← Κύπρος

Public Joint-Stock Company Commercial Bank "PrivatBank" ν. PricewaterhouseCoopers Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 886/2018, 29/11/2023

Public Joint-Stock Company Commercial Bank "PrivatBank" ν. PricewaterhouseCoopers Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 886/2018, 29/11/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 886/2018 Μεταξύ: Public Joint-Stock Company Commercial Bank "PrivatBank" Ενάγουσας και

  1. PricewaterhouseCoopers Ltd
  2. Limited liability company Audit firm "PricewaterhouseCoopers (Audit)" Εναγομένων Ημερομηνία: 29 Νοεμβρίου 2023 Αίτηση ημερομηνίας 11.11.2022 από εναγομένη 2 για διαγραφή μέρους Ένορκης Δήλωσης καθώς και επισυνημμένων σ΄αυτήν Τεκμηρίων Εμφανίσεις: Για Εναγομένη 2-Αιτήτρια: κ. Ν. Γεωργιάδης για ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ & ΠΕΛΙΔΗΣ ΔΕΠΕ Για Ενάγουσα-Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Γ. Τριανταφυλλίδης για ΑΝΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ και ΥΙΟΙ ΔΕΠΕ και Chrysses Demetriades & Co LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (καταχωρήθηκε με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα), η ενάγουσα αξιοί από τους εναγομένους 1 και 2 ομού και/ή κεχωρισμένως, το ποσό των τριών δισεκατομμυρίων Δολαρίων Αμερικής ($3.000.000.000) ως αποζημιώσεις για ζημιές που, κατ΄ ισχυρισμόν, υπέστη ως αποτέλεσμα παράβασης των συμβατικών υποχρεώσεων των εναγομένων 1 και 2 και/ή λόγω αμέλειας και/ή παράβασης των νομίμων και/ή επαγγελματικών τους καθηκόντων ως ελεγκτών, υπευθύνων για τον έλεγχο των οικονομικών καταστάσεων της ενάγουσας και/ή των εξηλεγμένων λογαριασμών της αναφορικά με τα οικονομικά έτη που λήγουν την 31η Δεκεμβρίου 2013 και/ή την 31η Δεκεμβρίου 2014 και/ή την 31η Δεκεμβρίου 2015 και/ή για οποιαδήποτε άλλη χρονική περίοδο. Η εναγόμενη 2 εμφανίζεται στην αγωγή υπό διαμαρτυρία. Αμφισβητεί την δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την αγωγή. Υποστηρίζει πως αποκλειστική δικαιοδοσία εκδίκασης των αξιώσεων της ενάγουσας έχουν τα Ουκρανικά Δικαστήρια. Την θέση της την προβάλλει στην αίτηση ημερομηνίας 12.7.2019 που καταχώρησε, με την οποία αιτείται τον παραμερισμό του Διατάγματος ημερομηνίας 10.5.2018, με το οποίο δόθηκε άδεια στην ενάγουσα για επίδοση της αγωγής στην ίδια, εκτός δικαιοδοσίας. Συνακόλουθα αιτείται τον παραμερισμό και της επίδοσης. Με την υπό κρίση Αίτηση, η εναγόμενη 2 αιτείται την διαγραφή των παραγράφων 10.2 και 11.2 της Ένορκης Δήλωσης του Konstantyn Shevchenko ημερομηνίας 15.9.2022 μαζί με τα Τεκμήρια 2 και 3 (Γνωμοδοτήσεις κ.κ. Κληρίδη και Παμπαλλή) που την συνοδεύουν, λόγω του ότι «είναι σκανδαλώδεις και άσχετες και/ή δεν αφορούν σε οποιαδήποτε αμφισβητούμενη μαρτυρία γεγονότος» και/ή λόγω του ότι «είναι καταπιεστικές και/ή συνιστούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή αποτελούν (κατά παραδοχήν της Ενάγουσας/Καθ΄ης η αίτηση) μη αποδεκτή μαρτυρία και/ή δεν είναι απαντητικές σε οποιαδήποτε μαρτυρία που είχε καταχωρίσει η εναγομένη 2/Αιτήτρια». Επίσης, λόγω του ότι «επιδιώκουν να επηρεάσουν αθέμιτα και ανάρμοστα την κρίση του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την αίτηση της Εναγομένης 2/Αιτήτριας ημερομηνίας 12/7/2019 και/ή για να αποτραπεί η προσπάθεια δημιουργίας προκατάληψης και/ή για να αποφευχθεί η καταστρατήγηση του συνταγματικού δικαιώματος της Εναγομένης 2/Αιτήτριας σε δίκαιη και ανεπηρέαστη δίκη και/ή για να διαφυλαχθεί η αξιοπιστία και το κύρος της δικαστικής διαδικασίας». Διαζευκτικά, επιζητεί Διάταγμα του Δικαστηρίου που να «αποκλείει και/ή να κηρύττει μη αποδεκτά» τα συγκεκριμένα έγγραφα (Γνωμοδοτήσεις κ.κ. Κληρίδη και Παμπαλλή), που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 2 και 3 στην Ένορκη Δήλωση του Konstantyn Shevchenko ημερομηνίας 15.9.2022, λόγω του ότι συνιστούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή λόγω του ότι δεν αποτελούν μαρτυρία γεγονότος και/ή λόγω του ότι «αποτελούν (κατά παραδοχήν της Ενάγουσας/Καθ΄ης η αίτηση) μη αποδεκτή μαρτυρία και/ή δεν είναι απαντητικές σε οποιαδήποτε μαρτυρία που είχε καταχωρίσει η εναγομένη 2/Αιτήτρια».Επίσης λόγω του ότι «επιδιώκουν να επηρεάσουν αθέμιτα και ανάρμοστα την κρίση του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την αίτηση της Εναγομένης 2/Αιτήτριας ημερομηνίας 12/7/2019 και/ή για να αποτραπεί η προσπάθεια δημιουργίας προκατάληψης και/ή για να αποφευχθεί η καταστρατήγηση του συνταγματικού δικαιώματος της Εναγομένης 2/Αιτήτριας σε δίκαιη και ανεπηρέαστη δίκη και/ή για να διαφυλαχθεί η αξιοπιστία και το κύρος της δικαστικής διαδικασίας». Η Αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στην Δ.39 θθ 2, 18, Δ.48 θθ 1-12 και Δ.64 θθ 1-2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις αρχές του κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας, στην σχετική νομολογία, σύμφυτη εξουσία, διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση του Ανδρόνικου Θεοφάνους, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την εναγομένη 2 (στην συνέχεια η «PwC Ουκρανίας»), για σκοπούς εκδίκασης της αίτησης ημερομηνίας 12.7.2019 (στην συνέχεια η «Δικαιοδοτική Αίτηση»). Ως προς τα γεγονότα που οδηγήσαν στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, ο ομνύων αναφέρει αυτολεξεί τα εξής: «Β. ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ & ΑΡΘΡΟ 17 ΤΗΣ ΔΙΜΕΡΟΥΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ Διατάγματα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας
  3. Στις 10.5.2018 και στις 17.10.2018, η Ενάγουσα εξασφάλισε αντίστοιχα διατάγματα που επέτρεπαν την επίδοση της παρούσας αγωγής στην PwC Ουκρανίας εκτός δικαιοδοσίας (με τη μόνη διαφορά των διαταγμάτων να αφορά τη μέθοδο επίδοσης).
  4. Τα εν λόγω διατάγματα είχαν ζητηθεί με αιτήσεις που βασίζονταν αμφότερες στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του κ. Shevchenko ημερ.10.5.2018 (η "Ε/Δ Shevchenko 1"). H Ε/Δ Shevchenko 1 επισύναπτε έκθεση εμπειρογνωμοσύνης της Δρ. Paliashvili αναφορικά με Θέματα Ουκρανικού δικαίου (η "Έκθεση Paliashvili 1"). Δικαιοδοτική Αίτηση
  5. Στις 12.7.2019, η PwC Ουκρανίας καταχώρισε τη Δικαιοδοτική Αίτηση, η οποία υποστηριζόταν από την ένορκη δήλωση του κ. William Richard Gordon Latimir (η "Ε/Δ Latimir").
  6. H Ε/Δ Latimir επισύναπτε έκθεση εμπειρογνωμοσύνης για Θέματα Ουκρανικού δικαίου του Δρ. Martinenko (η "Έκθεση Martinenko 1").
  7. Ένας από τους κυριότερους λόγους στον οποίο βασίζεται η Δικαιοδοτική Αίτηση είναι ότι, στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, τυγχάνει αποκλειστικής εφαρμογής, αποκλείοντας τους ημεδαπούς κανόνες δικαιοδοσίας, το Άρθρο 17 της Συμφωνίας μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ουκρανίας για Νομική Συνεργασία σε Αστικά Θέματα η οποία κυρώθηκε με το Νόμο 8

(111)/2005 (η "Διμερής Συνθήκη"). Το Άρθρο 17 της Διμερούς Συνθήκης καθορίζει ρητά και εξαντλητικά τις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται προκειμένου να μπορεί το Δικαστήριο της κάθε συμβαλλόμενης χώρας να αναλάβει δικαιοδοσία έναντι πολίτη της άλλης.
  1. Αυτό το θέμα δεν είχε αναφερθεί/αποκαλυφθεί από την Ενάγουσα στην Ε/Δ Shevchenko 1, κατά παράβαση της υποχρέωσης της για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη. Αντιθέτως, το θέμα ηγέρθηκε για πρώτη φορά από την PwC Ουκρανίας στην Ε/Δ Latimir, όπου επεξηγήθηκε ότι, εφόσον στην παρούσα περίπτωση οι προϋποθέσεις του Άρθρου 17 δεν ικανοποιούνται, το Κυπριακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία. H "Έκθεση Martinenko 1 επιβεβαίωσε τα πιο πάνω από την σκοπιά του Ουκρανικού δικαίου. Ένσταση Ενάγουσας στη Δικαιοδοτική Αίτηση
  2. H Ενάγουσα καταχώρισε ένσταση στη Δικαιοδοτική Αίτηση στις 17.2.2020, η οποία υποστηριζόταν, μεταξύ άλλων, από νέα ένορκη δήλωση του κ. Shevchenko (η "Ε/Δ Shevchenko 2"), από νέα έκθεση εμπειρογνωμοσύνης της Δρ. Paliashvili (η "Εκθεση Paliashvili 2") και από έκθεση εμπειρογνωμοσύνης του κ. Valery Fedichin (η "Έκθεση Fedichin 1").
  3. Στην Έκθεση Fedichin 1, o κ. Fedichin ανέλυσε την ερμηνεία και την εφαρμογή του Άρθρου 17 ως εμπειρογνώμονας σε Θέματα Ουκρανικού και διεθνούς δικαίου ('in certain matters of Ukrainian and international law", βλ. παρ.3). Βάσισε σε σημαντικό βαθμό την ανάλυση του σε ένα κεφάλαιο από το σύγγραμμα του Professor Dr Ralf Michaels με τίτλο "Conflίct of Laws in a Globalized World", το οποίο επισύναψε στην έκθεση του. Συμπληρωματική ένορκη δήλωση PwC Ουκρανίας
  4. Τα μέρη συμφώνησαν να καταχωρίσουν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, κάτι το οποίο δηλώθηκε και στο Δικαστήριο το οποίο έδωσε σχετική άδεια. Ως εκ τούτου, η PwC Ουκρανίας καταχώρισε στις 8.2.2021 την ένορκη δήλωση του κ. Κυριάκου Βαρνάβα (η «Ε/Δ Βαρνάβα»).
  5. Για σκοπούς απάντησης στην Έκθεση Fedichin 1 και στην ανάλυση του αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή του Άρθρου 17 ως θέμα Ουκρανικού και διεθνούς δικαίου, η ΕΙΔ Βαρνάβα επισύναψε νέα έκθεση εμπειρογνωμοσύνης του Δρ. Martinenko για το Ουκρανικό δίκαιο (η «Έκθεση Martinenko 2») καθώς επίσης και εκθέσεις εμπειρογνωμοσύνης του Lord Collins of Mapesbury και του προαναφερθέντος Professor Dr Ralf Michaels (η "Έκθεση Lord Collins" και η "Έκθεση Michaels"). Οι τελευταίες δύο εκθέσεις απαντούσαν στη μαρτυρία του κ. Fedichin για το διεθνές δίκαιο. Η αίτηση της Ενάγουσας για διαγραφή της Έκθεσης Lord Collins και της Έκθεσης Michaels (και μέρους της E/Δ Βαρνάβα)
  6. Στις 5.4.2021, η Ενάγουσα καταχώρισε αίτηση για τη διαγραφή των Εκθέσεων Lord Collins και Michaels (καθώς επίσης και διάφορων άλλων παραγράφων της Ε/Δ Βαρνάβα που όμως δεν σχετίζονται άμεσα με την παρούσα).
  7. Η θέση της Ενάγουσας στην εν λόγω αίτηση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) και στη γραπτή της αγόρευση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2) ήταν ότι, εφόσον η Διμερής Συνθήκη έχει κυρωθεί με Κυπριακό νόμο, αποτελεί «θέμα αμιγώς νομικό το οποίο το Δικαστήριο το ίδιο θα αποφασίσει αφού ακούσει σχετική νομική επιχειρηματολογία.κατά την ακρόαση» (βλ. παρ.10 Τεκμηρίου 1), με αποτέλεσμα, οι Εκθέσεις Lord Collins και Michaels να «αποσκοπούν να δώσουν μαρτυρία επί του Κυπριακού δικαίου». Ενόψει τούτου, η Θέση της Ενάγουσας ήταν ότι αποτελούν «μη αποδεκτή μαρτυρία» και ότι ήταν «προδήλως άσχετες», αφού «δεν μπορούν να συνδράμουν στο Κυπριακό δικαστήριο να καταλήξει στο ποια είναι η ορθή ερμηνεία ζητημάτων Κυπριακού Δικαίου, εφόσον το Κυπριακό δικαστήριο είναι αποκλειστικά αρμόδιο. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να διαγράψει τις εν λόγω άσχετες γνωματεύσεις.» (βλ. παρ.61 Τεκμηρίου 2)
  8. Στην ένορκη δήλωση που υποστήριζε την εν λόγω αίτηση διαγραφής (βλ. παρ.14 του Τεκμηρίου 1), η Ενάγουσα δήλωσε επίσης, μεταξύ άλλων, ότι η διαγραφή των Εκθέσεων Lord Collins και Michaels ήταν αναγκαία «για να μην υποχρεωθεί η Τράπεζα να παρουσιάσει απαντητική μαρτυρία.»
  9. Η PwC Ουκρανίας δεν αμφισβήτησε και δεν αμφισβητεί τη Θέση της Ενάγουσας ότι οι γνωματεύσεις εμπειρογνωμόνων σε σχέση με το Κυπριακά ημεδαπό δίκαιο αποτελούν ζητήματα που εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των Κυπριακών Δικαστηρίων και συμφωνεί με την Ενάγουσα ότι «το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να διαγράψει» τέτοιου είδους «άσχετες γνωματεύσεις» Η PwC Ουκρανίας είχε εντούτοις διευκρινίσει ότι, η μαρτυρία επί αλλοδαπού (Ουκρανικού) δικαίου και διεθνούς δικαίου που είχε προσκομίσει την σχετική μαρτυρία επί αμφισβητούμενου θέματος, για το οποίο η PwC Ουκρανίας είχε δικαίωμα να απαντήσει ενόψει της προηγούμενης μαρτυρίας του κ. Fedichin, επομένως δεν δικαιολογείτο η διαγραφή της.
  10. Το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση της Ενάγουσας με αιτιολογημένη απόφαση του ημερ.30.12.2021 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3), στην οποία διατυπώθηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα ευρήματα (έμφαση στο κείμενο): (α) «Εφόσον εγείρεται θέμα μόνο άσχετης και αχρείαστης μαρτυρίας και όχι ταυτόχρονα σκανδαλώδους μαρτυρίας, η Αίτηση αναπόφευκτα θα πρέπει να απορριφθεί.» (β) Οι Εκθέσεις Lord Collins και Michaels κρίθηκαν ως σχετικές επειδή «είναι απαντητικές στην μαρτυρία που οι Αιτητές παρουσίασαν με την Έκθεση Fedichin» και «περιέχουν σχετική μαρτυρία για ζητήματα Διεθνούς δικαίου.» Συμπληρωματική ένορκη δήλωση Ενάγουσας
  11. Στην ένορκη δήλωση που υποστήριζε την πιο πάνω αίτηση της για διαγραφή, η Ενάγουσα είχε δηλώσει, μεταξύ άλλων, ότι η διαγραφή των Εκθέσεων Lord Collins και Michaels ήταν αναγκαία «για να μην υποχρεωθεί η Τράπεζα να παρουσιάσει απαντητική μαρτυρία». Ωστόσο, όπως Θα εξηγήσω στη συνέχεια, η Ενάγουσα, επιπρόσθετα στην προσκόμιση απαντητικής μαρτυρίας στη μαρτυρία που είχε προσκομίσει η PwC Ουκρανίας, παρουσίασε επιπλέον 2 εκθέσεις εμπειρογνωμοσύνης επί Κυπριακού δικαίου οι οποίες, όχι μόνο δεν είναι σε καμία περίπτωση απαντητικές στη μαρτυρία που είχε προσκομίσει η PwC Ουκρανίας, αλλά αποτελούν υλικό που αναλύει ζητήματα Κυπριακού δικαίου, κάτι που η ίδια η Ενάγουσα είχε περιγράψει ως «μη αποδεκτό» και «προδήλως άσχετο».
  12. Μετά την απόρριψη της αίτησης της, η Ενάγουσα καταχώρισε στις 15.9.2022 μία νέα ένορκη δήλωση του κ. Shevchenko (η "Ε/Δ Shevchenko 3") η οποία επισυνάπτει, αναφορικά με το Άρθρο 17 της Διμερούς Συνθήκης, τις ακόλουθες 6 εκθέσεις: (α) Τη δεύτερη έκθεση εμπειρογνωμοσύνης του κ. Fedichin (η "Έκθεση Fedichin 2"), (β) Μία έκθεση εμπειρογνωμοσύνης από τον Δρ. Sergii Koziakov ("Έκθεση Koziakov") επί του Ουκρανικού δικαίου, (γ) Την τρίτη έκθεση εμπειρογνωμοσύνης της Δρ. Paliashvili (η "Έκθεση Paliashvili 3"), η οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει τις απόψεις της για τις συνέπειες του Άρθρου 17 της Διμερούς Συνθήκης (βλ. παρ.5), (δ) Μία έκθεση εμπειρογνωμοσύνης από τον Lord Hoffmann of Chedworfh (η "Έκθεση Lord Hoffmann"), (ε) Μία γνωμοδότηση για το Κυπριακά δίκαιο από τον κ. Κώστα Κληρίδη, πρώην Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πρώην Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, και (στ) Μία γνωμοδότηση για το Κυπριακό δίκαιο από τον κ. Κώστα Παμπαλλή, επίσης πρώην Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
  13. Με την παρούσα Αίτηση, η PwC Ουκρανίας ζητά τη διαγραφή και/ή τον αποκλεισμό των γνωμοδοτήσεων των κ.κ. Κληρίδη και Παμπαλλή (οι "Γνωμοδοτήσεις Κυπριακού Δικαίου") και των σχετικών παραγράφων της Ε/Δ Shevchenko 3, για τους λόγους που Θα συνοψιστούν πιο κάτω και που θα αναπτυχθούν με λεπτομέρεια στο στάδιο των αγορεύσεων". Είναι η θέση της PwC Ουκρανίας πως όλη η μαρτυρία που κατατέθηκε «προηγουμένως» τόσο από την ίδια όσο και από την ενάγουσα, αφορούσε αμφισβητούμενα ζητήματα γεγονότων, που άπτοντο, μεταξύ άλλων, του αλλοδαπού και του διεθνούς δικαίου και τα οποία μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο μαρτυρίας. Η PwC Ουκρανίας ανέμενε πως η μαρτυρία που καταχώρησε η ενάγουσα στις 15.9.2022 θα περιοριζόταν σε «απαντητική» μαρτυρία αναφορικά με τα εν λόγω αμφισβητούμενα γεγονότα. Από τις έξι
(6)Εκθέσεις/Γνωμοδοτήσεις που επισυνάπτονται στην Ένορκη Δήλωση Shevchenko 3 και οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 17 της Διμερούς Συνθήκης, οι τέσσερεις
(4)από αυτές (οι Εκθέσεις Koziakov, Fedichin 2, Paliashvili 3 και Lord Hoffmann) απαντούν στην αντίστοιχη προηγούμενη μαρτυρία που παρουσίασε η ίδια, δηλαδή στις Εκθέσεις Martinentko 2, Lord Collins και Michaels. Αν και η ίδια απορρίπτει το περιεχόμενο των εν λόγω Εκθέσεων, δεν ζητά την διαγραφή τους αφού «αναγνωρίζει» ότι είναι απαντητικές σε προηγούμενη παρόμοια μαρτυρία της PwC Ουκρανίας. Τούτο όμως δεν ισχύει για τις Γνωμοδοτήσεις επί Κυπριακού Δικαίου (Εκθέσεις κ.κ. Κληρίδη και Παμπαλλή), οι οποίες έχουν ένα «θεμελιωδώς διαφορετικό χαρακτήρα», καθότι (α) ασχολούνται με ζητήματα ημεδαπού δικαίου που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μόνο αγορεύσεων και (β) δεν είναι «απαντητικές», αφού η PwC Ουκρανίας ουδέποτε καταχώρησε τέτοιου είδους «μαρτυρία» από Κύπριους νομικούς εμπειρογνώμονες για το Κυπριακό δίκαιο, το οποίο «δεν αποτελεί αμφισβητούμενο γεγονός και επομένως δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μαρτυρίας που μπορεί ή πρέπει να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την Δικαιοδοτική Αίτηση» ώστε να χρήζει απάντησης. Είναι περαιτέρω η θέση της PwC Ουκρανίας πως η ενάγουσα καταχωρώντας τις «Γνωμοδοτήσεις Κυπριακού Δικαίου» στοχεύει στην δημιουργία προκατάληψης (prejudice) σε βάρος της, να επηρεάσει δηλαδή την κρίση του Δικαστηρίου που θα κληθεί να εκδικάσει την Δικαιοδοτική Αίτηση. Τέλος προβάλει πως οι εν λόγω Γνωμοδοτήσεις είναι σκανδαλώδεις και δεν αποτελούν σχετική μαρτυρία επί οποιουδήποτε επίδικου γεγονότος. Η ενάγουσα ενίσταται στο αίτημα της PwC Ουκρανίας. Προβάλλει πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται από τους σχετικούς διαδικαστικούς κανονισμούς και την νομολογία ώστε να εγκριθεί η Αίτηση. Πως οι Γνωμοδοτήσεις των κ. κ. Κληρίδη και Παμπαλλή δεν αφορούν και ούτε προσκομίζουν μαρτυρία όσον αφορά το «Κυπριακό ημεδαπό δίκαιο». Αντίθετα πραγματεύονται την ορθή ερμηνεία μίας διεθνούς Συνθήκης και συγκεκριμένα της Συμφωνίας μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ουκρανίας για Νομική Συνεργασία σε Αστικά Ζητήματα, η οποία κυρώθηκε με τον Ν.8/(ΙΙΙ)/2005 («η Διμερής Συνθήκη»). Πως οι συγκεκριμένες Εκθέσεις Εμπειρογνωμοσύνης είναι «απαντητικές» των Εκθέσεων Εμπειρογνωμοσύνης του Lord Collins και του καθηγητή Michaels, οι οποίες καταχωρήθηκαν από την PwC Ουκρανίας και αφορούν την ορθή ερμηνεία του άρθρου 17 της Διμερούς Συνθήκης. Το Δικαστήριο δε, με απόφαση του ημερομηνίας 30.12.2021 αρνήθηκε να τις διαγράψει. Είναι η θέση της ενάγουσας πως με δεδομένο ότι το Δικαστήριο επέτρεψε την προσκόμιση των Εκθέσεων Εμπειρογνωμοσύνης του Lord Collins και του καθηγητή Michaels, θα ήταν άδικο και αντίθετο προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης να μην επιτραπεί και στην ίδια να παρουσιάσει, για το ίδιο ακριβώς ζήτημα (την ορθή ερμηνεία του Άρθρου 17 της Διμερούς Συνθήκης), τις Εκθέσεις άλλων εμπειρογνωμόνων. Τέλος πως η PwC Ουκρανίας «κωλύεται» στο να προωθεί την υπό κρίση Αίτηση, δεδομένου του ότι προώθησε και/ή προέβαλε εντελώς αντίθετες και αντιφατικές θέσεις στα πλαίσια της αίτησης ημερομηνίας 5.4.2021 που καταχωρήθηκε από πλευράς ενάγουσας. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Φοίβου Χριστοφίδη, δικηγόρου στην δικηγορική εταιρεία Άντης Τριανταφυλλίδης & Υιοί ΔΕΠΕ, εκ των δικηγόρων της ενάγουσας, ο οποίος επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της Αίτησης. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Αγόρευσαν δε και προφορικά. Αγορεύοντας προφορικά ο κ. Γεωργιάδης εκ μέρους της εναγομένης 2-αιτήτριας, ανέφερε πως η διαγραφή των παραγράφων 10.2 και 11.2 της επίδικης Ένορκης Δήλωσης και των δύο Τεκμηρίων (Γνωματεύσεις κ.κ. Κληρίδη και Παμπαλλή) ζητείται για τρεις
(3)Λόγους. Κατά πρώτον, επειδή η καταχώρηση τους συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Διαζευκτικά, «κάτω από την Δ.39 θ.18», καθότι οι δύο Γνωματεύσεις είναι άσχετες και σκανδαλώδεις και τρίτον στην βάση του άρθρου 36 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, (ως προς την ορθή απονομή της Δικαιοσύνης). Αποτελεί κοινό έδαφος, πρόσθεσε ο κ. Γεωργιάδης, ότι το διεθνές Δίκαιο είναι πραγματικό γεγονός, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί με μαρτυρία. Τούτο δεν ισχύει για το Κυπριακό Δίκαιο. Είναι γι΄ αυτό τον λόγο που οι Γνωματεύσεις επί Κυπριακού Δικαίου όπως οι Γνωματεύσεις Παμπαλλή και Κληρίδη, δεν αποτελούν αποδεκτή μαρτυρία και θα πρέπει να διαγραφούν. Αντίθετη ήταν η θέση του κ. Τριανταφυλλίδη εκ μέρους της ενάγουσας-καθ΄ης η αίτηση. Ανέφερε πως αντικείμενο όλων των Γνωματεύσεων που καταχωρήθηκαν είναι η ορθή ερμηνεία του άρθρου 17 της Διακρατικής Σύμβασης μεταξύ Κύπρου και Ουκρανίας, ζήτημα το οποίο το Δικαστήριο θα εξετάσει κατά την εξέταση της Δικαιοδοτικής Αίτησης ημερομηνίας 12.7.2019. Όπως το Δικαστήριο δεν διέγραψε τις Γνωμοδοτήσεις των Collins και Michael, με βάση το ίδιο σκεπτικό δεν πρέπει να διαγράψει τις Γνωμοδοτήσεις των Κληρίδη και Παμπαλλή αφού και αυτές πραγματεύονται την ερμηνεία του άρθρου 17 της Σύμβασης. Η Δ.39 θ.18 επί της οποίας εδράζεται η Αίτηση προβλέπει ότι: «The Court or a Judge may order to be struck out from any affidavit any matter which is scandalous and irrelevant». Από μία απλή ανάγνωση της πιο πάνω Διαταγής καθίσταται σαφές ότι αυτή παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διαγράψει ζητήματα από μία Ένορκη Δήλωση ή ακόμα και την Ένορκη Δήλωση στο σύνολο της, τα οποία όχι μόνο πρέπει να είναι άσχετα αλλά ταυτόχρονα και σκανδαλώδη. Πρέπει δηλαδή να συντρέχουν και τα δύο χαρακτηριστικά που καθορίζει η Διαταγή ώστε να διαταχθεί η διαγραφή. Αυτό προκύπτει ξεκάθαρα από την χρήση του συνδέσμου «και» μεταξύ των λέξεων «άσχετα και σκανδαλώδη». Στο Σύγγραμμα «The Annual Practice 1958», στην σελ.924 κάτω από τον τίτλο «Scandal, relevancy» αναφέρονται τα ακόλουθα: «.. the Court will only strike out matter that is both scandalous and irrelevant, or is otherwise oppressive (per Buckley, L.J., Re Jessop, [1910] W.N. 128, a case in which the C.A. refused to strike out extracts from letters marked "without prejudice"» Είναι επίσης νομολογημένο ότι, όπως στην περίπτωση διαγραφής δικογράφων δυνάμει της Δ.19 Θ.26 έτσι και όταν επιζητείται διαγραφή ενόρκων δηλώσεων δυνάμει της Δ.39 Θ.18, το Δικαστήριο ασκεί την διακριτική του εξουσία με φειδώ. Σχετική είναι η υπόθεση Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Hussein Ali Nasrat Abdallah κα
(2013)1 Α.Α.Δ. 1520, όπου το Δικαστήριο ανέφερε ότι η εξουσία διαγραφής που παρέχεται μεταξύ άλλων από την Δ.39 Θ.18, είναι διακριτικής μορφής και ταυτόχρονα πλατιά. Εν προκειμένω, στην βάση των προαναφερθέντων, η εναγομένη 2-αιτήτρια θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι τόσο οι παραγράφοι 10.2 και 11.2 της Ένορκης Δήλωσης Konstantyn Shevchenko ημερομηνίας 15.9.2022 όσο και οι Γνωμοδοτήσεις Κληρίδη και Παμπαλλή (Τεκμήρια 2 και 3 στην Ένορκη Δήλωση) είναι ταυτόχρονα και σκανδαλώδεις και άσχετες. Όπως έχει κριθεί νομολογιακά, σκανδαλώδεις είναι οι ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα, ανηθικότητα και/ή προσβλητική συμπεριφορά για τον αντίδικο και δεν έχουν σχέση με τα επίδικα θέματα (Rubery v. Grant
(1872)L.R. 13 Eq. και Annual Practice 1956 σελ. 366). Η εναγομένη 2-αιτήτρια δεν εγείρει ζήτημα σκανδαλωδών θέσεων ή ισχυρισμών. Σε κανένα σημείο της υπό κρίση Αίτησης ή της Ένορκης Δήλωσης που την υποστηρίζει, προεβλήθη ο ισχυρισμός ότι οι δύο Γνωμοδοτήσεις καθώς και οι επίδικες παραγράφοι της Ένορκης Δήλωσης Konstantyn Shevchenko περιέχουν ισχυρισμούς ή θέσεις για ανεντιμότητα ούτε και αποδίδεται στην ενάγουσα προσβλητική συμπεριφορά έναντι της εναγομένης
  1. Έχοντας ως δεδομένο τις ρητές πρόνοιες της Δ.39 θ.18 ότι οι αναφορές θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα και σκανδαλώδεις και άσχετες και την σχετική επί του θέματος νομολογία, κρίνω πως η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι κατάλληλη ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια προς έγκριση του αιτήματος στη βάση της Δ.39 θ.
  2. Εξετάζοντας τις δύο Γνωμοδοτήσεις (Κληρίδη και Παμπαλλή), τις οποίες μελέτησα ενδελεχώς, κρίνω πως είναι σχετικές με το αντικείμενο της Δικαιοδοτικής Αίτησης ημερομηνίας 12.7.2019, αφού και οι δύο πραγματεύονται (περιέχουν νομική επιχειρηματολογία) την ερμηνεία του άρθρου 17 της Διμερούς Σύμβασης Κύπρου-Ουκρανίας. Ως τέτοιες (Νομικές Γνωματεύσεις) δεν μπορούν να διαγραφούν εν πάση περιπτώσει στην βάση των ρητών προνοιών της Δ.39 θ.18, οι οποίες δεν παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία να διαγράφει νομικούς ισχυρισμούς από Ένορκες Δηλώσεις. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί πως το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν θα εξετάσει κατά πόσον οι δύο Γνωμοδοτήσεις είναι αποδεκτή μαρτυρία. Το ζήτημα αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί από το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της Δικαιοδοτικής Αίτησης ημερομηνίας 12.7.
  3. Το επόμενο θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσον δικαιολογείται το αίτημα διαγραφής, δυνάμει των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, ως αποτέλεσμα κατάχρησης διαδικασίας. Σχετική με το θέμα της κατάχρησης, είναι η υπόθεση Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R, στην οποία επισημαίνεται ότι κάθε Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να παρεμποδίζει κατάχρηση οποιασδήποτε δικαστικής διαδικασίας. H εξουσία αυτή, αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Στην μεταγενέστερη υπόθεση Τουβλοποιεία Παλαικύθρου Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ.1)
(1994)1 A.A.Δ. 109, υιοθετήθηκαν οι αρχές που καθόρισε η υπόθεση Sofocli v. Leonidou
(1988)1 C.L.R. 583, σε σχέση με την σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Λέχθηκε συγκεκριμένα ότι σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισης της με το Δικαστήριο και της σχετικότητας ύπαρξης της για την λειτουργία του Δικαστηρίου ως Δικαστηρίου Δικαίου. Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου, ούτε αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από τον Νόμο και τους Θεσμούς. H αρχή αυτή επαναλήφθηκε και σε μεταγενέστερη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργ. Εταιρειών ν. Παπαγεωργίου κ.ά.
(2000)3 A.A.Δ. 151), στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η σύμφυτη δικαιοδοσία δεν πηγάζει ούτε από νόμο ούτε από κανονισμό αλλά από τη φύση της δικαστικής λειτουργίας. Γι' αυτό και προσδιορίζεται με το επίθετο «σύμφυτη,. Η βασική εκδήλωση της εξουσίας αυτής είναι η ρύθμιση των Θεμάτων που άπτονται των δικαστικών διαδικασιών. Περιλαμβάνει δε τομείς του δικαίου των οποίων η νομολογία αναγνώρισε την ύπαρξη. Όμως έχουν τεθεί όρια και αυτοπεριορισμοί για να διαφυλαχθεί η αποτελεσματική λειτουργία αυτής της εξουσίας στις ορθές διαστάσεις της. Όπως παρατήρησε εύστοχα ο καθηγητής M.S Docray στο άρθρο του "the inherent Jurisdiction to Regulate Civil Proceedings"
(1977)113 Law Quarterly Review, σελ. 120, στην οποία σχολιάζει, στη σελ. 130, περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια δε διέγνωσαν σύμφυτη εξουσία σε συγκεκριμένα θέματα: "These decisions are quite inconsistent with the Idea that the inherent jurisdiction is an unlimited reservoir from which new powers can be fashioned at will "» Ως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ορίζεται μεταξύ άλλων η υιοθέτηση από ένα διάδικο, παράλληλων ένδικων μέσων για την επιδίωξη όμοιων σκοπών (βλ. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ 217). Επιπλέον, κατάχρηση συνιστά και η χρήση ενός δικονομικού μέσου για αλλότριο σκοπό. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι δικαστική διαδικασία μπορεί να κατασταλεί ως καταχρηστική, όποτε η προσεπίκληση της μολύνεται από αλλότρια κίνητρα (βλ. Βασιλείου ν. Μακρίδη
(2000)2 A.A.Δ. 133 και Χαραλαμπίδης v. Κωμοδρόμου
(2002)2 A.A.Δ. 522). Εν προκειμένω δεν προκύπτει κατάχρηση λόγω χρήσης παράλληλων διαδικασιών. Ούτε προκύπτει πως η καταχώρηση των δύο επίδικων Γνωματεύσεων έγινε με στόχο την «δημιουργία κάποιου είδους πλεονεκτήματος» προς όφελος της ενάγουσας, όπως εισηγήθηκε ο κ. Γεωργιάδης. Από τα όσα η εναγομένη 2-αιτήτρια έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει καταδειχθεί πως η ενάγουσα ωθήθηκε από αλλότρια κίνητρα καταχωρώντας τις δύο επίδικες Γνωματεύσεις. Αυτό που στην ουσία επικαλείται η εναγομένη 2-αιτήτρια είναι πως οι δύο Γνωματεύσεις πραγματεύονται το Κυπριακό Δίκαιο και ως εκ τούτου θα πρέπει να διαγραφούν αφού αποτελούν μη αποδεκτή μαρτυρία. Όπως έχει προαναφερθεί το ζήτημα της αποδεκτότητας των Γνωματεύσεων που έχουν καταχωρηθεί και από τις δύο πλευρές, θα εξεταστεί από το Δικαστήριο στο κατάλληλο στάδιο και όχι τώρα. Καταληκτικά, υιοθετώ και επαναλαμβάνω τα όσα ανέφερε το Δικαστήριο (με διαφορετική σύνθεση από την παρούσα) στην Ενδιάμεση Απόφαση του ημερομηνίας 30.12.2021. «Η ορθή προσέγγιση, κατά την άποψη μου, είναι να τεθεί όλο το υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την Δικαιοδοτική Αίτηση ημερομηνίας 12.7.2019. (Βλ. Holy v. Rogers
(2014)EWCA Civ 257 και Moylett v. Geldorf
(2018)EWHC 3896 (Ch))». Για όλους τους προαναφερόμενους Λόγους, η Αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί. Δια ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος της ενάγουσας-καθ΄ ης η αίτηση και σε βάρος της εναγομένης 2-αιτήτριας, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.