ΛΟΒΑΡΗΣ ΠΑΝΙΚΟΣ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης Έφεσης: 273/23, 6/6/2023

(2)και Κανονισμό 4 αντίστοιχα του Νόμου Ν.9/1965 όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο Ν.142(Ι)/2014, τον Νόμο 87(Ι)/2018 και τον Νόμο Ν.212(Ι)/2020, Ν.61(Ι)/2020, Ν.185(Ι)/2021 και τον Νόμο Ν.98(Ι)/2021, Ν.82(Ι)/2022, Ν.204(Ι)/2022, Ν.147(Ι)

1. Μεταξύ:
2. ΛΟΒΑΡΗΣ ΠΑΝΙΚΟΣ,
3. ΛΟΒΑΡΗ ΑΣΤΕΡΩ Αιτητές / Εφεσείοντες ‑και‑ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Καθ' ης η Αίτηση/ Εφεσίβλητη Ημερομηνία: 06 Ιουνίου, 2023 Εμφανίσεις: Για τους Εφεσείοντες: Κος Πουτζιουρής Για την Εφεσίβλητη: Κα Φωτιάδη ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό ως άνω τίτλο και αριθμό αίτηση/έφεση (στο εξής «η έφεση»), οι αιτητές/εφεσείοντες (στο εξής «οι εφεσείοντες»), επιδιώκουν τον παραμερισμό της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης ενυπόθηκου (προς όφελος της εφεσίβλητης/καθ' ης η αίτηση (στο εξής «η εφεσίβλητη[1]»)), ακίνητου τους (Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ»). Τούτο, και δη το τι επιζητείται με την επίδικη έφεση, προκύπτει, (α) από τον τύπο του ενδίκου μέσου που επιλέχθηκε (έφεση), (β) από τον τίτλο της έφεσης, στον οποίο γίνεται ειδική αναφορά ότι τούτη αφορά στην Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», (γ) από το λεκτικό της μίας εκ των αιτούμενων θεραπειών και (δ) από σχετική, περιοριστική των θεραπειών που επιζητούνται, αναφορά του συνηγόρου των εφεσειόντων, κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία. Εδράζεται, εξ άλλου, και στο Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου 9/1965 (στο εξής «Ο Νόμος»), από το οποίο προβλέπεται δικαίωμα καταχώρησης έφεσης (ως η υπό εξέταση), μόνο για σκοπούς παραμερισμού της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώληση ενυπόθηκου ακινήτου, και δη της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» (βλ. άρθρο 44Γ του Νόμου, το οποίο παρατίθεται, αυτουσίως, κατωτέρω). Παρεμβάλω στο σημείο αυτό ότι, συνεπεία της αιτούμενης θεραπείας και του τύπου του ένδικου μέσου που επιλέχθηκε, κρίνεται αναγκαίο, στο σημείο αυτό, να γίνει ειδική αναφορά ως προς την εμβέλεια του άρθρου 44Γ του Νόμου, γενικότερα, που επιτρέπει την απόδοση τούτης. Ως ειδικά εκεί προνοείται: «44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: Νοείται περαιτέρω ότι, μετά την επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι», οποιαδήποτε αρμόδια αρχή παρέχει, μετά από την υποβολή σχετικού αιτήματος από τον ενυπόθηκο δανειστή, όλες τις σχετικές πληροφορίες, αναφορικά με τους φόρους, τα τέλη και τις χρεώσεις που επιβαρύνουν το ενυπόθηκο ακίνητο, εντός δεκαπέντε

(15)ημερών από την ημερομηνία υποβολής τέτοιου αιτήματος.

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου[2].

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», αρνήθηκε να προσέλθει και/ή δεν προσήλθε ως όφειλε, σε διαδικασία αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου ή τέτοια διαδικασία εκκρεμεί κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2019: Νοείται ότι- (i) στην περίπτωση που ο χρεώστης δεν έχει λάβει επιστολή προσφοράς εντός των χρονικών πλαισίων που καθορίζονται στην περί της Διαχείρισης Καθυστερήσεων Οδηγία του 2015 ή έχει λάβει επιστολή αρνητικής απόφασης, η αίτηση στον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο για διαμεσολάβηση κατά τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου, υποβάλλεται εντός προθεσμίας τριάντα

(30)εργάσιμων ημερών από την ημερομηνία λήξης των εν λόγω χρονικών πλαισίων ή από τη λήψη επιστολής αρνητικής απόφασης, ανάλογα με την περίπτωση˙ (ii) ουδέν των όσων διαλαμβάνονται στην παρούσα παράγραφο συνεπάγεται επέκταση του πεδίου εφαρμογής των διατάξεων του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου, σε πιστωτικές διευκολύνσεις για τις οποίες κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης του χρεώστη έχει εκδοθεί απόφαση από αρμόδιο δικαστήριο ή βρίσκεται υπό εξέλιξη οποιαδήποτε από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 14Β

(2)(γ) του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου διαδικασία˙ (iii) η αίτηση του χρεώστη δυνατό να περιλαμβάνει αιτιάσεις που και αυτοτελώς θα ήταν δυνατό να αποτελέσουν λόγο υποβολής παραπόνου, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου, όπως η αμφισβήτηση του ύψους του οφειλόμενου και απαιτητού ποσού δανειακής διευκόλυνσης περιλαμβανομένων των οφειλόμενων τόκων˙ και (iv) οι διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου, εφαρμόζονται και αναφορικά με αγοραστή κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου: Νοείται περαιτέρω ότι, ο παραμερισμός της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, διαρκεί για όσο χρόνο βρίσκεται υπό εξέλιξη η διαδικασία του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου, τηρουμένου του χρονικού διαστήματος που κατά μέγιστο προβλέπεται στο άρθρο 14Γ του εν λόγω Νόμου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας που αρχίζει με την υποβολή αίτησης του χρεώστη στον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο και καταλήγει με την υποβολή πρότασης από το ΑΠΙ ή τον αγοραστή στο χρεώστη: Νοείται έτι περαιτέρω ότι, σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συµφωνία και η διαµεσολάβηση κηρυχθεί άκαρπη, ο παραμερισμός της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης παρατείνεται για όσο χρόνο ο Χρηματοοικονομικός Επίτροπος εξετάζει κατά πόσο εφαρµόστηκαν ικανοποιητικά οι πρόνοιες του Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν Οικονομικές Δυσκολίες της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, εφεξής καλουμένου «Κώδικας Συμπεριφοράς» και κατά μέγιστο χρονικό διάστημα ενός

(1)μηνός από την ολοκλήρωση της διαδικασίας που άρχισε με την υποβολή αίτησης του χρεώστη στον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο και κατέληξε με την υποβολή πρότασης από το ΑΠΙ ή από τον αγοραστή στο χρεώστη, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 14Γ του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου: Νοείται έτι έτι περαιτέρω ότι, εφόσον ο Χρηματοοικονομικός Επίτροπος αποφανθεί ότι υπάρχει παράβαση των προνοιών του Κώδικα Συμπεριφοράς, ο παραμερισμός της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης παρατείνεται για περαιτέρω δεκαπέντε

(15)ημέρες αφ' ης ο χρεώστης έλαβε γνώση περί τούτου και κατά μέγιστο χρονικό διάστημα ενός

(1)μηνός και δεκαπέντε

(15)ημερών από την ολοκλήρωση της διαδικασίας που άρχισε με την υποβολή αίτησης του χρεώστη στον Χρηματοοικονομικό Επίτροπο και κατέληξε με την υποβολή πρότασης από το ΑΠΙ ή από τον αγοραστή στο χρεώστη, σύμφωνα με το άρθρο 14Γ του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου. (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος˙ (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση.» Προκύπτει αβίαστα από τις ανωτέρω πρόνοιες, αλλά και έχει αποφασιστεί (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Α. Παπακοκκίνου, Πολ. Έφ. 110/2019, απόφαση ημερ. 18.02.2020), ότι η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο, με βάση τις πρόνοιες του ανωτέρω άρθρου, να παραμερίζει την Ειδοποίηση της σκοπούμενης πώλησης (δηλαδή την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ»), δεν είναι απεριόριστη και εξαρτάται από την πλήρωση συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Ειδικότερα, μια τέτοια εξουσία, παρέχεται, νοουμένου ότι, (α) το ένδικο μέσο που επιλέγεται είναι η έφεση, ως η υπό εξέταση και (β), ο εφεσείοντας θα καταφέρει να αποδείξει ότι ισχύει έστω και ένας από τους εφτά λόγους που, εξαντλητικά[3], προνοούνται στο συγκεκριμένο άρθρο. Επανερχόμενος τώρα στην υπό εξέταση έφεση, και για σκοπούς ευχερέστερης κατανόησης των όσων ακολουθούν, κρίνω ορθό, στο σημείο αυτό, με εντελώς συνοπτικό τρόπο, να θέσω το υπόβαθρο γεγονότων που περιβάλλει τη παρούσα υπόθεση, και ακολούθως, να αναδείξω τους λόγους που προβάλλουν οι εφεσείοντες για απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Οι εφεσείοντες υποθήκευσαν το επίδικο ακίνητο τους προς εξασφάλιση τραπεζικού ιδρύματος που τους παρείχε τραπεζική διευκόλυνση. Η ρηθείσα τραπεζική διευκόλυνση μεταβιβάστηκε, τελικώς, στην εφεσίβλητη, μαζί με τις εξασφαλίσεις της. Στη βάση των αιτιάσεων της εφεσίβλητης, το επίδικο χρέος κατέστη υπερήμερο, με αποτέλεσμα ο προγενέστερος δικαιούχος για είσπραξη της τραπεζικής διευκόλυνσης να επιδώσει, στο παρελθόν, Ειδοποίηση Τύπος «Ι» προς τους εφεσείοντες, με την οποία προέβη στην έναρξη της διαδικασίας ιδιωτικής εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου ως αυτή προβλέπεται στο Άρθρο 44Γ

(1)του Νόμου (ανωτέρω). Της Ειδοποίησης αυτής, και αφού παρήλθε ο προβλεπόμενος από το Νόμο χρόνος[4], και, κατά την εφεσίβλητη, δεν εξοφλήθηκε το επίδικο χρέος - έχοντας στο μεταξύ εξαγοράσει τη τραπεζική διευκόλυνση των εφεσειόντων από τη προηγούμενη δικαιούχο της, η εφεσίβλητη επέδωσε, στις 11.04.2023, Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ»[5], μέσω της οποία καθόρισε ιδιωτικό πλειστηριασμό για σκοπούς εκποίησης του ακινήτου για τις 09.06.

1. Της ενέργειας αυτής της εφεσίβλητης, ακολούθησε καταχώρηση της παρούσας έφεσης με την οποία επιζητείται ο παραμερισμός της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Από το περιεχόμενο του κυρίως σώματος της επίδικης έφεσης, αλλά και του μαρτυρικού υλικού που την υποστηρίζει, προκύπτει ότι οι εφεσείοντες επιζητούν την αιτούμενη θεραπεία στη βάση πολλών προβαλλόμενων λόγων. Αρκετοί εκ των οποίων άπτονται ζητήματος αντισυνταγματικότητας διαφόρων προνοιών του Νόμου, καθώς επίσης και ζητημάτων σύγκρουσης των ρηθεισών προνοιών με πρόνοιες άλλων ειδικότερων νόμων. Προβάλλονται ακόμα θέσεις περί μη πλήρωσης συγκεκριμένων προϋποθέσεων που προβλέπονται από τον ίδιο το Νόμο σε άρθρα που προηγούνται των άρθρων του μέρους VIA του Νόμου, το οποίο Μέρος διέπει και τη διαδικασία της επίδικης σκοπούμενης ιδιωτικής εκποίησης. Πέραν τούτων, προβάλλεται παράβαση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, καθώς επίσης και ότι το κατ' ισχυρισμό υπόλοιπο για το οποίο θα διενεργηθεί ο πλειστηριασμός δεν είναι ορθό και ότι το διάταγμα του 2019 με το οποίο ο Υπουργός Οικονομικών καθόρισε τα του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού, είναι ανίσχυρο λόγω αναρμοδιότητας του (του Υπουργού), αλλά αποτελεί επίσης και Ultra Vires πράξη. Επίσης, υποστηρίζεται ότι οι επίδικες Ειδοποιήσεις Τύπος «Ι» και «ΙΑ», δεν έχουν το ορθό περιεχόμενο. Τέλος, προβάλλεται η θέση ότι η επίδικη Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν επιδόθηκε δεόντως στην εφεσείουσα 2, αφού δεν επιδόθηκε προσωπικά σε αυτή, αλλά στον εφεσείοντα 1 υπό τη εντελώς αναληθή και ανεδαφική αποδιδόμενη σε αυτόν ιδιότητα του συγκάτοικου της, τη στιγμή, που κατά τον χρόνο της εν προκειμένω επίδοσης, οι εφεσείοντες ήταν σε διάσταση[6] και διέμεναν σε διαφορετικές πόλεις. Όσον αφορά στον τελευταίο λόγο έφεσης, είναι η θέση των εφεσειόντων, ως αυτή προβάλλει μέσα από την ένορκη δήλωση του εφεσείοντα 1, που υποστηρίζει την επίδικη έφεση, ότι οι εφεσείοντες βρίσκονται σε διάσταση από τον Οκτώβρη του 2022, με την εφεσείουσα 2, έκτοτε, να διαμένει στην επαρχεία Λεμεσού και όχι στην οικία του ζεύγους, στη Λευκωσία, που διαμένει, έκτοτε, ο εφεσείοντας
2. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι, ο σχετικός ισχυρισμός τους δεν αμφισβητήθηκε από την εφεσίβλητη, με αποτέλεσμα, την 01.11.2022, όταν και επιδόθηκε η Ειδοποίηση Τύπος «Ι», αλλά και στις 11.04.2023, όταν και επιδόθηκε η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», ο εφεσείοντας 1 να μην έχει την αποδιδόμενη σε αυτόν ιδιότητα του συγκάτοικου της εφεσείουσας
3. Προς περαιτέρω επίρρωση της θέσης τους ότι η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν επιδόθηκε προσωπικά στην εφεσείουσα 2, η πλευρά των εφεσειόντων παραπέμπει και στη σχετική αναφορά του ομνύοντα της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την ένσταση της Εφεσίβλητης, στην οποίαν και επιβεβαιώνεται η θέση τους ως προς τον τρόπο που διενεργήθηκε η επίδοση της επίδικης Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» στην εφεσείουσα 2, αφού και εκεί αναφέρεται ότι τούτη επιδόθηκε στον συγκάτοικό της, εφεσείοντα
4. Με δεδομένες τις σχετικές πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου, ως προς τον τρόπο που πρέπει να διενεργείται η επίδοση των εκεί προβλεπόμενων Ειδοποιήσεων, προβάλλουν οι Εφεσείοντες ότι, η διενεργηθείσα μέθοδος επίδοσης, τουλάχιστον της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», δεν ήταν ορθή και σύμφωνη με τα σχετικά προβλεπόμενα στον Νόμο, και κατά συνέπεια θα πρέπει η έφεση να επιτύχει. Όσον αφορά στο γεγονός ότι, ως μέρος του μαρτυρικού υλικού που υποστηρίζει την ένσταση είναι και τα αντίγραφα των ενόρκων δηλώσεων του επιδότη, ο οποίος επέδωσε τις επίδικες Ειδοποιήσεις Τύπος «Ι» και «ΙΑ», το περιεχόμενο των οποίων θέλει τις Ειδοποιήσεις αυτές επιδόσεις αυτές να επιδίδονται προσωπικά στην Εφεσείουσα 2, και όχι διά επίδοσής τους στον εφεσείοντα 1, οι εφεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να προσδώσει τη δυναμική που η Εφεσίβλητη ζητά να προσδοθεί στο περιεχόμενό τους, ενόψει, αφενός, των εντελώς συγκρουόμενων, αναφορικά με το ζήτημα αυτό, εκδοχών που προβάλλει την ίδια η Εφεσίβλητη, και αφετέρου, γιατί, στο εκεί περιεχόμενο των εν λόγω ενόρκων δηλώσεων παραπέμπει η εφεσίβλητη προς επίρρωση της μόνης καταγραφείσας, στο κείμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση, σχετικής θέσης της, που θέλει και αυτή την εν προκειμένω επίδοση να διενεργήθηκε ως και οι εφεσείοντες ισχυρίζονται. Η Εφεσίβλητη, από την άλλη, σε σχέση πάντα με το δέον της επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», ζητά από το Δικαστήριο να αγνοήσει τα όσα σχετικά αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένστασή της, και να εδράσει το όποιο σχετικό εύρημά του, επί του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων του επιδότη που επέδωσε τούτη, το οποίο χαρακτηρίζει ως το πλέον προσδιοριστικό του τρόπου που διενεργήθηκε η εν προκειμένω επίδοση. Στη βάση δε της θέσης αυτής, ζητείται από το Δικαστήριο να καταλήξει ότι, αφού, αρχικώς, επιδιώχθηκε η αποστολή της ρηθείσας Ειδοποίησης διά διπλοσυστημένης επιστολής, την οποίαν ουδείς παρέλαβε, ακολούθως, ως ο ίδιος ο Νόμος ορίζει, διενεργήθηκε προσωπική επίδοση της στην εφεσείουσα 2, και κατά συνέπεια η επίδοση θα πρέπει να θεωρηθεί νομότυπη, και ο σχετικός λόγος έφεσης να απορριφθεί. Εξαρχής σημειώνω ότι οι λόγοι έφεσης που εδράζονται επί της θέσης περί αντισυνταγματικότητας του Νόμου, ή της σύγκρουσης του Νόμου με άλλο ειδικότερο νόμο, ή της μη πλήρωσης υποχρέωσης που προβλέπεται από άλλα άρθρα του Νόμου, τα οποία προηγούνται του Μέρους VIA τούτου, η της παράβασης της διάκρισης των εξουσιών ή της αναρμοδιότητας του Υπουργού Οικονομικών ή τέλος ότι το διάταγμα για τη διενέργεια του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού εκδόθηκε καθ' υπέρβαση (Ultra Vires), αφορούν ζητήματα που εκφεύγουν της εμβέλειας του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου, αφού δεν μπορούν να ενταχθούν σε οιανδήποτε από τις επτά εκεί προβλεπόμενες περιπτώσεις. Οι μόνοι λόγοι που προβάλλονται για απόδοση της αιτούμενης θεραπείας και οι οποίοι εντάσσονται εντός της εμβέλειας των προνοιών του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου, είναι: α) αυτός που θέλει το περιεχόμενο των επίδικων Ειδοποιήσεων να είναι λανθασμένο (άρθρο 44Γ

(3)(α)) και β) αυτός που θέλει την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», να μην έχει επιδοθεί δεόντως (άρθρο 44Γ

(3)(β)). Για σκοπούς περαιτέρω αιτιολογίας, αλλά και πληρότητας, σημειώνω ότι η ενέργεια του Δικαστηρίου να αποφύγει να αποφανθεί επί των υπολοίπων λόγων έφεσης, δεν απολήγει σε περιορισμό της πρόσβασης των εφεσειόντων στη δικαιοσύνη, ως αιτιούνται οι εφεσείοντες στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την έφεση. Και τούτο γιατί, το δικαίωμα των εφεσειόντων σε πρόσβαση στη δικαιοσύνη είναι απεριόριστο και ανεμπόδιστο. Ο ίδιος ο Νόμος προβλέπει ακριβώς το δικαίωμα τους να αποταθούν στο Δικαστήριο, δια άλλης διαδικασίας, και στη βάση, μεταξύ άλλων, και των όσων προβάλλουν μέσω της παρούσας έφεσης, τα οποία εκφεύγουν της εμβέλειάς του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου, και να επιδιώξουν εκεί να λάβουν τελική θεραπεία που να απαγορεύει στην εφεσίβλητη, ως ενυπόθηκος δανειστής, να προωθεί τη σκοπούμενη εκποίηση στη βάση των προνοιών του Μέρους VIA του Νόμου (βλ. άρθρο 44Β

(3)[7]), ή ακόμα, ενδιάμεση θεραπεία (υπό τύπο προσωρινού διατάγματος), ώστε ακριβώς να μην προχωρήσει η όποια σκοπούμενη εκποίηση του ακίνητου (βλ. άρθρο 44Γ

(3)(δ) του Νόμου (ανωτέρω)). Η υπό εξέταση διαδικασία, μέσω έφεσης, επιτρέπει απλά το παραμερισμό της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης για τους επτά λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου. Κατά συνέπεια, προχωρώ τώρα να εξετάσω εκείνους τους λόγους, που ειδικά, ανωτέρω, υπέδειξα ότι εντάσσονται εντός των αναγνωρισμένων από το Νόμο λόγων, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για να αποδοθεί η αιτούμενη θεραπεία. Αυτός είναι και ο λόγος που έκρινα ορθό να αναφερθώ με εντελώς συνοπτικό στους υπόλοιπούς λόγους έφεσης, και να αποφύγω να αναφέρω τον σχετικό με αυτούς αντίλογο που προβάλλει η εφεσίβλητη. Όσον αφορά στην ορθότητα ή μη του περιεχομένου και τύπου των επίδικων Ειδοποιήσεων, με κάθε σεβασμό, ο συγκεκριμένος λόγος έφεσης δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Ως προκύπτει από τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(3)(α) του Νόμου, η ορθότητα του περιεχομένου της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, εξαρτάται από τον προβλεπόμενο από το Νόμο, τύπο και περιεχόμενο. Με δεδομένες τις σχετικές θέσεις που προβάλλονται από τους εφεσείοντες, υποδεικνύω ότι, σε αντιδιαστολή με την ανάγκη καταγραφής επί της Ειδοποίησης Τύπος «Ι» του ποσοστού του χρεωθέντος επιτοκίου και όχι του συνολικού συσσωρευμένου ποσού του τόκου, στην Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν προβλέπεται η καταγραφή του ποσοστού του επιτοκίου, αλλά του συσσωρευμένου ποσού του τόκου, κάτι με το οποίο συμμορφώνονται πλήρως οι επίδικες Ειδοποιήσεις Τύπος «Ι» και «ΙΑ» (βλ. πρότυπα των σχετικών Ειδοποιήσεων στο Δεύτερο Παράρτημα του Νόμου). Στην ουσία, απλή ανάγνωση και μόνο των επίδικων Ειδοποιήσεων, καταμαρτυρεί ότι τούτες συντάχθηκαν σε πλήρη συμμόρφωση με τα σχετικά πρότυπα, ως αυτά προβλέπονται στο Δεύτερο Παράρτημα του Νόμου. Ό,τι αφορούν τα προβαλλόμενα από τους Αιτητές σχετικά παράπονα και αιτιάσεις, δεν σχετίζονται με τον «τύπο και περιεχόμενο» των Ειδοποιήσεων Τύπος «Ι» και «ΙΑ», που είναι και ο λόγος για τον οποίο θα μπορούσε, στα πλαίσια έφεσης ως η υπό εξέταση, να αποδοθεί η αιτούμενη θεραπεία (άρθρο 44Γ

(3)(α)), αλλά με την ορθότητα των εκεί αναγραφόμενων ή μη πληροφοριών, και ειδικότερα με την επάρκεια, ορθότητα και βασιμότητα των σχετιζόμενων με το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό, αναφορών. Ωστόσο, το ζήτημα αυτό, και δη η ορθότητα ή μη του απαιτούμενου χρεωστικού υπολοίπου, είναι άρρηκτα συνυφασμένο και απόλυτα συναρτώμενο με τους όρους της σύμβασης που διέπει την τραπεζική διευκόλυνση, και κατά συνέπεια, δικαστική κρίση επί τούτου θα μπορούσε να εκφραστεί στα πλαίσια αγωγής που νομιμοποιούνται οι εφεσείοντες να εγείρουν, ως εξάλλου προβλέπεται και από το άρθρο 44Β

(3)του Νόμου (ανωτέρω) και όχι στα πλαίσια της υπό εξέταση έφεσης, η οποία, ως έχει ήδη υποδειχθεί, μπορεί να εδραστεί μόνο στους επτά, ειδικούς λόγους που προβλέπονται από το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου. Επομένως, οι σχετικές με αυτό το θέμα αιτιάσεις των Εφεσειόντων κρίνονται ανεδαφικές. Αναφορικά με το δέον της επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», είμαι της γνώμης ότι, στη βάση όλου του σχετικού μαρτυρικού υλικού που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, οι εφεσείοντες, πειστικά θέτουν εν αμφιβόλω το δέον της επίδοσης της στην εφεσείουσα

1. Δεν μου διαφεύγει το περιεχόμενο της σχετικής ένορκης δήλωσης του επιδότη που φέρεται να επέδωσε τούτη στην Εφεσείουσα 2, και ειδικότερα η εκεί αναφορά, ότι η επίδοση διενεργήθηκε προσωπικώς σε αυτήν, χωρίς να την υπογράψει. Αν το μόνο σχετικό μαρτυρικό υλικό περιοριζόταν στο περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης του επιδότη, το θέμα θα ήταν απλό. Και δη, θα συμφωνούσα, απόλυτα, με τη θέση που προβάλλεται από την Εφεσίβλητη, ότι η επίδοση της εν λόγω Ειδοποίησης διενεργήθηκε δεόντως. Ωστόσο, το περιεχόμενό της εν λόγω ένορκης δήλωσης του επιδότη, θα πρέπει να εξεταστεί υπό το φως και σε συνάρτηση με το υπόλοιπο σχετικό με το ζήτημα αυτό, ενώπιόν του Δικαστηρίου, μαρτυρικό υλικό, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των δύο πλευρών. Δηλαδή, την κοινή θέση αμφότερων των ομνυόντων που υποστηρίζουν την έφεση και την ένσταση, ότι η επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» στην Εφεσείουσα 2, διενεργήθηκε με εντελώς διαφορετικό, από ό,τι αναφέρεται στη σχετική ένορκη δήλωση του επιδότη, τρόπο. Και δη διά της επίδοσής της στον εφεσείοντα 1, υπό την αποδιδόμενη σε αυτόν ιδιότητα, μεταξύ άλλων, του συγκάτοικου της εφεσείουσας
2. Εξάλλου, δεν πρέπει να λησμονείται ότι, στη βάση του συναφούς περιεχομένου της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση, η εφεσείουσα δεν παραπέμπει στο περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης του επιδότη με σκοπό να αποδείξει ότι η εν προκειμένω επίδοση έγινε προσωπικώς στην εφεσείουσα 2 (ως εκεί αναφέρεται), αλλά προς υποστήριξη της μόνης σχετικής θέσης της, που προβάλλεται μέσω της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένστασή της, ότι διενεργήθηκε δια της επίδοσης της ρηθείσας Ειδοποίησης στον συγκάτοικο της εφεσείουσας 2, εφεσείοντα
3. Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό ότι, αν ο εφεσείοντας 1 ήταν, κατά τον χρόνο της επίδοσης, όντως συγκάτοικος της εφεσείουσας 2, δεν θα προέκυπτε ζήτημα μη δέουσας επίδοσης, αφού με βάση τις πρόνοιες της Δ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στους οποίους και παραπέμπουν οι σχετικές πρόνοιες του Νόμου[8], η επίδοση εγγράφου σε συγκάτοικο του προσώπου προς το οποίο επιδιώκεται να επιδοθεί, αποτελεί δέουσα επίδοση. Ωστόσο, ο ισχυρισμός των εφεσειόντων ότι τελούν σε διάσταση και διαμένουν σε διαφορετικές πόλεις από τον Οκτώβριο του 2022, παρέμεινε, στην ουσία, αναντίλεκτος, αφού ό,τι άλλο σχετικό αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, δεν καταπιάνεται ειδικά με τον ισχυρισμό αυτό και περιβάλλεται από γενικότητα και αοριστία. Κρίνω, εν προκειμένω, ότι, στη βάση όλων των ανωτέρω δεδομένων, έστω και αν δεν αντεξετάστηκε ο επιδότης της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» στην εφεσείουσα 2[9], το περιεχόμενο της σχετικής ένορκής δήλωσής του δεν μπορεί να έχει τη δυναμική που η εφεσίβλητη προβάλλει, καθότι το αληθές του έχει τεθεί πειστικά εν αμφιβόλω, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να ιδωθεί έξω και ασυνάρτητα από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση. Είναι με αυτά ως γνώμονα που κρίνω ότι οι εφεσείοντες έχουν θέσει πειστικά εν αμφιβόλω το δέον της επίδοσης της εν προκειμένω Ειδοποίησης στην Εφεσείουσα
4. Για σκοπούς πληρότητας και μόνο, υπενθυμίζω ότι ο ενυπόθηκος δανειστής που επιθυμεί να ενεργοποιήσει τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου για σκοπούς διενέργειας πλειστηριασμού για εκποίηση ενυπόθηκου ακινήτου, θα πρέπει να επιδώσει την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» σε όλα τα προβλεπόμενα στον Νόμο πρόσωπα, μεταξύ των οποίων είναι και οι πρωτοφειλέτες, αλλά και οι ενυπόθηκοι οφειλέτες, ιδιότητα που κατέχει η Εφεσείουσα
5. Προχωρώ τώρα να εξετάσω, ως εξάλλου προβάλλει και η εφεσίβλητη, το κατά πόσο, το γεγονός ότι η εφεσείουσα 2, παρά το μη δέον της επίδοσης, έλαβε γνώση της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» και κατάφερε να αποταθεί στο Δικαστήριο με την υπό εξέταση έφεση για σκοπούς παραμερισμού της ρηθείσας Ειδοποίησης, αποτελεί ανασταλτικό λόγο για απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Κρίνω, εν προκειμένω, ότι, ο νομοθέτης, με το άρθρο 44Γ

(3)(β), δεν εξάρτησε τον σχετικό λόγο παραμερισμού της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» με την όποια, εντέλει, γνωστοποίησή της στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται, αλλά, ειδικώς, με το δέον του τρόπου επίδοσής της, κάτι που εξαρτάται από τα προβλεπόμενα στο άρθρο 44ΙΕ του Νόμου, που στην προκειμένη περίπτωση, για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, κρίθηκε ότι το δέον της επίδοση αμφισβητείται πειστικά. Στη βάση της ειδικής πρόνοιας του άρθρου 44Γ

(3)(β), το βάρος απόδειξης, ότι η επίδικη Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» θα πρέπει να παραμεριστεί, το φέρουν οι εφεσείοντες και αυτό περιορίζεται στο να αποδείξουν ότι τούτη δεν επιδόθηκε δεόντως, χωρίς οι πρόνοιες αυτές να επιτρέπουν, κατά τη γνώμη μου, στην περίπτωση που αποσείσουν το βάρος αυτό, την περαιτέρω ενασχόληση του Δικαστηρίου ως προς το κατά πόσο, παραταύτα, τούτοι έλαβαν ή όχι γνώση του περιεχομένου της Ειδοποίησης με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Μια τέτοια διεργασία του Δικαστηρίου, κατά την γνώμη μου, θα ερχόταν και σε πλήρη σύγκρουση με τις ίδιες τις πρόνοιες του Νόμου, οι οποίες επιτρέπουν, ακριβώς, τον παραμερισμό της σχετικής Ειδοποίησης αν αυτή δεν επιδόθηκε δεόντως, θεραπεία η οποία για να αποδοθεί προϋποθέτει ότι το πρόσωπο που την επιζητεί πρόλαβε και αποτάθηκε στο Δικαστήριο και τη ζήτησε. Θα ήταν σχήμα οξύμωρο, από τη μια, ο νομοθέτης, για συγκεκριμένους λόγους (μεταξύ των οποίων και το δέον της επίδοσης της σχετικής Ειδοποίησης), να επιτρέπει, μέσω έφεσης, την έκδοση διατάγματος παραμερισμού της Ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, και από την άλλη, το γεγονός ότι καταχωρήθηκε μια τέτοια έφεση, να αποτελεί λόγο για απάλειψη ή συγχώρεση του μη δέοντος της διενεργηθείσας επίδοσης. Κρίνω, τέλος, ότι, με τις ανωτέρω τοποθετήσεις μου, έχω αποφασίσει κάθε εγειρόμενο ζήτημα, που ήταν δυνατό να εξεταστεί στα πλαίσια της επίδικης έφεσης, πάντα με γνώμονα τον τύπο του ένδικου μέσου και την αιτούμενη θεραπεία. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι η έφεση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα με το οποίο η επίδικη Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» παραμερίζεται. Ως προς τα έξοδα, δεν έχω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από τον κανόνα που τα θέλει να ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασία, και κατά συνέπεια τούτα επιδικάζονται υπέρ των εφεσειόντων 1 και 2 και εναντίον της εφεσίβλητης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Δ. Θεοδώρου, Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Αρχικά το ακίνητο υποθηκεύτηκε προς όφελος κάποιας τράπεζας για τραπεζική διευκόλυνση που παρείχε στους εφεσείοντες, από την οποία τράπεζα, ακολούθως, η εφεσίβλητη αγόρασε τη εν λόγω τραπεζική διευκόλυνση μαζί με τις εξασφαλίσεις της. [2] Υπογραμμίσεις και τονισμός δικά μου, καθώς και όσα ακολουθούν. [3] Σχετική αναφορά από την υπόθεση Παπακόκκινου (ανωτέρω). [4] Στη βάση της θεώρησης ότι η επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος «Ι» έγινε δεόντως. [5] Ως προς το δέον της εν λόγω επίδοσης οι δύο πλευρές προβάλλουν διαφορετικέ θέσεις, με τις οποίες θα καταπιαστώ κατωτέρω. [6] Πρόκειται για ανδρόγυνο που είναι σε διάσταση. [7] «

(3)Εκτός εάν προβλέπεται διαφορετικά στο παρόν Μέρος, οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν αποκλείουν τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο από του να ασκήσει το δικαίωμά του να προχωρήσει με ένδικα μέσα ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου με βάση οποιουσδήποτε άλλους εν ισχύι νόμους και Κανονισμούς αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινεί τις διαδικασίες και να επιζητεί τις θεραπείες που προβλέπονται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» [8] Βλέπε άρθρο 44ΙΕ του Νόμου και ειδικότερα τη πρώτη επιφύλαξη της ερμηνείας του όρου «επίδοση» [9] Και αυτό χωρίς να εξετάζω αν θα ήταν δυνατή η αντεξέτασή του, ενόψει του γεγονότος ότι το σχετικό τεκμήριο αποτελεί αντίγραφο της ένορκής του δήλωσης και όχι το πρωτότυπό της. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο