Συνεργατικής Εταιρείας Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ν. Ανδρέα Φιλίππου κ.α., Αρ. Αίτησης 370/22, 19/12/2023

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 και στο άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.

1. Προς υποστήριξη της Αίτησης καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από τον κ. Ανδρέα Ανδρέου («η ΕΔ Ανδρέου»), υπαλλήλου της υπαλλήλου της Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd («η Altamira»). Συνοψίζοντας τις θέσεις του, εκεί αναφέρει ότι: (α) Από την 1.2.2018 εργάζεται ως υπάλληλος της Altamira η οποία συνήψε συμφωνία διαχείρισης και ρύθμισης δανείων με την Αιτήτρια. Δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας, η Altamira ενεργεί για λογαριασμό της Αιτήτριας και ανέλαβε τη διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων της, συναφών συμφωνιών εξασφαλίσεων-εγγυήσεων και συναφών θεμάτων. Ο ίδιος είναι ένας από τους λειτουργούς που χειρίζονται τις δικαστικές υποθέσεις της Αιτήτριας και είναι εξουσιοδοτημένος από την Αιτήτρια να προβεί στην ΕΔ Ανδρέου και να καταθέσει τα εκεί συνημμένα τεκμήρια. (β) Στις 4.5.2007, η Σ.Π.Ε. μετονομάστηκε σε Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Στροβόλου η οποία κατόπιν μετονομάστηκε σε Σ.Π.Ε. Στροβόλου Λτδ. Η τελευταία ακολούθως συγχωνεύθηκε με την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Λτδ η οποία διαδέχθηκε στην Σ.Π.Ε. Στροβόλου εξ ολοκλήρου σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της με τη μεταφορά όλων των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού της. Ακολούθως, η τελευταία μετονομάσηθκε σε Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ και ακολούθως σε Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ. Προς υποστήριξη των θέσεων του επισυνάπτει τα Τεκμήρια 1 μέχρι
2. (ε) Ακολούθως, αναφέρει ότι από τα έγγραφα που βρίσκονται στο αρχείο της Αιτήτριας και τα έχει στην κατοχή του, εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση από Διαιτητή ο οποίος διορίστηκε από τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών, υπέρ της Σ.Π.Ε. Πιστό αντίγραφο της Διαιτητικής Απόφασης επισυνάπτει ως Τεκμήριο
3. Η Διαιτητική Απόφαση γνωστοποιήθηκε γραπτώς στην Καθ' ης η Αίτηση 2 στις 8.7.22, πληροφορώντας την για το δικαίωμα της για έφεση εντός 21 ημερών. Προς τούτο επισυνάπτει την ένορκη δηλώση του ιδιώτη επιδότη που διενήργησε την ως άνω επίδοση ως Τεκμήριο 7 αντίστοιχα. Ακολούθως αναφέρει ότι η Διαιτητική Απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε εντός 21 ημέρων από της γνωστοποιήσεως της καθώς και το ότι ουδέν ποσό κατέβαλε έναντι του εξ αποφάσεως χρέους της. Προς τούτο επισυνάπτει ως Τεκμήριο 9 κατάσταση λογαριασμού.
4. Με την Ένσταση της η Καθ' ης η Αίτηση 2 προβάλλει 32 χωριστούς λόγους ένστασης, οι οποίοι δύνανται να συνοψιστούν ως εξής: (α) ότι η Αίτηση στερείται πραγματικού υπόβαθρου και ότι στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση (Λόγοι Ένστασης 1, 2, 13, 26, 29 και 31), (β) ότι η Διαιτητική Απόφαση δεν φέρει τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης (Λόγος Ένστασης 3), (γ) ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη και αναιτιολόγητη καθυστέρηση με τους Αιτητές να έχουν επιδείξει αδράνεια η οποία συνεπάγεται με ακυρότητα της αίτησης και αποκαλύπτει κατάχρηση διαδικασίας και αλλότρια κίνητρα από μέρους τους. Δια της εν λόγω αδράνειας τους οι Αιτητές περαιτέρω κωλύονται σήμερα να αξιώνουν το αιτούμενο διάταγμα το οποίο είναι άδικο να εκδοθεί (Λόγοι Ένστασης 4 - 11, 17, 18, 21, 22, 25, 30 και 32), (δ) Οι Αιτητές δεν έχουν αποκαλύψει όλα τα γεγονότα με την ένορκη τους δήλωση παραπλανώντας κατά τον τρόπο αυτό το Δικαστήριο (Λόγοι Ένστασης 12 και 16), (ε) Ο κ. Ανδρέου δεν είναι σε θέση να ορκίζεται θετικά προς επαλήθευση των όσων αναφέρει, ούτε και αποκαλύπτει με επάρκεια την πηγή της γνώσης του (Λόγοι Ένστασης 14 και 15), (στ) δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Διαταγής 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Λόγος Ένστασης 19), (ζ) το αίτημα επηρεάζει δυσμενώς την Καθ' ης η Αίτηση 2 κατά τρόπο που δεν μπορεί να αποζημιωθεί με έξοδα, καθώς θα συνιστούσε άνιση μεταχείριση από το Δικαστήριο με τρόπο που θα επηρεάζονταν τα δικαιώματα και προκαλώντας αδικία στην Καθ' ης η Αίτηση 2 από τον μεγάλο χρόνο που έχει παρέλθει (Λόγοι Ένστασης 23 και 27), (η) η κατάσταση της υγείας της Καθ' ης η Αίτηση 2 έχει αλλάξει ριζικά με τρόπο ώστε να επηρεάζονται δυσμενώς τα συμφέροντα της από την καθυστέρηση που επέδειξαν οι Αιτητές (Λόγος Ένστασης 24), (θ) οι Αιτητές διαφέρουν από τα πρόσωπα που αναφέρονται στον τίτλο της Διαιτητικής Απόφασης (Λόγος Ένστασης 28).
5. Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η Αίτηση 2 («η ΕΔ Σάββα»). Εκεί υιοθετεί τους Λόγους Ένστασης και αρνείται το σύνολο των ισχυρισμών του κ. Ανδρέου, επαναλαμβάνοντας κατ' ουσίαν τα όσα καταγράφονται επί του περιεχομένου της Ένστασης. III. Διαδικασία
6. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων περιορίστηκαν σε αγορεύσεις και ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε. Τα όσα οι συνήγοροι των διαδίκων ανέφεραν έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους, αναφορά δε σε αυτά θα γίνει πιο κάτω, στο βαθμό που κρίνεται αναγκαίο. IV. Νομιμοποίηση της Αιτήτριας να προωθεί την Αίτηση
7. Ως ζήτημα λογικής προτεραιότητας κρίνω σκόπιμο να στραφώ στη θέση της Καθ' ης η Αίτηση 2 ότι το πρόσωπο που προωθεί σήμερα την Αίτηση διαφέρει από το πρόσωπο προς όφελος του οποίου εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση καθώς το ζήτημα άπτεται της ενεργητικής νομιμοποίησης της Αιτήτριας να προωθεί την Αίτηση.
8. Ανατρέχοντας στο περιεχόμενο της ΕΔ Ανδρέου, προκύπτει ότι ο κ. Ανδρέου επεξήγησε πλήρως τον τρόπο με τον οποίο η Αιτήτρια απέκτησε τα δικαιώματα της Σ.Π.Ε. παραθέτοντας προς τούτο πλήρεις λεπτομέρειες (βλ. παρ. 3 ανωτέρω). Οι εκεί θέσεις του στηρίζονται από την ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία και ειδικότερα τα Τεκμήρια 1 μέχρι 5 της ένορκης του δήλωσης. Επιπλέον, επεξήγησε πλήρως το περιεχόμενο και τη φύση της συνεργασίας μεταξύ της Αιτήτριας και της Altamira. Η Καθ' ης η Αίτηση 2 ουδέν στοιχείο προσκόμισε περί του αντιθέτου αλλά περιορίστηκε σε μια γενική άρνηση των εκεί θέσεων της. Ως εκ των πιο πάνω το Δικαστήριο αποδέχεται το σύνολο των θέσεων του κ. Ανδρέου, ως αυτές συνοψίζονται στις παρ. 3(α) μέχρι (β) ανωτέρω από τις οποίες προκύπτει ότι η Αίτηση ορθά σήμερα προωθείται από την Αιτήτρια, ως το πρόσωπο που νομιμοποιείται να το πράξει.
9. Τα ίδια ισχύουν κατ' αναλογίαν και σε σχέση με τη θέση του κ. Ανδρέου περί εξουσιοδότησης του να προβαίνει στην ΕΔ Ανδρέου. Ο κ. Ανδρέου αναφέρει ρητά ότι είναι εξουσιοδοτημένος από την Αιτήτρια να προβεί στην ΕΔ Ανδρέου με αναφορά στο περιεχόμενο της συνεργασίας της Altamira, ως εταιρείας διαχείρισης των δικαιωμάτων της Αιτήτριας, δυνάμει των συγχωνεύσεων που έχουν λάβει χώρα που επίσης επεξηγεί λεπτομερώς (βλ. ανωτέρω). Επεξηγεί ότι γνώση λαμβάνει μεταξύ άλλων από τα έγγραφα τα έχει στην κατοχή του υπό την περιγραφόμενη του ιδιότητα. Συναφώς, ουδόλως προκύπτει έλλειψη εξουσιοδότησης του ιδίου να προβαίνει στην ΕΔ Ανδρέου, ως η σχετική εισήγηση της πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση
11. Ως εκ των πιο πάνω οι Λόγοι Ένστασης 14, 15 και 28 απορρίπτονται. V. Νομική Βάση της Αίτησης
12. Προβάλλει ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση 2 στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και ελλιπής καθώς παραλείπεται να περιληφθεί το άρθρο 52

(5)του Νόμου, ως το δικαιοδοτικό πλαίσιο που διέπει την εξουσία του Δικαστηρίου για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης. Ανατρέχοντας στη νομική βάση της Αίτησης προκύπτει ότι εκεί περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η Διαταγή 47 και τα άρθρα 52(2β) και

(4)του Νόμου. Τούτο κατά την κρίση μου ήταν αρκετό. Εξηγώ. 12. Αυτό το οποίο το άρθρο 52

(5)του Νόμου ρυθμίζει, είναι τις συνέπειες επί της τελεσιδικίας της Διαιτητικής Απόφασης σε περίπτωση που, μεταξύ άλλων, δεν ασκηθεί το απορρέον εκ του άρθρου 52

(4)δικαίωμα έφεσης του προσώπου εναντίον του οποίου η διαιτητική απόφασης εκδίδεται. Τούτο προκύπτει από μια ανάγνωση του λεκτικού της εν λόγω νομοθετικής πρόνοιας η οποία διαλαμβάνει ως εξής: «

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως εάν αυτή να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.»

1. Το εν λόγω άρθρο δεν αποτελεί το δικαιοδοτικό πλαίσιο για την εξουσία του Δικαστηρίου για εγγραφή μιας διαιτητικής απόφασης, η οποία εκδόθηκε δυνάμει του Νόμου, στο μητρώο του αρμόδιου Πρωτοκολλητείου ως δικαστικής απόφασης. Η εν λόγω εξουσία του Δικαστηρίου πηγάζει από την Διαταγή 47 και η εν λόγω πρόνοια ορθά περιλαμβάνεται στο σώμα της νομικής βάσης της Αίτησης.
2. Έρεισμα για την πιο πάνω κατάληξη μου αντλώ από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Παπαγεωργίου ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Κοκκινοτριμιθιάς Πολ. Έφ. 192/2013, 19.7.2019, ECLI:CY:AD:2019:A327 όπου αναφέρθηκαν τα εξής (ο τονισμός έχει προστεθεί): «Η τελεσιδικία της διαιτητικής απόφασης που τεκμαίρεται νομοθετικά δυνάμει του άρθρου 52

(5), δίδει το έναυσμα για την εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης ως εξωδικαστικού διατάγματος δυνάμει της Δ.47 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.»

1. Κατ' ίδιο πλέγμα, στην Στυλιανού ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δευτεράς - Ανάγυιας Πολ. Έφ. 92/14, 22.4.2021, ECLI:CY:AD:2021:A168 λέχθηκε ότι (ο τονισμός έχει προστεθεί): «Η πρωτόδικη απόφαση είναι καθ' όλα ορθή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε την Αίτηση της Εφεσίβλητης ως αίτηση που επιζητούσε την εγγραφή της Διαιτητικής απόφασης ημερ. 17.12.03 και αφού εξέτασε όλες τις παραμέτρους της Νομοθεσίας και νομολογίας κατέληξε ως ακολούθως: '...Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης όσον αφορά την Καθ' ης η Αίτηση 1 με έξοδα .' Αυτό έγινε κατ' εφαρμογή της Δ.47 θ.1 που δίδει εξουσία εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης στο μητρώο του Δικαστηρίου.»
2. Υπό το φως των πιο πάνω η ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 2 στο βαθμό που αφορά λανθασμένη νομική βάση της Αίτησης κρίνεται ανεδαφική και απορρίπτεται. VI. Εγκυρότητα της Διαιτητικής Απόφασης (α) Η έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης
3. Με τον τρίτο Λόγο Ένστασης η Καθ' ης η Αίτηση 2 προβάλλει ότι η Διαιτητική Απόφαση δεν φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία μίας έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Ο κ. Ανδρέου επισυνάπτει την Διαιτητική Απόφαση στην ΕΔ Ανδρέου, ως Τεκμήριο 6 όπου εκεί αναφέρονται τα εξής: «ΟΙ ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΘΕΣΜΟΙ (Θεσμός 79) Εγώ ο Ανδρέας Αντωνιάδης εκ Λευκωσίας διορισθείς ως Διαιτητής για τη διαφορά μεταξύ της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Γιαλούσας και του Αγαθοκλής Αγαθοκλέους εκ Παλλουριώτισσας Πρωτοφειλέτου, και των Κατερίνας Σάββα εκ Παλλουριώτισσας Ανδρέα Φιλίππου εκ Παλλουριώτισσας Κυριακής Φιλίππου εκ Παλλουριώτισσας Εγγυητών τη σχετική με τις πιο κάτω απαιτήσεις: Γραμμάτιο με αρ. [ ] για £1.989,86 - κεφάλαιο και τόκο προς 8,75% ετησίως από 3/12/2003 μέχρις εξοφλήσεως. Η ειδοποίηση επιδόθηκε στους Αγαθοκλή Αγαθοκλέους πρωτοφειλέτη Και σε όλους τους εγγυητές . Κατά την ακρόαση της διαιτησίας δεν παρουσιάζεται κανένας από τους εναγόμενους. ΑΠΟΦΑΣΗ Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και τα άλλα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν κατατεθεί από τον κ. Θεοδόση Χ' Παντελή Γραμματέα της Αιτήτριας Εταιρείας και τα οποία έχουν μονογραφηθεί, αποφασίζω τα εξης: Α) Όπως το πιο πάνω Γραμμάτιο και οι τόκοι πληρωθούν αλληλεγγύως από τον πρωτοφειλέτη και από τους εγγυητές του. Β) Έξοδα εκ £40- πληρωθούν αλληλεγγύως από τους ιδίους (ως η παράγραφος (α)) Γ) Η απόφαση του Διαιτητή έχει γνωστοποιηθεί σε όλους όσους παρευρέθησαν στη διαιτησία, με την επίδοση προσωπικής επιστολής και στους μη παρευρεθέντες θα γνωστοποιηθεί επίσης με την επίδοση προσωπικής επιστολής. Λευκωσία την 3 Δεκεμβρίου, 2003»
4. Το γεγονός της έκδοσης της Διαιτητικής Απόφασης με το πιο πάνω περιεχόμενο καθώς και το γεγονός ότι αποτελείται από το Τεκμήριο 6 είναι αποδεκτό από την Καθ' ης η Αίτηση 2, η οποία αναφέρει ρητώς ότι συμφωνεί με τις σχετικές θέσεις του κ. Ανδρέου.[1]
5. Προκύπτει από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 ότι η Σ.Π.Ε. παρέπεμψε τη διαφορά των μερών σε διαιτησία δυνάμει του Νόμου, ως ίσχυε τότε. Ειδικότερα, εκεί γίνεται αναφορά στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς και ειδικότερα στο Θεσμό 79 οι οποίοι, σύμφωνα με το άρθρο 53 του Νόμου, όπως ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της Διαιτητικής Απόφασης, εκδίδονται για την καλύτερη εφαρμογή του Νόμου. Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)του Νόμου: «Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας - (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών και προσώπων αξιούντων μέσω μελών (.) η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ' οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον.» 20. Σύμφωνα δε με το άρθρο 52

(2)ο Έφορος δύναται με τη λήψη της πιο πάνω παραπομπής (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία, η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσία περί διαιτησίας (Παπαγεωργίου (ανωτέρω)). Στην Διαιτητική Απόφαση αναφέρεται ρητώς ότι ο Διαιτητής διορίστηκε και ενεργεί «δια τη διαφορά μεταξύ της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Γιαλούσας και του Αγαθοκλή Αγαθοκλέους (.) πρωτοφειλέτη και των Κατερίνας Σάββα (.), εγγυητών, τη σχετική με τις πιο κάτω απαιτήσεις: Γραμμάτιο με αρ. [ ] για £1.989,86 κεφάλαιο και τόκο προς 8.75% ετησίως από 3/12/2003 μέχρις εξοφλήσεως.» Από το σύνολο των πιο πάνω προκύπτει ότι η Διαιτητική Απόφαση εκδόθηκε κατ' εφαρμογή του μέρους XIII του Νόμου (βλ. Ζάμπα κ.ά. ν. Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ Πολ. Έφ. 96/12, 6.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A277 και Ζάμπα κ.ά. ν. Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ Πολ. Έφ. 169/12, 6.6.2018), ECLI:CY:AD:2018:A273. (β) Η τελεσιδικία της Διαιτητικής Απόφασης 21. Σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)του Νόμου, οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή ή διαιτητών δύναται να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο εντός είκοσι και μιας ημερών

(21)από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της απόφασης.

1. Εν προκειμένω, ανατρέχοντας στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 7 στην ΕΔ Ανδρέου προκύπτει ότι στις 8.7.22 επιδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση στην Καθ' ης η Αίτηση 2, μέσω ιδιωτικής επίδοσης. Παρεμβάλλω εδώ ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένος τύπος γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης και ό,τι ακόμα τούτο θα μπορούσε να γίνει και προφορικά (βλ. Πέτρος Ανδρέου ν. Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ Πολ. Έφ. 35/2015, 17.10.2023 και εκεί αναφερόμενες αυθεντίες).
2. Τούτου δοθέντος, ενεργοποιήθηκε το δικαίωμα της Καθ' ης η Αίτηση 2 για υποβολή έφεσης, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα του άρθρου 52

(4)(βλ. παρ. 21 ανωτέρω), δικαίωμα το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση 2 δεν άσκησε. Οι συνέπειες της παράλειψης της αυτής ορίζονται από τον ίδιο το Νόμο και ειδικότερα από το άρθρο 52

(5)του Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει ότι: «

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως εάν αυτή να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» 24. Συναφώς, δια νόμου, η Διαιτητική Απόφαση στην έκταση που αφορά την Καθ' ης η Αίτηση 2 κατέστη τελεσίδικη και «εκτελείται» όπως επιτακτικά διαλαμβάνει το άρθρο 52

(5)του Νόμου, ως απόφαση πολιτικού Δικαστηρίου (βλ. επίσης Middlemiss & Gould (a firm) v. Hartepool Corporation

(1973)1 All ER 172). (γ) Προϋποθέσεις εγγραφής 25. Των πιο πάνω δοθέντων, στρέφομαι στις προϋποθέσεις που έχει θέσει η νομολογία για σκοπούς εγγραφής μίας Διαιτητικής Απόφασης στο σχετικό μητρώο του Πρωτοκολλητείου, οι οποίες έχουν ως εξής: (α) Το επαρχιακό Δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς (Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς

(2012)1 ΑΑΔ

1. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου δια της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων (Ανδρέας Χατζηγεωργίου). Επομένως, κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση. Το καθήκον αυτό του αιτητή αποσκοπεί στην παροχή ευχέρειας στον καθ' ου η Αίτηση να προβάλει οτιδήποτε που ενδεχομένως να έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης, χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία της διαφοράς (Ανδρέας Χατζηγεωργίου και Παπαγεωργίου (ανωτέρω)). (γ) Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης, ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται και ότι η αίτηση για εγγραφή επιδόθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση (Παπαγεωργίου, Ανδρέας Χατζηγεωργίου, Χριστοφή ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λατσιών Πολ. Έφ. 871, 20.6.2014 η οποία υιοθετήθηκε στην Ζάμπα (ανωτέρω)).
2. Στην Χριστοφή λέχθηκε ότι (ο τονισμός έχει προστεθεί): «Η διαιτητική απόφαση ημερ. 28/6/2007 μετά την πάροδο των 21 ημερών από την γνωστοποίηση της στον εφεσείοντα κατέστη τελική και δεν μπορούσε πλέον, σύμφωνα με το Νόμο, να προσβληθεί με τη διαδικασία της αίτησης ημερ. 14/10/2008 που καταχώρησε ο εφεσείων. Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 3/12/2007, γι' εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα.»
3. Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν και στην Παπαγεωργίου όπου λέχθηκε ότι: «Οποιαδήποτε αμφισβήτηση της απόφασης του διαιτητή δεν νοείται εκτός εάν προηγουμένως είχε εφεσιβληθεί στο Δικαστήριο εντός 21 ημέρες από τη γνωστοποίηση της απόφασης. Η έφεση στο Δικαστήριο έχει ακριβώς την έννοια της αναψηλάφησης της απόφασης του διαιτητή με ενδεχόμενο την ακύρωση ή παραμερισμό της για τους λόγους που προβάλλονται. Η έφεση αποτελεί την ορθή διαδικασία αναζήτησης θεραπείας στο στάδιο της έκδοσης απόφασης από τον διαιτητή.» Ακολούθως, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν φαίνεται να άσκησε το δικαίωμα του δυνάμει του άρθρου 52

(4)του Νόμου για καταχώρηση Έφεσης εναντίον της Διαιτητικής Απόφασης. Ούτε και εν πάση περιπτώσει ο Καθ' ου η Αίτηση προώθησε τη θέση αυτή. Προκύπτει ότι η εκεί αναφερόμενη προθεσμία των 21 ημερών παρήλθε άπρακτη. Η νομική συνέπεια της παράλειψης του αυτής ορίζεται από τον ίδιο το νόμο, και ειδικότερα το άρθρο 52

(5)του Νόμου το οποίο διαλαμβάνει ότι σε μια τέτοια περίπτωση «η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως εάν αυτή να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου». (βλ. Ζάμπα - ανωτέρω) (ο τονισμός προστέθηκε).

1. Εν προκειμένω, θα πρέπει κατ' αρχάς να λεχθεί ότι η Διαιτητική Απόφαση φέρει τα απαιτούμενα εξωτερικά στοιχεία μιας έγκυρης Διαιτητικής Απόφασης και είναι διατυπωμένη με σαφείς όρους (βλ. Russell on Arbitration, 20η έκδοση, σελ. 314 - "an award ought to be certain, so that no reasonable doubt can arise upon the face of it as to the arbitrator's meaning, or as to the nature and extent of the duties imposed by it on the parties" και Κυριάκου ν. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Ιδιωτικών Εργατοϋπαλλήλων Κύπρου (Σ.Υ.Τ.Ι.Ε.Κ.) Λτδ Πολ. Έφ. 129/2014, 21.5.2012). Ειδικότερα, η Διαιτητική Απόφαση αποκαλύπτει την νομική βάση της εφόσον γίνεται ειδική μνεία στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, με ειδική αναφορά στον Θεσμό
2. Προκύπτει ότι φέρει το όνομα και την υπογραφή του διαιτητή που την εξέδωσε, φέρει ημερομηνία έκδοσης, συναρτάται προς τους διαδίκους οι οποίοι, αναφέρονται ονομαστικά και υπό την συγκεκριμένη τους ιδιότητα σε σχέση με την οποία εκδόθηκε εναντίον τους η Διαιτητική Απόφαση. Γίνεται αναφορά στο περιεχόμενο της διαφοράς, περιλαμβανομένων και του αριθμού γραμματίου και ποσού το οποίο αξιωνόταν, επεξηγείται ότι ειδοποίηση για τη διεξαχθείσα διαιτησία επιδόθηκε, μεταξύ άλλων, στην Καθ' ης η Αίτηση 2 αναφέροντας ότι η ίδια δεν εμφανίσθηκε. Το ποσό της απόφασης είναι σαφές όπως και ο τόκος και τα έξοδα (βλ. Παπαγεωργίου (ανωτέρω)).
3. Των πιο πάνω δοθέντων, προκύπτει ότι η Διαιτητική Απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης και συναφώς ο Τρίτος Λόγος Ένστασης απορρίπτεται. Η δε Διαιτητική Απόφαση γνωστοποιήθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση 2 (βλ. παρ. 22 ανωτέρω) και κατέστη δια νόμου τελεσίδικη (βλ. παρ. 23 - 24 ανωτέρω). Το σύνολο των πιο πάνω γεγονότων τέθηκε με επάρκεια ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου σε ορθή νομική, επαναλαμβάνω, βάση και συνεπώς, οι Λόγοι Ένστασης 1, 2, 13, 20, 26, 29 και 31 απορρίπτονται. Επιπλέον, καμία απόκρυψη γεγονότων παρατηρείται από την ΕΔ Ανδρέου, θέση που σε κάθε περίπτωση δεν προωθήθηκε κατά στο στάδιο των αγορεύσεων και συνεπώς οι Λόγοι Ένστασης 12 και 16 απορρίπτονται εξίσου. Η δε Διαταγή 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν συσχετίζεται με το υπό κρίση αίτημα της Αιτήτριας και ο σχετικός Λόγος Ένστασης 19 απορρίπτεται. (γ) Καθυστέρηση
4. Η θέση της Καθ' ης η Αίτηση 2 ότι η παρατηρηθείσα καθυστέρηση στην προώθηση της Αίτησης συνεπάγεται την ακυρότητα της εγερθείσας διαδικασίας για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης, είναι αντίθετη με την πάγια επί του σημείου νομολογία όπου ξεκαθαρίζεται ότι δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός (βλ. Στυλιανού (ανωτέρω) και Χριστοδουλίδης κ.ά. Σ.Π.Ε. Στρουμπιού Πολ. Έφ. 122/2015, 3.2.2020). Προκύπτει από την ως άνω νομολογία ότι η όποια καθυστέρηση στην προώθηση διαδικασίας εγγραφής δεν δύναται να εμποδίσει την επιτυχία της. Συναφώς, οι Λόγοι Ένστασης 4 - 6, 8 - 10, και 18 απορρίπτονται.
5. Σε σχέση με το ζήτημα του κωλύματος που η Καθ' ης η Αίτηση 2 εγείρει μέσω των Λόγων Ένστασης της 7 και 17, παρατηρούνται τα εξής. Καμία αναφορά επί τούτου γίνεται στα πλαίσια της αγόρευσης των συνηγόρων της και συναφώς φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί. Σε κάθε περίπτωση, σχετική είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση POP LIFE ELECTRIC SHOPS LTD ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ Πολ. Έφ. 30/2015, 18.9.2023 όπου αναφέρθηκαν χαρακτηριστικά τα εξής (ο τονισμός έχει προστεθεί): «Σε σχέση με τη θέση για κώλυμα στη βάση της συμπεριφοράς της Εφεσίβλητης, παρατηρούμε ότι ούτε στο περίγραμμα, ούτε στην αγόρευση των δικηγόρων της Pop Life, εξηγείται πώς η τελευταία είχε ενεργήσει, στη βάση της συμπεριφοράς της Εφεσίβλητης, διαφοροποιώντας τη θέση της προς βλάβη της. Τέτοια διαφοροποίηση της θέσης του μέρους προς βλάβη του, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επίκληση κωλύματος, όπως υποδεικνύεται και στην Ιωάννου ν. Οργ. Χρημ. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1999)1 ΑΑΔ 1522, 1527, στην οποία παρέπεμψαν οι δικηγόροι της και η οποία υιοθετήθηκε πρόσφατα στην Κώστας Παφίτης & Υιοί Λτδ, Πολ. Έφ Αρ.201/2014, ημερ.19.5.2022, ECLI:CY:AD:2022:D

1. [.]»
2. Επί των ως άνω λόγων ένστασης καμία αναφορά γίνεται περί διαφοροποίησης της θέσεων της Καθ' ης η Αίτηση 2 συνεπεία της αδράνειας της Αιτήτριας στην προώθηση της Αίτησης για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης. Τέτοια αναφορά δύναται ίσως να εντοπιστεί τους Λόγους Ένστασης 23 και 24, όπου αναφέρεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 επηρεάζεται δυσμενώς κατά τρόπο που να μην δύναται να αποζημιωθεί με έξοδα καθώς τυχόν έγκριση του αιτήματος της θα συνιστούσε «άνιση μεταχείριση από το Δικαστήριο» και καθώς η κατάσταση της υγείας της «έχει αλλάξει ριζικά». Σε κανένα σημείο όμως δεν εξειδικεύει τις πιο πάνω θέσεις της οι οποίες παραμένουν στη σφαίρα της γενικότητας, με την ίδια να περιορίζεται στο πλαίσιο της ένορκης της δήλωσης να υιοθετήσει τους Λόγους Ένστασης της. Δεν εξειδικεύεται είτε μέσω των Λόγων Ένστασης είτε μέσω της ΕΔ Σάββα, με ποιον τρόπο έχει αλλάξει η κατάσταση της υγείας της και η συσχέτιση του ισχυριζόμενου αυτού γεγονότος με την εξέταση της υπό κρίση αίτησης. Κοντολογίς, εναπόκειτο στην ίδια να εξειδικεύσει και να αποδείξει τον τρόπο με τον οποίο επηρεάσθηκε δυσμενώς από την παρατηρηθείσα καθυστέρηση ή άλλως πως, διαφοροποίησε συνεπεία της αδράνειας της Αιτήτριας, τη θέση της προς βλάβη της.
3. Τα πιο πάνω συμπαρασύρουν και τη θέση της Καθ' ης η Αίτηση 2 περί κατάχρησης διαδικασίας με την προώθησης της Αίτησης, θέση η οποία περιλαμβάνεται στους Λόγους Ένστασης 11, 30 και
4. Η προώθηση της Αίτησης έστω και σε καθυστερημένο στάδιο αποτελεί, με βάση τις προαναφερόμενες αυθεντίες άσκηση των νόμιμων δικαιωμάτων της Αιτήτριας.
5. Εξάλλου, δεν αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης ότι η Διαιτητική Απόφαση εκδόθηκε στις 3.12.2003, ως το Τεκμήριο 6 στην ΕΔ Ανδρέου. Από το περιεχόμενο δε της Διαιτητικής Απόφασης προκύπτει ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 κλήθηκε στην διαιτησία, δια της επιδόσεως σχετικής ειδοποίησης, και η ίδια δεν εμφανίστηκε. Προκύπτει δηλαδή ότι η προώθηση της Αίτησης ήταν το αποτέλεσμα παράλειψης εξόφλησης του εκεί εξ αποφάσεως χρέους στο μεσοδιάστημα. Υπό αυτές τις συνθήκες καμία κατάχρηση διαδικασίας παρατηρείται ή αλλότροια κίνητρα από πλευράς της Αιτήτριας.
6. Οι ως άνω διαπιστώσεις μου επισφραγίζουν την αποτυχία των σχετικών Λόγων Ένστασης 7, 17, 11, 21 - 25, 30 και 32 και απορρίπτονται.
7. Αποτέλεσε επιπλέον τη θέση του συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση 2 στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης ότι τα λεχθέντα στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Στυλιανού ν. Σ.Π.Ε. Δευτεράς - Ανάγυιας Πολ. Έφεση Αρ. 92/2014, 22.4.2021, ECLI:CY:AD:2021:A168, δια το ότι δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός σε διαδικασία αίτησης για εγγραφή, αντίκεινται στα άρθρα 30

(2)και 28 του Συντάγματος. Τούτο διότι, ως αναφέρει, ένεκα της αναιτιολόγητης καθυστέρησης στην προώθηση της Αίτησης η Καθ' ης η Αίτηση 2 δεν δύναται να τύχει δίκαιης δίκης. Δημιουργείται πρόσθετα αδικαιολόγητη και αυθαίρετη διάκριση μεταξύ εκείνων που παραπέμπονται σε διαιτητική διαδικασία έναντι εκείνων εναντίον των οποίων εκδίδεται απόφαση κατόπιν δικαστικής διαδικασίας, εφόσον σε σχέση με τους τελευταίους υφίσταται χρονικός περιορισμός για σκοπούς εκτέλεσης απόφασης. Παραπέμπει προς υποστήριξη της θέσης του αυτής σε σωρεία αυθεντιών που αφορούν στο ζήτημα παραβίασης του άρθρου 28 του Συντάγματος. 37. Σε σχέση με το εγειρόμενο ζήτημα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ζητήματα αντισυνταγματικότητας θα πρέπει να εξειδικεύονται στην δικογραφία. Σχετική είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ελένη Γεωργίου Πιπονίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ Πολ. Έφ. 429/11, 6.12.2017, ECLI:CY:AD:2017:A444, όπου αναφέρθηκε ότι «το θέμα συνταγματικότητας νόμου πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς στα δικόγραφα». Εκεί το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση καταλήγοντας ότι η γενική αναφορά στα δικόγραφα δεν είναι αρκετή: «(.) Η γενική και αόριστη αναφορά στο δικόγραφο της προσφυγής ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι αντίθετες προς το Σύνταγμα δεν συνάδει καθόλου με ό,τι απαιτούν οι σχετικές δικονομικές διατάξεις και οι αρχές της νομολογίας που διέπουν το θέμα της εξέτασης συνταγματικότητας νόμου. Ελλείπει παντελώς από το δικόγραφο της αίτησης η αναγκαία εξειδίκευση η οποία θα καθιστούσε εφικτή την εξέταση του σημαντικού αυτού νομικού θέματος. Σύμφωνα με την πάγια νομολογία, η συνταγματικότητα νόμου ή κανονισμού, συνιστά νομικό θέμα ιδιάζουσας σημασίας και σπουδαιότητας το οποίο καθίσταται επίδικο μόνο κατόπιν επακριβούς προσδιορισμού του άρθρου του νόμου ή του κανονισμού που αμφισβητείται καθώς και της συνταγματικής διάταξης προς την οποία προσκρούει το συγκεκριμένο άρθρο ή ο κανονισμός. Η γενική επίκληση διάταξης νόμου ως αντίθετης προς το Σύνταγμα δεν είναι αρκετή. Για να καταστεί το θέμα επίδικο, πρέπει αυτό να εγείρεται σύμφωνα με τις δικονομικές διατάξεις και να αποφασίζεται ύστερα από εξαντλητική επιχειρηματολογία. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπήρξε καν τέτοια επίκληση. Το γεγονός ότι το θέμα είχε ακροθιγώς αναφερθεί στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου του αιτητή δεν το καθιστούσε εγειρόμενο προς εξέταση. Η αγόρευση αποτελεί το μέσο για την έκθεση της επιχειρηματολογίας υπέρ της αποδοχής των λόγων ακύρωσης και όχι υποκατάστατο της στοιχειοθέτησής τους. Βλ. Παπαδόπουλος ν. Ιωσηφίδη κ.ά.

(2002)3 A.A.Δ. 601 και Λεωφορεία Λευκωσίας Λτδ ν. Δημοκρατίας

(1999)3 A.A.Δ. 56.» 38. Σχετικές είναι και οι Μαραγκός ν. Δημοκρατίας

(2006)3 ΑΑΔ 671, Αχιλλέως κ.ά. ν. Πιτταρά κ.ά.

(2012)1 ΑΑΔ 1590 οι οποίες υιοθετήθηκαν στην Πιπονίδη. Κατ' ίδιο πλέγμα, στην Κωνσταντίνος Π. Χαράκης ν. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης

(2005)1 ΑΑΔ 519 λέχθηκε ότι ένας διάδικος ο οποίος επιθυμεί να εγείρει ζήτημα αντισυνταγματικότητας μίας νομοθετικής πρόνοιας θα πρέπει να παρέχει κατάλληλες λεπτομέρειες.

1. Ανατρέχοντας στους εκτενείς λόγους ένστασης που προβλήθηκαν από την Καθ' ης η Αίτηση 2 προκύπτει τίποτε από τα πιο πάνω δικογραφείται. Αναφορές σε «δίκαιη δίκη» και «άνιση μεταχείριση» επί του Λόγου Ένστασης 27 δεν υποστηρίζονται στο δικόγραφο της Καθ' ης η Αίτηση 2 από οποιεσδήποτε και αναγκαίες λεπτομέρειες. Εξ ου και η πλευρά της Αιτήτριας σε ουδεμία αναφορά προβαίνει σχετικά με ζητήματα αντισυνταγματικότητας στα πλαίσια της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου της. Πρόσθετα, το ζήτημα που εγείρει η Καθ' ης η Αίτηση 2 δεν φαίνεται να αφορά ούτε και γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια (βλ. Χαράκης ανωτέρω). Οι ως άνω διαπιστώσεις μου επισφραγίζουν και την αποτυχία της σχετικής επιχειρηματολογίας της πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση
2. VIII. Κατάληξη
3. Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας επιτυγχάνει. Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα όπως η διαιτητική απόφαση ημερ. 3.12.2003 η οποία εκδόθηκε από Διαιτητή, ο οποίος διορίστηκε από τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών, υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 καταχωρηθεί και εγγραφεί στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ως δικαστικής απόφασης εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 και για σκοπούς εκτέλεσης της έναντι της Καθ' ης η Αίτηση
5. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αίτησης θεωρώ πως θα πρέπει να υπάρξει παρέκκλιση από το γενικό κανόνα και να μην εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή. Τούτο ενόψει της μεγάλης και αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην γνωστοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης προς την Καθ' ης η Αίτηση 2, παράγοντας που ναι μεν δεν δύναται να εμποδίσει εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης ως δικαστικής απόφασης, πλην όμως δύναται να ληφθεί υπόψιν στα πλαίσια άσκησης διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για σκοπούς επιδίκασης εξόδων. Συνεπώς, δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. παρ. 6 της ΕΔ Σάββα όπου η ίδια προβάλλει ρητά ότι συμφωνεί με την παράγραφο 7 της ΕΔ Ανδρέου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο