ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΑΛΙΣ ΝΑΛTΖΙΑΤΖΙΑΝ (ALICE NALTCHADJIAN), Αρ. Γενικής Αίτησης: 497/21, 14/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: X-M Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 497/21 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Αιτητές -και- ΑΛΙΣ ΝΑΛTΖΙΑΤΖΙΑΝ (ALICE NALTCHADJIAN) Καθ' ης η Αίτηση ---------------------------------------------------- Αίτηση ημερ. 30/12/2021 υπό των Αιτητών εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης. Ημερομηνία: 14/12/2023 Εμφανίσεις:- Για τους Αιτητές: κα Φυλακτού για κ.κ. Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κα Ιωαννίδου για κ.κ. Σκορδής & Στεφάνου Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση αίτηση οι Αιτητές εξαιτούνται Διάταγμα Δικαστηρίου που να επιτρέπει την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990 εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση ως δικαστικής απόφασης στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και την εκτέλεση της κατά τον ίδιο τρόπο που εκτελούνται οι δικαστικές αποφάσεις. Νομική βάση της υπό κρίση αίτησης αποτελούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.47, Δ.48 Θ. 1-4, Θ. 7, Θ. 9, Δ.49 και Δ.64, ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος 22/85, άρθρα 2, 52 και 53 ως ετροποποιήθηκε, οι περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμοί 1987 Θ.79, ο περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4, άρθρα 2, 21, 22 και 23, η Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες, η Πρακτική του Δικαστηρίου και διακριτική ευχέρεια. Την υπό κρίση αίτηση στηρίζει η ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Ανδρέου («ένορκη δήλωση Ανδρέου»), υπαλλήλου της εταιρείας Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd, η οποία ενεργεί για λογαριασμό των Αιτητών αναλαμβάνοντας αριθμό χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων και συναφών εξασφαλίσεων συμπεριλαμβανομένης και της επίδικης και χειρίζεται τις δικαστικές υποθέσεις αυτών. Παραθέτει το ιστορικό της εξ' ολοκλήρου διαδοχής της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ στα δικαιώματα και υποχρεώσεις, μετά από αριθμό συγχωνεύσεων και μετονομασιών, της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριώτισσας. Παραθέτει προς τον σκοπό αυτό ως τεκμήρια αντίγραφα πιστοποιητικών εγγραφής, διαταγών ακύρωσης, γνωστοποιήσεων και δημοσιεύσεων. Όπως προβάλλεται στην ένορκη δήλωση Ανδρέου, η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Παλλουριώτισσας με το υπ' αριθμό γραμμάτιο [ ] ημερ. 10/09/1977 χορήγησε στην Καθ' ης η Αίτηση και στον κ. Άρη Καστρελιάν («οι πρωτοφειλέτες») δάνειο ύψους Λ.Κ. 1.900- (€3.246,34), με την αλληλέγγυα εγγύηση του κ. Αντρανίκ Ναλτζιατζιάν και του κ. Νερβάτ Σαρκισιάν («οι εγγυητές»). Εκ του γεγονότος ότι οι πρωτοφειλέτες και οι εγγυητές αρνούνταν και/ή αμελούσαν να ανταποκριθούν στις συμβατικές τους υποχρεώσεις, οι Αιτητές παρέπεμψαν την διαφορά σε διαιτησία ενώπιον του Διαιτητή κ. Μ.Ε. Ιορδάνου. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση Ανδρέου, η παραπομπή σε διαιτησία γνωστοποιήθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση και στον εγγυητή κ. Αντρανίκ Ναλτζιατζιάν, σύζυγο της Καθ' ης η Αίτηση, ο οποίος εμφανίστηκε στην διαδικασία ημερ. 07/05/1990 τόσο προσωπικά όσο και εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση Ανδρέου εκ μέρους των Αιτητών εμφανίστηκε ο κ. Νίκος Αλεξάνδρου. Ως τεκμήριο 8 παρατίθεται αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990 με την οποία τόσο η Καθ' ης η Αίτηση, όσο και ο κ. Αντρανίκ Ναλτζιατζιάν διατάχθηκαν αλληλέγγυα και κεχωρισμένα να καταβάλουν στους Αιτητές ως εξής: «α. Ποσόν Λ.Κ.£3.800.- Συμφώνως του Άρθρου 6 του περί τόκου νόμου του 1977 (Ν2/1977) δεν δύναται να απαιτηθεί με αγωγή: (α) καθυστερούμενος τόκος ο οποίος υπερβαίνει το αρχικό κεφάλαιον. (β) νόμιμος τόκος από την ημερομηνίαν εκδόσεως της δικαστικής αποφάσεως, εφ' όσον ο καθυστερούμενος τόκος έχει φθάσει το αρχικόν κεφάλαιο (Turkish Bank of Nicosia -v- Mustafa Cucurova
(1977)CLR part I page 233). β. Ποσόν ΛΚ£95.30 σεντ δια έξοδα της Διαιτησίας. γ. Ποσόν ΛΚ£10.- δια έξοδα της ΣΠΕ Παλλουριώτισσης. δ. Η Εταιρεία επιφυλάττει τα δικαιώματα της εναντίον του Πρωτοφειλέτου Άρη Κεστερλιάν και του Εγγυητού Νεβάρτ Σαρκισιάν. ε. Τα τεκμήρια 17 και 17(α) επιστρέφονται εις την ΣΠΕ Παλλουριώτισσης.». Η ένορκη δήλωση Ανδρέου παραθέτει ως τεκμήριο 9 αντίγραφο της ένορκης δήλωσης του ιδιώτη επιδότη που βεβαιώνει επίδοση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990 στην Καθ' ης η Αίτηση στις 17/11/2021, προβάλλοντας ότι έχει παρέλθει η προθεσμία των 21 ημέρων για να εφεσιβληθεί και ότι δεν υποβλήθηκε οποιαδήποτε τέτοια Έφεση εναντίον της. Η Καθ' ης η Αίτηση προέβηκε στην καταχώρηση Ειδοποίησης περί Πρόθεσης Ένστασης προβάλλοντας τους εξής λόγους:
- Ότι η ένορκη δήλωση που στηρίζει την υπό κρίση αίτηση υπογράφεται από πρόσωπο που δεν έχει ή δεν μπορούσε να έχει προσωπική και θετική γνώση των γεγονότων.
- Ότι η διαιτητική απόφαση ημερ. 07/05/1990 είναι ασαφής και/ή αόριστη.
- Ότι οι Αιτητές δεν παρέχουν τα απαραίτητα γεγονότα για τη θεμελίωση της απαίτησης τους και δεν αποκαλύπτουν όλα τα γεγονότα της υπόθεσης και/ή δεν εξειδικεύουν και αποδεικνύουν την απαίτηση τους και πως αυτή στοιχειοθετείται και/ή το ύψος της.
- Ότι η υπό κρίση αίτηση είναι παράτυπη και/ή τύποις και ουσία λανθασμένη και/ή οι αιτούμενες θεραπείες ατελέσφορες και/ή λανθασμένες.
- Ότι η ένορκη δήλωση Ανδρέου είναι ανεπαρκής και/ή δεν μπορεί να στηρίξει τις αιτούμενες θεραπείες και/ή είναι παράτυπη και αντικανονική και θα πρέπει να αγνοηθεί από το Δικαστήριο.
- Ότι το πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται η αίτηση δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
- Ότι το περιεχόμενο της διαιτητικής απόφασης είναι παράνομο και/ή αντίκειται στις αρχές της επιείκειας και των σχετικών συναλλακτικών ηθών και/ή της δημόσιας πολιτικής και/ή επικυρώνει παράνομες και/ή καταχρηστικές και/ή ετεροβαρείς και/ή άκυρες ρήτρες, οι οποίες αντίκεινται στη δημόσια πολιτική.
- Ότι η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική, αφού οι Αιτητές επιδιώκουν ουσιαστικά να στερήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα της Καθ' ης η Αίτηση να ακουστεί και να εκθέσει τις απόψεις της επί των θεμάτων.
- Ότι στην επίδικη διαιτητική διαδικασία φαίνεται να υπήρξαν παρατυπίες που την καθιστούν άκυρη.
- Ότι οι Αιτητές κωλύονται από το να διεκδικήσουν εγγραφή της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990 λόγω του ότι αφενός η όλη διαδικασία έχει γίνει παντελώς παράνομα και/ή παράτυπα και αφετέρου έχει παρέλθει υπέρμετρη και/ή υπερβολική και/ή παράλογη καθυστέρηση εξ υπαιτιότητας και/ή αδικαιολόγητης αδράνειας των Αιτητών. Την ένορκη δήλωση που στηρίζει την Ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση υπογράφει η θυγατέρα της Βιολέτα Ναλτζιαντζιάν Ταστζιάν, προβάλλοντας ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι 85 ετών και ότι η ίδια έχει προσωπική γνώση των γεγονότων. Παραθέτει λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την υπό κρίση αίτηση. Όπως αναφέρει, τόσο η ίδια, όσο και η Καθ' ης η Αίτηση θεωρούσαν ότι το επίδικο χρέος είχε διευθετηθεί πέραν των 30 ετών και δεν έλαβαν ενημέρωση περί τούτου από το
- Όπως ισχυρίζεται, δεν γνώριζαν για την ύπαρξη διαδικασίας διαιτησίας, αλλά ούτε και για την έκδοση της διαιτητικής απόφασης, ενώ αναφορικά με την υπό κρίση αίτηση δηλώνει ότι την βρήκαν αφημένη έξω από την είσοδο της κατοικίας των γονέων της. Σε σχέση με την διαιτητική απόφαση ημερ. 07/05/1990 προβάλλει ότι ουδέποτε έλαβαν επιστολή γνωστοποίησης παραπέμποντας στο ότι στην σημείωση του τεκμηρίου 9 που παρατίθεται για την επίδοση της αναγράφεται ότι αυτή «αφέθηκε χωρίς υπογραφή». Περαιτέρω, όπως ορκίζεται η θυγατέρα της Καθ' ης η Αίτηση, στην διαιτητική απόφαση γίνεται αναφορά σε τόκο χωρίς να καθορίζεται από πότε και πως αυτός θα υπολογίζεται. Αμφισβητεί την νομιμότητα και την εγκυρότητα της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990 υποστηρίζοντας ότι η Καθ' ης η Αίτηση έχει στερηθεί του δικαιώματος της να ακουστεί στη διαδικασία διαιτησίας εκ του γεγονότος ότι ουδέποτε ειδοποιήθηκε να παραστεί σε αυτή και κρίνει ότι είναι απαράδεκτο μετά από περίοδο πέραν των 30 ετών να διεκδικούνται ποσά και τόκοι. Σε σχέση με την ένορκη δήλωση που στηρίζει την υπό κρίση αίτηση, υποστηρίζει ότι ο ενόρκως δηλών δεν έχει δείξει ότι έχει θετική γνώση ή τη σχέση του με την παρούσα υπόθεση, αλλά ότι είναι πρόσωπο που η γνώση του βασίζεται σε πληροφορίες που έλαβε από τρίτα πρόσωπα και από έγγραφα με παλιές ημερομηνίες. Τα μέρη παρέδωσαν στο Δικαστήριο Γραπτές Αγορεύσεις προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους, τις οποίες μελέτησα με προσοχή. Το άρθρο 52.1(α) του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 προνοεί ότι όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους, τότε η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Σύμφωνα δε με το εδάφιο 2 του άρθρου 52: «
(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου
(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου
(6). .................................................
(4)Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή ή διαιτητών δύναται να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο εντός είκοσι και μιας ημερών
(21)από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της απόφασης.
(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο
(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο
(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως εάν αυτή να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου. Οι ανωτέρω διατάξεις σε σχέση με την δυνατότητα παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία, δεν προκύπτει ότι διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό από αυτές που ευρίσκοντο το 1990 σε ισχύ. Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντη Κυριακίδη κ.α.,
(2008)1 ΑΑΔ 716 λέχθηκε ότι: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί" δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Αναφορικά με τα ζητήματα που μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης στην υπόθεση Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς
(2012)1 ΑΑΔ 707 αναφέρθηκαν τα εξής (υπογραμμίσεις δικές μου): «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.». Στην ίδια απόφαση αναφέρθηκε ότι το Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να εξετάσει θέμα νομιμότητας διορισμού του διαιτητή, καθότι το εν λόγω θέμα είναι θέμα ουσίας και εκφεύγει του δικαιοδοτικού πλαισίου της διαδικασίας. Στην υπόθεση Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών
(2014)1 ΑΑΔ 1183 λέχθηκε ότι το δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, οφείλει μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα. Ακόμη και η προφορική γνωστοποίηση αρκεί (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Σωτήρη Δημοσθένους
(2000)1 Α.Α.Δ. 1699). Προτού προχωρήσω να εξετάσω τον οποιονδήποτε λόγο ένστασης κρίνω ότι θα πρέπει να με απασχολήσουν πρώτα αυτοί που προβάλλονται στην Ένσταση υπό
(1)και
(5)και επαναλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, ήτοι ότι ο ενόρκως δηλών δεν είναι πρόσωπο το οποίο έχει ή θα μπορούσε να έχει προσωπική και θετική γνώση των γεγονότων και ότι η ένορκη δήλωση είναι αντικανονική. Εξετάζοντας την ένορκη δήλωση Ανδρέου παρατηρώ ότι αυτός αναφέρει ότι είναι υπάλληλος της Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd και κατέχει τη θέση του λειτουργού του Τμήματος Ανάκτησης Χρεών, καθώς και ότι η εργοδότης του διαχειρίζεται πιστωτικές διευκολύνσεις και συναφείς εξασφαλίσεις, συμπεριλαμβανομένης της επίδικης, κατόπιν συμφωνίας με τους Αιτητές, των οποίων χειρίζεται δικαστικές υποθέσεις. Μπορεί ο ενόρκως δηλών να μην είχε γνώση των γεγονότων με προσωπική εμπλοκή εκ της εκδόσεως της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990, όμως αυτό δεν αποκλείει την στήριξη της υπό κρίση αίτησης διαμέσου της μαρτυρίας του ως πρόσωπο που είχε πρόσβαση στο σχετικό φάκελο και στα έγγραφα των Αιτητών όπως αυτοί προέκυψαν από τις διάφορες συγχωνεύσεις και μεταβιβάσεις εργασιών (βλ. και ΧΧΧ Ρώσσου ν. Ελληνικής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, Πολ. Έφεση αρ. 448/2012 ECLI:CY:AD:2018:A543 και Ζερβού Παναγιώτης και άλλη ν. Τράπεζα Κύπρου Δημοσία Εταιρεία Λτδ
(2011)1 Α.Α.Δ. 2192). Όπως προκύπτει από προσεκτική μελέτη του συνόλου της ένορκου δηλώσεως Ανδρέου και των εγγράφων που την συνοδεύουν, ως Λειτουργός χειρισμού δικαστικών υποθέσεων των Αιτητών έχει προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης. Επιπρόσθετα στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου ν. Βασίλη Χαραλάμπους κ.α.
(2010)1Β Α.Α.Δ 829, κρίθηκε ότι οι πρόνοιες της Δ.39, θ.2 ικανοποιούνται όπου η πηγή πληροφόρησης του ομνύοντα είναι φανερή και έχει παρουσιαστεί προς έλεγχο του Δικαστηρίου μέσω των επισυναφθέντων σχετικών εγγράφων. Ακόμη, ουδεμία αντικανονικότητα διαπιστώνω στην ένορκη δήλωση Ανδρέου και ούτε κάτι το συγκεκριμένο παρατέθηκε για να υποστηρίξει την θέση αυτή. Ως εκ τούτου οι σχετικοί λόγοι ένστασης απορρίπτονται. Όπως έχει ήδη επεξηγηθεί με παράθεση νομολογίας (βλ. Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, ανωτέρω) ζητήματα που άπτονται της διαδικασίας και ουσίας της διαιτητικής απόφασης, καθώς και τα όποια ζητήματα προσκομισθείσας μαρτυρίας, δεν δύνανται να εγερθούν στο παρόν στάδιο (λόγοι ένστασης 7, 8 και 9), αλλά το μόνο που θα πρέπει να εξετάσει το Δικαστήριο είναι εάν η υπό κρίση αίτηση επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση, εάν η διαιτητική απόφαση της οποίας επιδιώκεται η εγγραφή φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση (βλ. Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, ανωτέρω). Στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την Ένσταση προβάλλεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν γνώριζε για την ύπαρξη της σχετικής διαδικασίας διαιτησίας θέτοντας ζήτημα μη γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/23, η οποία αποτελεί προϋπόθεση επιτυχίας της υπό κρίση αίτησης. Μάλιστα δε, όπως προβάλλεται, ουδέποτε επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση οποιαδήποτε επιστολή τονίζοντας ότι στην ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη γίνεται λόγος ότι αυτή αφέθηκε χωρίς υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση και ότι πριν την επίδοση της υπό κρίση αίτησης ουδέποτε επιδόθηκε οτιδήποτε σχετικό. Σε σχέση με τα όσα προβάλλονται για την μη ειδοποίηση της Καθ' ης η Αίτηση για την διαιτητική διαδικασία, δεν κρίνω ότι μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, αλλά θα μπορούσε να εξεταστεί μέσα στα πλαίσια Έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990, συμφώνως των προνοιών του άρθρου 52
(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Σημειώνεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση παρά το ότι αμφισβήτησε την ειδοποίηση της για την διαδικασία διαιτησίας, δεν ανέφερε το οτιδήποτε σε σχέση με το ότι φέρεται ο σύζυγός της και Εγγυητής που την εκπροσώπησε να εμφανίστηκε και να παραδέχθηκε εκ μέρους της το χρέος. Εν πάση όμως περιπτώσει, εξετάζοντας τους λόγους Ένστασης δεν εντοπίζω ότι εξειδικεύεται συγκεκριμένος περί τούτου λόγος όπως επιτάσσει η νομολογία (βλ. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Χαρίδη
(2011)1 Α.Α.Δ. 825, Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.ά.
(2002)1 Α.Α.Δ. 92, Yugos Finance BV και Άλλοι ν. Halebay Holdings Ltd
(2013)1 ΑΑΔ 569). Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην Αρακελιάν Ανδριανή, διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Harutune L Arakelian ν. Ταμείου Προνοίας του προσωπικού της Marfin Λαϊκή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ και των εξαρτημένων της εταιρειών και Άλλων
(2016)1 ΑΑΔ 412: «Δεν συμφωνούμε με την κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου. Κατ' αρχάς είναι ορθό το παράπονο της Εφεσείουσας ότι από τη στιγμή που οι Εφεσίβλητοι δεν συμπεριέλαβαν στην ένστασή τους λόγο ένστασης για την κατ' ισχυρισμό εισαγωγή νέας βάσης αγωγής, το δικαστήριο δεν θα έπρεπε να εξετάσει ένα τέτοιο λόγο. Δεν συμμεριζόμαστε την εισήγηση των δικηγόρων των Εφεσιβλήτων ότι το θέμα ηγέρθη στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την ένσταση. Όπως επισημάνθηκε στην Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ v. Χαρίδη
(2011)1B A.A.Δ.825, στην οποία ηγέρθη παρόμοιο θέμα, «κάθε Ειδοποίηση Ένστασης θα πρέπει να είναι σύμφωνη με τον Τύπο 47 και 'θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους ένστασης' .. Άλλο είναι οι λόγοι ένστασης και άλλο τα γεγονότα στην οποία στηρίζονται» (βλ. επίσης Σοφοκλέους v. Ταβελούδη κ.ά.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 92).». Ως εκ τούτου, η προβολή του σχετικού ισχυρισμού στην ένορκη δήλωση και η απουσία εξειδίκευσης του στο σώμα της Ένστασης της Καθ' ης η Αίτηση δεν καθιστά δυνατή την εξέταση του από το Δικαστήριο. Οι λόγοι Ένστασης υπό 3, 4, 5 (που επιπρόσθετα ήδη κρίθηκε), 6, 8 (που επιπρόσθετα ήδη κρίθηκε) και μέρος της 10 (για παρατυπία διαδικασίας) κρίνονται ως αόριστοι μη δυνάμενοι να εξεταστούν στην απουσία σχετικής εξειδίκευσης και αιτιολογίας. Ο λόγος ένστασης που προβάλει η Καθ' ης η Αίτηση και αφορά τα στοιχεία της διαιτητικής απόφασης (λόγος ένστασης 2) κρίνεται ανεδαφικός. Μια διαιτητική απόφαση δεν απαιτείται να είναι διατυπωμένη με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, αλλά πρέπει να είναι ξεκάθαρη και σαφής. Όπως εξηγείται στον Halsbury's Laws of England, Τόμος 2, 3η έκδοση, σελ. 42: «No particular form of words is requisite for the validity of an award; it may be expressed in such language as the arbitrator or umpire thinks fit provided its meaning is clear. An ambiguous or uncertain award is bad and cannot be enforced». Στην υπόθεση In Wood v. Griffith
(1818)1 Swan 43 at 52 [1814-23] All ER Rep 294 o Lord Eldon LC επισήμανε τα εξής σε σχέση με την ανάγκη το Δικαστήριο να διαπιστώνει ότι μια διαιτητική απόφαση είναι ξεκάθαρη και τελική: «It is extremely clear that every award must be clear and final; but it has, particularly in more modern times, been considered the duty of the Court, in construing an award, to find that it is certain and final; and instead of leaning to a construction, which in effect would destroy nine-tenths of the awards made, if possible to put one consistent sense on all the terms». Μια διαιτητική απόφαση δεν πρέπει να ερμηνεύεται στενά, αλλά πρέπει να της αποδίδεται μια φιλελεύθερη ερμηνεία για να διαπιστώνεται η πραγματική πρόθεση του διαιτητή (βλ. Middlemiss & Could (a firm) v. Hartlepool Corporation (1973 1 All ER 172). Εξετάζοντας το περιεχόμενο του τεκμηρίου 8 της υπό κρίση αίτησης, ήτοι του αντιγράφου της διαιτητικής απόφασης διαπιστώνω ότι γίνεται αναφορά στην Διαιτησία 631/Η, στο όνομα του διορισθέντος διαιτητή κ. Μ.Ε. Ιορδάνου για να επιληφθεί της διαφοράς μεταξύ της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριωτίσσης, των Πρωτοφειλετών και των Εγγυητών, μεταξύ των οποίων η Καθ' ης η Αίτηση, την ημερομηνία, ώρα και τόπο που αυτή λαμβάνει χώρα, το γεγονός της εκπροσωπήσεως της Καθ' ης η Αίτηση από τον σύζυγο της και εγγυητή κ. Αντρανίκ Ναλτζιατζιάν, καθώς και την απαίτηση αναφορικά με το γραμμάτιο υπ' αριθμό 4328 ημερομηνίας 10/09/1977 για το ποσό των Λ.Κ. 5.468,40 πλέον τόκο προς 9% ετησίως από 1/01/1990 μέχρι εξοφλήσεως, το οποίο ο εκπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση φέρεται να παραδέχεται ότι οφείλει. Περαιτέρω, όπως προκύπτει εκ του περιεχομένου του τεκμηρίου 8 παρατίθενται λεπτομέρειες αναφορικά με τα τεκμήρια που κατέθεσε ο εκπρόσωπος της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριώτισσας κ. Ν. Αλεξάνδρου, ήτοι αντίγραφο του γραμματίου υπ' αριθμό 4328 για ποσό Λ.Κ. 1.900- ημερομηνίας 10/09/1977 και κατάσταση λογαριασμού υπ' αρ. 02089-2 ημερομηνίας 31/12/1989 που καταδεικνύει το χρεωστικό υπόλοιπο, ενώ παρατίθεται και τελική κατάληξη για την έκδοση απόφασης υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση αλληλέγγυα και κεχωρισμένα για ποσό Λ.Κ. 3.800- εκ του ότι σύμφωνα με τον τότε εν ισχύ Ν. 2/1977 δεν μπορούσε να απαιτηθεί τόκος που υπερβαίνει το ποσό του κεφαλαίου, πλέον νόμιμο τόκο από την 07/05/1990, καθότι ο καθυστερούμενος τόκος ανήλθε στο αρχικό κεφάλαιο. Τα έξοδα διαιτησίας Λ.Κ. 95.30- και τα έξοδα Λ.Κ.10- της Αιτήτριας επιδικάστηκαν εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, ενώ γίνεται αναφορά σε επιφύλαξη των δικαιωμάτων της Αιτήτριας εναντίον του άλλου Πρωτοφειλέτη και Εγγυητή για τους οποίους ρητά καταγράφεται ότι δεν έγινε σχετική ειδοποίηση διαιτησίας. Δεν διαπιστώνω εκ των ανωτέρω παρατιθέμενων ότι η διαιτητική απόφαση δεν είναι σαφής και ξεκάθαρη και ότι δεν φέρει τα γνωρίσματα έγκυρης απόφασης. Αυτό που επιδικάστηκε εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση και του κ. Αντρανίκ Ναλτζιατζιάν αλληλέγγυα και κεχωρισμένα είναι το ποσό του κεφαλαίου του γραμματίου υπ' αρ. [ ] με τόκο μέχρι τότε που δεν υπερβαίνει το αρχικό κεφάλαιο (Λ.Κ. 1.900 πλέον τόκο Λ.Κ. 1.900), καθότι σύμφωνα με τον περί Τόκου Νόμο του 1977 που ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο δεν μπορούσε να ανακτηθεί καθυστερημένος τόκος που υπερβαίνει του αρχικού χρέους προς το οποίο είναι τέτοιος πληρωτέος (αρ. 6
(1)του Ν. 2/1977), καθώς και νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης (βλ. άρθρο 22 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 και σχετικά για εξουσία επιδίκασης τόκου μέχρι την ημέρα έκδοσης της διαιτητικής απόφασης και μετά την έκδοση αυτής σε Russel, On the Law of Arbitration, 19η έκδοση, 1979, σελ. 356). Συνεπώς ο σχετικός λόγος ένστασης απορρίπτεται. Αναφορικά με τον λόγο ένστασης που αφορά στον ισχυρισμό περί αδικαιολόγητης καθυστέρησης (μέρος λόγου 10) παρατηρώ ότι αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να στερήσει το δικαίωμα των Αιτητών από του να προχωρήσουν, έστω και καθυστερημένα με την εγγραφή και στη συνέχεια με την εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Όπως έχει αποφασιστεί, δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός στην εγγραφή διαιτητικής απόφασης και κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο (βλ. ΧΧΧ Στυλιανού ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δευτεράς-Ανάγυιας, Πολ. Έφεση αρ. 92/14, απόφαση ημερ. 22/04/2021), ECLI:CY:AD:2021:A168. Εξάλλου, το ότι οι Αιτητές υποχρεώνονται να αιτηθούν από το Δικαστήριο άδεια για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης οφείλεται στην παράλειψη της Καθ' ης η αίτηση να εξοφλήσει το χρέος της, για το οποίο αόριστα προβάλλεται ο ισχυρισμός της ενόρκως δηλούσας στην Ένσταση ότι τόσο η ίδια όσο και η Καθ' ης η Αίτηση πίστευαν ότι είχε διευθετηθεί και κανένας δεν τους είχε ενοχλήσει μέχρι σήμερα. Σε κάθε περίπτωση, για να τύχει εφαρμογής το δόγμα των laches, το οποίο επικαλείται η ευπαίδευτη συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση στην γραπτή της αγόρευση πρέπει να ζητείται θεραπεία με βάση το δίκαιο της επιείκειας, κάτι που δεν ισχύει στην υπό κρίση αίτηση. Ως εκ τούτου, ο σχετικός λόγος ένστασης απορρίπτεται. Αναφορικά με την γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης ημερ. 07/05/1990 ενόψει της μη εξειδίκευσης ως λόγων ένστασης των όσων προβάλλονται περί τούτου, μη καθιστάμενων κατά τον τρόπο αυτό αμφισβητούμενα γεγονότα για να χρήζουν περαιτέρω απόδειξης (βλ. Iacovou Bros. v. Fashionwise Ltd
(2000)1(B) Α.Α.Δ. 1377 και Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd
(2012)1 ΑΑΔ 1460), θα προχωρήσω και θα κρίνω αν ο τρόπος που έγινε η επίδοση αφ' εαυτής πληροί τις προϋποθέσεις του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου όπως ερμηνεύεται από τη σχετική νομολογία. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προβάλλει η ένορκη δήλωση Ανδρέου με παράθεση του τεκμηρίου 9 η γνωστοποίηση έγινε δια ιδιωτικής επίδοσης. Ανατρέχοντας στο τεκμήριο 9 διαπιστώνω ότι ο ιδιώτης επιδότης προβάλλει ότι έγινε επίδοση προσωπικά και αφέθηκε αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης άνευ υπογραφής στην παρουσία της Καθ' ης η Αίτηση. Η γνωστοποίηση διαιτητικής απόφασης μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο ακόμη και προφορικά (βλ. Δημοσθένους και Μανώλης Χριστοφή ν. Σ.Π.Ε. Λατσιών, ανωτέρω) καθιστάμενης μη απαραίτητης της γραπτής γνωστοποίησης. Υπό τις περιστάσεις κρίνω ότι η Καθ' ης η Αίτηση έλαβε γνώση της διαιτητικής απόφασης και ότι το τεκμήριο 9 αποτελεί επαρκή μαρτυρία τέτοιας γνωστοποίησης στην Καθ' ης η Αίτηση. Πριν την τελική κατάληξη του Δικαστηρίου, οφείλω να παρατηρήσω ότι στην γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου για την Καθ' ης η Αίτηση προβάλλεται για πρώτη φορά ο ισχυρισμός ότι δεν έχουν επισυναφθεί τα πρωτότυπα έγγραφα της επίδικης διαιτητικής απόφασης και δεν δίδεται επεξήγηση γιατί δεν επισυνάπτονται, καθώς και ότι το επισυναφθέν αντίγραφο υπογράφεται από πρόσωπο που δεν γίνεται γνωστό για τον Αν. Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Ζητήματα που εγείρονται στις γραπτές αγορεύσεις δεν δύνανται να εξεταστούν στην απουσία βεβαίως και της κατάλληλης εξειδίκευσης στους λόγους ένστασης όπως έχει ήδη επεξηγηθεί σε σχέση με άλλους προβαλλόμενους ισχυρισμούς. Ως εκ των ανωτέρω, μετά και την απόρριψη όλων των εγειρόμενων λόγων ένστασης που προέβαλε η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση και λαμβανομένων υπόψη ότι η διαιτητική απόφαση ημερ. 07/05/1990 που εξεδόθηκε εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση από τον Διαιτητή Μ.Ε. Ιορδάνου φέρει τα στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης, ότι στις 17/11/2021 γνωστοποιήθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη κ. Β. Αργυρού και δεν έχει εφεσιβληθεί εντός 21 ημερών από την γνωστοποίηση καθιστάμενη κατά τον τρόπο αυτό τελική σύμφωνα με το άρθρο 52
(2)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85, ώστε να δύναται να εκτελεστεί ως απόφαση Δικαστηρίου, κρίνω ότι η υπό κρίση αίτηση έχει επιτυχή κατάληξη. Η κατάληξη του Δικαστηρίου, όπως έχει αιτιολογηθεί, αποτελεί και αιτιολογία για την απόρριψη οποιουδήποτε ενδεχόμενα λόγου ένστασης που δεν έχω πραγματευτεί ειδικότερα εκ της γενικότητας κάποιων εκ των λόγων Ένστασης που παρατίθενται στο σώμα αυτής. Εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος υπό 1 της υπό κρίση αίτησης και επιδικάζονται δικηγορικά έξοδα υπέρ των Αιτητών εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)................ Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο