← Κύπρος

ΣΠΥΡΟΥΛΛΑ ΛΑΝΙΤΗ ν. ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Η «ΚΕΝΤΡΙΚΗ» ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 4512/17, 18/10/2023

ΣΠΥΡΟΥΛΛΑ ΛΑΝΙΤΗ ν. ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Η «ΚΕΝΤΡΙΚΗ» ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 4512/17, 18/10/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4512/17 ΣΠΥΡΟΥΛΛΑ ΛΑΝΙΤΗ Ενάγουσας -και- ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Η «ΚΕΝΤΡΙΚΗ» ΛΙΜΙΤΕΔ Εναγόμενη Ημερομηνία: 18 Οκτωβρίου 2023 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κα Θ. Ανδρέου για Θεοφάνης Ανδρέου & Συνεργάτες Για Εναγόμενη: κ. Α. Χατζηϊωάννου για Α. Κ. Χατζηϊωάννου & Σία ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  1. Με την παρούσα αγωγή της η Ενάγουσα αξιώνει εναντίον της Εναγόμενης, δυνάμει του άρθρου 16(Α) του Ν.96(Ι)/2000, αποζημιώσεις για ειδικές και γενικές ζημιές που υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που έλαβε χώρα στις 21.6.2017, μεταξύ της ίδιας και του κ. Νικολάου, ασφαλισμένου από την Εναγόμενη προσώπου («ο Ασφαλισμένος» και «το Ατύχημα», αντίστοιχα). Αξιώνει επίσης νόμιμο τόκο από την ημερομηνία του Ατυχήματος, πλέον δικηγορικά έξοδα, πλέον Φ.Π.Α., πλέον έξοδα επίδοσης της αγωγής. ΙΙ. ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ
  2. Με την Έκθεση Απαίτηση της η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι στις 21.6.2017, ενώ οδηγούσε το όχημα της επί της οδού Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ με κατεύθυνση από την Κάτω Δευτερά προς την Πάνω Δευτερά χτυπήθηκε από το όχημα του Ασφαλισμένου, του οποίου η Ενάγουσα προπορευόταν. Αναφέρει ειδικά ότι ο Ασφαλισμένος χτύπησε βίαια το πίσω μέρος του οχήματος της Ενάγουσας το οποίο βρισκόταν σταματημένο σε αναμονή στην πιο πάνω Λεωφόρο. Συνεπεία του ατυχήματος, για το οποίο φέρει αποκλειστική ευθύνη ο Ασφαλισμένος λόγω αμέλειας του και/ή παράβασης νόμιμων καθηκόντων του, η Ενάγουσα υπέστη ειδικές ζημιές ως εξής: (α) ζημιά του οχήματος της για το ποσό των €535,50, (β) έξοδα για έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού από τον Δρ. Παπαγιάννη για το ποσό των €300 και (γ) έξοδα φυσιοθεραπειών για το ποσό των €300, ήτοι, σύνολο ειδικών ζημιών €1.135,
  3. Στο στάδιο της ακρόασης η αξίωση της για τη ζημιά του οχήματος της περιορίστηκε στο ποσό των €
  5. Επιπλέον, αναφέρει ότι συνεπεία του ατυχήματος υπέστη σωματικές βλάβες ως εξής: (α) Διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης με έντονο ευθειασμό (αναστροφή ΣΣ) λόγω μυϊκού σπασμού τραπεζοειδών μυών και (β) Θλάση οσφυϊκής Μ/ΣΣ. Παρουσίασε δε ζάλη, κεφαλαλγία, δυσκαμψία στον αυχένα και περιορισμό κινητικότητας. Σημειώνει επίσης ότι της συνεστήθη φαρμακευτική αγωγή και χρήση αυχενικού κολάρου και φυσιοθεραπεία. Της χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια από τις 21.6.17 μέχρι τις 7.7.17 και δόθηκαν οδηγίες για παρακολούθηση. Ισχυρίζεται επίσης ότι μετά το Ατύχημα, στις 22.6.2017, επισκέφθηκε το ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας παραπονούμενη για ζάλη, κεφαλαλγία και δυσκαμψία αυχένα, όπου διενεργήθηκε κλινικός και ακτινολογικός έλεγχος. Στις 26.6.2017, η Ενάγουσα επισκέφτηκε τον Δρ. Γιάννη Παπαγιάννη, ορθοπαιδικό χειρούργο - τραυματολόγο, για περαιτέρω εκτίμηση και αντιμετώπιση. Παρουσίασε περιορισμό κινητικότητας της ΑΜ/ΣΣ και της ΟΜ/ΣΣ και παραπονείτο για ζάλη και κεφαλαλγία. Της συνεστήθη φυσιοθεραπεία και παρακολούθηση. Της λέχθηκε ότι αναμενόταν ότι θα υπάρξει σταδιακή υποχώρηση των ενοχλημάτων της σε χρονικό διάστημα περίπου 4 - 6 εβδομάδων, αλλά και πιθανότητα υποτροπής κατά διαστήματα, με ανάγκη επανάληψης της φαρμακευτικής και φυσιοθεραπευτικής αγωγής.
  6. Με την Υπεράσπιση της η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι το Ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια της Ενάγουσας, παραθέτοντας προς τούτο σχετικές λεπτομέρειες, κυρίως το ότι η Ενάγουσα οδηγούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και φρέναρε απότομα, ξαφνικά και απροειδοποίητα με αποτέλεσμα να μην μπορεί ο Ασφαλισμένος να αντιδράσει. Αρνήθηκε επιπλέον το σύνολο των ισχυρισμών της σε ό,τι αφορά τις ζημιές που ισχυρίζεται ότι υπέστη. Με το Απαντητικό της δικόγραφο η Ενάγουσα αρνείται τα όσα προβάλλει η Εναγόμενη μέσω της Υπεράσπισης της, επαναλαμβάνοντας τα όσα παρέθεσε στην Έκθεση Απαίτησης της. ΙΙΙ. ΣΥΝΟΨΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
  7. Προς υποστήριξη της απαίτησης κατέθεσε η Ενάγουσα (ΜΕ1) η οποία κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης της (Έγγραφο 'Α') και κατέθεσε τα Έγγραφα 1 μέχρι
  8. Κατά την αντεξέταση της κατατέθηκε το Τεκμήριο προς Αναγνώριση Α. Ως δεύτερος μάρτυρας κατέθεσε ο Δρ. Ιωάννης Παπαγιάννης (ΜΕ2) για τους τραυματισμούς της Ενάγουσας, ο οποίος κατέθεσε βιογραφικό του σημείωμα, ως Τεκμήριο
  9. Κατέθεσε επίσης και το Τεκμήριο
  10. Προς υποστήριξη της Υπεράσπισης κατέθεσε και ο Ασφαλισμένος (ΜΥ1), ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του (Έγγραφο 'Β') και αναγνώρισε το Τεκμήριο προς Αναγνώριση Α, το οποίο σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  11. (α) Σύνοψη μαρτυρίας Ενάγουσας (ΜΕ1)
  12. Η Ενάγουσα στα πλαίσια της δήλωσης της επανέλαβε το σύνολο των ισχυρισμών της στην Έκθεση Απαίτησης προσθέτοντας και το ότι ο Ασφαλισμένος στην σκηνή του Ατυχήματος παραδέχθηκε τις συνθήκες του Ατυχήματος που η ίδια επικαλείται. Αναφέρει επίσης ότι ο Ασφαλισμένος δεν είχε αντιληφθεί το γεγονός ότι η Ενάγουσα ήταν σταματημένη σε τροχαία κίνηση. Πρόσθεσε δε ότι αφού ήταν σταματημένη σε τροχαία κίνηση, προφανώς είχαν ανάψει και τα φώτα του δικού της οχήματος και άρα ήταν ξεκάθαρο ότι όφειλε ο Ασφαλισμένος να την αντιληφθεί και να κρατά την απαιτούμενη απόσταση από το όχημα της, το οποίο προπορευόταν και να είναι προσεκτικός για να σταματήσει έγκαιρα. Αλώστε, αναφέρει, η τροχαία κίνηση ήταν και αυτή εμφανής σε οποιοδήποτε οδηγούσε προσεκτικά στο δρόμο και άρα θα έπρεπε να ήταν ακόμα πιο προσεκτικός. Προς υποστήριξη των θέσεων της παρουσίασε ως Δέσμη Τεκμηρίων 1 αντίγραφα τριών φωτογραφιών από την σκηνή του Ατυχήματος οι οποίες απεικονίζουν τα εμπλεκόμενα οχήματα κατά το χρόνο του Ατυχήματος.
  13. Ακολούθως αναφέρεται στις ζημιές που υπέστη συνεπεία του Ατυχήματος, επαναλαμβάνοντας τις θέσεις της επί της Έκθεσης Απαίτησης της και παρουσίασε προς τούτο έγγραφα προς υποστήριξη των εκεί θέσεων της τα οποία κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου, ως εξής: (α) Αντίγραφο Πιστοποιητικού Εγγραφής Μηχανοκίνητου Οχήματος σε σχέση με το όχημα της, ως Τεκμήριο 2, (β) Τιμολόγιο με ημερ. 14.9.2017 από συγκεκριμένο γκαράζ αυτοκινήτων σε σχέση με τα κόστος επιδιόρθωσης του οχήματος της συνεπεία του Ατυχήματος, ήτοι για το ποσό των €535,50 ως Τεκμήριο 3, (γ) Έκθεση Εκτίμησης ζημιάς επί του οχήματος της που προκλήθηκε συνεπεία του Ατυχήματος η οποία διενεργήθηκε από εκτιμητές για λογαριασμό της Εναγόμενης, ως Τεκμήριο 4, (δ) Συνταγολόγιο από το ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας ημερ. 22.6.217, αναφορικά με την φαρμακευτική αγωγή και το αυχενικό κολάρο που της συνέστησαν οι εκεί γιατροί, ως Τεκμήριο
  14. (ε) Δίσκο (CD) ακτινογραφιών του ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, ως Τεκμήριο 6 και εκτυπωμένες ακτινογραφίες από το Τεκμήριο 6, ως Τεκμήριο
  16. Αναφέρει ότι στις 26.6.2017 επισκέφθηκε τον Δρ. Γιάννη Παπαγιάννη, Ορθοπεδικό Χειρούργο - Τραυματολόγο, για περαιτέρω εκτίμηση και αντιμετώπιση, αφού τα συμπτώματα του από του Ατύχημα δεν είχαν υποχωρήσει και συνέχιζε να ταλαιπωρείται. Της ανέφερε ότι παρουσίαζε περιορισμό κινητικότητας της αυχενικής μοίρας και της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Η ίδια ταλαιπωρείτο με συμπτώματα ζάλης και κεφαλαλγίας. Ο Δρ. Παπαγιάννης της συνέστησε φυσιοθεραπεία και παρακολούθηση και της ανέφερε ότι αναμενόταν ότι τα συμπτώματα της θα βελτιώνονταν σταδιακά σε χρόνο 4 - 6 εβδομάδων περίπου. Την ενημέρωσε επίσης ότι είναι πιθανόν κατά διαστήματα να χειροτερεύει και να χρειάζεται να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και να υποβάλλεται σε φυσιοθεραπείες. Προς υποστήριξη των πιο πάνω κατέθεσε την ιατρική βεβαίωση του Δρ. Παπαγιάννη με ημερ. 28.6.17, ως Τεκμήριο 8, το τιμολόγιο του Δρ. Παπαγιάννη για την έκδοση του ιατρικού του πιστοποιητικού ως Τεκμήριο 9, απόδειξη είσπραξης του σχετικού ποσού από τον Δρ. Παπαγιάννη, ως Τεκμήριο
  17. Ως Τεκμήριο 11 παρουσίασε το παραπεμπτικό σημείωμα του Δρ. Παπαγιάννη για φυσιοθεραπείες, ως Τεκμήριο 12 αντίγραφο του πιστοποιητικού ασθένειας που της παραχώρησε, ως Τεκμήριο 13 απόδειξη εξόφλησης για την πληρωμή συνεδριών φυσιοθεραπείας από τον κ. Στέλιο Χαραλάμπους - Φυσιοθεραπευτή.
  18. Αναφέρει δε ότι πέραν των πιο πάνω, ταλαιπωρήθηκε «και ψυχικά, ενώ στο διάστημα αυτό αδυνατούσα να φροντίζω ακόμα και την οικογένεια μου.»[1] Αναφέρει δε ότι εξαιτίας των πιο πάνω μέχρι σήμερα συνεχίζει να αντιμετωπίζει περιόδους έντονης κόπωσης ή στην αλλαγή του καιρού να ταλαιπωρείται και αναγκάζεται να λαμβάνει παυσίπονα ή ακόμα να κάνει χρήση του κολάρου κατά διαστήματα.
  19. Αντεξεταζόμενη επανέλαβε τη θέση της ότι ενώ βρισκόταν σταματημένη σε τροχαία κίνηση ο Ασφαλισμένος χτύπησε με το όχημα του το πίσω μέρος του οχήματος της, αρνούμενη την υποβολή του συνήγορου της Εναγόμενης ότι σταμάτησε απότομα. Κατά την αντεξέταση της κατατέθηκε έγγραφο το οποίο εκδόθηκε από την εταιρεία RescueLine Auto Services Ltd, ως Τεκμήριο προς αναγνώριση. Σε υποβολή του συνηγόρου της Εναγόμενης ότι στη σκηνή του Ατυχήματος προσήλθε πρόσωπο από την εν λόγω εταιρεία απάντησε ότι δεν θυμάται. Υποδεικνύοντας της ότι το εν λόγω πρόσωπο σημείωσε επί του εκεί εντύπου τη φράση "no injure" απάντησε ότι δεν ένοιωσε κάτι εκείνη τη στιγμή. Ανέφερε επίσης ότι στο ΤΑΕΠ μετέβη την επόμενη ημέρα του Ατυχήματος, όταν άρχισε να μην αισθάνεται καλά και ότι εκεί την μετέφερε ο σύζυγος της. Ερωτηθείσα για ποιον λόγο δεν απαίτησε απώλεια μισθού με δεδομένη τη θέση της ότι δεν δούλεψε κατά την περίοδο που της παραχωρήθηκε άδεια ασθενείας, απάντησε ότι δεν το σκέφτηκε. Σε υποβολή ότι δούλεψε και δεν έπαθε τίποτα απάντησε ότι μέχρι τώρα έχει κάποια θέματα. Δεν θυμόταν αν είχε αγοράσει φάρμακα ή αν της τα χορήγησαν στο ΤΑΕΠ και επανέλαβε τη θέση της ότι μέχρι σήμερα υποφέρει από πόνους. (β) Σύνοψη μαρτυρίας (ΜΕ2)
  20. Ο Δρ. Παπαγιάννης κατέθεσε βιογραφικό του σημείωμα ως Τεκμήριο 13 και ως Τεκμήριο 14 αντίγραφο πιστοποιητικού μητρώου ιατρών. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 8 ως το Ιατρικό Πιστοποιητικό που εξέδωσε σε σχέση με την Ενάγουσα και υιοθέτησε το περιεχόμενο του. Ανέφερε ότι εξέτασε την Ενάγουσα κατόπιν κάποιου τροχαίου ατυχήματος που είχε και του είχε προσκομίσει τις ακτινογραφίες του ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, Τεκμήριο 7, το οποίο επίσης αναγνώρισε. Κατά την επίσκεψη της στο ιατρείο του η Ενάγουσα παρουσίαζε ζάλη, πονοκέφαλο, ενόχληση στη μέση και δυσκαμψία στον αυχένα. Επεξήγησε ότι από το Τεκμήριο 7 προκύπτει ότι υπάρχουν εκφυλιστικές αλλοιώσεις, στον πέμπτο, έκτο και έβδομο σπόνδυλο που φαίνεται να προϋπήρχαν του Ατυχήματος. Πρόσθεσε ότι από το Τεκμήριο 7 παρατηρείται ευθειασμός της σπονδυλικής στήλης λόγω μυϊκού σπασμού των τραπεζοειδών μυών και της φυσιολογικής λόρδωσης. Όπως επεξήγησε, αυτά γίνονται λόγω της θλάσης που παθαίνουν οι μύες λόγω μυϊκού σπασμού και έχει την τάση να γέρνει μπροστά και προκύπτουν και από την πλάγια ακτινογραφία του αυχένα. Επεξήγησε επίσης ότι η αναφορά του στο ιατρικό του πιστοποιητικό για θλάση συνεπάγεται από τα ενοχλήματα της ασθενούς. Ανέφερε επίσης ότι εκτός από φαρμακευτική αγωγή και ανάπαυση συνέστησε στην Ενάγουσα φυσιοθεραπεία. Αναγνώρισε και τα Τεκμήρια 11 και 12, επαναλαμβάνοντας το περιεχόμενο του Ιατρικού Πιστοποιητικού.
  21. Ερωτηθείς σε σχέση με τα συμπτώματα που παρουσιάζει κάποιος που πάσχει από διάστρεμμα αυχένα απάντησε ότι το πρώτο που παρατηρείται είναι η δυσκαμψία του αυχένα λόγω του σπασμού των τραπεζοειδών μυών, ζάλη και κεφαλαλγία λόγω της θλάσης. Χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή για να υποχωρήσουν τα συμπτώματα, κολάρο, φυσιοθεραπείες από έξι μέχρι οκτώ εβδομάδες ή κάποτε για χρόνια. Ανέφερε ότι η παρούσα επρόκειτο για έντονη κάκωση, ένα διάστρεμμα αυχένα σοβαρό. Αντεξταζόμενος επανέλαβε, κατ' ουσίαν, τις θέσεις του. (γ) Μαρτυρία Νεόφυτου Νικολάου (ΜΥ1)
  22. Στα πλαίσια της γραπτής του δήλωσης, Έγγραφο Β, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι κατά το χρόνο του Ατυχήματος υπήρχε αρκετή και πυκνή τροχαία κίνηση στην λωρίδα κυκλοφορίας που κινούντο τα εμπλοεκόμενα οχήματα, τα οχήματα προχωρούσαν πολύ αργά και ο ίδιος ήταν σταματημένος, όπως σταματημένο ήταν και το όχημα της Ενάγουσας. Κάποια στιγμή, άκουσε να ανάβει μια μηχανή ενός οχήματος και υπέθεσε πως ήταν του προπορευόμενου από εκείνον οχήματος της Ενάγουσας και έτσι ξεκίνησε να κινείται προς τα εμπρός με αποτέλεσμα το όχημα του να αγγίξει πολύ ελαφρά στο πίσω μέρος του οχήματος της Ενάγουσας. Η επαφή που είχαν ήταν πολύ μικρή, αφού η ταχύτητα με την οποία προχώρησε μόλις ξεκίνησε να κινείται δεν υπερέβαινε ούτε τα δέκα χιλιόμετρα την ώρα και προχώρησε μόνο με την πρώτη ταχύτητα. Ο ίδιος ειδοποίησε την RescueLine, ρωτήθηκαν αν τραυματίστηκαν ενώ αμφότεροι ανέφεραν πως δεν τραυματίστηκαν. Επειδή δεν υπήρχαν τραυματισμοί και σοβαρές ζημιές του οχήματος της Ενάγουσας και καθόλου ζημιές σε εκείνο του Ασφαλισμένου και τα οχήματα τους είχαν μετακινηθεί, έγινε τηλεφωνική καταγραφή του περιστατικού, χωρίς επίσκεψη κάποιου λειτουργού της Rescue Line. Προς υποστήριξη της εν λόγω θέσης του κατέθεσε το Τεκμήριο
  23. Αντεξεταζόμενος επανέλαβε τις θέσεις του και απεδέχθη την εισήγηση της κας Ανδρέου ότι δεν είχε την δέουσα προσοχή και για αυτό συγκρούστηκε με το όχημα της Ενάγουσας ενώ διευκρίνισε ότι δεν έβλεπε μπροστά του εξού και δεν είδε τα φώτα του οχήματος της Ενάγουσας. Επιπλέον, δεν θυμάται τί απόσταση κρατούσε με το όχημα της Ενάγουσας. ΙV. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΑΣ
  24. Στα πλαίσια του πρωταρχικού καθήκοντος του παρόντος Δικαστηρίου για αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας, παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεταν και διεξήλθα με προσοχή την ενώπιον μου μαρτυρία στην πλήρη της έκταση χωρίς να περιορίζομαι στα όσα παρέθεσα συνοπτικώς πιο πάνω. Η ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης επέτρεψε στο Δικαστήριο να παρακολουθήσει την αμεσότητα με την οποία οι μάρτυρες απαντούσαν στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τις αντιδράσεις τους, τον τρόπο αφήγησης της εκδοχής τους και γενικά την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν και την όλη στάση τους από το εδώλιο του μάρτυρα.[2] Έλαβα υπόψιν μου τα πιο πάνω χωρίς να αποδίδω υπέρμετρη βαρύτητα στα ως άνω εξωτερικά γνωρίσματα των μαρτύρων, έχοντας κατά νουν ότι ένας αναξιόπιστος μάρτυρας συμβαίνει να προκαλεί ευμενή εντύπωση, αλλά, και αντίστροφα.[3] Συναφώς, έλαβα υπόψιν μου και την λογικοφάνεια της εκδοχής τους, την ύπαρξη ή έλλειψη υπερβολών η ουσιωδών αντιφάσεων[4] ή οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος τους. Το Δικαστήριο έχει επίσης υπόψιν του ότι αντιφάσεις που εντοπίζονται στη μαρτυρία για να καθιστούν αναξιόπιστο ένα μάρτυρα, πρέπει να είναι ουσιαστικής μορφής, δηλαδή, να πλήττουν ουσιωδώς την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή να φανερώνουν τη διάθεση του να ψευσθεί και να μολύνουν τη μαρτυρία στο βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη η αποδοχή της από το δικαστήριο.[5] Λαμβάνω επίσης υπόψιν μου ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά,[6] αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές[7] και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων.[8] Στα πλαίσια αυτά το Δικαστήριο έχει υπόψιν του ότι το πρωταρχικό έργο του Δικαστηρίου στην αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας είναι διακριτό από την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων στη βάση του βάρους και επιπέδου απόδειξης. (α) Μαρτυρία ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος
  25. Η ΜΕ1 παρέμεινε σταθερή στις απόψεις της, από το εδώλιο του μάρτυρα κατέθεσε με ειλικρίνεια και ευθύτητα και χωρίς να παρατηρείται οποιαδήποτε προσπάθεια παραποίησης των γεγονότων ως προς τις συνθήκες του Ατυχήματος.
  26. Παρατηρώ ειδικά ότι η μαρτυρία της ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος συνάδει με το σημείο της ζημιάς επί του οχήματος της, ως αυτό επιβεβαιώνεται και από Τεκμήριο 3 και Τεκμήριο 4 (όπου γίνεται αναφορά σε «πισινό προφυλαχτήρα») αλλά και τις σωματικές της βλάβες οι οποίες καταδεικνύουν, όπως επεξήγησε ο ΜΕ2 με λεπτομέρεια, τη μαρτυρία του οποίου επίσης αποδέχομαι (βλ. πιο κάτω), απότομη κίνηση προς τα μπροστά.
  27. Αναφέρω στο σημείο αυτό ότι η δικογραφημένη θέση της Εναγόμενης δια το ότι η Ενάγουσα πάτησε απότομα τα φρένα της με αποτέλεσμα να μην μπορεί ο Ασφαλισμένος να αντιδράσει και δια το ότι η ίδια οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα, απέμεινε χωρίς έρεισμα από την προσαχθείσα μαρτυρία. Αντίθετα, παρά την γραμμή αντεξέτασης της Ενάγουσας, η οποία ακολούθησε τη δικογραφημένη γραμμή της Υπεράσπισης της Εναγόμενης, αντίθετη ήταν η μαρτυρία του ΜΥ1, ο οποίος αποδέχθηκε ότι η Ενάγουσα ήταν σταματημένη σε τροχαία κίνηση, ότι ο ίδιος οδηγούσε σε πολύ χαμηλή ταχύτητα και ότι απλώς δεν είδε τον δρόμο μπροστά του και της χτύπησε. Δεν δύναμαι όμως να λάβω υπόψιν τις αναφορές αυτές ως εκπίπτουσες του πεδίου της δικογραφίας (βλ. Παπαγεωργίου ν. Κλάππα

(1991)1 ΑΑΔ 24). Με τούτο ως δεδομένο προκύπτει ότι η μαρτυρία της Ενάγουσας επί των συνθηκών του Ατυχήματος, πλην μιας πτυχής την οποία εξετάζω στην παρ. 20 πιο κάτω, απέμεινε αναντίλεκτη.
  1. Ακόμα όμως και να αποδεχόμουν τη μαρτυρία του ΜΥ1 ως εντός του πεδίου της δικογραφίας, δεν μπορεί παρά να σημειωθεί ότι ο ΜΥ1 ουσιαστικά επιβεβαίωσε τις θέσεις της Ενάγουσας ενισχύοντας περαιτέρω την αξιοπιστία της για τα όσα κατέθεσε. Παραπέμπω στα εξής χαρακτηριστικά σημεία από την αντεξέταση του: «Α. Δεν έβλεπα το αυτοκίνητο το μπροστινό. Ε. Άρα συμφωνείς ότι δεν είχες τη δέουσα προσοχή και γι' αυτό συγκρούστηκες; Α. Ναι. Ε. Μπορείς να μας πεις πόση απόσταση είχες από το μπροστινό σου όχημα; Α. Δεν θυμούμαι, απλά θυμούμαι ότι ήταν πολλά πυκνή η κίνηση και ήμασταν ο ένας πίσω που τον άλλον, πολλά κοντά. Ε. Εγώ σου υποβάλλω, ότι αν τα έβλεπες μπροστά σου ήταν να δεις ότι ήταν αναμμένα τα stop lights του οχήματος της Ενάγουσας και δεν θα ξεκινούσες. Α. Δεν θα είδα, γιατί δεν έβλεπα μπροστά μου, θυμούμαι ότι ήταν σταματημένη κα έκανα εκκίνηση. [.] Ε. Εσύ αν έβλεπες τον δρόμο και έβλεπες ότι το αυτοκίνητο της δεν μετακινήθηκε από τον δρόμο θα ανέμενες, και όχι να εκκινήσεις. Α. Ναι, συμφωνώ.[9] [.] Ε. Την αποκλειστική ευθύνη τη φέρεις, εσύ. Α. Εγώ έκανα την εκκίνηση, εγώ φταίω το είπα.»[10]
  2. Δεν αποδέχομαι ούτε τη θέση του ΜΥ1 ότι χτύπησε την Ενάγουσα «ελαφριά». Προς τούτο αποδέχομαι τη θέση της Ενάγουσας ότι ήταν έντονο το χτύπημα, γεγονός που συνάδει και με τα τραύματα της Ενάγουσας (βλ. πιο κάτω). Πρόσθετα, ήταν διάχυτη η προσπάθεια του ΜΥ1 κατά την ακροαματική διαδικασία να προωθήσει θέσεις και ισχυρισμούς μόνο για σκοπούς υποβοήθησης της υπόθεσης της Εναγόμενης, οι οποίοι δεν δύνανται να ληφθούν υπόψιν λόγω του ότι, ως ο ίδιος απεδέχθη κατά την αντεξέταση του, δεν έχει την απαιτούμενη ιδιότητα να καταθέτει προς τούτο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι έσπευσε να χαρακτηρίσει τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας ως κατασκευασμένους, όπως προκύπτει από την αναφορά του σε «δήθεν τραυματισμούς», ότι «δεν είναι δυνατόν να τραυματίστηκε η Ενάγουσα από αυτό το τροχαίο ατύχημα», ότι «προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το περιστατικό» και «να αποκομίσει αθέμιτο όφελος.»[11] Στα πλαίσια της προσπάθειας του αυτής έσπευσε επιπλέον να αναγνωρίσει το Τεκμήριο 15 ενώ κατά την αντεξέταση του απεδέχθη ότι το εν λόγω έγγραφο δεν το είχε ξαναδεί πριν από την σχετική ακροαματική δικάσιμο, ότι κατ' ουσία, υπέθεσε ότι είναι έγγραφο της RescueLine εφόσον είχε συνομιλήσει μαζί τους, αποδεχόμενος δε ότι δεν είναι σε θέση να το αναγνωρίζει.[12] Συνεπεία της ως άνω περιγραφόμενης έκδηλης του προσπάθειας να υποβοηθήσει την υπόθεση της Εναγόμενης δεν δύναμαι να αποδώσω βαρύτητα στα λεχθέντα του σε ό,τι αφορά το κατά πόσο το χτύπημα ήταν ελαφρύ. (β) Μαρτυρία ως προς τις ζημιές και σωματικές βλάβες της Ενάγουσας
  3. Σημειώνω κατ' αρχάς ότι αποδέχομαι ότι ο ΜΥ1 αποτελεί ειδικό ορθοπεδικό ιατρό και συνεπώς εμπειρογνώμονα να καταθέσει ως προς τις σωματικές βλάβες της Ενάγουσας (Kayat Trading Ltd v. Genzyme Corporation
(2013)1 ΑΑΔ 438), ως επιμαρτυρείται από τα Τεκμήρια 13 και 14 το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε.
  1. Η μαρτυρία της ΜΕ1 ως προς τις σωματικές της βλάβες στηρίζεται πλήρως από τη μαρτυρία του Δρ. Παπαγιάννη, ΜΕ2 αλλά και από την ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία και την αποδέχομαι σε όλα τα ουσιώδη σημεία της. Ειδικότερα, οι θέσεις της ως προς την επίσκεψη στο ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας την επομένη του Ατυχήματος (βλ. παρ.10 του Εγγράφου 'Α') δεν αποτέλεσαν αντικείμενο αμφισβήτησης ενώ στηρίζονται και από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 5, 6 και 7 το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε. Κάποια απόκλιση μεταξύ του δικογράφου της δια το κατά πόσο της δόθηκε αναρρωτική άδεια από το ΤΑΕΠ Λευκωσίας ή τον Δρ. Παπαγιάννη, δεν κρίνεται ουσιώδης μορφής ούτως ώστε να δύναται να πλήξει την αξιοπιστία της εφόσον εξ υπαρχής επεξήγησε ότι την αναρρωτική άδεια της την χορήγησε ο Δρ. Παπαγιάννης. Επεξήγησε επιπλέον ότι η ίδια δεν αισθανόταν καλά και έτσι από την αρχή έμεινε στο σπίτι εξού και ο Δρ. Παπαγιάννης της χορήγησε αναδρομική άδεια ασθενείας. Η πιο πάνω θέση της επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο τον ΜΕ2 και συνεπώς την αποδέχομαι.
  2. Η δε θέση της ότι έτυχε εξέτασης από τον Δρ. Παπαγιάννη επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο, ενώ επιμαρτυρείται και από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 8 μέχρι 12, τα οποία αναγνωρίστηκαν και από τον ίδιο τον ΜΕ2 ως έγγραφα που εκδόθησαν από τον ίδιο.
  3. Αποδέχομαι και τις θέσεις της σε σχέση με τα όσα της λέχθηκαν από τον Δρ. Παπαγιάννη κατά την επίσκεψη της στο ιατρείο του (βλ. παρ. 11 του Έγγραφου 'Α') εφόσον αυτές καταγράφονται και στο Τεκμήριο 8 και επιβεβαιώθηκαν από τον ίδιο τον Δρ. Παπαγιάννη στα πλαίσια της μαρτυρίας του ενώπιον του Δικαστηρίου. Αποδέχομαι επίσης τη θέση της ότι της συστήθηκε η χρήση αυχενικού κολάρου, θέση η οποία στηρίζεται και στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5 και του Τεκμηρίου
  4. Η θέση της ότι έλαβε φαρμακευτική αγωγή επίσης στηρίζεται από το Τεκμήριο 5, το Τεκμήριο 8 και την κατάθεση του ΜΕ2 ενώπιον του Δικαστηρίου δια το ότι η φαρμακευτική αγωγή που αναφέρεται επί του Τεκμηρίου 5 αποτελεί αντιφλεγμονώδες φάρμακο. Αποδέχομαι επίσης ότι η ίδια υπεβλήθη σε φυσιοθεραπεία γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τον ΜΕ2 και επιπλέον στηρίζεται στα Τεκμήρια 8, 11 και
  5. Σε ό,τι αφορά το Τεκμήριο 13 αυτό αποτελεί εξ ακοής μαρτυρία και προς τούτο λαμβάνω υπόψιν ότι η εκεί δήλωση κατατέθηκε αυτούσια, το γνήσιο της εν λόγω απόδειξης δεν αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης ενώ το περιεχόμενο της επιβεβαιώνεται και από την αξιόπιστη ενώπιον μου μαρτυρία, αυτήν της ΜΕ1 και του ΜΕ
  6. Υπό το φως αυτών των παραμέτρων δεν ήταν απαραίτητη η κλήση του φυσιοθεραπευτή για να καταθέσει (βλ. Λευκόνικο Χρηματιστηριακή Λτδ ν. Χρυστάλλας άλλως Στάλω Χριστοδούλου
(2016)1 ΑΑΔ 1779) και αποδίδω σημαντική αξία επί του περιεχομένου του για το σκοπό για τον οποίο έχει παρουσιαστεί. 24. Ο ΜΕ2 ήταν σταθερός στις απόψεις του, επεξηγηματικός και οι θέσεις του συνάδαν πλήρως με τη ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία και την πραγματική μαρτυρία υπό μορφή ακτινογραφιών (Τεκμήρια 6 και 7) την οποία επεξήγησε με λεπτομέρεια, με τις θέσεις του να παραμένουν ακλόνητες κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του. Επεξήγησε τους λόγους για τους οποίους κατέληξε στη διάγνωση που είχε καταλήξει με αναφορά στις ακτινογραφίας, επεξηγώντας αυτές πλήρως ενώπιον του Δικαστηρίου και με αναφορά στα συμπτώματα που παρουσίασε η Ενάγουσα κατά την εξέταση της στο ιατρείο του, σε σχέση με την οποία παρέθεσε επίσης λεπτομέρειες. Παρεμβάλλω εδώ ότι τα όσα καταγράφονται στις παρ. 3, 5, 6, 8, 9, 10, 11,12 και 15 της ενότητας 3 της γραπτής αγόρευσης του κ. Χατζηϊωάννου δεν τέθηκαν στους ΜΕ1 και ΜΕ2 ούτω ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να τοποθετηθούν αναλόγως ((βλ. Frederickou Schools Co Ltd a.o. v. Acuac Inc.
(2002)1 ΑΑΔ 1527, Adidas v. Jonitexo Ltd
(1987)1 C.L.R. 383, 384 και Philippou General Bonded Warehouse Ltd ν. Κώστα Νικολαΐδη
(2006)1 Α.Α.Δ. 1057) και συνεπώς δεν δύνανται να ληφθούν υπόψιν στο στάδιο αυτό.
  1. Συνεπεία των πιο πάνω αποδέχομαι τη θέση της ΜΕ1 ότι η ίδια κατέβαλε το ποσό των €300 για την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού Τεκμηρίου 8, γεγονός που στηρίζεται και από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 10, καθώς και το ποσό €300 για έξοδα φυσιοθεραπείας, ως εξάλλου αναγράφεται και επί του Τεκμηρίου
  2. Αναφορικά με το ποσό που κατέβαλε ως έξοδα έκδοσης του Τεκμηρίου 8, οι θέσεις του κ. Χατζηϊωάννου σε σχέση με τα πιο πάνω ποσά ως καταγράφονται στις σελ. 4 μέχρι 6 της γραπτής του αγόρευσης δεν τέθηκαν κατά την αντεξέταση της ΜΕ1 ούτως ώστε η ίδια να δύναται να τοποθετηθεί (βλ. αυθεντίες αμέσως πιο πάνω).
  3. Δεν αποδέχομαι όμως τη θέση της ΜΕ1 ότι σήμερα υποφέρει από συμπτώματα καθώς αυτά δεν έχουν ούτε εξειδικευτεί από την ίδια αλλά ούτε και στηριχθεί από την ενώπιον μου ιατρική μαρτυρία. Αντίθετα, από την ενώπιον μου μαρτυρία προκύπτει ότι κατόπιν των φυσιοθεραπειών στις οποίες υποβληθεί δεν εξετάστηκε οποτεδήποτε εκ νέου είτε από τον ΜΕ2 είτε από οποιονδήποτε άλλον ιατρό. Η παράλειψη της αυτή δεν συγκεράζεται ως ζήτημα κοινής λογικής με τη θέση της ότι η ίδια συνεχίζει να υποφέρει. Συνεπεία τούτου βρίσκω ότι η ταλαιπωρία της διήρκησε για χρονικό διάστημα τεσσάρων με έξι εβδομάδων, ως καταγράφεται επί του Τεκμηρίου
  5. Επιπλέον, δεν δύναμαι να αποδώσω οποιαδήποτε αξία επί του περιεχομένου του Τεκμηρίου
  6. Η θέση της πλευράς της Εναγόμενης κατά την αντεξέταση της ΜΕ1 ήταν ότι στη σκηνή του ατυχήματος μετέβη η RescueLine. Ο ίδιος ο ΜΥ1 όμως ανέφερε ότι η εν λόγω εταιρεία είχε ενημερωθεί μόνο τηλεφωνικώς. Επιπλέον, απέμεινε άγνωστο από ποιον συμπληρώθηκε το Τεκμήριο
  7. Ο δε ΜΥ1 όπως ανέφερε κατά την αντεξέταση του δεν είχε υπόψιν του το έγγραφο αυτό πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, η εν λόγω εξ ακοής μαρτυρία προσκομίστηκε κατά τρόπο που να μην καθίσταται εφικτή η ορθή αξιολόγηση της (βλ. άρθρο 27
(2)(γ) του Κεφ.9).
  1. Αποδέχομαι και τη θέση της ΜΕ1 ότι έλαβε άδεια ασθενείας για την περίοδο από 22.6.2017 μέχρι 7.7.2017, γεγονός που στηρίζεται στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 12 και επιβεβαιώθηκε και από τον ίδιο τον ΜΕ
  2. Επιπλέον, αποδέχομαι ότι η ίδια επωμίστηκε ζημιά ύψους €476 στο αυτοκίνητο της, ως δηλώθηκε ενώπιον μου.[13] Αποδέχομαι επίσης τη θέση της ότι η ίδια πλήρωσε το εν λόγω ποσό, όπως έσπευσε να τονίσει κατά την αντεξέταση της. V. ΕΥΡΗΜΑΤΑ
  3. Στη βάση της ενώπιον μου αποδεκτής και αξιόπιστης μαρτυρίας προβαίνω στα εξής ευρήματα.
  4. Στις 21.6.2017, στις 6:00 μ.μ. καθώς η Ενάγουσα οδηγούσε το όχημα της με αρ. εγγραφής [ ] επί της οδού Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ με κατεύθυνση από την Κάτω Δευτερά προς την Πάνω Δευτερά χτυπήθηκε από το όχημα του Ασφαλισμένου, με αρ. εγγραφής [ ], του οποίου η Ενάγουσα προπορευόταν. H Ενάγουσα ήταν σταματημένη σε αναμονή λόγω πυκνής τροχαίας κίνησης οπότε και είχαν ανάψει τα φώτα του οχήματος της. Ο Ασφαλισμένος δεν είχε αντιληφθεί ότι ήταν σταματημένη και συγκρούστηκε με το πίσω μέρος του οχήματος της. Η σύγκρουση ήταν έντονη.
  5. Συνεπεία του Ατυχήματος η Ενάγουσα αντιμετώπιζε ζάλη, κεφαλαλγία και δυσκαμψία στον αυχένα εξου και την αμέσως επόμενη ημέρα, ήτοι στις 22.6.2017, επισκέφθηκε το ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Εκεί υποβλήθηκε σε ακτινολογικό και κλινικό έλεγχο, της συστήθηκε αυχενικό κολάρο και φαρμακευτική αγωγή. Στις 26.6.2017 επισκέφθηκε τον Δρ. Παπαγιάννη, Ειδικό Ορθοπεδικό - Χειρούργο για περαιτέρω εκτίμηση και αντιμετώπιση εφόσον συνέχισε να ταλαιπωρείται από τα πιο πάνω συμπτώματα. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώθηκε ότι παρουσίαζε περιορισμό κινητικότητας της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Η εκεί ιατρική διάγνωση ήταν ότι η ίδια υπέστη (α) διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης χωρίς οστική κάκωση, με έντονο ευθειασμό (αναστροφή της σπονδυλική στήλης) λόγω μυϊκού σπασμού των τραπεζοειδών μυών και με περιορισμό κινητικότητας και (β) θλάση οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης χωρίς κάταγμα ή νευρολογική συνδρομή. Η Ενάγουσα έλαβε αναρρωτική άδεια από 22.6.2017 μέχρι 7.7.2017 και υπεβλήθη σε δέκα συνεδρίες φυσιοθεραπείας. Τα συμπτώματα της υποχώρησαν με την πάροδο τεσσάρων με έξι εβδομάδων. Για την έκδοση του Τεκμηρίου 8 κατέβαλε στον ΜΕ2 το ποσό των €300 και για τις φυσιοθεραπείες το ποσό των €
  6. Κατέβαλε επίσης το ποσό των €476 για επιδιόρθωση του οχήματος της. VI. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ (α) Ευθύνη
  7. Η βάση αγωγής εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας που καθορίζεται στο άρθρο 51 του Κεφ. 148 καθότι, ως η Ενάγουσα ισχυρίζεται, λόγω της αμελούς οδήγησης του Ασφαλισμένου προκλήθηκε το Ατύχημα και η Ενάγουσα τραυματίστηκε και υπέστη ζημιές. Από την έκθεση απαίτησης προκύπτει επίσης ότι η Ενάγουσα βασίζει την αξίωση της και σε «παράβαση των εκ του Νόμου και/ή Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων αυτού».
  8. Σχετικά με την τελευταία αιτία αγωγής διαπιστώνεται ότι αυτή δεν δικογραφείται επαρκώς. Το Δικαστήριο υιοθετεί το ακόλουθο απόσπασμά από την πρωτόδικη απόφαση στην Χατζημάρκου ν. Cyprus Popular Public Co Ltd, πρώην Marfin Popular Bank Co Ltd κ.ά. Αρ. Αγ. 7022/12, 4.12.20, υπό τον Έντιμο Χ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. (η έμφαση είναι του Δικαστηρίου): «Σε αρκετές αποφάσεις, με πιο πρόσφατη τη Λέντζας ν. Laos Bros Ltd, Πολ. Εφ. 140/11, ημερ. 22.12.16, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε εμφαντικά πως το αστικό αδίκημα της αμέλειας είναι διαφορετικό από τη θεμελίωση της παράβασης νόμιμου καθήκοντος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κωστάκη κ.α.
(2008), 1(Α) Α.Α.Δ. 432, Μ. Σ. Ιακωβίδης και Σία Λτδ κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα, Πολ. Εφ. 378/09 κ.α. ημερ. 10.7.15). Όπως έχει λεχθεί, η αξίωση για αποζημιώσεις λόγω παράβασης νομίμων καθηκόντων αποτελεί θεραπεία του Κοινοδικαίου και δεν πρέπει να συγχύζεται ή να αναμειγνύεται με την αξίωση αποζημιώσεων για αμέλεια, έστω και αν κάποια συγκεκριμένη ζημιά είναι δυνατό να προέλθει είτε από συμπεριφορά που συνάδει με συνήθη αμέλεια είτε από συμπεριφορά που ισοδυναμεί με διάρρηξη νόμιμου καθήκοντος. Για αυτό και η ορθή δικογράφηση απαιτεί ξεχωριστή καταγραφή των δύο αγώγιμων δικαιωμάτων και περαιτέρω απαιτείται ιδιαίτερη δικογράφηση των λεπτομερειών που αφορούν σε παράβαση νομίμων καθηκόντων (Bullen and Leak "Precedents of Pleadings", 12η έκδοση, σελ. 59, Annual Practice 1958, σελ. 468). Όπως διαπιστώνεται, στην παρούσα περίπτωση υπήρξε δεόντως χωριστή δικογράφηση και διάκριση των λεπτομερειών αμέλειας αφενός και αυτών της παράβασης καθηκόντων αφετέρου, ενώ υπήρξε και εξειδίκευση των κανόνων που κατ' ισχυρισμόν στοιχειοθετούν παράβαση νόμιμου καθήκοντος, όπως επιτάσσει η πιο πάνω νομολογία.»
  1. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει χωριστή δικογράφηση για παραβίαση νόμιμου καθήκοντος. Στις λεπτομέρειες που παρέχονται δεν υπάρχει ούτε αναφορά σε ποια νομοθεσία ερείδεται η κατ' ισχυρισμό παράβαση. Όμως για σκοπούς δικογράφησης παραβίασης νόμιμου καθήκοντος επιβάλλεται αναφορά στη συγκεκριμένη νομοθεσία δυνάμει της οποίας, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς ενάγοντα, δημιουργείτο το νόμιμο καθήκον έναντί του και το οποίο ο εναγόμενος παράβηκε (βλ. σχετικά παραδείγματα Bullen & Leake & Jacob's "Precedents of Pleadings", Sweet & Maxwell, 18η έκδοση, σελ. 460, ενότητα 81-Χ2). Αυτό κατ' εξαίρεση του γενικού κανόνα ότι απαγορεύεται η αναφορά σε νομοθεσία επί των δικογράφων, ούτως ώστε η πλευρά του εναγόμενου να γνωρίζει και λαμβάνει επαρκή ειδοποίηση αναφορικά με το περιεχόμενο και το εύρος της απαίτησης του ενάγοντα.
  2. Στρεφόμενη στο αστικό αδίκημα της αμέλειας, αυτό ορίζεται από το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, το οποίο αποτελεί κωδικοποίηση των αρχών του κοινοδικαίου (Στρατμάρκο Λτδ ν. Πέτρου Μιχαήλ
(1989)1 ΑΑΔ 453). Η νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου αναφορικά με την εφαρμογή του Άρθρου 51, Κεφ.148 σε περιπτώσεις τροχαίων αδικημάτων είναι πλούσια με τις πράξεις ή παραλείψεις του οδηγού να κρίνονται με βάση το επίπεδο του «μέσου συνετού οδηγού».[14] Επομένως, η Ενάγουσα θα πρέπει να αποδείξει ότι ο Ασφαλισμένος (α) τέλεσε πράξη την οποία υπό τις περιστάσεις ένας λογικός συνετός οδηγός δεν θα τελούσε ή παρέλειψε να τελέσει πράξη που ένας τέτοιος οδηγός θα οδηγούσε και (β) υπείχε υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις να μην επιδείξει αμέλεια. 36. Αναφορικά με το δεύτερο σκέλος στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρίας Αλεξάνδρου κ.ά. ν. Άντρης Σωτηρίου Λεβέντη κ.ά.
(1996)1 ΑΑΔ 420, αναγνωρίστηκε ότι το καθήκον οδηγού «γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο τη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους».[15] 37. Αναφορικά με το πρώτο σκέλος, η έννοια της αμέλειας αποτελεί ζήτημα πραγματικών γεγονότων τα οποία θα πρέπει να εξακριβωθούν υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε περίπτωσης και συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 ΑΔΑ 457). Το κριτήριο για τον καθορισμό αμέλειας δεν συναρτάται με τους υποκειμενικούς παράγοντες που προσδιορίζουν τις δυνατότητες του οδηγού για επιμελή οδήγηση αλλά κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν το δρόμο από εύλογα προβλεπτούς κινδύνους (βλ. Jamal Ismail v. Μιχαήλ Αντωνίου κ.ά., Π.Ε. 333/09 12.2.14, Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας
(1996)2 ΑΑΔ 300 και εκεί αναφερόμενες αυθεντίες και Αλεξάνδρου (ανωτέρω)). Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην Αριστείδου ν. Πολυδώρου Π.Ε. 346/10 15.1.2016: «Ο Εναγόμενος θα πρέπει να έχει συμπεριφερθεί και θα πρέπει να έχει επιδείξει προσοχή και φροντίδα χαμηλότερου επιπέδου, υπό τις περιστάσεις, από το επίπεδο που αναμένεται από έναν λογικό, συνετό, ικανό και έμπειρο οδηγό. Το μέτρο δεν είναι εκείνο του τέλειου οδηγού, αλλά του λογικού, συνετού και ικανού οδηγού.» 38. Αναφορικά με το θέμα ευθύνης, σημειώνεται ότι για να δικαιούται η Ενάγουσα στις αξιούμενες αποζημιώσεις θα πρέπει εκτός από την διάπραξη αμέλειας από τον Ασφαλισμένο, να αποδείξει και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ του εν λόγω αστικού αδικήματος και της προκληθείσας ζημίας, δηλαδή να αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων πώς το αστικό αδίκημα προκάλεσε ή ουσιαστικά συνέδραμε στην προκληθείσα ζημιά του (βλ. Παρασκευαϊδης ν. Συμεωνίδης και Υιοί Λτδ
(1994)1 ΑΑΔ 560). 39. Εάν αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος του του Ασφαλισμένου σύμφωνα με τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, τότε το Δικαστήριο, εφόσον εγείρεται το ζήτημα, όπως στην παρούσα περίπτωση, εξετάζει με βάση του άρθρο 57 του Κεφ. 148 εάν η Ενάγουσα έχει συντρέχουσα αμέλεια. Εφαρμόζοντας τις ίδιες αρχές ως προς την αιτιώδη συνάφεια, αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ εναγόμενων, από τη μια, και ενάγοντα, από την άλλη, και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα (βλ. κατ' αναλογίαν Μαυρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 AAΔ 1013).
  1. Εν προκειμένω, με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τις συνθήκες του Ατυχήματος εξάγεται αβίαστα ότι ο Ασφαλισμένος οδήγησε το όχημα του αμελώς. Τούτο διότι, παρά την θέση που υπείχε έναντι του οχήματος της Ενάγουσας και παρά την πυκνή τροχαία κίνηση ο ίδιος απέτυχε να διατηρεί εύλογη παρατηρητικότητα στο δρόμο. Το γεγονός ότι δεν έβλεπε τον δρόμο απεδέχθη και ο ίδιος κατά τη μαρτυρία του. Η έκταση της παράλειψης του να έχει την προσοχή του στραμμένη στο δρόμο ευλόγως επιμαρτυρείται και από το γεγονός ότι κατά το χρόνο της σύγκρουσης το όχημα της Ενάγουσας ήταν σταματημένο και σε αναμονή. Τούτο από μόνο του καταδεικνύει ότι ο Ασφαλισμένος κινήθηκε και κατεύθυνε το όχημα του χωρίς καθόλου να ελέγξει τον δρόμο μπροστά του.
  2. Από την άλλην και με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ουδόλως προκύπτει οποιαδήποτε συντρέχουσα αμέλεια εκ μέρους της Ενάγουσας η οποία οδηγούσε σε πυκνή τροχαία κίνηση και το όχημα της οποίας ήταν σταματημένο κατά το χρόνο της σύγκρουσης. Ουδόλως αποδείχθηκαν οι λεπτομέρειες αμέλειας οι οποίες δικογραφούνται στην Έκθεση Υπεράσπιση, ούτε ότι η Ενάγουσα σταμάτησε απότομα. Συνεπεία των πιο πάνω αποτελεί την κρίση μου ότι ο Ασφαλισμένος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την πρόσκληση του Ατυχήματος. (β) Αποζημιώσεις
  3. Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου οι ζημιές που έχουν αποκρυσταλλωθεί μέχρι τη δίκη και ο αριθμητικός υπολογισμός τους είναι δυνατός, επιδικάζονται ως ειδικές αποζημιώσεις. Οι μελλοντικές απώλειες, δαπάνες και οι αποζημιώσεις για πόνο, ταλαιπωρία και απώλεια της προσωπικής άνεσης συναποτελούν και επιδικάζονται υπό τη μορφή γενικών αποζημιώσεων (Jamal Ismail v. Αντωνίου κ.ά. Πολ. Εφ. 333/2009 12.2.2014 και Κυριακή Κολάνη ν. Δημήτρη Ταμπούρα
(2001)1 ΑΑΔ 1108). 43. Όσον αφορά την κατηγορία γενικών αποζημιώσεων, το Δικαστήριο δύναται να αποδώσει ποσό στη βάση τους αρχής τη αποκατάστασης (Alfa Concrete Public Company Ltd ν. Γλυκύ Πολ. Εφ. 316/13 21.7.20), ECLI:CY:AD:2020:A253 και όχι τιμωρίας του παραβάτη. Η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση δεν πρέπει να επενεργεί ως επαύξηση των αποζημιώσεων (Μαυρομετρή ν. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66). Στόχος των αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα (βλ. Ismail (ανωτέρω) και εκεί αναφερόμενες αποφάσεις). 44. Προς τούτο το Δικαστήριο καθοδηγείται από προηγούμενες αποφάσεις οι οποίες δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια τους αρχής του stare decisis (Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 ΑΑΔ 1303). Η συνεχής μείωση τους αξίας του χρήματος λαμβάνεται σοβαρά υπόψη με τη νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου να δείχνει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων (βλ. Ismail (ανωτέρω), Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου
(1999)1 ΑΑΔ 687, Λαγοπίδης ν. Αναστασίου Αναστασιάδη άλλως Τάσος Πολ. Εφ. 250/2011 28.5.2017, ECLI:CY:AD:2017:A180 και G&L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 ΑΑΔ 948) με το Ανώτατο Δικαστήριο να έχει τονίσει την ανάγκη για δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου (Ismail (ανωτέρω) και εκεί αναφερόμενες αποφάσεις. Επομένως θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πάροδος του χρόνου από την επιδίκαση αποζημιώσεων σε ανάλογα ατυχήματα σε παλαιότερα χρόνια (Alfa Concrete Public Company Ltd ν. Γλυκύ Πολ. Εφ. 316/13 21.7.20), ECLI:CY:AD:2020:A
  2. Η αρχή τους αποκατάστασης εφαρμόζεται και σε σχέση με την κατηγορία των ειδικών αποζημιώσεων. Στα πλαίσια αυτά ο Ενάγοντας έχει το βάρος να αποδείξει με σαφή και συγκεκριμένη μαρτυρία τα κονδύλια που διεκδικεί ως ειδικές ζημιές με την απόδειξη τους να κυμαίνεται σε αυστηρά πλαίσια (Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου κ.ά.
(1999)1 ΑΑΔ 687, Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους (Αρ.2)
(2012)1 ΑΑΔ 753).
  1. Κατ' εφαρμογή των πιο πάνω και στη βάση της ενώπιον μου αποδεκτής και αξιόπιστης μαρτυρίας η Ενάγουσα έχει αποδείξει τον ισχυρισμό της περί ειδικών ζημιών τα ποσά που αξιώνει ως έξοδα για έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού (€300) ως και έξοδα για φυσιοθεραπείες (€300). Επιπλέον, στη βάση της από κοινού δήλωσης ενώπιον μου έχει επίσης αποδειχθεί ότι επωμίσθηκε κόστος προς €
  2. Τούτων δοθέντων, κρίνω ότι δικαιούται το ποσό των €1076 ως ειδικές αποζημιώσεις.
  3. Ως προς τις γενικές αποζημιώσεις στην Χριστοφίνη ν. Φραντζή Πολ. Εφ. 328/11, 31.5.17, ECLI:CY:AD:2017:A202, η εφεσίλβητη υπέστη διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και αιμωδίες άνω άκρων, θλάση προσθίου θωρακικού τοιχώματος και μώλωπες στην περιοχή στέρνου. Έγινε θεραπεία με τοποθέτηση αυχενικού κολλάρου για 15 μέρες, αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, φυσιοθεραπεία και ανάπαυση. Περαιτέρω, έγινε αποδεχτό ότι υπήρχαν κατάλοιπα κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης υπό μορφή άλγους, δυσκαμψίας του αυχένα και αιμωδίες των άνω άκρων κατά τις αλλαγές του καιρού ή αρκετής κούρασης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το ποσό των €7000 ήταν εύλογο υπό τις περιστάσεις. Η πιο πάνω υπόθεση είναι σαφώς σοβαρότερη με δεδομένη την ύπαρξη μόνιμων καταλοίπων αρκετά χρόνια μετά το ατύχημα.
  4. Στην Ιωαννίδου ν. Αναστασίου Πολ. Εφ. 15/11 11.9.17, ECLI:CY:AD:2017:A288 το τραύμα του Εφεσίβλητου συνίστατο σε κάκωση θωρακοοσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης, η οποία του προκάλεσε άλγος και περιορισμό των κινήσεων της συγκεκριμένης μοίρας. Έμεινε δύο μέρες στο Νοσοκομείο, εξήλθε φέροντας ειδική ζώνη, υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία και αξονική τομογραφία και του δόθηκαν αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά. Του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια για δύο μήνες, από 30.9.2006 μέχρι 30.11.
  5. Δεν φαίνεται να έμεινε οποιοδήποτε κατάλοιπο στον Εφεσίβλητο. Κρίθηκε ότι το ποσό των €5500 που επιδικάστηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο υπό τύπον γενικών αποζημιώσεων υπέρ του Εφεσίβλητου ήταν υψηλό αλλά όχι υπερβολικό. Η πιο πάνω υπόθεση είναι σαφώς σοβαρότερη με δεδομένη την έκταση του εύρους των θεραπευτικών παρεμβάσεων συγκριτικά με την υπό κρίση περίπτωση, την μεγαλύτερη χρονική περίοδο αποθεραπείας και την περίοδο νοσηλείας.
  6. Στην υπόθεση Στεφάνου ν. Αντωνίου Πολ. Εφ. 508/12 17.12.18, ECLI:CY:AD:2018:A545 για (α) σοβαρής μορφής εγκεφαλική διάσειση, (β) διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης πρώτου βαθμού, (γ) θλάση θώρακος και θωρακικής μοίρας και (δ) θλάση δεξιού μηρού, επιδικάστηκε ποσό €6.000,
  7. Στην Alfa Concrete Public Company Ltd ν. Γλυκύ Πολ. Εφ. 316/13 21.7.20, ECLI:CY:AD:2020:A253, ο εφεσίβλητος υπέστη βαθύ θλαστικό τραύμα στο τριχωτό της κεφαλής, εγκεφαλική διάσειση, διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, έντονο πονοκέφαλο, ζαλάδες και ίλιγγο, αλλά και διαταραχή μνήμης και αδυναμία συγκέντρωσης ως εκ των οποίων του έγινε συρραφή του τραύματος, του χορηγήθηκε προστατευτικό κολλάρο για τον αυχένα, εμβόλιο τετάνου, αντιβίωση και παυσίπονα. Πρόσθετα, είχε μυϊκό σπασμό στην αυχενική περιοχή και την ωμοπλάτη, ενώ υπήρχε και τοπική ευαισθησία και περιορισμός κινητικότητας. Καθόρισε ως δίκαιο ποσό αυτό των €6000 η οποία επικυρώθηκε από το Ανώτατο. Οι ως άνω υποθέσεις είναι επίσης σοβαρότερες με δεδομένη τη σοβαρότερη φύση των εκεί τραυμάτων.
  8. Στην Χριστοδούλου ν. Hoffer Πολ. Έφ. Αρ. 263/2012, ημερ. 10.1.2018, η εφεσείουσα συνεπεία ατυχήματος διαγνώστηκε με κάκωση του αυχένα, τραυματισμό στην περιοχή του θώρακα και φούσκωμα στο πηγούνι. Την επόμενη μέρα του ατυχήματος επισκέφθηκε τα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας όπου παραπονέθηκε για πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη. Της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και της συστήθηκε να χρησιμοποιεί κολάρο αυχένος. Την 21.6.2008 επισκέφθηκε τον Δρα Σεργίου, ορθοπεδικό ιατρό, ο οποίος διέγνωσε κάκωση του αυχένα, με τις κινήσεις αυτού να είναι επώδυνες και περιορισμένες. Παρουσίαζε ζάλη και κεφαλαλγία. Της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή. Εξετάστηκε ξανά από τον Δρα Σεργίου στις 10.7.2008, 19.7.2008 και 25.8.
  9. Κατά την τελευταία εξέταση, η βελτίωση της κατάστασης της ήταν ικανοποιητική, εξακολουθούσε όμως να παραπονείται για ελαφριά ζάλη. Τα συμπτώματα ζάλης διήρκησαν για δύο με τρεις μήνες περίπου μετά το ατύχημα, όπως έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο. Επιπλέον, 6 μήνες μετά το ατύχημα, εξετάστηκε από ειδικό νευρολόγο κατόπιν παραπομπής από τον ειδικό ορθοπεδικό χειρούργο που την παρακολουθούσε. Το Εφετείο επικύρωσε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου για γενικές αποζημιώσεις ύψους €
  10. Η εν λόγω υπόθεση είναι σαφώς σοβαρότερη από την υπό κρίση περίπτωση εφόσον 6 μήνες μετά το ατύχημα αποζητούσε θεραπεία και υποβαλλόταν σε ιατρικές εξετάσεις.
  11. Στην Στέλιος Δημητρίου ν. Μαρίνας Α. Ιωάννου κ.ά.
(2003)1 ΑΑΔ 274 ο εκεί εφεσείων είχε υποστεί διάστρεμμα του αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας. λόγω αυτών των σωματικών τραυματισμών ταλαιπωρήθηκε, αισθανόμενος πόνο, ζάλη, κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων, για ένα διάστημα 10 εβδομάδων. Λόγω των τραυμάτων αυτών το Δικαστήριο επιδίκασε ποσό των Λ.Κ. 800 το οποίο επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην Κασιάνα Χαραλάμπους v. Γιαννάκη Αναστασιάδη
(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1709 η εφεσείουσα υπέστη σοβαρή κάκωση και θλαστικό τραύμα ινιακής χώρας του κρανίου, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένος θώρακα, ραχέως και οσφύος της επιδικάστηκε ποσό ΛΚ
  2. Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω αυθεντίες αλλά και τις γενικές αρχές επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων ως έχουν παρατεθεί πιο πάνω, την αυξητική τάση των αποζημιώσεων αλλά και το γεγονός ότι η Ενάγουσα ταλαιπωρήθηκε για διάστημα έξι εβδομάδων, κρίνεται ότι το ποσό το οποίο εύλογα θα μπορούσε να επιδικασθεί για γενικές αποζημιώσεις ανέρχεται στο ποσό των €
  4. Σε σχέση με την αξίωση της Ενάγουσας για νόμιμο τόκο από την ημερομηνία του Ατυχήματος παρατηρώ τα εξής.
  5. Το θέμα του καθορισμού του τόκου εμπίπτει εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Εκτενής ανάλυση του θέματος με ειδική αναφορά στην αγγλική νομολογία έγινε στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ
  1. Σε σχέση με της ειδικές αποζημιώσεις εκεί αναφέρθηκε ότι: «Το ύψος των ειδικών ζημιών είναι γνωστό κατά το χρόνο της δίκης και, ως θέμα αρχής, το ορθό θα ήταν να επιδικάζεται τόκος από την ημερομηνία κατά την οποία ο ενάγων είχε υποστεί την κάθε ζημιά. Όμως αυτό θα συνεπαγόταν πολυδιάσπαση των ποσών και ενασχόληση με πολλές αριθμητικές πράξεις συνήθως με αντικείμενο μικρά ποσά κάθε φορά. Αναφέρεται το παράδειγμα της απώλειας απολαβών που είναι σταδιακή και που εκτείνεται στη μεγάλη καμιά φορά περίοδο από την ημέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος ως τη δίκη. Έτσι, ευνοήθηκε η προσέγγιση του θέματος πάνω σε γενικές γραμμές και προκρίθηκε ως δίκαιη η επιδίκαση τόκου πάνω στο συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που επιδικάζονται, από την ημέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος ως τη δίκη, μειωμένου όμως κατά το μισό ώστε να αντισταθμιστεί το γεγονός ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή*. Τονίζεται πως αυτό μόνο σε συνηθισμένες περιπτώσεις. Δεν αποκλείεται διαφορετική προσέγγιση όταν τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης το δικαιολογούν.»
  2. Κατ' εφαρμογή των πιο πάνω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται απόκλιση από τον γενικό κανόνα που έθεσε η Φοινικαρίδης και συνεπώς σε σχέση με το ποσό των €1076 επιδικάζεται ο νόμιμος τόκος από τις 21.6.2017, ημερομηνία του Ατυχήματος μέχρι σήμερα, μειωμένος κατά το ήμισυ. Ακολούθως, επιδικάζεται νόμιμος τόκος από τις 19.10.23 μέχρι πλήρους εξόφλησης του εν λόγω εξ αποφάσεως ποσού.
  3. Ως προς τις γενικές αποζημιώσεις εκτός εάν διαπιστωθεί αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή ολιγωρία εκ μέρους του Ενάγοντα (Καμπούρης ν. Εταιρείας Βιοχρώμ Λτδ
(2005)1(Β) ΑΑΔ 1246), επιδικάζεται νόμιμος τόκος επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων από την ημέρα που προκύπτει το αγώγιμο δικαίωμα (άρθρο 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, και άρθρο 33
(2)-
(4)του περί Δικαστηρίων Ν.14/60). Στην υπό εξέταση περίπτωση, η αγωγή καταχωρήθηκε στις 6.12.17 ενώ το ιατρικό πιστοποιητικό για την Ενάγουσα είχε ήδη εκδοθεί στις 28.6.
  1. Η καθυστέρηση αυτή δεν επιχειρήθηκε να επεξηγηθεί. Συνεπεία τούτου, κρίνω δίκαιο και εύλογο όπως ο τόκος επιδικασθεί επί του ποσού των €2000 από την ημερομηνία καταχώρησης της Αγωγής, ήτοι από τις 6.12.
  2. VII. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  3. Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης ως εξής: (α) Για το ποσό των €1.076 πλέον νόμιμο τόκο από 21.6.2017 μέχρι σήμερα μειωμένο κατά το ήμισυ, πλέον νόμιμο τόκο από 19.10.23 μέχρι πλήρους εξόφλησης. (β) Για το ποσό των €2.000 πλέον νόμιμο τόκο από 6.12.2017 μέχρι πλήρους εξόφλησης.
  4. Ενόψει της επιτυχίας της απαίτησης της Ενάγουσας, τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον της Εναγόμενης και υπέρ της Ενάγουσας, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).......... Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. παρ.15, Έγγραφο 'Α'. [2] C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. [3] Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη
(2002)1 ΑΑΔ 401 και βλ. ΧΧΧ Κουσουλίδης ν. Αστυνομία Ποιν. Έφ. 10/18, 9.11.2018, Ζερβού κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
(2011)1 ΑΑΔ 2192. [4] Ζερβού ν. Ζερβού
(2011)1 ΑΑΔ 2192. [5] Ομήρου ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 98, R.K.B. LEATHERGOODS LIMITED v. Αγγελίδη
(2004)1 ΑΑΔ 1071 και Οράτη ν. Παστού
(2000)1 Α.Α.Δ. 1787. [6] Rana και Άλλου ν Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 489. [7] Φώτσιου ν Ηροδότου
(2010)1(B) Α.Α.Δ.
  1. [8] Βασιλείου ν Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 159/09, 4.5.
  2. [9] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 2.10.23, σελ.7 γρ. 30 - σελ. 8 γρ.
  3. [10] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 2.10.23, σελ. 11 γρ. 25-
  4. [11] Βλ. παρ. 6 και 7 του Εγγράφου 'Β'. [12] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 2.10.23, σελ.10, γρ.
  5. [13] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 28.9.23, σελ.
  6. [14] Βλ. Στρατμάρκο (ανωτέρω), Αριστείδου ν. Πολυδώρου, Πολιτική Έφεση Αρ. 346/2010, απόφαση ημερ. 15.1.2016, [15] Βλ. επίσης Κυριάκος Αργυρού ν. Αστυνομίας
(2002)2 ΑΑΔ 378: «Η αμέλεια ενός οδηγού βασίζεται στην παράλειψη εκπλήρωσης του καθήκοντος εκδήλωσης μέριμνας και φροντίδας για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο» και Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας
(1996)2 ΑΑΔ 300. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.