ότι είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς γεγονότα και στοιχεία. Στην υπόθεση Αδαμίδης ν. Χατζηνικολάου, Πολιτική Έφεση αρ. 139/2005, απόφαση ημερ. 25.9.2007, επιδικάστηκε το ποσό των £6.000 επί πλήρους ευθύνης, αλλά, πέρα από το «διάστρεμμα του αυχένα και τον επώδυνο περιορισμό των κινήσεων του αυχένα», υπήρξε και «τραυματισμός στο πρόσωπο, ο οποίος δημιούργησε εκχυμώσεις στον αριστερό οφθαλμό και αιμάτωμα της κάτω ρινικής κόγχης, εκδορές και θλάση των μαλακών μορίων του αριστερού ώμου, αγκώνων και αντιβραχίονα, με μόνιμα κατάλοιπα μία μικρή εμφανή ουλή στο μέτωπο και μία πολύ μικρή στο φρύδι.» Ο εφεσείων - ενάγων ήταν ηλικίας 17 ετών κατά το χρόνο που τραυματίστηκε. Στην υπόθεση Κεζαρίδης ν. Κωνσταντίνου, Πολιτική Έφεση αρ. 12058, απόφαση ημερ. 21.12.2007, ο εφεσίβλητος είχε υποστεί σοβαρό διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κακώσεις στην κεφαλή και εγκεφαλική διάσειση. Του χορηγήθηκε αυχενικό κολλάρο και αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου και σε μαγνητική τομογραφία του αυχένα, χωρίς οποιαδήποτε παθολογική ένδειξη. Παραπονείτο για έντονους πονοκεφάλους, αδυναμία συγκέντρωσης, έντονο πόνο και δυσκαμψία του αυχένα, με πόνο και μούδιασμα στα άνω άκρα. Οι ακτινογραφίες της αυχενικής μοίρας έδειξαν ευθειασμό της σπονδυλικής στήλης και σπονδυλοαρθριτικές αλλοιώσεις στους Α5 και Α6 σπονδύλους. Οι πόνοι στον αυχένα και την κεφαλή συνεχίστηκαν για 14 μήνες μετά το δυστύχημα και για όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο εφεσίβλητος ήταν αναγκασμένος να φορεί κολάρο. Αν και το Εφετείο δεν μείωσε το επιδικασθέν ποσό των £6.000, εντούτοις παρατήρησε ότι αυτό το ποσό ήταν πολύ κοντά στο ανώτατο όριο της αποζημίωσης που θα μπορούσε δικαίως να επιδικαστεί υπέρ του εφεσίβλητου. Στη Νεοκλέους ν. Worley

(2001)1 Α.Α.Δ 652, ο εφεσείων που ήταν 53 χρόνων κατά το ατύχημα, υπέστη βαρύ διάστρεμμα του αυχένα που περικλείει κακώσεις των μαλακών μορίων. Αρχικά διαγνώσθηκε μυϊκός σπασμός, ελάττωση κινητικότητας του αυχένα κατά 50% και πόνο κατά τις κινήσεις. Διαπιστώθηκαν επίσης ελαφρές οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις οι οποίες προϋπήρχαν του τραυματισμού. Τέσσερα χρόνια μετά το ατύχημα διαπιστώθηκε επιδείνωση των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων σε βαθμό δυσανάλογο από ότι φυσιολογικά αναμένετο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του γιατρού του εφεσείοντος, η οποία έγινε αποδεκτή, ο τραυματισμός του εφεσείοντος στο ατύχημα επιδείνωσε την κατάσταση του όσον αφορούσε τις οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδέχτηκε την έφεση και αύξησε το επιδικασθέν ποσό από £2.000 σε £3.500 επί πλήρους ευθύνης. Στην υπόθεση Στέλιος Δημητρίου v. Μαρίνας Ιωάννου κ.α.

(2003)1 ΑΑΔ 274, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων ύψους ΛΚ 4.000 για τα ψυχικά τραύματα που υπέστη ο εφεσείων. Εκεί, ο εφεσείων, ηλικίας 60 ετών, υπέστη νευρικό κλονισμό όταν βίωσε μια άσχημη εμπειρία μετά από τροχαίο θανατηφόρο ατύχημα. Το ψυχικό τραύμα εκδηλώθηκε με πονοκεφάλους, ζάλη, τάση για εμετό, αδυναμία συγκέντρωσης, ευερεθιστικότητα, διαταραχές στον ύπνο που συνοδευόταν με εφιάλτες, κυρίως με σκηνές από το δυστύχημα, κατάθλιψη, άγχος και έντονες φοβίες στην τροχαία κίνηση και οδήγηση. Όπως γίνεται αντιληπτό οι πιο πάνω υποθέσεις, αφορούν τραυματισμούς που, σε κάποιο βαθμό, ομοιάζουν με την παρούσα περίπτωση, χωρίς να μου διαφεύγει ότι σε κάποιες εξ' αυτών προκλήθηκαν και σωματικές βλάβες που δεν παρατηρούνται στην παρούσα περίπτωση. Ωστόσο, η υπό εξέταση υπόθεση κρίνεται σοβαρότερη από τις ανωτέρω, στο βαθμό που αφορά το ένα εκ των περιστατικών επίθεσης ημερ. 13.10.2015, στο πλαίσιο του οποίου η επιθετική συμπεριφορά του Εναγόμενου, ανεξαρτήτου διάρκειας και τρόπου που αυτή εξασκήθηκε, σκοπό είχε, και ως έτσι εκλήφθηκε, να πνίξει την Ενάγουσα, κάτι που και ο ίδιος ο Εναγόμενος αποδέχθηκε (βλ. τα γεγονότα της ποινικής υπόθεσης όπως αυτά εκτίθενται στο Τεκμήριο 9), με τις όποιες επόμενες, εύλογα προβλεπτές, συνέπειες. Δεν μου διαφεύγει, βέβαια, σε καμία περίπτωση ότι αφενός οι πιο πάνω αποφάσεις εξεδόθησαν τα έτη 2001-2007, και αφετέρου ότι τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια τάση για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικαζόταν στο παρελθόν. Οι παράγοντες, κατ' εμένα, που υπέχουν σημασίας για τον υπολογισμό των αποζημιώσεων, είναι ο πόνος και ταλαιπωρία την οποία υπέστη η Ενάγουσα συνεπεία όλων των επίδικων περιστατικών επίθεσης, τα όποια τυχόν κατάλοιπα τα οποία έχουν μείνει ως αποτέλεσμα των συγκεκριμένων τραυματισμών, το κατά πόσο πρόκειται για μόνιμες βλάβες, ενώ, στα πλαίσια της ταλαιπωρίας, θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η οποιαδήποτε επίδραση των επίδικων τραυμάτων στην καθημερινότητα της Ενάγουσας. Στα πιο πάνω, συνυπολογίζεται και η οποιαδήποτε, από πλευράς της Ενάγουσας, τυχόν αδράνεια ή παράλειψη να μειώσει την οποιαδήποτε ζημία της. Έχει νομολογηθεί ότι ο ενάγων οφείλει να μετριάσει τις ζημιές του, ακολουθώντας τις κατάλληλες θεραπευτικές μεθόδους που του εισηγούνται οι γιατροί που τον παρακολουθούν (βλ. Χριστοδουλίδης ν. Laser Plastic Industry Ltd)

(2005)1 Α.Α.Δ. 556, Ταμπούρας ν. Κολάνη

(2008)1 Α.Α.Δ. 384. Έχω υπόψη τα όσα καταγράφηκαν στα ευρήματα μου ανωτέρω, τα οποία δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω και ότι η Ενάγουσα έχει υποστεί τις σωματικές ζημιές και ψυχική βλάβη που αναφέρθηκαν ανωτέρω, η οποία, έστω και σε μικρότερο βαθμό συνεχίζει να την ταλαιπωρεί, ως επίσης και ότι υπάρχει προδιάθεση, ένεκα των τραυματισμών της, για την πρόωρη ανάπτυξη εκφυλιστικών αλλοιώσεων, με συνέπεια τις συχνές κρίσεις αυχεναλγίας. Έχω επίσης υπόψη ότι, η Ενάγουσα, από το Δεκέμβριο του 2015 μέχρι το 2019, αλλά και από το έτος 2019 και εντεύθεν, δεν αναζήτησε βοήθεια επαγγελματία φυσιοθεραπευτή (ακολουθεί η ίδια ωστόσο συντηρητική αγωγή στο σπίτι), για να αντιμετωπίσει τους όποιους, κατά καιρούς, πόνους αντιμετωπίζει. Επίσης συνυπολογίζω ότι κατόπιν δικής της επιλογής, δεν ολοκλήρωσε τις θεραπείες με τον κλινικό ψυχολόγο για να βελτιωθούν, ενδεχομένως, τα συμπτώματα της διαταραχής μετατραυματικού στρες που αντιμετώπιζε καθ' όν χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο, χωρίς ωστόσο, επίσης, να μου διαφεύγει ότι με τη φυγή της από τη χώρα μας και το περιβάλλον που της προκαλούσε έντονα ψυχολογικά συναισθήματα, πέτυχε να μειώσει τη σχετική συμπτωματολογία. Δεν μου διαφεύγει φυσικά, πάντα συναφώς, ότι η παράλειψη αυτή της Ενάγουσας (να ολοκληρώσει της ψυχοθεραπείες), μολονότι χαρακτηρίζεται ως αυτόβουλη, αποτελεί μια συνήθη αντίδραση προσώπων που αντιμετωπίζουν τέτοια ψυχική βλάβη (ως ανέφερε ο ΜΕ 8). Έχοντας κατά νου όλη την προαναφερθείσα νομολογία, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο να επιδικαστεί υπέρ της Ενάγουσας, το ποσό των €15.000 για τον πόνο, ταλαιπωρία και ψυχική βλάβη που υπέστη και υπόκειται η Ενάγουσα συνεπεία των επίδικων περιστατικών επίθεσης της από τον Εναγόμενο. Ειδικές Αποζημιώσεις Nομολογιακά έχει καθιερωθεί ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται με κάθε λεπτομέρεια στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται αυστηρά από τον Ενάγοντα με την προσκόμιση της κατάλληλης αποδεκτής μαρτυρίας και τις οποίες πρέπει να αποδεικνύει με σαφήνεια και συγκεκριμένα στοιχεία (βλ. υποθέσεις Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους

(1991)1 ΑΑΔ 298, Ηρακλέους ν. Πίτρος

(1994)1 ΑΑΔ 299 και Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου

(1996)1 ΑΑΔ. 1157, Νεοκλής Αντωνιάδης ν. Μιχάλης Σταύρου

(1998)1 ΑΑΔ 1171). Σημειώνω εξ αρχής ότι όπως είναι εμφανές από την αγόρευση του συνηγόρου της[42], η όποια απαίτηση της Ενάγουσας για ειδικές αποζημιώσεις, εκ ποσού €250 μηνιαίως, για έξοδα ψυχολόγου, εγκαταλείφθηκαν, εφόσον δεν προωθήθηκε σχετική θέση για τούτα, είτε μέσω της μαρτυρίας της, είτε στην αγόρευση του συνηγόρου της, και επομένως αυτή της η δικογραφημένη αξίωση δεν θα εξεταστεί. Εν πάση περιπτώσει, η ίδια η Ενάγουσα ευθαρσώς ανέφερε ότι δεν επιθυμεί και δεν σκοπεύει να ζητήσει εκ νέου επαγγελματική βοήθεια ψυχολόγου. Οι λοιπές ειδικές αποζημιώσεις που διεκδικεί η Ενάγουσα ανέρχονται στο συνολικό ποσό των €1.890. Σε ότι αφορά το ποσό αυτό, σχετικά είναι τα Τεκμήρια 16, 19, 22, 24 και 25 τα οποία υιοθετήθηκαν πλήρως από τους συντάξαντες τους και οι οποίοι ουδόλως αμφισβητήθηκαν για τούτα κατά την αντεξέταση τους[43] από την πλευρά του Εναγόμενου. Κρίνω δε ότι οι υπηρεσίες για τις οποίες έγιναν οι συγκεκριμένες χρεώσεις και καταβλήθηκαν τα συγκεκριμένα ποσά, ήταν αναγκαίες, υπό τις περιστάσεις, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε η Ενάγουσα, συνεπεία των επίδικων επιθετικών περιστατικών. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι η Ενάγουσα απέδειξε, ως η νομολογία επιτάσσει, τις ειδικές αποζημιώσεις που διεκδικεί και ότι δικαιούται στο ποσό των €1.890 ως ειδικές αποζημιώσεις. Τιμωρητικές και/ή Επαυξημένες Αποζημιώσεις Εν προκειμένω, είναι η θέση του συνηγόρου του Εναγόμενου[44] ότι στη βάση των αρχών του κοινοδικαίου, όπως αυτές καθορίστηκαν στις υποθέσεις Rookes v. Barnard [1964] 1 All E.R. 367 και Cassell v. Broome [1972] 1 All ER 801, τιμωρητικές αποζημιώσεις μπορούν αν αποδοθούν μόνο σε 3 συγκεκριμένες περιπτώσεις[45], ενώ η παρούσα αγωγή δεν εμπίπτει σε καμία εκ των εν λόγω περιπτώσεων και για αυτό η όποια αξίωση της Ενάγουσας για τιμωρητικές αποζημιώσεις, θα πρέπει να απορριφθεί. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι, παρά το ότι το αστικό αδίκημα της επίθεσης προστατεύει, πέραν της σωματικής βλάβης, και την προσβολή που μπορεί να προκύψει στο θύμα, και επομένως μπορούν να δοθούν επαυξημένες αποζημιώσεις για βλάβη στα αισθήματα, την αξιοπρέπεια, την ηθική βλάβη, την ντροπή και την ταπείνωση, εντούτοις η περίπτωση της Ενάγουσας δεν εμπίπτει εντός των εν λόγω περιπτώσεων, εφόσον αυτή δεν κακοποιήθηκε δημοσίως από τον Εναγόμενο, ενώ ήταν η ίδια που επέλεξε να μείνει στο διαμέρισμα του, παρά το ότι γνώριζε ότι αυτός είχε ψυχιατρικά προβλήματα και παρά τις επιθέσεις του εναντίον της. Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, σκοπός των αποζημιώσεων που επιδικάζονται προς όφελος του θύματος αστικού αδικήματος είναι η, κατά το δυνατόν, αποκατάσταση του στη θέση που θα βρισκόταν πριν διαπραχθεί το εν λόγω αστικό αδίκημα. Οι γενικές και επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις αποσκοπούν ακριβώς στην επίτευξη αυτού του στόχου. Με την διαφορά ότι στην περίπτωση των επαυξημένων αποζημιώσεων, παρέχεται η ευχέρεια να επιδικαστεί υψηλότερο ποσό, όχι σαν μέτρο τιμωρίας του Εναγομένου, αλλά ούτως ώστε να αντικατοπτρίζεται το αυξημένο μέγεθος της βλάβης που έχει υποστεί ο Ενάγοντας, λόγω της απαράδεκτης συμπεριφοράς του Εναγομένου. Αποτελούν δηλαδή, μια ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ γενικών (compensatory) και τιμωρητικών/ παραδειγματικών αποζημιώσεων (βλ. Papakokkinou v. Kanther

(1982)1 CLR 65). Αντίθετα, οι παραδειγματικές ή τιμωρητικές (exemplary) αποζημιώσεις δεν αποσκοπούν στην αποκατάσταση του θύματος, αλλά στην τιμωρία του Εναγόμενου και την αποτροπή του από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον. Τέτοιες αποζημιώσεις μπορούν να επιδικαστούν σε περιπτώσεις που η συμπεριφορά του Εναγομένου είναι τόσο απαράδεκτη που χρήζει τιμωρίας από το Δικαστήριο, ακόμα και στα πλαίσια άσκησης αστικής δικαιοδοσίας. (βλ. Eliades v. Lyssarides

(1979)1 CLR 254, London v. Ryder

(1953)1 All E.R. 741). Ακριβώς επειδή η φύση των τιμωρητικών αποζημιώσεων είναι τιμωρητική, παράγοντες που δεν είναι σχετικοί στον υπολογισμό των γενικών, ειδικών ή επαυξημένων αποζημιώσεων, λαμβάνονται υπόψη κατά την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Τέτοιος παράγοντας είναι και η οικονομική κατάσταση του Εναγόμενου (βλ. Ellinas v Nicolaides

(1955)2 CLR 60, Papakokkinou v Kanther

(1982)1 CLR 65). Εν προκειμένω, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συμπεριφορά του Εναγόμενου ήταν τόσο απαράδεκτη που χρήζει τιμωρίας. Εντούτοις, δεν θεωρώ ότι στην παρούσα περίπτωση, ενδείκνυται η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων, ειδικά εφόσον ο Εναγόμενος έχει ήδη τιμωρηθεί με ποινή φυλάκισης 2 μηνών για τα επίδικα περιστατικά επίθεσης, πλην των περιστατικών ημερ. 7.10.2015 και 8.10.

1. Επιδίκαση, επομένως, τιμωρητικών αποζημιώσεων στην παρούσα περίπτωση, με σκοπό την τιμωρία του Εναγόμενου, θα ήταν ωσάν αυτός να τιμωρείτο ξανά για τα ίδια σχεδόν περιστατικά. Στρεφόμενη τώρα στο κατά πόσο το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια, στην παρούσα περίπτωση, να επιδικάσει επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις, έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, καθώς επίσης και το ποσό που ήδη επιδίκασα υπέρ της Ενάγουσας, κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια δεν πρέπει να ασκηθεί υπέρ της επιδίκασης υψηλότερου ποσού, αφού κρίνω ότι το ποσό που έχω ήδη επιδικάσει υπέρ της, αντικατοπτρίζει το αυξημένο μέγεθος της βλάβης που έχει υποστεί η Ενάγουσα, λόγω της απαράδεκτης συμπεριφοράς του Εναγόμενου. Παραπέμπω δε στην Richardson v Howie [2005] P.I.Q.R. Q3 CA όπου το Αγγλικό Εφετείο ανέφερε, στα πλαίσια υπόθεσης για το αστικό αδίκημα της επίθεσης, ότι οποιεσδήποτε αποζημιώσεις αναφορικά με τη βλάβη στα αισθήματα του Ενάγοντα, θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στις γενικές αποζημιώσεις που επιδικάζονται. Λέχθηκαν τα εξής: "It is and must be accepted that at least in cases of assault and similar torts, it is appropriate to compensate for injury to feelings including the indignity, mental suffering, humiliation or distress that might be caused by such an attack, as well as anger or indignation arising for the circumstances of the attack. It is also now clearly accepted that aggravated damages are in essence compensatory in cases of assault. Therefore, we consider that a court should not characterize the award of damages for injury to feelings, including any indignity, mental suffering, distress, humiliation or anger and indignation that might be caused by such an attack, as aggravated damages; a court should bring that element of compensatory damages for injured feelings into account as part of the general damages awarded. It is, we consider, no longer appropriate to characterize the award of damages for injury to feelings as aggravated damages, except possibly in a wholly exceptional case."[46] Αποζημιώσεις για παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων της Ενάγουσας Είναι η θέση του συνηγόρου της Ενάγουσας, όπως αυτή αναπτύχθηκε στην αγόρευση του, ότι εν προκειμένω, η Ενάγουσα δικαιούται σε αποζημιώσεις για παραβίαση των Άρθρων 7 (δικαίωμα της ζωής και σωματικής ακεραιότητας), 8 (λόγω της απάνθρωπης και ταπεινωτικής τιμωρίας ή μεταχείρισης της Ενάγουσας) και 28 (αρχή της ισότητας) του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν προκειμένω, αρκεί απλά να αναφέρω ότι αφ' ης στιγμής το παρόν Δικαστήριο έχει ήδη προχωρήσει στην επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων για τους τραυματισμούς που υπέστη η Ενάγουσα συνεπεία των επίδικων περιστατικών επίθεσης της από τον Εναγόμενο, δεν παρέχεται έρεισμα επιδίκασης περαιτέρω αποζημιώσεων που να καλύπτουν τα ίδια αδικήματα. Σημειώνω, συναφώς, ότι τα γεγονότα επί των οποίων εδράζεται το, εν προκειμένω, επιχείρημα της Ενάγουσας, είναι τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το αστικό αδίκημα της επίθεσης, για το οποίο ήδη επιδικάστηκαν οι ανωτέρω αποζημιώσεις. Κατά συνέπεια, κάτι τέτοιο θα οδηγούσε, ανεπίτρεπτα, στην αποζημίωση της Ενάγουσας εις διπλούν, για τα ίδια γεγονότα. Επομένως, δεν θα προχωρήσω στην επιδίκαση αποζημιώσεων για παραβίαση των πιο πάνω συνταγματικών δικαιωμάτων. Τόκος Παραμένει τέλος, το θέμα του τόκου. Είναι γνωστό ότι το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια σε σχέση με το θέμα του τόκου. Σχετικό είναι το άρθρο 58 (Α) του Κεφ. 148 και το άρθρο 33 του Ν. 14/
2. Υπάρχει δε επί του θέματος πλούσια νομολογία. Ενδεικτικά αναφέρω τις αποφάσεις στις υποθέσεις Φοινικαρίδης κ.ά. v. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 Α.Α.Δ. 475) και Θεοφάνους v. Κουρουκλά

(2006)1 Α.Α.Δ.

1. Στην υπό εξέταση περίπτωση, τα επίδικα περιστατικά επίθεσης συνέβηκαν κατά την περίοδο μεταξύ 7.10.2015 - 15.10.2015 και η Ενάγουσα καταχώρησε γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 4.11.2015, το οποίο επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 19.11.
2. Συνεπώς, κρίνω ότι στο ποσό των γενικών αποζημιώσεων, η Ενάγουσα δικαιούται τόκο από την ημερομηνία συντέλεσης της όλης επιθετικής συμπεριφοράς του Εναγόμενου και δη από τις 15.10.2015, έχοντας υπόψη ότι ακολούθως η Ενάγουσα ενήργησε με τη δέουσα σπουδή, αφού εντός περίπου 2 ½ εβδομάδων προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής εναντίον του. Σε ότι δε αφορά τα ποσά των ειδικών αποζημιώσεων, κρίνω ότι η Ενάγουσα δικαιούται τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αρχικής Έκθεσης Απαίτησης (8.7.2016), όταν ήταν ήδη αποκρυσταλλωμένες τούτες οι ζημιές, αφού η Ενάγουσα είχε ήδη καταβάλει τα σχετικά ποσά (βλ. Fysco -ν- Γεωργίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1014). Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η Ενάγουσα απέσεισε το βάρος που είχε για να αποδείξει, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι ο Εναγόμενος διέπραξε εναντίον της, κατ' επανάληψη, το αστικό αδίκημα της επίθεσης κατά την χρονική περίοδο μεταξύ 7.10.2015 έως 15.10.2015, και ως εκ τούτου η απαίτηση της εναντίον του Εναγόμενου επιτυγχάνει. Στο σημείο αυτό και προτού προχωρήσω στην πιο κάτω κατάληξη μου, εκ του περισσού, για σκοπούς πληρότητας και μόνο, και παρά το ότι δεν εγείρεται σχετική επιχειρηματολογία από πλευράς του συνηγόρου Υπεράσπισης, κρίνω ορθό να σημειώσω ότι η παραδοχή της Ενάγουσας ότι η παρούσα αγωγή αποτελεί μέρος των ενεργειών της που σκοπό έχουν να εκδικηθούν τον Εναγόμενο για τα όσα της προκάλεσε, δεν αρκεί για να κριθεί ότι η παρούσα αγωγή προωθείται για αλλότρια κίνητρα, ώστε το Δικαστήριο να έστρεφε την προσοχή του στο ενδεχόμενο η παρούσα διαδικασία να αποτελούσε κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών (abuse of process). Και τούτο γιατί, η όποια τέτοια παραδοχή της, δεν προωθήθηκε μεμονωμένα και απόλυτα. Τουναντίον, συνοδεύτηκε από πρόσθετες τοποθετήσεις που θέλουν την Ενάγουσα να έχει υποστεί σωματικές βλάβες και ζημία για την οποία απαιτεί την ανάλογη αποζημίωση, στη βάση του αστικού αδικήματος της επίθεσης, και κατά συνέπεια θεμιτό λόγο για τον οποίο μπορεί να προωθηθεί η παρούσα αγωγή. Κατά συνέπεια, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των €15.000 ως γενικές αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο επί του εν λόγω ποσού από τις 15.10.2015 μέχρι εξόφλησης. Επιπρόσθετα, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των €1.890 ως ειδικές αποζημιώσεις, πλέον νόμιμο τόκο από τις 8.7.2016 μέχρι εξόφλησης. Σε ότι αφορά τα έξοδα, δεν βρίσκω κανέναν λόγο για να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα που θέλει τούτα να ακολουθούν το αποτέλεσμα και ως εκ τούτου επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου, ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.)............... Ν. Πετρίδου, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Με εξαίρεση το Τεκμήριο 11Α, το οποίο αποτελεί δέσμη 20 φωτογραφιών, τα υπόλοιπα τεκμήρια πήραν αριθμό από 1-

1. [2] κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία. [3] Το οποίο κατατέθηκε χωρίς οποιαδήποτε ένσταση, ενώ ο ΜΕ 9 δεν αντεξετάστηκε. [4] Σχετικό είναι το Τεκμήριο
2. [5] Σχετικό είναι το Τεκμήριο
3. [6] Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 3-
4. [7] Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 7 και
5. [8] χρόνο κατά τον οποίο έδωσε μαρτυρία ο ΜΕ
6. [9] βλ. Τεκμήριο
7. [10] Σημειώνω εδώ ότι η μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων ήταν καθαρά τυπική και στην ουσία αυτή ουδόλως αμφισβητήθηκε, είτε γιατί κάποιοι εξ αυτών δεν αντεξετάστηκαν (οι ΜΕ 2 και ο ΜΕ 9), είτε διότι η όποια αντεξέταση τους περιορίστηκε σε διευκρινιστικές και διασαφηνιστικές ερωτήσεις, ως προς τα καταγραφόμενα στα τεκμήρια που κατέθεσαν (ΜΕ 1 και ΜΕ 3), χωρίς να τεθούν εν αμφιβόλω οι ισχυρισμοί τους. [11] Σημειώνω ότι τα όσα ανέφερε η Ενάγουσα στις παραγράφους 4-6 του Εγγράφου Α, όσο και στην παράγραφο 10.9 αυτού, ως τέθηκε από το συνήγορο της κατά τη δικάσιμο ημερ. 20.10.2022, απλά θέτουν το υπόβαθρο της μαρτυρίας της και δεν υπάρχει οποιαδήποτε αξίωση για τούτα. [12] Βλ. Τεκμήριο
8. [13] Οι ακτινογραφίες κατατέθηκαν σε μορφή CD ως Τεκμήριο
9. [14] Βλ. απόδειξη είσπραξης με αρ. 3210, ημερ. 6.11.2015 - μέρος του Τεκμηρίου
10. [15] Τεκμήριο
11. [16] Βλ. πρακτικά ημερ. 10.11.2022, σελ. 16, γραμμές 1-
12. [17] Βλ. πρακτικά ημερ. 10.11.2022, σελ. 14, γραμμές 25-
13. [18] Στη βάση των ευρημάτων του MRI. [19] Βλ. Τεκμήριο
14. [20] Βλ. Τεκμήριο
15. [21] Βλ. Τεκμήριο
16. [22] Προς τούτο κατέθεσε, χωρίς ένσταση, το Τεκμήριο 30 που είναι αντίγραφο του καταλόγου εγγεγραμμένων κλινικών ψυχολόγων, στο οποίο φαίνεται ο αριθμός μητρώου του. [23] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 17.11.2022, σελ. 6, γραμμές 5-
17. [24] Βάσει του Τεκμηρίου 31 (σελ. 5), το άγχος της Ενάγουσας βρισκόταν σε κλινικά υψηλό επίπεδο, στην κλίμακα άγχους του Beck. [25] Βλ. Τεκμήριο
18. [26] Βλ. πρακτικά ημερ. 17.11.2022, σελ. 21, γραμμές 14-
19. [27] Βλ. Τεκμήριο
20. [28] ημερ. 7.10.2015 και 8.10.
21. [29] στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης με αρ. 731/
22. [30] Στη σελ. 3 της αγόρευσης του. [31] Βλ. πρακτικά δικασίμου ημερ. 20.10.2022, σελ. 26, γραμμές 15-
23. [32] Βλ. πρακτικά ημερ. 20.10.2022, σελ. 29, γραμμές 1-
24. [33] Βλ. επίσης σχετική ανάλυση στο σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», 2η έκδοση, των Ηλιάδη και Σάντη (σελ.718). [34] Βλ. επίσης σελ. 2-7 του Τεκμηρίου 9 όπου καταγράφονται τα γεγονότα της υπόθεσης ως εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης. [35] Υπογράμμιση δική μου. [36] Βλ. σελ. 44 των πρακτικών του Δικαστηρίου ημερ.20.10.2022, γραμμές 15-
25. [37] Του οποίου η μαρτυρία ως θα διαφανεί κατωτέρω γίνεται αποδεκτή. [38] Βλ. πρακτικά ημερ. 20.10.2022, σελ.
26. [39] Βλ. Τεκμήριο
27. [40] βλάβες οι οποίες συγκαταλέγονται στην έννοια του όρου βαριά σωματική βλάβη. [41] Το άρθρο 26

(1)του Κεφ. 148 προνοεί τα εξής: «26.-

(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ». [42] Βλ. σελ. 15-16 της αγόρευσης του συνηγόρου της Ενάγουσας. [43] Η όποια αντεξέταση του ΜΕ 8 σε σχέση με το Τεκμήριο 25 αφορούσε μόνο το ζήτημα κατά πόσο το εν λόγω τεκμήριο συνιστά απόδειξη. Εν πάση περιπτώσει, με δεδομένο ότι δεν αμφισβητήθηκε ότι η Ενάγουσα κατέβαλε και ότι ο ΜΕ 8 εισέπραξε τα εν λόγω ποσά που αναγράφονται στο Τεκμήριο 25, δεν παρέχεται έρεισμα αμφισβήτησης του Τεκμηρίου 25. [44] Βλ. σελ. 1-2 της αγόρευσης του. [45]

(1)όταν είναι αποτέλεσμα καταπιεστικής, αυθαίρετης και αντισυνταγματικής πράξης από όργανα του κράτους,

(2)όταν η συμπεριφορά του Εναγόμενου ήταν αποτέλεσμα της εκτίμησης του για αποκόμιση κέρδους για τον εαυτό του μεγαλύτερο από την αποζημίωση που αναμένεται να πάρει ο ενάγοντας και

(3)στην περίπτωση που οι τιμωρητικές αποζημιώσεις προνοούνται σαφώς από το νόμο. [46] Βλ. επίσης McGregor on Damages, 20th edition, σελ. 1509. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο