G.M.GEORGIOU CONSTRUCTIONS LTD ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ως του κατά Νόμο εκπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Υπουργείου Εργασία

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 782, The Chain Gulf Traders Ltd κ.α. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 1168, Νεάρχου κ.α. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 818 κ.ο.κ.). Αν διαπιστωθεί ότι οι πιο πάνω προϋποθέσεις πληρούνται - εννοείται σωρευτικά - το δικαίωμα του ενάγοντα να αποταθεί στο Δικαστήριο για έκδοση συνοπτικής απόφασης, θεμελιώνεται, ενώ την ίδια ώρα, το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν επαρκή για να του δοθεί το δικαίωμα υπεράσπισης μετατοπίζεται στον εναγόμενο (βλ. Kyprianides v. Ioannou

(1961)1 C.L.R. 265, Hermes Insurance Co Ltd v. Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333 κ.α.). Δεν είναι αναγκαίο να καταδειχθεί βεβαιότητα επιτυχίας μιας υπεράσπισης, αφού, μια καλή πιθανότητα επιτυχίας, θα είναι αρκετή. Τα εγειρόμενα θέματα προς υπεράσπιση θα πρέπει να δίνονται ενόρκως και με ικανές λεπτομέρειες στις οποίες στηρίζονται (βλ. Trans Middle East Trading (T.M.E.T.) Ltd v. Abdul Azziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ. 239). Καθ' όλα σχετικά είναι και όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Κυριάκου ν. Αναστασίου

(2013)1 Α.Α.Δ. 148: «.είναι γνωστό ότι η δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προς έκδοση συνοπτικής απόφασης, αποτελεί τον επιτρεπόμενο δικονομικά τρόπο παράκαμψης της συνήθους διεξαγωγής της δίκης και κατά συνέπεια αποτελεί από αυτή την άποψη ένα εξαιρετικό μέτρο. Προσφέρεται στα πλαίσια όσο το δυνατόν γρήγορης απονομής της δικαιοσύνης εκεί όπου ο ενάγων συμμορφούμενος με τις διατάξεις της Δ.18 θ.1, μετατοπίζει το βάρος στους ώμους του εναγομένου για να αποκαλύψει καλή υπεράσπιση. Ο εναγόμενος θα πρέπει σύμφωνα με σαφή και καθιερωμένη νομολογία, να δώσει επαρκείς λεπτομέρειες προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου για να του δοθεί άδεια να υπερασπιστεί την υπόθεση. Αναμφίβολα η εξουσία του Δικαστηρίου κάτω από τη Δ.18 ασκείται με φειδώ και όπου εμφανώς τα γεγονότα που η πλευρά του εναγομένου παραθέτει μέσα από την ένσταση της, δεν αφήνουν περιθώρια για νόμιμη υπεράσπιση, (δέστε Μάρκος Νικολάου Λτδ ν. Adamko Constructions Ltd

(2005)1 Α.Α.Δ. 376). Έχει υποδειχθεί στη N.V. Caterchef Ltd v. P.C.P. Electronics Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1912 και έχει επιβεβαιωθεί εκ νέου στην υπόθεση Sigma Radio T.V. Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 Α.Α.Δ. 408, ότι το δικαίωμα υπεράσπισης χωρίς όρους δεν «.. ικανοποιείται χωρίς την παροχή λεπτομερειών σε λογική έκταση διαφορετικά, θα ήταν εύκολο σε σχεδόν κάθε περίπτωση να εξασφαλίζεται άδεια με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς με αποτέλεσμα την αχρήστευση του.». Το τι αναμένεται από ένα εναγόμενο όταν αντιμετωπίζει αίτηση για συνοπτική απόφαση έχει διαχρονικά επιβεβαιωθεί από τη φράση «condescend upon particulars». Στο Annual Practice 1970 σελ. 127, παρ. 14/3-4/4, αναφέρονται τα εξής: «The defendant´s affidavit must "condescend upon particulars", and should, as far as possible, deal specifically with the plaintiff´s claim and affidavit, and state clearly and concisely what the defence is, and what facts are relied on as supporting it. It should also state whether the defence goes to the whole or part of the claim, and in the latter case it should specify the part. ... if a legal objection is raised, the facts and the point of law arising thereon must be clearly stated. Indeed, in all cases, sufficient facts and particulars must be given to show that there is a bona fide defence.» Αναφορικά με το σκοπό της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση σύμφωνα με τη Νεάρχου (ανωτέρω) είναι: «.κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόση καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18 κκ. 1 - 5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου.». Όλες οι παραπάνω αρχές επαναλαμβάνονται και σε σημαντικό αριθμό, ακόμη πιο πρόσφατων αποφάσεων. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Μιχαηλίδης κ.ά. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Πολ. Έφ. Αρ. 60/2011, ημερ. 12/7/2016, ECLI:CY:AD:2016:A353, Χαραλάμπους ν. Νεοφύτου κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ. 292/2011, ημερ. 7/7/2017, ECLI:CY:AD:2017:A251, BRAINVIBES LTD κ.ά. ν. ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ, Πολ. Έφ. Αρ. 504/2012, ημερ. 17/5/2018, ECLI:CY:AD:2018:A235, Χριστοδούλου ν. Σάββα, Πολ. ΄Εφ. Αρ. 139/2012, ημερ. 12/9/2018, Χαράκης ν. Βρυώνη, Πολ. Έφ. Αρ. Ε28/2017, ημερ. 24/10/2018, Κωνσταντίνου κ.ά. ν. ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ, Πολ. ΄Εφ. Αρ. Ε75/2013, ημερ. 5/3/2019, Φιλίππου κ.ά. ν. Κούτρα, Πολ. ΄Εφ. Αρ. 397/2012, ημερ. 20/6/2019, ECLI:CY:AD:2019:A235 και Χαραλάμπους (Καρούσου) v. Μελά, Πολ. Έφ. Αρ. E242/2014, ημερ. 3/9/2020. Στην υπό κρίση αίτηση αποτελεί γεγονός αναντίλεκτο ότι οι δύο πρώτες προκαταρκτικές - δικαιοδοτικής φύσεως προϋποθέσεις πληρούνται. Οι ενάγοντες καταχώρησαν την αγωγή τους με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και ο εναγόμενος καταχώρησε εμφάνιση και μάλιστα, δυο φορές. Αρχικά, στις 15/3/2022 και έπειτα, στις 23/3/2022. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 12/4/2022. Προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες είναι πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα και να επιβεβαιώσει την αιτία της αγωγής, έχοντας υπόψη και τις σχετικές αρχές που διέπουν το θέμα υπό το φως όσων αναφέρονται στις υποθέσεις Δημητρίου, The Chain Gulf Traders Ltd και Νεάρχου (ανωτέρω)από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Η ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης για συνοπτική απόφαση πρέπει να συμμορφώνεται προς ορισμένα κριτήρια π.χ. να είναι από τον ίδιο τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης, και τη βάση της αγωγής και περαιτέρω να δηλώνει ρητά ότι απ' ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο Αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από την εταιρεία το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Banka S.A. πιο πάνω, σελ. 136 - 138) όπου γίνεται αναφορά και σε αγγλική νομολογία)». Καθόλα σχετικά είναι και όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Σπηταλιώτης κ.ά. ν. Liberty Life Insurance Ltd

(2004)1(B) A.A.Δ.1113: «Σε αίτηση για συνοπτική απόφαση σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 18, η ένορκη δήλωση μπορεί να υπογραφεί από τον ενάγοντα που έχει προσωπική γνώση των γεγονότων ή από πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα (or by any other person who can swear positively to the facts). Σε περιπτώσεις εταιρειών ή τραπεζικών οργανισμών η ένορκη δήλωση βασίζεται σε δηλώσεις αξιωματούχων που έχουν αποκτήσει, σύμφωνα με τα καθήκοντα που εκτελούν, τις αναγκαίες γνώσεις για να προβούν στην απαραίτητη ένορκη δήλωση. Όπως ορθά σημειώνεται από το πρωτόδικο Δικαστήριο "από τη στιγμή που ο οργανισμός εξουσιοδοτεί το συγκεκριμένο άτομο να ορκιστεί επί της επαλήθευσης της απαίτησης από τη θέση που του έχει εμπιστευθεί εργοδοτώντας τον, σημαίνει ότι ικανοποιείται το κριτήριο της θετικής γνώσης"». Παρατηρώ τα εξής: Όπως αναφέρει ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες στην υποστηρικτική της υπό κρίση αίτησης, ένορκη δήλωσή του, είναι ο βασικός μέτοχος και εκ των διευθυνόντων συμβούλων τους, γνωρίζει πολύ καλά και προσωπικά τα γεγονότα που αναφέρει και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους ενάγοντες να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση, προς όφελος και για λογαριασμό τους. Ακολούθως, ο μάρτυρας αναφέρεται στα γεγονότα που συνθέτουν τη βάση της αγωγής των εναγόντων και θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμά τους εναντίον του εναγόμενου και στη δήλωσή του επισυνάπτει ως τεκμήρια, διάφορα έγγραφα, πλείστα των οποίων, είτε είναι υπογραμμένα από τον ίδιο εκ μέρους των εναγόντων είτε απευθύνονται στον ίδιο για λογαριασμό των εναγόντων. Τέλος, όπως αναφέρει στην παράγραφο 36, εξ όσων είναι σε θέση να γνωρίζει και όπως πληροφορείται από το δικηγόρο του, οι εναγόμενοι δεν έχουν καθόλου υπεράσπιση στην υπόθεση και απλά καταχώρησαν εμφάνιση με σκοπό να καθυστερήσουν τη διαδικασία έκδοσης απόφασης εναντίον τους. Από τα παραπάνω και διάφορα άλλα που αναφέρει ο μάρτυρας θεωρώ ότι ικανοποιείται και η τρίτη προκαταρκτική - δικαιοδοτικής φύσεως προϋπόθεση για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Εν πάση περίπτωση, ούτε και υπάρχει περί αντιθέτου θέση εκ μέρους του εναγόμενου. Έχοντας υπόψη ότι και οι τρεις προκαταρκτικές - δικαιοδοτικής φύσεως προϋποθέσεις, πληρούνται, στη συνέχεια θα εξετάσω κατά πόσο ο εναγόμενος μ' έχει ικανοποιήσει ότι έχει καλή υπεράσπιση στην εναντίον του αγωγή ή έχει αποκαλύψει τέτοια επαρκή γεγονότα για να του δοθεί το δικαίωμα υπεράσπισης. Για σκοπούς απόφανσης επί του θέματος θεωρώ αναγκαία την παράθεση των ακόλουθων γεγονότων, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών. Διευκρινιστικά θα ήθελα να πω το εξής: δεδομένης της ρητής δήλωσης του δικηγόρου των εναγόντων, ότι περιορίζουν την απαίτησή τους για έκδοση απόφασης σε σχέση μόνο με τις προαναφερθείσες - δυο - αξιώσεις τους, κατά το δυνατόν, θα παραθέσω εκείνα μόνο τα γεγονότα τα οποία συναρτώνται με τις εν λόγω αξιώσεις τους. Ειδικότερα: Οι ενάγοντες, στον ουσιώδη χρόνο ήταν εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες πολυκατοικίας που βρίσκεται στα Κάτω Πολεμίδια στη Λεμεσό. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 16/3/2010, την οποία συνήψαν με τη Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας - εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας - νοίκιασαν στην τελευταία δυο ορόφους της εν λόγω πολυκατοικίας (στο εξής «επίδικο υποστατικό») για την περίοδο, έναντι του ενοικίου και γενικά, σύμφωνα με τους όρους που αναφέρονται στην εν λόγω συμφωνία. Με δεύτερη γραπτή συμφωνία, ημερομηνίας 9/8/2016, η οποία συνάφθηκε μεταξύ των ιδίων μερών (στο εξής «επίδικη συμφωνία») ουσιαστικά συνεχίστηκε η ενοικίαση του επίδικου υποστατικού για περίοδο ενός χρόνου και συγκεκριμένα, από 15/9/2015 μέχρι 14/9/

1. Με την επίδικη συμφωνία παρέχεται το δικαίωμα στον ενοικιαστή να παρατείνει την ενοικίαση για δυο περιόδους των δυο ετών. Το ετήσιο ενοίκιο ορίστηκε σε €63.396 (€5.283 το μήνα), προπληρωτέο σε ίσες τριμηνιαίες πληρωμές. Ο όρος 2 διαλαμβάνει ότι με την παρέλευση της πρώτης τρίχρονης περιόδου ενοικίασης, το ποσό του ενοικίου μπορεί να αυξομειώνεται ανά δυο χρόνια μετά από διαπραγμάτευση μεταξύ του ενοικιαστή και του ιδιοκτήτη. Το τι ακολούθησε μέχρι και τον Αύγουστο του 2021 σε σχέση με το ενοίκιο και την απαίτηση των εναγόντων για αύξησή του, - για να επαναλάβω - έχοντας υπόψη, ότι δυο μόνο είναι πλέον οι αξιώσεις των εναγόντων για τις οποίες ζητούν την έκδοση συνοπτικής απόφασης, δεν χρήζει αναφοράς. Για ό,τι μας ενδιαφέρει - που είναι και η ουσία - μέχρι τότε, οι ενοικιαστές εξακολουθούσαν να καταβάλλουν στους ενάγοντες το προβλεπόμενο στην επίδικη συμφωνία, μηνιαίο ενοίκιο, ύψους €5.
2. Έκτοτε σταμάτησαν να τους καταβάλλουν οποιοδήποτε ενοίκιο. Και τούτο, επειδή στις 27/8/2021, κάποιο δικηγορικό γραφείο, ενεργώντας εκ μέρους συγκεκριμένης εταιρείας (στο εξής «εταιρεία») τούς επέδωσε την επιστολή, ημερομηνίας 3/8/2021 (τεκμ. 8 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση), στην οποία αναφέρονται τα εξής - μεταξύ άλλων - σε σχέση με το επίδικο υποστατικό και την ενοικίασή του: Το επίδικο υποστατικό (κατ' ακρίβεια ολόκληρο το ακίνητο, μέρος του οποίου είναι και το επίδικο υποστατικό) είναι υποθηκευμένο προς όφελος της εταιρείας, με 4 υποθήκες (αναφέρονται οι αριθμοί τους). Οι ρητοί όροι των εγγράφων υποθήκης, προστίθεται, έγιναν ενυπόγραφα αποδεκτοί από τους ενάγοντες και οι υποθήκες αποτέλεσαν αντικείμενο της δικαστικής απόφασης (στο εξής «δικαστική απόφαση») η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο συγκεκριμένης αγωγής, στις 26/2/2019, η οποία απαγορεύει στους ενάγοντες από το να νοικιάζουν το επίδικο υποστατικό, χωρίς τη συγκατάθεση της εταιρείας. Οι ενάγοντες, παράνομα και κατά παράβαση των ρητών όρων των υποθηκών νοίκιασαν το επίδικο υποστατικό στους ενοικιαστές, χωρίς τη συγκατάθεση της εταιρείας. Στη βάση των ρητών όρων των υποθηκών - η εγκυρότητα των οποίων έχει επικυρωθεί μέσω της δικαστικής απόφασης - επισύρεται η προσοχή των ενοικιαστών, στο αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι η οποιαδήποτε ενοικίαση του επίδικου υποστατικού από τους ενάγοντες, χωρίς τη συγκατάθεση της εταιρείας είναι παράνομη, άνευ νομικής αξίας και εν πάση περιπτώσει, η εταιρεία δεν αναγνωρίζει την ισχύ και/ή τη νομιμότητά της και/ή δεν δεσμεύεται με οποιοδήποτε τρόπο από αυτή. Με την ίδια επιστολή, οι ενοικιαστές ενημερώνονται ότι η εταιρεία αποφάσισε να ασκήσει τα δικαιώματά της, όπως αυτά προβλέπονται στον όρο 10 των εγγράφων υποθηκών και ότι έχει απαιτήσει από τους ενάγοντες να εισπράττει εξ ονόματός τους και για λογαριασμό της τα πληρωτέα ενοίκια που προκύπτουν από την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού. Σύμφωνα πάντοτε με την ίδια επιστολή, οι ενοικιαστές, προς αποφυγή λήψης οποιωνδήποτε νομικών μέτρων εναντίον τους σε σχέση με την παράνομη ενοικίαση του επίδικου υποστατικού, παρακαλούνται όπως εντός 10 ημερών, πρώτο, προσκομίσουν στην εταιρεία οποιοδήποτε ενοικιαστήριο συμβόλαιο έχουν υπογράψει με τους ενάγοντες που να δείχνει το ύψος του καταβληθέντος ενοικίου και την ημερομηνία πληρωμής του, κάθε μήνα καθώς και την ημερομηνία λήξης του και δεύτερο, μην ανανεώσουν το οποιοδήποτε ενοικιαστήριο έχουν υπογράψει με τους ενάγοντες, χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση της εταιρείας, την οποία να διαβεβαιώσουν ως προς τούτο γραπτώς, εντός 10 ημερών. Ο δικηγόρος των εναγόντων, με επιστολή τους προς τους δικηγόρους της εταιρείας, ημερομηνίας 31/8/2021 (τεκμ. 9 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση) αναφέρει τα εξής - μεταξύ άλλων - σε σχέση με όσα αναφέρουν οι συνάδελφοί του στην επιστολή τους (τεκμ. 8, ανωτέρω): Οι ενάγοντες αρνούνται και απορρίπτουν το περιεχόμενο της επιστολής τους, ως αβάσιμο και νομικά λανθασμένο. Δεν αμφισβητούν την ύπαρξη των υποθηκών που παραχώρησαν πριν ακόμη ανεγερθεί το επίδικο υποστατικό. Η δικαστική απόφαση εκδόθηκε εκ συμφώνου με αναστολή εκτέλεσης. Ο ισχυρισμός ότι η ενοικίαση του επίδικου υποστατικού ήταν και είναι παράνομη δεν γίνεται αποδεκτός και απορρίπτεται. Η δικαστική απόφαση περιορίστηκε μόνο σε διατάγματα εκποίησης των υποθηκών μέσω κτηματολογίου και μόνο. Συνεπώς, οποιεσδήποτε άλλες προβλέψεις και/ή δικαιώματα επί των εγγράφων και δηλώσεων των 4 υποθηκών έχουν μετουσιωθεί σε συγκεκριμένη δικαστική απόφαση και οτιδήποτε άλλο προνοείται στα εν λόγω έγγραφα και δηλώσεις, έχουν εγκαταλειφθεί από την εταιρεία. Ο δικηγόρος των εναγόντων, με την επιστολή τους στους ενοικιαστές, ημερομηνίας 8/10/2021 (τεκμ. 10 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση) μεταξύ άλλων, τους καλεί να καταβάλουν στους πελάτες του το καθυστερημένο ενοίκιο για το Σεπτέμβρη του 2021, το οποίο - όπως αναφέρεται - ανέρχεται στο ποσό των €5.164,73, αφαιρουμένης της φορολογίας για την άμυνα - και τους πληροφορεί ότι διαφορετικά, οι ενάγοντες θα προχωρήσουν σε τερματισμό της επίδικης συμφωνίας και στη λήψη δικαστικών μέτρων για έξωσή τους από το επίδικο υποστατικό. Τέλος, ο δικηγόρος των εναγόντων, με την επιστολή τους προς τους ενοικιαστές, ημερομηνίας 25/1/2022 (τεκμ. 13 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση) επικαλούμενος παράβαση της επίδικης συμφωνίας εκ μέρους των ενοικιαστών, οι οποίοι - μεταξύ άλλων - καθυστερούν να καταβάλουν στους ενάγοντες τα ενοίκια για την περίοδο από 15/9/2021 μέχρι 15/1/2022 (6 ενοίκια προς €5.164, έκαστο) και συγκεκριμένα, το συνολικό ποσό των €30.984, ακολούθως, τους πληροφορεί ότι οι ενάγοντες τερματίζουν την επίδικη συμφωνία. Με την ίδια επιστολή, τους καλεί να παραδώσουν στους ενάγοντες, ελεύθερη κατοχή του επίδικου υποστατικού και να καταβάλουν όλα τα καθυστερημένα ενοίκια καθώς και οποιοδήποτε ενδιάμεσο ενοίκιο που στο μεταξύ θα καταστεί οφειλόμενο. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αγωγής, με την οποία οι ενάγοντες προβάλλουν διάφορες αξιώσεις, ανάμεσά τους και οι δυο αξιώσεις τους για τις οποίες, εν τέλει ζητούν και την έκδοση συνοπτικής απόφασης. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί με τη μια αξιώνουν το συνολικό ποσό των €31.698, που αποτελεί οφειλόμενα ενοίκια δυνάμει της επίδικης συμφωνίας, για την περίοδο από 15/9/2021 μέχρι 15/1/2022 (ημερομηνία τερματισμού) και με την άλλη, το ποσό των €5.283, ως ενδιάμεσα ενοίκια, από 16/2/2022 μέχρι και την παράδοση της κατοχής του επίδικου υποστατικού. Τέλος, από τις 5/8/2022 που η κυριότητα του επίδικου υποστατικού περιήλθε σε συγκεκριμένη εταιρεία, οι ενάγοντες έπαψαν να είναι ιδιοκτήτες του. Μάλιστα, αναγνωρίζοντας το γεγονός αυτό, με ρητή δήλωση του δικηγόρου τους - στο πλαίσιο της γραπτής αγόρευσής του - περιορίζουν την αξίωσή τους για ενδιάμεσα ενοίκια μέχρι και την ημερομηνία αυτή. Οι παραπάνω απαιτήσεις της εταιρείας - όπως προβάλλονται από τους δικηγόρους της - συνθέτουν και την κατ' ισχυρισμό του εναγόμενου καλόπιστη υπεράσπισή του στην εναντίον του αγωγή, αναφορικά με τις δυο αξιώσεις των εναγόντων για τις οποίες ζητούν την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον του. Όπως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα γι' αυτόν, στην παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσής της που υποστηρίζει την ένσταση στην υπό κρίση αίτηση, αυτή δεν μπορεί να πετύχει καθότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες, προστίθεται, ενώ γνωρίζει ότι ο λόγος που δεν καταβλήθηκε το ενοίκιο από το Σεπτέμβρη του 2021 είναι οι απαιτήσεις που προβάλλουν οι ενυπόθηκοι δανειστές (δηλαδή η εταιρεία), όχι μόνο δεν ορκίζεται θετικά ότι αυτοί δεν έχουν, κατά την πεποίθησή του, οποιοδήποτε δικαίωμα στο να λάβουν τα ενοίκια, αλλά αποκρύπτει εντελώς αυτή την παράμετρο από το Δικαστήριο, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα από την πραγματική, ως προς τους λόγους της μη καταβολής του ενοικίου. Ως εκ τούτου, προκύπτουν νομικά ζητήματα, τα οποία πρέπει να ακουστούν στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας ώστε να αποφασιστεί κατά πόσο οι ενάγοντες νομιμοποιούνται να ζητούν την καταβολή των ενοικίων. Τίποτε από τα παραπάνω που ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα για τον εναγόμενο αποτελούν καλή ή καλόπιστη υπεράσπιση ή συνιστούν τέτοια επαρκή γεγονότα, ώστε να του δοθεί το δικαίωμα υπεράσπισης σε σχέση με τις δυο αξιώσεις των εναγόντων για τις οποίες ζητούν την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον του (βλ. Kyprianides και Hermes Insurance Co Ltd v. Theodorides, ανωτέρω). Για να το πω κι' αλλιώς, εμφανώς, τα γεγονότα που παραθέτει ο εναγόμενος μέσα από την ένστασή του στην αίτηση δεν αφήνουν περιθώρια για νόμιμη υπεράσπιση (βλ. Κυριάκου και Μάρκος Νικολάου Λτδ, ανωτέρω). Από τη στιγμή που ο εναγόμενος παραδέχεται ότι οι ενοικιαστές δεν κατέβαλαν το συμφωνημένο ενοίκιο για την περίοδο που ισχυρίζονται οι ενάγοντες ότι οφείλεται καθώς και αυτό που αξιώνουν υπό μορφή ενδιάμεσων ενοικίων - μετά την ημερομηνία τερματισμού της επίδικης συμφωνίας και μέχρι και την ημερομηνία που οι ενάγοντες έπαψαν να είναι ιδιοκτήτες του επίδικου υποστατικού - το γεγονός ότι κάποιος τρίτος (η εταιρεία) ισχυρίζεται μέσω των δικηγόρων του ότι η επίδικη συμφωνία είναι παράνομη και ότι αυτός, δυνάμει κάποιας άλλης συμφωνίας, είναι ο μόνος που δικαιούται να εισπράττει τα ενοίκια εκ μέρους των εναγόντων για την ενοικίαση του επίδικου υποστατικού, σε καμιά περίπτωση παρείχε δικαίωμα στους ενοικιαστές να σταματήσουν να καταβάλλουν το συμφωνημένο ενοίκιο στους ενάγοντες. Αυτό που όφειλαν να κάνουν οι ενοικιαστές, ήταν να εκπληρώνουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις μόνο έναντι των εναγόντων με τους οποίους είχαν συμβληθεί με την επίδικη συμφωνία και όχι να την παραβιάζουν, προκειμένου να διασφαλίσουν, τα κατ' ισχυρισμό της εταιρείας, δικαιώματα και απαιτήσεις της, κατ' επίκληση κάποιας άλλης συμφωνίας, στην οποία οι ίδιοι, δεν είναι συμβαλλόμενοι, που με απλά λόγια σημαίνει ότι αυτή, ούτε δικαιώματα μα ούτε και οποιεσδήποτε υποχρεώσεις παράγει για τους ίδιους. Εάν η εταιρεία θεωρούσε ότι είχε οποιοδήποτε δικαίωμα ή συμφέρον, είτε επί του επίδικου υποστατικού είτε επί των ενοικίων, δυνάμει της επίδικης συμφωνίας, θα μπορούσε να προβεί στη λήψη των αναγκαίων δικαστικών μέτρων για να τα διασφαλίσει αντί να χρησιμοποιεί ως μεσάζοντες τους ενοικιαστές για το σκοπό αυτό. Θα μπορούσε για παράδειγμα να ζητήσει να συνενωθεί στην παρούσα αγωγή, ως εναγόμενη και να καταχωρήσει ανταπαίτηση εναντίον των εναγόντων, είτε ακόμη, να καταχωρούσε απευθείας αγωγή εναντίον τους. Μολονότι είναι δικό της θέμα ο τρόπος που επέλεξε να διεκδικήσει τα κατ' ισχυρισμό της δικαιώματά της επί του επίδικου υποστατικού και των ενοικίων που προκύπτουν από την επίδικη συμφωνία - η οποία, για τους σκοπούς της παρούσας αγωγής και της υπό κρίση αίτησης, μέχρι και τον τερματισμό της από τους ενάγοντες ήταν καθ' όλα νόμιμη, έγκυρη και δεσμευτική και για τα δυο συμβαλλόμενα μέρη - εντούτοις, ούτε η εταιρεία μα ούτε και οι ενοικιαστές και ο εναγόμενος, νομιμοποιούνται, λειτουργώντας, δίκην Δικαστηρίου, να αποφαίνονται θετικά υπέρ των όποιων απαιτήσεων της εταιρείας προκειμένου να δικαιολογήσουν την παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων των ενοικιαστών έναντι των εναγόντων. Στην προκειμένη περίπτωση, τόσο η εταιρεία όσο και οι ενοικιαστές συμπεριφέρθηκαν ως εάν να ήσαν αντιμέτωποι με τη διαδικασία εκτέλεσης δικαστικής απόφασης με τη μέθοδο της κατάσχεσης ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου, κατά τα διαλαμβανόμενα στα άρθρα 73 και 74 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ 6, μόνο που φαίνεται πως διέλαθε της προσοχής τους ότι για να μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται η έκδοση δικαστικής απόφασης, που στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχει. Των παραπάνω λεχθέντων, για να απαντήσω και στην ενόρκως δηλούσα για τον εναγόμενο, ουδεμία υποχρέωση είχε ο ενόρκως δηλών για τους ενάγοντες να αναφέρει είτε το λόγο για τον οποίο οι ενοικιαστές σταμάτησαν να καταβάλλουν το ενοίκιο από το Σεπτέμβρη του 2021 είτε ακόμη, ότι η εταιρεία δεν έχει, κατά την πεποίθησή του, οποιοδήποτε δικαίωμα στο να λάβει τα ενοίκια. Το θέμα είναι τόσο απλό και καθαρά νομικό και ως τέτοιο, σε καμιά περίπτωση αποτελεί θέμα πεποίθησης του οποιουδήποτε. Και με δεδομένο ότι τα ουσιώδη γεγονότα συναφώς με αυτό αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, κανένα νομικό ζήτημα υπάρχει που πρέπει να ακουστεί στο πλαίσιο κανονικής δίκης ώστε να αποφασιστεί κατά πόσο οι ενάγοντες νομιμοποιούνται να ζητούν την καταβολή των ενοικίων. Από τα παραπάνω είναι φανερό, ότι ασφαλώς και δικαιούνται να ζητούν την καταβολή ενοικίων. Δεδομένης και της ρητής δήλωσης του δικηγόρου τους, ότι περιορίζουν την απαίτησή τους και ζητούν την έκδοση συνοπτικής απόφασης, μόνο για οφειλόμενα ενοίκια καθώς και για ενδιάμεσα ενοίκια (δηλαδή, ως η παράγραφος 33 Γ και Δ της έκθεσης απαίτησης) ο 18ος λόγος ένστασης, με τον οποίο υποβάλλεται ότι η κλίμακα της αγωγής είναι λανθασμένη και ότι η αγωγή έπρεπε να είχε καταχωρηθεί σε ψηλότερη κλίμακα και το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα, καθίσταται τελείως αβάσιμος, ουσιαστικά, ως άνευ αντικειμένου. Κανένα διάταγμα ζητούν πλέον οι ενάγοντες και το συνολικό ποσό για το οποίο ζητούν και το Δικαστήριο θα εκδώσει απόφαση εμπίπτει στην καθ' ύλη αρμοδιότητα, όχι απλώς Ανώτερου Επαρχιακού Δικαστή, αλλά και Επαρχιακού Δικαστή. Αυτονόητο πως, ως εντελώς αβάσιμοι κρίνονται και όλοι οι άλλοι λόγοι ένστασης στην αίτηση. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον του εναγόμενου, ως η παράγραφος 33 Γ και Δ της έκθεσης απαίτησης, με διαφοροποίηση σε σχέση με το Δ, ως ακολούθως: τα ενδιάμεσα ενοίκια, θα καταβληθούν μέχρι και τις 5/8/2022 που το επίδικο υποστατικό έπαψε να είναι ιδιοκτησίας των εναγόντων. Αναφορικά με τα έξοδα, παρατηρώ τα εξής: η αγωγή των εναγόντων περικλείει 6 ουσιαστικές αξιώσεις. Καταχώρησαν την κριθείσα, πλέον, αίτηση, με την οποία ζητούσαν την έκδοση συνοπτικής απόφασης για όλες τις αξιώσεις τους. Κατά την ακρόαση της αίτησης, τις περιόρισαν μόνο στις δυο, για τις οποίες πέτυχαν την έκδοση συνοπτικής απόφασης. Από τις υπόλοιπες αξιώσεις τους, οι δυο πρώτες, δεδομένης της φύσης τους, έχοντας υπόψη ότι κατά την ακρόαση της αίτησης, το επίδικο ακίνητο δεν ήταν πλέον δικής τους ιδιοκτησίας, ουσιαστικά κατέστησαν άνευ αντικειμένου, ενώ για λόγους που μόνο εκείνοι γνωρίζουν δεν επέμεναν στην έκδοση απόφασης για τις δυο τελευταίες αξιώσεις του. Με όλα αυτά δεδομένα και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο εναγόμενος, καθ' ον χρόνο καταχωρούσε την ένστασή του, ήταν αντιμέτωπος με το σύνολο των αξιώσεων των εναγόντων, οπότε καταχώρησε την ένστασή του σε σχέση με όλες τις αξιώσεις τους, έχω τη γνώμη, ότι οι ενάγοντες θα πρέπει να πάρουν μόνο μέρος των εξόδων τους. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της αγωγής - περιλαμβανομένων και αυτών της αίτησης - όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή - στην κλίμακα του συνολικού ποσού της απόφασης - και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται κατά το ήμισυ υπέρ των εναγόντων και σε βάρος του εναγόμενου. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο