← Κύπρος

Χαράλαμπος Κολοκοτρώνης κ.α. ν. Top Kinisis Travel Public Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 4510/2011, 17/10/2023

Χαράλαμπος Κολοκοτρώνης κ.α. ν. Top Kinisis Travel Public Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 4510/2011, 17/10/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ-Μ Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4510/2011 Μεταξύ:

  1. Χαράλαμπος Κολοκοτρώνης
  2. Θεοδοσία Κολοκοτρώνη
  3. Παναγιώτης Αργυρού
  4. Ανδρούλλα Αργυρού
  5. Χριστίνα Jagger
  6. Μαρία Σιάμισιη
  7. Αντώνης Χρυσαφιάδης
  8. Βασιλεία Χρυσαφιάδη Εναγόντων -και-
  9. Top Kinisis Travel Public Ltd
  10. Συνεργατική Εταιρεία Ναυτιλιακών Υπηρεσιών Κύπρου (Co-Marine) Λτδ, εμπορευόμενη υπό την εμπορική επωνυμία COMARINE Εναγομένων ----------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ. 17/06/22 υπό των Εναγόντων 1, 2, 3, 4, 7 & 8/Αιτητών για αναστολή εκτέλεσης εντάλματος κινητών και του ψηφισθέντος πιστοποιητικού εξόδων ημερ. 20/01/
  11. Ημερομηνία: 17/10/2023 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Ολ. Χριστοφή για κ.κ. Χριστοφή, Μερακλής και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για κ.κ. C.N. Nicolaides & Co LLC/Καθ' ων η Αίτηση: κ.κ. Θεόδωρος Μ. Ιωαννίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση αίτηση οι Ενάγοντες 1, 2, 3, 4, 7 & 8 αιτήθηκαν μονομερώς διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση του εντάλματος κινητών με αριθμό διπλοτύπου Εντάλματος 111815-395/22, το οποίο εξεδόθηκε στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή από τους Καθ' ων η Αίτηση/δικηγορική εταιρεία C.N. Nicolaides & Co LLC («οι δικηγόροι») μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι να εκδικαστεί η αγωγή υπ' αριθμό 972/22 που καταχωρήθηκε από τους Αιτητές για ακύρωση του πιστοποιητικού εξόδων που ψηφίστηκε στις 20/01/2022, καθώς και για αποζημιώσεις για δόλο, ανέντιμη και εκβιαστική συμπεριφορά των δικηγόρων σε βάρος τους. Επιπρόσθετα, οι Αιτητές εξαιτούνται διάταγμα όπως το πιστοποιητικό εξόδων ημερ. 20/01/2022 ανασταλεί για τον ίδιο χρόνο και λόγο ως το προηγούμενο αιτητικό. Η αίτηση βασίστηκε στην Δ.40 Θ. 7 & Θ. 11, στην Δ.48 Θ.2, Δ.59 Θ. 35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 32 του Ν. 14/60, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στους κανόνες επιείκειας, στην πρακτική και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην ένορκη δήλωση του κ. Χαράλαμπου Κολοκοτρώνη, Ενάγοντα 1/Αιτητή («Χ.Κ») αναφέρεται ότι η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή καταχωρήθηκε από τους δικηγόρους κατόπιν των οδηγιών τους σε βάρος των Εναγομένων αναφορικά με ποσά τα οποία κατέβαλαν οι Ενάγοντες ως προκαταβολή για συμμετοχή τους στην οργανωμένη εκδρομή «Κλασσική Ρωσία» που θα διεξαγόταν από τις 16/08/10 μέχρι τις 23/08/10, στην οποία ένεκα φυσικών καταστροφών δεν συμμετείχαν. Όπως προβάλλει, η ακροαματική διαδικασία άρχισε στις 15/03/18 και ολοκληρώθηκε στις 11/06/19, χωρίς όμως την έκδοση απόφασης ένεκα αποχώρησης στις 25/01/20 της εκδικάζουσας Δικαστή, οπόταν και τους λέχθηκε ότι η αγωγή θα έπρεπε να εκδικαζόταν de novo. Σύμφωνα με τον Χ.Κ., μετά από συζητήσεις που είχαν οι δικηγόροι με τους αντίδικους τους, ώστε να αποφευχθεί η επανεκδίκαση της υπόθεσης, οι Αιτητές συμφώνησαν σε εξώδικη διευθέτηση σύμφωνα και με τις διαβεβαιώσεις των δικηγόρων των Εναγομένων, υπό τον όρο ότι δεν θα πλήρωναν οποιαδήποτε έξοδα και/ή ότι τα έξοδα τους θα καταβάλλονταν από την άλλη πλευρά. Όπως προβάλλει ο Χ.Κ., ο διευθυντής των δικηγόρων κ. Νικολαΐδης τους ανέφερε γραπτώς ότι δεν θα έπρεπε να τους απασχολήσει το ζήτημα των εξόδων και ότι αυτό θα το διευθετούσε με τους δικηγόρους των Εναγομένων με αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ακολούθως, όπως υποστηρίζει ο Χ.Κ. στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 319/20 το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα ημερ. 13/10/21 που διέτασσε τον Γενικό Εισαγγελέα να καταβάλει στους Αιτητές ως αποζημίωση το ποσό των €3.000- πλέον νόμιμο τόκο και Φ.Π.Α. καθώς και το ποσό των €1.683- πλέον Φ.Π.Α. πλέον €50- πραγματικά έξοδα. Αντίγραφο του υπό αναφορά διατάγματος παραθέτει ως τεκμήριο
  12. Σύμφωνα με τον Χ.Κ., στις 24/09/21, όπως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό, οι δικηγόροι δήλωσαν στο Δικαστήριο ότι η αγωγή θα αποσυρόταν και κάθε πλευρά θα έφερε τα έξοδα της και ότι αυτή εν τέλει στις 18/10/21 αποσύρθηκε χωρίς καμία διαταγή για έξοδα υποστηρίζοντας ότι οι Αιτητές ουδέποτε εξουσιοδότησαν τους δικηγόρους να προβούν σε εξώδικη διευθέτηση της αγωγής στην περίπτωση που έπρεπε οι ίδιοι να καταβάλουν τυχόν δικηγορικά έξοδα, ούτε να αποσυρθεί αυτή με το να επωμιστεί η κάθε πλευρά τα έξοδα της. Αναφορικά με τις διαβεβαιώσεις των δικηγόρων παραθέτει ως τεκμήριο 2 επιστολή ημερ. 18/10/21, με την οποία ισχυρίζεται ότι αυτοί τους διαβεβαίωναν ότι δεν θα τους ζητούσαν οποιαδήποτε δικηγορικά έξοδα προκύπταν, τα οποία ανέρχονταν στο ποσό των €18.453,87 και ότι αυτά θα τους χαρίζονταν, λόγω της στενής συγγενικής σχέσης του κ. Νικολαΐδη με έναν εκ των Εναγόντων. Εν τέλει, όπως προκύπτει από το τεκμήριο 3 της ένορκης δήλωσης του Χ.Κ. οι Εναγόμενοι ενημέρωσαν τους δικηγόρους, μετά την εξώδικη διευθέτηση, ότι οποιοσδήποτε εκ των Εναγόντων επιθυμούσε να συμμετάσχει σε οργανωμένο ταξίδι ή κρουαζιέρα της Εναγόμενης 1 θα τύγχανε έκπτωσης μέχρι 15% αναλόγως της δυνατότητας της, κάτι που δεν ήταν η διευθέτηση που τους είχε αναφερθεί από τους δικηγόρους και δεν είχαν συμφωνήσει οι Ενάγοντες σε κάτι τέτοιο. Όπως εξηγεί, αυτό που είχαν λάβει ως διαβεβαίωση από τους δικηγόρους για τους όρους της εξώδικης διευθέτησης ήταν ότι θα τους επιστρέφονταν τα χρήματα της προκαταβολής που κατέβαλαν το 2010 και θα πιστώνονταν σε ταξίδι που θα πραγματοποιούσαν στο εγγύς μέλλον. Σύμφωνα με τον Χ.Κ., μετά που διαμαρτυρήθηκαν στους δικηγόρους, αυτοί τους απέστειλαν επιστολή στις 5/1/21 με την οποία τους πληροφορούσαν ότι θα προχωρούσαν σε καταχώρηση καταλόγου εξόδων προς ψήφιση από τον Πρωτοκολλητή και ότι η επιστολή τους ημερ. 18/10/21 στην οποία αναφερόταν ότι τα έξοδα θα τους χαρίζονταν ήταν άνευ βλάβης δικαιωμάτων και υπαναχωρούσαν από την δέσμευση τους. Όπως εξηγεί ο Χ.Κ., στην ψήφιση του καταλόγου εξόδων υποβλήθηκε ένσταση και το ποσό της ψήφισης ανήλθε στο ποσό των €8.338,75 πλέον τόκους από 27/06/11 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €1.421,58 πλέον Φ.Π.Α., από το οποίο αφαιρέθηκε το ποσό των €1.500- πλέον €312,45- που είχαν καταβάλει στους δικηγόρους για την καταχώρηση της αγωγής (πρακτικά ψήφισης εξόδων επισυνάπτει ως τεκμήριο 4). Το ποσό των ψηφισθέντων εξόδων τους ζητήθηκε με επιστολή των δικηγόρων ημερ. 6/05/22 και ακολούθως αυτοί προχώρησαν με μέτρα εκτέλεσης εναντίον τους. Οι Αιτητές στις 25/5/22 καταχώρησαν εναντίον των δικηγόρων την υπ' αριθμό αγωγή 972/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αντίγραφο της οποίας παραθέτει ως τεκμήριο
  13. Όπως ισχυρίζεται ο Χ.Κ., ουδέν ποσό οφείλουν στους δικηγόρους, το οποίο αυτοί απαιτούν δολίως και εκβιαστικά και ζητούν την αναστολή εκτέλεσης τόσο του εντάλματος κινητών όσο και του ψηφισθέντος πιστοποιητικού εξόδων μέχρι την εκδίκαση της υπ' αριθμό αγωγής 972/
  14. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου, το Δικαστήριο υπό άλλη σύνθεση στις 7/07/22 εξέδωσε μονομερώς διάταγμα για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών ως το πρώτο αιτητικό της υπό κρίση αίτησης και όρισε προς επίδοση το αιτητικό αναφορικά με την αναστολή εκτέλεσης του πιστοποιητικού εξόδων υπό τον όρο όπως οι Αιτητές υπογράψουν εγγύηση ύψους €15.000- για κάλυψη οποιασδήποτε ζημιάς προκύψει λόγω της έκδοσης του διατάγματος άνευ εύλογης αιτίας. Στην Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης των δικηγόρων προβάλλονται τα εξής: · Ότι η Αίτηση δεν στηρίζεται στο άρθρο 14

(1)(α) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, καθώς και ότι είναι δικονομικά ανυπόστατη μη βασιζόμενη στους ορθούς Θεσμούς, κάτι που δεν τυγχάνει θεραπείας. · Ότι το διάταγμα αφορά στην αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών που είναι μέτρο εκτέλεσης του καταλόγου εξόδων και δεν ταυτίζεται με την αναστολή εκτέλεσης του ψηφισθέντος πιστοποιητικού εξόδων ημερ. 20/01/
  1. · Ότι οι δικηγόροι δεν είναι διάδικοι στην αγωγή στην οποία εξεδόθηκε το διάταγμα. · Ότι αφ' ης στιγμής δεν εγκρίθηκε το αιτητικό της αναστολής του πιστοποιητικού εξόδων και ορίστηκε για επίδοση, το Δικαστήριο δεν μπορούσε να αναστείλει το μέτρο εκτέλεσης. · Ότι οι Αιτητές δεν προσέφυγαν ενάντια του πιστοποιητικού εξόδων ημερ. 20/01/22 και εμποδίζονται να αξιώνουν αναστολή. · Ότι η αναστολή του ψηφισθέντος καταλόγου εξόδων έπρεπε να αξιωθεί στα πλαίσια της αγωγής υπ' αριθμό 972/
  2. · Ότι όλοι οι ισχυρισμοί του Χ.Κ. είχαν προβληθεί ενώπιον του Πρωτοκολλητή κατά την ψήφιση του καταλόγου εξόδων από τον Ενάγοντα 3 και απορριφθεί, ενώ οι Ενάγοντες (σ.σ. οι λοιποί) δεν παρουσιάστηκαν κατά την ψήφιση του. · Ότι η αίτηση για αναστολή του καταλόγου εξόδων είναι καταχρηστική. · Ότι τα γεγονότα θα κριθούν στο πλαίσιο της υπ' αριθμό αγωγής 972/22 και όχι στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης. · Ότι οι δικηγόροι είχαν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν με την ψήφιση του καταλόγου εξόδων, αφού οι Αιτητές δεν ανταποκρίθηκαν στην επιστολή ημερ. 18/10/21 επιχειρώντας με την υπό κρίση αίτηση να τους στερήσουν τα δικηγορικά έξοδα των υπηρεσιών τους. Στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των δικηγόρων κ. Κ. Νικολαΐδη («Κ.Ν.») επαναλαμβάνονται και αναπαράγονται οι λόγοι ένστασης. Σε μια ειδικότερη αναφορά, ο Κ.Ν. προβάλλει ότι δια της υπ' αριθμό αγωγής 972/22 και με την υπό κρίση αίτηση οι Αιτητές επιχειρούν να παρακάμψουν τις προβλεπόμενες υπό των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διαδικασίες χωρίς να προσβάλουν τον κατάλογο εξόδων με τις νόμιμες διαδικασίες. Σε σχέση με τα γεγονότα που περιβάλουν την υπόθεση ο Κ.Ν. ισχυρίζεται συνοπτικά τα εξής: · Ότι οι Αιτητές εξ αρχής γνώριζαν ότι θα κατέβαλαν δικηγορικά έξοδα και ότι οι δικηγόροι ουδέποτε ανέφεραν ότι δεν ήταν διατεθειμένοι να τα εισπράξουν. · Ότι οι Αιτητές γνώριζαν με την υπογραφή του σχετικού διοριστήριου τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους δικηγόρους και ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία του ιδίου με τον κ. Χ.Κ. αυτός τον διαβεβαίωσε ότι θα κατέβαλαν, τα δικηγορικά έξοδα τα τρία ζευγάρια, μετά τον θάνατο των Εναγόντων 5 και 6, προφανώς γιατί δεν είχαν υπολογίσει το ύψος τους. · Ότι η επιστολή ημερ. 18/10/21 ήταν άνευ βλάβης δικαιωμάτων και σκοπός της ήταν τουλάχιστον οι Ενάγοντες να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους και σε περίπτωση που φαίνονταν αγνώμονες θα διεκδικούσαν το σύνολο των εξόδων τους. Το ποσό των €18.453,87 δεν θα το διεκδικούσαν σε περίπτωση που οι Ενάγοντες εξέφραζαν την εκτίμηση και ευγνωμοσύνη τους προς τους δικηγόρους. · Ότι οι Ενάγοντες ουδέποτε επικοινώνησαν με τους δικηγόρους για να διαμαρτυρηθούν για το αποτέλεσμα της διευθέτησης, εκτός από κάποιες πληροφορίες που ζήτησε τηλεφωνικά ο Ενάγοντας 3 ευχαριστώντας τους για την διευθέτηση. · Ότι ο Ενάγοντας 6 όταν έλαβε την επιστολή τους ημερ. 5/11/21 επικοινώνησε με τον ίδιο και συμφώνησε ότι τα δικηγορικά έξοδα έπρεπε να καταβληθούν από όλους τους Ενάγοντες ισομερώς. · Ότι ο ίδιος ουδέποτε ανέφερε στην επιστολή του για υπαναχώρηση, αλλά ότι θα προχωρούσε σε καταχώρηση καταλόγου εξόδων γιατί δεν είχαν εκτιμήσει το περιεχόμενο της επιστολής τους ημερ. 18/10/
  3. · Ότι οι Ενάγοντες τον Αύγουστο του 2018 κατέβαλαν το ποσό των €1.000- πλέον €190- Φ.Π.Α. και όχι αυτό που αναφέρει ο Χ.Κ. και όχι για την καταχώρηση της αγωγής. · Ότι πάντοτε οι δικηγόροι ενημέρωναν τους Ενάγοντες για την εξέλιξη της υπόθεσης με ένα συνολικό αριθμό 80 επιστολών και δεκάδες τηλεφωνήματα, καθώς και συναντήσεις για συζήτηση της υπόθεσης και αυτοί παρέμεναν πάντοτε ικανοποιημένοι. · Ότι η επιστολή ημερ. 18/10/21 ήταν «άνευ βλάβης δικαιωμάτων» και όχι «άνευ βλάβης», όπως και ότι η εκφρασθείσα πρόταση των δικηγόρων ότι χάριζαν τα νενομισμένα έξοδα τους ήταν χωρίς οποιαδήποτε αντιπαροχή από τους Ενάγοντες και ένεκα της αγνωμοσύνης τους προχώρησαν στην υποβολή του καταλόγου εξόδων ενημερώνοντας τους, διαδικασία στην οποία ο Ενάγοντας 3 παρουσιάστηκε ενώπιον του Πρωτοκολλητή και έθεσε τους ισχυρισμούς του. Τα μέρη παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις τις οποίες μελέτησα μετά της δέουσας προσοχής και έλαβα υπόψη μου, όμως δεν κρίνω σκόπιμο να κάνω ιδιαίτερη αναφορά σε αυτές. Οι Αιτητές επικαλούνται τις Δ.40 Θ. 11, Δ.59 Θ. 35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και το άρθρο 32 του Ν. 14/60 για τις εξαιτούμενες θεραπείες. Τα Πιστοποιητικά Εξόδων σύμφωνα με τη Δ.59 θ.35 δύνανται, αφού καταχωριστούν, να εκτελεστούν ως εάν να ήταν Διατάγματα του Δικαστηρίου και η εκτέλεση τους μπορεί να ανασταλεί με τους όρους που αναστέλλεται οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα του δικαστηρίου.[1] Η ενεργοποίηση της Δ.40 Θ. 11[2] προϋποθέτει την ύπαρξη νέου γεγονότος, το οποίο προέκυψε πολύ αργά για να δικογραφηθεί (βλ. Αναφ. Γενικού Εισαγγελέα
(1999)1 Α.Α.Δ. 2121). Η Δ.40 Θ.11 παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία αναστολής απόφασης ή διατάγματος στη βάση γεγονότων που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου Κκαρά Αντωνίου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1868: «Όσον αφορά τη Δ.40 θ.11, αυτή αφορά αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Επιπρόσθετα, όπως έχει τονισθεί στην Stavrou and Another v. Christopoulos
(1)
(1985)1 C.L.R. 449, η διάταξη αυτή δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο έφεσης. (Βλέπε και Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1990)1 C.L.R. 284). Ως εκ τούτου φαίνεται ότι ούτε η διαταγή αυτή έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση.» Επομένως, στην παρούσα περίπτωση οι πρόνοιες της Δ.40 Θ.11 δεν τυγχάνουν εφαρμογής, αφού η απόφαση ημερομηνίας 26/3/15, επί της οποίας εκδόθηκε το επίμαχο ένταλμα, δεν αποτελεί αντικείμενο έφεσης. Περαιτέρω, δεν προβάλλεται κάποιο νέο γεγονός το οποίο δεν μπορούσε να είχε δικογραφηθεί ή να υπάρχει αντικείμενο έφεσης και κατά συνέπεια οι περιστάσεις της παρούσας δεν φαίνεται να την θέτουν υπό την εμβέλεια της Δ.40 Θ. 11, ώστε να δύναται να εξεταστεί. Σε σχέση με την συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 για την παροχή προσωρινής προστασίας η νομολογία είναι αρκετά πλούσια (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Πολιτική Εφεση Αρ. E7/2018, ημερ. 21.3.2019). Η διακριτική εξουσία των Δικαστηρίων προς έκδοση διαταγμάτων είναι ευρύτατη αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Ο ρόλος του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60. (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Οι προϋποθέσεις για την παροχή προστασίας σε αυτές τις περιπτώσεις αφορούν (α) στην ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, δηλαδή ο ενάγων θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγόμενου (Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, Διατάγματα Injunctions, 1η έκδ., σελ. 55) και εκείνο που χρειάζεται να καταδειχθεί είναι η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση την δικογράφηση, (β) η πιθανότητα ότι ο Ενάγοντας να δικαιούται στην θεραπεία υπό την έννοια του ορατού ενδεχομένου επιτυχίας στην βάση του κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση, αλλά βεβαίως όχι στο επίπεδο ισοζυγίου των πιθανοτήτων, (γ) θα πρέπει να καταδειχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο (Odysseos v. Pieris Est.ates and others
(1982)1 C.L.R.557), καθώς και (δ) κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο στο ισοζύγιο της ευχέρειας να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα όπου το Δικαστήριο κρίνει τις διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή την μη έκδοση του διατάγματος στους διαδίκους ή τρίτους, την τυχόν καθυστέρηση στην αναζήτηση θεραπείας και όλες περιστάσεις της υπόθεσης. Η διαπίστωση της συνδρομής των προϋποθέσεων στην υπό κρίση περίπτωση είναι συνυφασμένη με την καταχώρηση της αγωγής υπ' αριθμό 972/22 με την οποία επιδιώκεται η ακύρωση, ήτοι όπως παρατίθεται στην υπό κρίση αίτηση, set aside judgment του πιστοποιητικού εξόδων ημερ. 20/01/22 και για αποζημιώσεις εναντίον των δικηγόρων και ζητείται η αναστολή τόσο του εντάλματος κινητών που εξεδόθηκε, όσο και η αναστολή του πιστοποιητικού εξόδων ημερ. 20/01/
  1. Όλα τα γεγονότα με τα οποία θα καταλήξει το Δικαστήριο για να εγκρίνει ή να απορρίψει το αιτητικό της αναστολής του πιστοποιητικού εξόδων ημερ. 20/01/22 και την συνέχιση του διατάγματος αναστολής του εντάλματος κινητών είναι συνυφασμένα με την υπ' αριθμό αγωγή 972/22 και όχι με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, παρά το ότι στην ένορκη δήλωση του Χ.Κ. παρατίθεται το κλητήριο ένταλμα αυτής ως τεκμήριο. Η αιχμή του δόρατος των Αιτητών είναι το αγώγιμο δικαίωμα που επικαλούνται στα πλαίσια της υπ' αριθμό αγωγής 972/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Στην ουσία οι Αιτητές εδράζουν τις αξιούμενες υπό αυτού του Δικαστηρίου θεραπείες στα όσα προώθησαν ενώπιον άλλου Δικαστηρίου. Εν πάση όμως περιπτώσει, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν δύναται να χορηγήσει την αιτούμενη υπό Β θεραπεία της υπό κρίση αίτησης, ούτε και να διατάξει την συνέχιση της ισχύος του διατάγματος ημερ. 07/07/
  2. Επί τούτου εξηγώ το σκεπτικό μου. Απαραίτητη προϋπόθεση για την χορήγηση των αξιούμενων θεραπειών και της συνέχισης ισχύος του διατάγματος είναι η διαπίστωση ότι το Δικαστήριο έχει ενώπιον του μαρτυρία ότι οι Αιτητές έχουν προβεί σε εκείνες της δικονομικές ενέργειες, οι οποίες θα τους νομιμοποιήσουν την αξίωση των προσωρινών θεραπειών που διεκδικούν με την υπό κρίση αίτηση, ώστε να μην εκτελεστούν σε βάρος τους τα όσα ισχύουν σήμερα, καθιστώντας σε αντίθετη περίπτωση τις δικονομικές ενέργειες αυτές αναποτελεσματικές. Στην προκείμενη περίπτωση αναφέρομαι στην αναστολή του πιστοποιητικού εξόδων και του εντάλματος κινητών ένεκα της αγωγής υπ' αριθμό 972/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Παρά το ότι τα ζητήματα αυτά αφορούν στην αγωγή υπ' αριθμό 972/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η προώθηση της υπό κρίση αίτησης καθιστά απαραίτητο μόνο για τους σκοπούς της παρούσας να διατυπώσω την δική μου κρίση για να καταλήξω στην απόφασή μου, ήτοι αν έχουν την ελάχιστη για το παρόν στάδιο νομική βάση. Εξετάζοντας τα γεγονότα της υπό κρίση αίτησης και τα όσα δικονομικά διαβήματα έχουν λάβει οι Αιτητές και εδράζουν τις αξιούμενες θεραπείες, ενόψει και των νομικών βάσεων που αυτοί επικαλούνται καταλήγω ότι αυτές δεν στηρίζονται σε οποιονδήποτε διαδικαστικό κανονισμό που να παρέχει δικαιοδοσία και αρμοδιότητα στο Δικαστήριο για να τους επιληφθεί, να τις διατάξει και να συνεχίσει την ισχύ του διατάγματος ημερ. 7/07/22 (βλ. Μαυρογένης v. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 1),
(1996)1 ΑΑΔ 49 για την ανάγκη ύπαρξης θεσμοθετημένων κανόνων ως θεμέλιο της παροχής δικαστικής προστασίας, η οποία δεν πρέπει απλά να επαφίεται στη βούληση των Δικαστών). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Ρίτσας Παναγίδου
(2006)1 ΑΑΔ 165 από τον κ. Π. Αρτέμη, Δ. (όπως ήταν τότε): «Το κατά πόσο η λειτουργία του Πρωτοκολλητή σε θέμα όπως το επίδικο εμπίπτει στην δικαιοδοσία του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων υπήρξε, μεταξύ άλλων, αντικείμενο εξέτασης στην Γιάννης Καλαβάς κ.ά., Αίτηση Αρ. 3/99, ημερ. 5.2.99, όπου ο Νικολάου, Δ., ανέφερε τα ακόλουθα: «Οι αιτητές ζητούν τώρα όπως τους χορηγηθεί άδεια για την καταχώριση αίτησης προς έκδοση ενταλμάτων certiorari και mandamus. Σημειώνω κατ' αρχήν ότι το τεθέν ζήτημα εμπίπτει εντός της δικαιοδοσίας την οποία παρέχει το άρθρο 155.4 του Συντάγματος για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων αφού προδήλως αφορά σε οιονεί δικαστική λειτουργία του Πρωτοκολλητή. Παρόμοια πτυχή της λειτουργίας Πρωτοκολλητή απασχόλησε στην Evand Promotions Ltd κ.ά. Αίτηση Αρ. 62/98, ημερ.
  1. Ιουλίου 1998, όπου ο Αρτεμίδης Δ. θεώρησε δεδομένη τη δικαιοδοσία.» Όσον αφορά την ύπαρξη εναλλακτικής διαδικασίας στο ζήτημα ψήφισης εξόδων, αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα στην ίδια απόφαση: «Ως προς το κατά πόσο προσφέρεται άλλο ένδικο μέσο δεν διακρίνω κανένα. Στο ζήτημα ψήφισης εξόδων από τον Πρωτοκολλητή, παρέχεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο η δυνατότητα επέμβασης μόνο κατόπιν αίτησης για αναθεώρηση απόφασης του Πρωτοκολλητή να επιτρέψει συγκεκριμένα κονδύλια σε σχέση με τα οποία είχε υποβληθεί ένσταση: βλ. Δ.59, θ.
  2. Ούτε και χωρεί έφεση εναντίον πράξης του Πρωτοκολλητή αφού η έφεση προϋποθέτει τη διατύπωση διατάγματος, ως την απόληξη καθαρά δικαστικής λειτουργίας. Απομένουν λοιπόν για τη διενέργεια ελέγχου μόνο τα προνομιακά εντάλματα.» (υπογραμμίσεις δικές μου). Στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Νεοκλή Ε. Νεοκλέους
(2007)1 Α.Α.Δ. 477 ο κ. Νικολάτος, Δ. (όπως ήταν τότε) ανέφερε ότι η φύση της λειτουργίας του Πρωτοκολλητή συνιστά οιωνεί δικαστική λειτουργία η οποία ελέγχεται με προνομιακό ένταλμα. Η Έντιμη κα Μιλτιάδου-Ψαρά στην Σωκράτης Ν. Χαραλαμπίδης & Υιοί Λτδ
(2016)1 ΑΑΔ 2388 ανέφερε χαρακτηριστικά τα εξής (με υπογραμμίσεις δικές μου): «Κατ' αρχάς να επισημάνω ότι παρά το ότι στον τίτλο της υπόθεσης και αλλού η ψήφιση του καταλόγου εξόδων παρουσιάζεται ως εγκριθέντα, υπό του Δικαστηρίου, έξοδα, αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού η ψήφιση με βάση τη Δ.59 και δη τη Δ.59 θ.17 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι οιονεί δικαστική πράξη του ιδίου του πρωτοκολλητή και θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διαδικασίας προνομιακού εντάλματος. Εν αντιθέσει, ο υποκείμενος σε έγκριση του Δικαστηρίου, υπολογισμός είναι προπαρασκευαστική πράξη της έγκρισης του Δικαστηρίου με δικαίωμα έφεσης σύμφωνα με τους θεσμούς (βλ. Pugachev
(2006)1 Α.Α.Δ. 35, Παναγίδου
(2006)1 Α.Α.Δ. 165, Καλαβάς κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 697 και Χαραλάμπους
(2011)1 Α.Α.Δ. 743).». Στην προκείμενη περίπτωση όπως προκύπτει από τα πρακτικά της διαδικασίας Ψήφισης Καταλόγου Εξόδων ημερ. 11/01/22 και 20/01/22, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν, παρόντος του κ. Νικολαΐδη και του Εναγόμενου 3/Αιτητή 3, των Εναγομένων 1, 2, 4 και 6 απόντων, παρά το ότι η Πρωτοκολλητής διαπίστωσε ότι έγινε σε αυτούς επίδοση, τέθηκε ένσταση από τον Εναγόμενο 3/Αιτητή 3 ότι τα έξοδα είχαν καθοριστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 319/20 και δεν έπρεπε να γίνει ψήφιση. Η Πρωτοκολλητής αποφάνθηκε ότι αυτά δεν αποτελούσαν δικηγορικά έξοδα και προχώρησε στη ψήφιση του καταλόγου εξόδων και καταχώρησε την ένσταση του Εναγόμενου 3/Αιτητή 3 εξηγώντας του ότι το θέμα των αποζημιώσεων είναι διαφορετικό από τα έξοδα που δικαιούνται οι δικηγόροι από τον πελάτη ως αμοιβή. Αφού δε σημείωσε ότι δεν υποβλήθηκε ένσταση όσον αφορά τα κονδύλια και αφαιρώντας ποσά που δόθηκαν έναντι στους δικηγόρους κατέληξε στο συνολικό ποσό των €8.338- πλέον €1.421,58 Φ.Π.Α. Συμφώνως της ως άνω παρατεθείσας νομολογίας, λαμβανομένης υπόψη της φύσης της λειτουργίας του Πρωτοκολλητή στην διαδικασία Ψήφισης Καταλόγου Εξόδων και με δεδομένο ότι δεν προκύπτει ότι οι Αιτητές αμφισβητούν κονδύλια του καταλόγου, που δεν αποτελεί έτσι και αλλιώς το αντικείμενο της παρούσας, αλλά αμφισβητούν ότι οφείλουν στους δικηγόρους για τους λόγους που προβάλλουν δεν έχω ενώπιον μου την οποιαδήποτε δικονομικά ορθή και προβλεπόμενη διαδικασία που να έχει ακολουθηθεί για να δύναμαι να εξετάσω στα πλαίσια της παρούσας το κατά πόσο θα χορηγήσω την αναστολή στο πιστοποιητικό εξόδων ημερ. 20/01/22 και να διατηρήσω σε ισχύ το διάταγμα ημερ. 7/07/
  1. Παραμένω στα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου στην παρούσα και δεν επιθυμώ να επεκταθώ περαιτέρω με δεδομένη την εκκρεμοδικία στην υπ' αριθμό αγωγή 972/22 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Είναι για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησαν να επεξηγήσω που η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται και το διάταγμα ημερ. 7/07/23 ακυρώνεται. Επιδικάζονται υπέρ των κ.κ. C.N. Nicolaides & Co LLC/Καθ' ων η Αίτηση εναντίον των Αιτητών έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)................. Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] «
  2. Certificates of taxation may, upon being filed, be executed as if they were orders of the Court, but execution thereon may be stayed by order of a Judge of the Court on the same terms as execution of an order of the Court may be stayed.». [2] «
  3. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.