Διαχειριστική Επιτροπή της Πολυκατοικίας ΚΑΝΙΚΑ CENTER BLOCK C ν. Νεοκλή Χριστάκη, Αρ.Αγωγής: 112/17, 12/5/2023

(6), στην συμφυή εξουσία και την πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιέχονται στον φάκελο της δικογραφίας ήτοι: Η Ενάγουσα είναι η Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας ΚΑΝΙΚΑ CENTER BLOCK C, στην Λεμεσό, όπου ο Εναγόμενος είναι ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος σε αυτήν. Η αξίωση της αγωγής είναι μεταξύ άλλων για την συντήρηση, διαχείριση της πολυκατοικίας και για οφειλόμενα κοινόχρηστα για το ποσό των €20.700,

1. Η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε στις 17.1.2017 και στις 26.1.2017 οι συνήγοροι του καταχώρησαν σημείωμα Εμφάνισης. Στις 22.2.2017 ο Εναγόμενος - καθ΄ου καταχώρησε την Ε/Υ του και οι ενάγοντες την Απάντηση τους, ως επίσης και την ένσταση του στην πιο πάνω αίτηση ημερ.24.11.22 με την οποία προωθούνται συνολικά 6 λόγοι διά τους οποίους ισχυρίζεται ότι η παρούσα πρέπει να απορριφθεί και να μην εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αυτή βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.24 Θ.6 και Δ.48 Θ. 1,2,3,9(m) και στην Δ.64, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα άρθρα 1 - 22 του Κεφ.9 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: 1.
2. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. 1.
3. Η αίτηση είναι παράτυπη. 1.
4. Η Δ.24 θ.6 για να έχει εφαρμογή πρέπει να υπάρχει ξεκάθαρη παραδοχή γεγονότων που δείχνουν ότι είναι αδύνατο να επιτύχει ο διάδικος ο οποίος προβαίνει σ' αυτήν κάτι που στην παρούσα περίπτωση δεν ισχύει. H παραδοχή επομένως, για να είναι δυνατή η έκδοση απόφασης, θα πρέπει να είναι τέτοια που να μην χρειάζεται να προσκομισθεί άλλη μαρτυρία για σκοπούς απόδειξης. 1.
5. Η Δ.24 θ.6 και οι νομικές τις αρχές επιβάλλουν ότι η έκδοση απόφασης με βάση παραδοχές γεγονότων, γίνεται μόνο σε αποκρυσταλλωμένες περιπτώσεις κάτι που και πάλι δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση. 1.
6. Οι Αιτητές δρουν κακόπιστα διότι απομονώνουν μέρος της παρ. 7 της Υπεράσπισης και αγνοούν πλήρως το υπόλοιπο μέρος της ως και τις παρ. 5 και 6 της Υπεράσπισης, αλλοιώνοντας το νόημα της και παραφράζοντας την. 1.
7. Το μέρος της παρ. 7 που απομονώνεται από τους Αιτητές δεν είναι τέτοιας φύσης ώστε να βασισθεί σ' αυτό το Δικαστήριο για έκδοση απόφασης και να εμποδίσει τον Καθ' ου η αίτηση να προβάλει την υπεράσπιση του. Η υπεράσπιση κατά την αγόρευση της δεν επέμεινε στην υποστήριξη του 2ου λόγου ένστασης ούτε και στις παραγρ.6.1 - 6.3 της ενόρκου δηλώσεως αναφορικά με την αίτηση τροποποίησης της Ε/Υ του η οποία απορρίφθηκε σε προηγούμενο στάδιο. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Δέσποινας Ζήνωνος ( ΔΖ στο εξής) την οποία δεν θα παραθέσω αυτούσια αλλά θα αναφερθώ πιο κάτω σε ουσιώδη σημεία αυτής, όπου κρίνεται σκόπιμο. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στην βάση της αίτησης, της ένστασης και της επισυνημμένης ενόρκου δηλώσεως και οι συνήγοροι παρέδωσαν στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, με παραπομπή σε σχετική νομολογία και η πλευρά των αιτητών δεν αντεξέτασαν την ενόρκως δηλούσα. Το Δικαστήριο διατηρεί κατά νου τις θέσεις των διαδίκων και θα τις λάβει υπόψη του και στον βαθμό που είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Έχει νομολογηθεί ότι μία υπόθεση πρέπει να εκδικάζεται στα αυστηρά πλαίσια των δικογράφων. (Cheeseline Ltd v Ανθούλης Θωμά &Υιοί Λτδ, Πολιτική Έφεση 45/2009, ημερομηνίας 14.5.2014), ECLI:CY:AD:2014:A
8. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χρ. Μαρνέρος και Σία Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 718 στη σελ. 721 ότι: «Τα δικόγραφα είναι ουσιώδη στον καθορισμό των επιδίκων θεμάτων και στον καθορισμό της βάσης επί της οποίας θα προχωρήσει η ακρόαση της υπόθεσης». Η δίκη κατά πάγια νομολογία δρομολογείται κατά μήκος των γραμμών που οριοθετεί η δικογραφία και όχι έξω από αυτήν, (Homeros Th. Kourtis and Others v. Panos K. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180). Περαιτέρω,στην Γιώργου Παπαγεωργίου ν Λούης Κλάππας (Investments Services Ltd)

(1991)1 Α.Α.Δ 24 αναφέρθηκαν τα εξής꞉ «Οι αρχές του δικονομικού δικαίου περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία· δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση όπου υπάρχει.» Το Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκτείνεται και να συζητά ή να επιλύει θέματα άλλα από αυτά που είναι ή παραμένουν επίδικα κατά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων ή που νομότυπα προστίθενται κατά την ημέρα ή τη διάρκεια της δίκης, (Παφίτης ν. Κακουρή

(1992)1 Α.Α.Δ. 1154 και Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd

(2003)1 Α.Α.Δ. 1091). Παραδοχές είτε ρητές, είτε αυτές που λογίζονται ως τέτοιες κατά τη Δ.19 θ.11, (δέστε και Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 Α.Α.Δ. 1874), σφραγίζουν την πορεία της δίκης. Ακόμη και γενική άρνηση θετικού ισχυρισμού δεν εξυπακούει την προβολή θετικών ισχυρισμών (Latifundia Properties Ltd v. Ψακή κ.ά.

(2003)1 Α.Α.Δ. 670. Γ. & Ντ. Μαυρογένης Εστέϊτ Λτδ ν. Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας Πελεκάνος

(2011)1 Α.Α.Δ. 1472). Στην Μαυρογένης πιο πάνω αναφέρθηκε ότι «η δήλωση παραδεκτών γεγονότων ήταν τέτοια που άφηνε ανοικτή τη δυνατότητα όπως και οι δυο πλευρές και ιδιαίτερα οι εφεσείοντες, να μπορούσαν να προσκομίσουν μαρτυρία όσον αφορά εκπτώσεις, ποσά που έχουν καταβληθεί, ποσά που έχουν χαριστεί ή τυχόν διαφοροποιηθεί στον υπολογισμό που κατ' ισχυρισμό έχουν γίνει με πρακτικά της γενικής συνέλευσης και/ή με τη θέση ότι έχει γίνει διαφοροποίηση τους με προφορική μαρτυρία που τυχόν προσαχθεί». Ήταν λοιπόν φανερό ότι οι εφεσείοντες δεν είχαν προβεί σε τέτοια παραδοχή για το οφειλόμενο ποσό των Λ.Κ.1.901,30 που να μη χρειαζόταν άλλη μαρτυρία για απόδειξη του, όπως επίσης και ότι ήταν ανοικτό το πεδίο για τους εφεσείοντες να προσκομίσουν μαρτυρία που όμως, όπως ήταν το δικόγραφο τους, στην απουσία της πιο πάνω δήλωσης δεν θα ήταν δυνατό». Σύμφωνα με τη Δ.24 θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: "Any party may at any stage of a cause or matter where admissions of fact have been made either on the pleadings, or otherwise, apply to the Court or a Judge for such judgment or order as upon such admissions he may be entitled to, without waiting for the determination of any other question between the parties; and the Court or a Judge may upon such application make such order, or give such judgment, as the Court or Judge may thing just." Και σε ελεύθερη ελληνική μετάφραση: «Οποιοσδήποτε διάδικος μπορεί, σε οποιοδήποτε στάδιο θέματος ή ζητήματος που έγιναν παραδοχές γεγονότος είτε στα δικόγραφα ή διαφορετικά, να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για τέτοια απόφαση ή διάταγμα που θα δικαιούται σύμφωνα με αυτές τις παραδοχές, χωρίς να περιμένει την αποπεράτωση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος μεταξύ των διαδίκων και το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί μετά από τέτοια αίτηση να εκδώσει τέτοιο διάταγμα ή να δώσει τέτοια απόφαση που θα κρίνει δίκαια.» Όπως αναφέρεται στο Annual Practice του 1958 αναφορικά με την πανομοιότυπη πρόνοια Ο.32 r.6: "This rule enables the plaintiff or defendant to get rid of so much of the action as to which there is no controversy. ... The Court will not allow final judgment to be signed upon admissions in a pleading or affidavit, unless the admissions are clear and unequivocal." Επίσης από το ίδιο κεφάλαιο προκύπτει ότι η εν λόγω Διαταγή προσφέρει ένα εξαιρετικά δραστικό μέτρο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να αντιμετωπίζει με προσοχή και επιφυλακτικότητα όταν και εφόσον γίνεται επίκληση της. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: "The plaintiff must have a clear case, and the mere admission or non-denial by the defendant of a right asserted by a plaintiff, but which in fact has no existence in law, is not sufficient to entitle the plaintiff to a judgment establishing the right." Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 8712, ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΪΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ v. ΜΑΚΑΡΙΟΥ

(1993)1 ΑΑΔ 370, αναφέρθηκαν τα εξής: « Η φύση των παραδοχών κάτω από τη Δ.24 θ. 6 στην οποία είναι θεμιτό να βασισθεί δικαστήριο για την έκδοση απόφασης πρέπει να είναι τέτοια που να κλείνει κάθε δρόμο για την προβολή υπεράσπισης. Αυτό είναι το πνεύμα της σχετικής νομολογίας: Ellis v. Allen [1911-1913] All E.R. Rep. 906, Technistudy Ltd. v. Kelland [1976] 3 All E.R. 632 και Murphy v. Culhane, 1976, 3 All E.R. 533 « εάν από τους ισχυρισμούς στα δικόγραφα δεν μπορούν να διαφανούν τα πραγματικά γεγονότα χωρίς περαιτέρω διερεύνηση τότε δεν είναι ορθό να εκδίδεται απόφαση». Βλέπε επίσης την απόφαση του Γ. Νικολάου, Π.Ε.Δ. στην υπόθεση 878/89 Νίκος Χριστοφή ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ & Άλλου ημερ. 6/2/

1. Η εφεκτικότητα στη χρήση της διάταξης για πρόωρη απόφαση, εκτός φυσικά στην περίπτωση που μιά παραδοχή δεν αφήνει περιθώρια υπεράσπισης, υπογραμμίζει εμφαντικά και την ανάγκη για προσεκτική στάθμιση των δεδομένων της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. Επίσης υποδεικνύεται στο Σύγγραμμα Precedents of Pleadings των Bullen and Leake and Jacob´s, 12η έκδοση, σελ. 79 : "Where sufficient admissions are made by the defendant, by his defence or otherwise, the plaintiff may apply for such judgment or order as from those admissions he may be entitled to, without waiting for the trial; and the court may give such judgment or make such order on such application as it thinks just." Στη σελ. 77 του πιο πάνω αναφερόμενου συγγράμματος, υποδεικνύεται παράλληλα ότι η παραδοχή σε μια υπεράσπιση μπορεί να είναι είτε ρητή είτε να αναδύεται ως εξυπακουόμενη από τη μη αντίκρουση ουσιαστικών γεγονότων που καταγράφονται στην έκθεση απαίτησης. (Βλέπε επίσης τη νομική σειρά συγγραμμάτων Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 37 σελ. 235 παράγραφος 314 υπό τον τίτλο "Judgment on admissions"). Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών, κανόνων και της σχετικής νομολογίας επί του συγκεκριμένου θέματος αλλά και των όσων στοιχείων έχουν παρουσιαστεί ενώπιον μου για σκοπούς της παρούσας Αίτησης και μόνο, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση τέτοιου διατάγματος. ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 7 ΕΚΘΕΣΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ «Περαιτέρω, η αρχική χρέωση της συντήρησης του κτιρίου με βάση το ποσοστό που αναλογεί στον Εναγόμενο ανήρχετο σε €10.602,43 και κατά ή περί τις 6/5/2014 καταβλήθηκε από τον Εναγόμενο ποσό €3.534,14 έναντι του πιο πάνω οφειλόμενου ποσού. Στις 21/10/2014 αυθαίρετα και/ή αδικαιολόγητα και/ή παράνομα έγινε αναπροσαρμογή της αναλογίας του ποσού που κατ' ισχυρισμό όφειλε ο Εναγόμενος με αποτέλεσμα να προστεθεί το ποσό των €13.022,49, ποσό που ο Εναγόμενος αρνείται ότι οφείλει. Επιπλέον, αναπροσαρμογή έγινε και στο ποσό που αναλογούσε σε σχέση με τα κοινόχρηστα έξοδα στον Εναγόμενο με αποτέλεσμα από τον Οκτώβριο του 2014 και έπειτα να παρατηρείται διπλασιασμός και/ή υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη αύξηση των κοινοχρήστων εξόδων». Η θέση των αιτητών είναι ότι προκύπτει αβίαστα από την ανωτέρω παράγραφο ότι ο Εναγόμενος προβαίνει σε ρητή αναφορά ότι ένεκα της αποδοχής του, του οφειλόμενου ποσού των €10.602,43, προέβηκε σε καταβολή έναντι ορισμένου ποσού προς εξόφληση του, ήτοι €3.534,14 και συνεπώς θα πρέπει ενόψει της παραδοχής του να καταβάλει το λοιπό ποσό. ΛΟΓΟΙ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Οι λόγοι ένστασης είναι οι ίδιοι και απλά επαναλαμβάνονται και συνίστανται στη θέση ότι δεν δύναται να εκδοθεί απόφαση ως η αίτηση των εναγόντων καθότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη παραδοχή γεγονότων, δεν ενεργοποιείται ούτε εφαρμόζεται η Δ.24 Θ6 και δεν πρέπει να απομονώνονται οι λοιπές παράγραφοι της Ε/Υ οι οποίες καταδεικνύουν ότι ο εναγόμενος δεν αποδέχεται τα εξαιτούμενα ποσά. ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Στην παράγραφο 7 της Ε/Υ ο εναγόμενος αναφέρει ότι η αρχική χρέωση για την συντήρηση του κτιρίου με βάση το ποσοστό που του αναλογεί ανήρχετο σε €10.602,43 και κατά τις 6.5.14 καταβλήθηκε έναντι από αυτόν το ποσό των €3.534,
2. Στη συνέχεια ισχυρίζεται ότι αυθαίρετα και /ή αδικαιολόγητα και/ή παράνομα έγινε αναπροσαρμογή των ποσών ώστε να οφείλει το πρόσθετο ποσό των €13.022,49 αλλά και επιπρόσθετα ποσά των κοινοχρήστων τα οποία αυτός αρνείται ότι οφείλει. Στην Έκθεση Απαίτησης (Ε/Α) το ποσό που αξιώνεται από τον εναγόμενο είναι αυτό των €20.700,89 και δεν γίνεται οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά για οφειλόμενο ποσό των €10.602,
3. Στην Απάντηση των εναγόντων αναφέρεται στις παραγρ.3, 4 και 5 ότι στις 30.6.12 ο εναγόμενος όφειλε το ποσό των €387,
4. Στις 27.12.16 η αναλογία του εναγόμενου ανήλθε στις €30.501,
5. Ότι πράγματι ο εναγόμενος μέχρι τις 6.5.14 κατέβαλε το ποσό των €3.534,14 το οποίο αναφέρει στην παρ.7 της Ε/Υ του. Επίσης ότι αυτός κατέβαλε συνολικά το ποσό των €9.800,31 για την εν λόγω περίοδο. Στην παρούσα αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ή επεξήγηση ή θέση ότι αρχικά ο εναγόμενος όφειλε ποσό €10.602,43 και κατέβαλε έναντι το ποσό των €3.534,14 αλλά ούτε και ότι κατέβαλε το ποσό των €9.800,31 ως τελικά η αναφορά των εναγόντων στην απάντηση τους. Επίσης στις παραγρ.7 και 8 της Απάντησης οι ίδιοι οι ενάγοντες αναφέρουν ότι χρέωσαν λανθασμένα ποσά προς όφελος του εναγόμενου και συνεπώς προέβηκαν σε αναπροσαρμογή της αναλογίας που έπρεπε αυτός να καταβάλει, θέση την οποία αναφέρει στην Ε/Υ του, ποσά που σε κάθε περίπτωση δεν αποδέχεται. Η αναφορά του εναγόμενου ότι πλήρωσε έναντι για το «οφειλόμενο ποσό» δεν εξυπακούει ότι ο ίδιος αποδέχεται τα ποσά «ως οφειλόμενα». Περαιτέρω οι αναφορές του εναγόμενου στην παράγρ.7 δεν μπορούν να ειδωθούν απομονωμένα από τις παραγρ. 5, 6 και 8 στις οποίες αυτός αρνείται ότι οφείλει το αξιούμενο απ΄αυτόν ποσό και μάλιστα επιφυλάσσει το δικαίωμα του για καταχώρηση αίτησης για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες. Θεωρώ ότι δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής η Δ.24 Θ.6 γιατί για να είναι δυνατή η έκδοση απόφασης η παραδοχή θα πρέπει να είναι τέτοια που να μην χρειάζεται να προσκομισθεί άλλη μαρτυρία για σκοπούς απόδειξης. Δηλαδή η παρούσα δεν είναι από τις αποκρυσταλλωμένες περιπτώσεις παραδοχών, ούτως ώστε το δικαστήριο να εξασκήσει την διακριτική του ευχέρεια εκδίδοντας απόφαση, στερώντας από τον εναγόμενο το δικαίωμα του να ακουστεί και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Σε μία περίπτωση μάλιστα που κατ΄ισχυρισμό οφείλονται κάποια ποσά τα οποία αυξομειώθηκαν όχι μόνο μία φορά. Εν κατακλείδι, θα συμφωνήσω με τους λόγους ένστασης, ήτοι ότι δεν πρόκειται για ξεκάθαρη αποδοχή επειδή ο εναγόμενος κατέβαλε στους ενάγοντες έναντι ένα πολύ μικρότερο ποσό από το αξιούμενο στην Ε/Α, ήτοι των €3.534,14 συνεπώς τους οφείλει το ποσό των €7.068,29, το οποίο εξαιτούνται οι ενάγοντες με την παρούσα αίτηση. Καταληκτικά ενόψει όλων των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης στην παρούσα αγωγή. [Υπ.]............. Γ. Ιωαννίδου - Παπά Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο