← Κύπρος

Παναγιώτα (άλλως Λούλα) Ηλία Χαραλάμπους ν. KETIJA KNAZEVA κ.α., Αρ. Αγωγής: 1/2016, 12/5/2023

Παναγιώτα (άλλως Λούλα) Ηλία Χαραλάμπους ν. KETIJA KNAZEVA κ.α., Αρ. Αγωγής: 1/2016, 12/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A109 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: X-M Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1/2016 Μεταξύ: Παναγιώτα (άλλως Λούλα) Ηλία Χαραλάμπους, από τη Λεμεσό Ενάγουσα -και-

  1. KETIJA KNAZEVA, από τη Λεμεσό
  2. TAXA XANI XATZ (Aρ. Ταυτ. [ ]) από τη Λεμεσό Εναγόμενων ------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 12/05/23 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Καμπανέλλας για κ. Φ. Αποστολίδη Για Εναγόμενους: κ. Α. Σωφρονίου για κ. Σ. Σωφρόνιου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ι. Εισαγωγή:- Τα δικόγραφα Η υπό των ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή εγέρθηκε υπό της Ενάγουσας εναντίον της Εναγόμενης 1 σε σχέση με απλήρωτα ενοίκια ύψους €2,600-, για ποσό €2,210- ως αξία αντικατάστασης ζημιών, για ποσό €1,100- για επιδιόρθωση και/ή αντικατάσταση κεραμικής εστίας κουζίνας, πόρτας θαλάμου ψυγείου και ενός αμπαζούρ, για ποσό €363,28- ως τα ποσά που κατέβαλε η Ενάγουσα αναφορικά με τέλη σκυβάλων, κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος και υδατοπρομήθειας, καθώς και για ποσό €80- για απώλεια 2 καλάθων τουαλέτας stainless steel. Εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα η Ενάγουσα αξιώνει ποσό €1,880- για ζημιές στην επίπλωση, πλέον νόμιμους τόκους και έξοδα αγωγής. Αφορμή για την έγερση της παρούσας αγωγής αποτέλεσε η εκμίσθωση από την Ενάγουσα στην Εναγόμενη 1 κατά την 28/11/2014 για την περίοδο από 1/12/2014 μέχρι την 30/11/2015 για ποσό €1,300- μηνιαίως μιας κατοικίας στην οδό [ ] αρ. 4 στην Γερμασόγεια, της οποίας, όπως δικογραφεί, είναι ιδιοκτήτρια, στην οποία περιλαμβανόταν μερική επίπλωση. Με την υπογραφή της συμφωνίας ημερ. 28/11/2014 η Εναγόμενη 1 κατέβαλε ποσό €1,300- ως ντεπόζιτο για κάλυψη οποιονδήποτε ζημιών. Όπως προβάλλεται στην Έκθεση Απαίτησης, ο Εναγόμενος 2 είναι ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 και κατοικούσε μαζί της στην ενοικιαζόμενη κατοικία, καθώς και ότι οι Εναγόμενοι από κοινού και/ή o καθένας από αυτούς ήταν ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος ενός μεγαλόσωμου ζώου που διέμενε εντός της κατοικίας. Περί την 30/10/2015 η Εναγόμενη 1 μέσω του Εναγόμενου 2 παρέδωσε ελεύθερη την κατοχή της ενοικιαζόμενης κατοικίας με παράδοση των κλειδιών της στην Ενάγουσα, όχι όμως στην καλή κατάσταση όπως την παρέλαβε, αλλά με ζημιές, οι οποίες καταγράφονται στις παρατιθέμενες λεπτομέρειες, όπως και επίσης με καταστραμμένη την επιφάνεια της κεραμικής εστίας της κουζίνας, της πόρτας του θαλάμου του ψυγείου και ενός αμπαζούρ. Επίσης, αξιώνει από την Εναγόμενη 1 την αξία για την απώλεια 2 καλάθων τουαλέτας stainless steel. Περαιτέρω, όπως ισχυρίζεται η Ενάγουσα, η Εναγόμενη 1 άφησε απλήρωτα τέλη σκυβάλων, λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος και υδατοπρομήθειας ως οι λεπτομέρειες που παραθέτει. Δια της Έκθεσης Απαίτησης καταλογίζει ευθύνη για ζημιές στην επίπλωση της ενοικιαζόμενης κατοικίας με παράθεση λεπτομερειών ζημιών και κόστους αποκατάστασης, τόσο στην Εναγόμενη 1 όσο και στον Εναγόμενο 2, τις οποίες προβάλλει ότι προκάλεσε ο σκύλος που διέμενε μέσα, των πράξεων του οποίου θεωρεί ότι φέρουν την ευθύνη. Όπως προβάλλει η Ενάγουσα, οι ζημίες αυτές και απώλειες δεν οφείλονται σε φυσική φθορά και προς τον σκοπό απαίτησης ικανοποίησης των αξιώσεων της απέστειλε στην Εναγόμενη 1 διπλοσυστημένη επιστολή ημερ. 19/11/
  3. Πέραν των αποζημιώσεων για τις ζημιές, η Ενάγουσα αξιώνει ως το σχετικό παρακλητικό της Έκθεσης Απαίτησης το δεδουλευμένο ενοίκιο μηνός Οκτωβρίου 2015, αλλά και του μηνός Νοεμβρίου 2015 που αφορούσε την περίοδο μέχρι την λήξη του ενοικιαστηρίου συμβολαίου. Στην Υπεράσπιση Εναγομένων 1 και 2, ο Εναγόμενος 2 ειδικότερα προβάλλει ότι δεν φέρει την οποιαδήποτε ευθύνη εκ της συμβίωσης του με την Εναγόμενη 1 και ζητά την απόρριψη της αγωγής εναντίον του. Ο Εναγόμενοι 1 και 2 αρνούνται τις αξιώσεις που προβάλλονται στο παρακλητικό της Έκθεσης Απαίτησης και τις παραγράφους που αφορούν στην ιδιοκτησία και κατοχή του σκύλου (παρ. 9), της οφειλής για τα ενοίκια Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 2015 (παρ. 12), τις ζημιές στην κατοικία (παρ. 13), την ζημιά στην κεραμική εστία κουζίνας, στην πόρτα του θαλάμου του ψυγείου και στο αμπαζούρ (παρ. 14), καθώς και τις ζημιές που προβάλλεται ότι προκάλεσε ο σκύλος, αλλά και την ευθύνη τους (παρ. 16-20). Οι Εναγόμενοι 1 και 2 παραδέχονται την εκμίσθωση της κατοικίας για την περίοδο που αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης, αλλά και την καταβολή του ντεπόζιτου. Όπως προβάλλουν, στις 30/10/2015 η Εναγόμενη 1 κατόπιν προφορικής συμφωνίας της με την Ενάγουσα παρέδωσε στον σύζυγο της τα κλειδιά της ενοικιαζόμενης κατοικίας, ο οποίος πάντα εμφανιζόταν ως εκπρόσωπός της ενεργώντας για αυτήν και συμφωνήθηκε όπως το ενοίκιο Οκτωβρίου 2015 πληρωθεί από το ντεπόζιτο που καταβλήθηκε και πως για το ενοίκιο Νοεμβρίου 2015 ουδεμία απαίτηση θα εγειρόταν, εκ του γεγονότος ότι ο τερματισμός της ενοικίασης οφειλόταν στην υπαιτιότητα της Ενάγουσας, επειδή δεν επέτρεπε την πρόσβαση στον χώρο του κήπου και της πισίνας που ήταν ο λόγος που η Εναγόμενη 1 προέβηκε στην ενοικίαση. Όπως υποστηρίζουν οι Εναγόμενοι 1 και 2, η Εναγόμενη 1 παρέλαβε την κατοικία με μερική επίπλωση, όμως ουδέποτε της δόθηκε ο κατάλογος επίπλων που αποτελούσε παράρτημα της συμφωνίας ενοικίασης. Σε σχέση με το ζήτημα των ισχυρισμών της Ενάγουσας περί ζημιών, οι Εναγόμενοι 1 και 2 αρνούνται τα όσα σχετικά δικογραφεί η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησης προβάλλοντας ότι η Ενάγουσα όφειλε πριν τις επιδιορθώσει, αν το έχει πράξει, να τους καλέσει για να τους τις υποδείξει, ώστε αυτές να καταγραφούν και να επιδιορθωθούν από τους ίδιους εκτός όσων οφείλονται σε φυσική φθορά, αντίθετα δε, έλαβαν γνώση περί των ισχυρισμών αυτών με την έγερση της αγωγής. Όπως παρατίθεται στην Υπεράσπιση των Εναγομένων, η Ενάγουσα μόνο την αντικατάσταση των καλάθων τουαλέτας ζήτησε ανεπιτυχώς με καταγγελία στην Αστυνομία και ουδέποτε ανέφερε για ζημιές. Όπως προσθέτουν οι Εναγόμενοι 1 και 2, δεν έγινε καμία ζημιά στους τοίχους, ούτε στο bite του μπάνιου ή στην κάσα της πόρτας του αποχωρητηρίου ή στο σύστημα υπερχείλισης του μπάνιου. Επίσης αρνούνται την όποια ζημιά στις δύο διπλές πρίζες και στο κιβώτιο CYTA υποστηρίζοντας ότι η κατοικία και η επίπλωση παραδόθηκαν στην Ενάγουσα και παρελήφθη καθαρή αδιαμαρτύρητα και ανεπιφύλακτα από την Ενάγουσα ή τον σύζυγό της. Σε σχέση με την αξίωση για τους λογαριασμούς των τελών σκυβάλων, ηλεκτρικού ρεύματος και κατανάλωσης νερού η Εναγόμενη 1 αναφέρει ότι είναι διατεθειμένη να τους πληρώσει εφόσον της κοινοποιηθούν και δοθούν αντίγραφα, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Ειδικότερα σε σχέση με την αξίωση για ζημίες στην επίπλωση της ενοικιαζόμενης κατοικίας, στην Υπεράσπιση προβάλλεται ότι τα δύο στρώματα ήταν εξ' υπαρχής λεκιασμένα και ακάθαρτα, καθώς και ότι η Εναγόμενη 1 ουδέποτε τα χρησιμοποίησε, αλλά ότι αγόρασε καινούργια εις γνώση της Ενάγουσας, ενώ για τον ψάθινο τριθέσιο καναπέ προβάλλεται ότι ήταν σε κάκιστη κατάσταση και μη χρησιμοποιήσιμος εξ' αρχής και ότι η Εναγόμενη 1 ζήτησε από την Ενάγουσα να τον μετακινήσει, κάτι που έκανε εν τέλει η ίδια αφήνοντας τον έξω από την ενοικιαζόμενη κατοικία. Περαιτέρω, γίνεται άρνηση περί ζημίας στον τριθέσιο καναπέ, στο τραπέζι σάλας, στα τρία stools και στις τέσσερις κουρτίνες. Οι δύο κάλαθοι τουαλέτας stainless steel ουδέποτε υπήρξαν σύμφωνα με την θέση που προβάλλει η Εναγόμενη 1 και υποχρεώθηκε να αγοράσει δικούς της. Γίνεται άρνηση των όσων προβάλλονται στην επιστολή της Ενάγουσας ημερ. 19/11/2015 και αναφέρει ότι αυτή απαντήθηκε δια επιστολής των δικηγόρων της ημερ. 1/02/
  4. Στην Απάντηση στην Υπεράσπιση πέραν των όσων τυγχάνουν επανάληψης από την Ενάγουσα, προβάλλεται ότι η κατοίκηση του Εναγόμενου 2 στην ενοικιαζόμενη κατοικία δημιουργεί ρητή και/ή εξυπακουόμενη υποχρέωση του για αποφυγή καταστροφής επίπλωσης και εξοπλισμού. Η Ενάγουσα αρνείται ότι υπήρξε οποιαδήποτε προφορική συμφωνία κατά την παράδοση της κατοικίας όπως προβάλλεται στην Υπεράσπιση. Υποστηρίζεται δε, ότι η χρήση του κήπου ήταν απρόσκοπτη και ότι η πισίνα βρίσκεται στο χώρο της οικίας της Ενάγουσας και ουδέποτε συμφωνήθηκε η χρήση της από τους Εναγόμενους. Όπως δικογραφεί η Ενάγουσα, η συντήρηση του κήπου και της πισίνας ήταν αποκλειστική της ευθύνη. II. Η προσκομισθείσα μαρτυρία:- Η επ' ακροατηρίω διαδικασία διεξήχθη με την παράθεση της μαρτυρίας συνολικά 3 μαρτύρων για την Ενάγουσα, ήτοι του συζύγου της κ. Ηλία Χαραλάμπους (ΜΕ1), του κ. Νίκου Αρέστη (ΜΕ2), και του κ. Γεώργιου Χριστοδούλου (ΜΕ3), ενώ για τους Εναγόμενους έδωσε μαρτυρία ο Εναγόμενος 2 (ΜΥ). Τα κύρια σημεία παρατίθενται κατωτέρω. II.
  5. Μαρτυρία ΜΕ1:- O ΜΕ1, σύζυγος της Ενάγουσας, κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως του εξέτασης που σημειώθηκε ως Έγγραφο Α'. Όπως ανέφερε στο Έγγραφο Α', η Ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια της κατοικίας που ενοικιάστηκε στην Εναγόμενη 1 για περίοδο 1 έτους, ήτοι από 1/12/2014 μέχρι 30/11/
  6. Στην ενοικίαση περιλαμβανόταν και μερική επίπλωση και τα έπιπλα και ο εξοπλισμός εμφαίνονται σε επισυνημμένο κατάλογο-παράρτημα στην συμφωνία, τον οποίο όμως δεν μπόρεσε να βρει και να καταθέσει. Παράθεσε τα όσα δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης για το πόσο του μηνιαίου ενοικίου, την καταβολή του ντεπόζιτου, για το ότι ο Εναγόμενος 2 διέμενε ως σύζυγος και συμβίος με την Εναγόμενη 1 στην ενοικιαζόμενη κατοικία, για την κατοχή του σκύλου, καθώς και για την παράδοση ελεύθερης της κατοχής της από την Εναγόμενη 1 μέσω του Εναγόμενου 2 στην Ενάγουσα. Στις επόμενες παραγράφους του Εγγράφου Α' παρατίθενται όλα όσα δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης σε σχέση με τις ζημιές τόσο στην ενοικιαζόμενη κατοικία, όσο και στην επίπλωση, όπως επίσης και στην κεραμική εστία, την πόρτα του θαλάμου του ψυγείου και στο κόστος αποκατάστασης των ζημιών. Εκείνο που δεν αναφέρεται είναι το κόστος αντικατάστασης του αμπαζούρ. Παραθέτει τις λεπτομέρειες των απλήρωτων λογαριασμών και προβαίνει σε αναφορά στα οφειλόμενα ενοίκια του μήνα Οκτώβρη 2015 και Νοέμβρη
  7. Υποστηρίζει ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 φέρουν ευθύνη για τις ζημιές που προκάλεσε ο σκύλος στα έπιπλα, ενώ η Εναγόμενη 1 για τις ζημιές στην οικία, την επίπλωση, για τους απλήρωτους λογαριασμούς, τα οφειλόμενα ενοίκια, αλλά και για το κόστος αντικατάστασης δύο καλάθων τουαλέτας stainless steel. Ο ΜΕ1 κατέθεσε τα εξής τεκμήρια: Τεκμήριο 1, ήτοι αντίγραφο της συμφωνίας εκμίσθωσης ημερ. 28/11/14 μεταξύ Ενάγουσας και Εναγόμενης 1 στην Αγγλική. Τεκμήριο 2, ήτοι προσφορά ημερ. 2/11/15 από εργοληπτική εταιρεία «Ν Π. Αρέστη» με περιγραφή επιδιόρθωση τοίχων, αντικατάσταση bite, αντικατάσταση κάσιας αποχωρητηρίου ξένων, για επιδιόρθωση καταστραμμένου συστήματος απορρόφησης και υπερχείλισης μπάνιου, αντικατάστασης δύο καταστραμμένων διπλών πριζών, μπογιάτισμα κιβωτίου CYTA και για καθαριότητα, συνολικού ποσού €2,210-. Τεκμήριο 3, ήτοι επιστολή ημερ. 15/12/15 από Thetaco (Traders) Ltd προς τον ΜΕ1 που τον πληροφορεί ότι η πόρτα του θαλάμου του ψυγείου του στοιχίζει €300-. Τεκμήριο 4, ήτοι αντίγραφο τιμολογίου αρ. 100200 ημερ. 10/11/15 από Th Globus Distributors (Cyprus) Ltd προς τον ΜΕ1 με περιγραφή «Hobs Induction Zanussi» για ποσό €700-. Τεκμήριο 5, ήτοι αντίγραφο λογαριασμού Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού προς τον ΜΕ1 για ποσό €134,51- ημερ. 9/11/15 και απόδειξη πληρωμής ημερ. 24/11/15 για το ίδιο ποσό. Τεκμήριο 6, ήτοι αντίγραφο λογαριασμού ΑΗΚ ημερ. 3/11/15 προς τον Νικόλαο Χαραλάμπους για ποσό €46,50- και απόδειξη πληρωμής ημερ. 24/11/15 για το ίδιο ποσό. Τεκμήριο 7, ήτοι αντίγραφο επιβολής τελών σκυβάλων του Δήμου Γερμασόγειας έτους 2015 στο όνομα Νίκος Χαραλάμπους για ποσό €149- και απόδειξη πληρωμής ημερ. 29/09/15 για το ίδιο ποσό. Τεκμήριο 8, ήτοι αντίγραφο λογαριασμού ΑΗΚ ημερ. 2/09/15 προς τον Νικόλαο Χαραλάμπους για ποσό €39,27- και απόδειξη πληρωμής ημερ. 29/09/15 για το ίδιο ποσό. Τεκμήριο 9, ήτοι προσφορά από Geo Kitchens προς Ενάγουσα και τον ΜΕ1 στην οποία γίνεται αναφορά σε καταστροφή τριθέσιου καναπέ (ξύλο και δέρμα φαγώθηκαν από το σκύλο), καταστροφή χαμηλού τραπεζιού σάλας (ο σκύλος κατέφαγε την ξύλινη βάση), καταστροφή δύο στρωμάτων για διπλά κρεβάτια (τεράστιοι λεκέδες από αίμα και άλλες ακαθαρσίες), καταστροφή τριών stools (ψηλά καθίσματα τραπεζιού κουζίνας-καταστροφή από σκύλο), καταστροφή τεσσάρων κουρτινών από σκύλο (σχισμένες) και ψάθινος τριθέσιος καναπές με μαξιλάρια (καταφαγώθηκαν από σκύλο), συνολικού ποσού €1,880-. Τεκμήριο 10, ήτοι αντίγραφο διπλοσυστημένης επιστολής των δικηγόρων της Ενάγουσας προς την Εναγόμενη 1 ημερ. 19/11/15 στην οδό Μπέλαπαϊς 2, 4527 Μουταγιάκα, με δελτίο αποστολής και παραλαβής που φέρει στην θέση της υπογραφής αναγραμμένο χειρόγραφα το όνομα της Εναγόμενης 1 με ημερ. 28/11/
  8. Στην αντεξέταση του ο ΜΕ1 ανέφερε ότι προτού ενοικιαστεί η οικία στην Εναγόμενη 1, είχε δοθεί σε μερικά γραφεία, τα οποία την επισκέφθηκαν και έβαλαν φωτογραφίες, τις οποίες ανέβασαν στην ιστοσελίδα τους. Ο ίδιος, όπως εξήγησε, δεν ανάρτησε καμία φωτογραφία. Του υποδείχθηκε αντίγραφο από διαφήμιση με φωτογραφία από ιστοσελίδα, την οποία αναγνώρισε ως την οικία, αλλά δήλωσε ότι δεν γνώριζε το τηλέφωνο που αναφέρει (αρχικά κατέστη ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση Α', ακολούθως τεκμήριο 11). Του υποδείχθηκε η περιγραφή του τι περιλάμβανε η ενοικίαση της οικίας, μεταξύ των οποίων και μεγάλη αυλή και χρήση πισίνας, για τα οποία σε μεταγενέστερη του απάντηση είπε ότι επιτράπηκε στην Εναγόμενη 1 να τα χρησιμοποιήσει. Παραδέχθηκε ότι στο τεκμήριο 1 δεν συμπεριλαμβανόταν το όνομα του Εναγόμενου 2 και υποστήριξε ότι, για την αναφορά στην 3η γραμμή της πρώτης παραγράφου σε λίστα-κατάλογο (inventory list) επίπλων, αυτή υπήρξε, αλλά από παράβλεψη δεν υπογράφηκε. Τα έπιπλα, όπως επέμεινε, ήταν καινούργια και είχαν αγοραστεί τον προηγούμενο χρόνο. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι πριν ενοικιαστεί στην Εναγόμενη 1 η οικία κατοικείτο από τον υιό του Νικόλαο Χαραλάμπους. Εξηγώντας την κατανομή του κτιρίου στο οικόπεδο ανέφερε ότι αποτελεί μια διπλοκατοικία, δηλαδή 2 σπίτια κολλημένα σε οικόπεδο 950 τ.μ., ότι στο βόρειο μέρος έχει χώρο στάθμευσης για 4 αυτοκίνητα και στο νότιο μέρος μεγάλο κήπο με γρασίδι, πισίνα 5μ χ 10μ, ένα λαχανόκηπο και δυτικά μια ψησταριά. Όπως είπε, ενοικιάστηκε το ανατολικό σπίτι και έμενε ο ίδιος στο δυτικό, καθώς και ότι ο χώρος στάθμευσης, ο κήπος, η ψησταριά και η πισίνα ήταν για κοινή χρήση. Σε σχετική ερώτηση επί του ζητήματος της ιδιοκτησίας της ενοικιαζόμενης οικίας απάντησε ότι είναι ο ίδιος ιδιοκτήτης και η κα Λούλα (σ.σ. η Ενάγουσα) είναι η σύζυγός του και πως αυτό δεν έχει σημασία, αφού ο ίδιος και η γυναίκα του είναι το ίδιο. Οι λογαριασμοί είναι είτε στο όνομα του είτε στο όνομα του υιού του γιατί έμενε προηγουμένως εκεί. Όπως είπε η Εναγόμενη 1 δεν είχε με κανένα επικοινωνία, ούτε καν με τον ίδιο, αλλά το ενοίκιο το πλήρωνε ο σύζυγος της (σ.σ. ο Εναγόμενος 2). Αρνήθηκε ότι του έγιναν παράπονα για το ακίνητο ή ότι του είπαν τον λόγο του τερματισμού ή ότι συμφώνησε να καταβληθεί μόνο το ενοίκιο του Οκτωβρίου 2015 και να το λάμβανε από την κράτηση/εγγύηση (ντεπόζιτο). Για τον λογαριασμό τεκμήριο 5 ανέφερε ότι αυτός αφορά την 3η περίοδο του 2015 και εκδόθηκε στο όνομα του, για τον λογαριασμό τεκμήριο 6 εξήγησε ότι αφορά την περίοδο 3/9 μέχρι 3/11 και εκδόθηκε στο όνομα του υιού του, όπως και το τεκμήριο 7, το οποίο αφορά το έτος
  9. Για το τεκμήριο 8 ανέφερε ότι αφορά την περίοδο 2/7 μέχρι 2/9 και εκδόθηκε στο όνομα του υιού του. Όπως ανέφερε, όλοι οι λογαριασμοί για κάθε σπίτι τους αποστέλλονταν ξεχωριστά, πληρώνονταν από τον ίδιο, έδινε την απόδειξη στον Εναγόμενο 2 και αυτός του έδινε τα χρήματα. Για τον σκύλο που διέμενε με τους Εναγόμενους ανέφερε ότι ήταν σκούρος και μεγαλόσωμος και ότι συνεχώς ευρισκόταν εντός του σπιτιού και ότι τον περιποιείτο ο Εναγόμενος
  10. Όπως απάντησε σε σχετική ερώτηση αντεξεταζόμενος, είπε ότι επιτρεπόταν η διατήρηση σκύλου νοουμένου ότι τηρούνταν οι κανόνες. Ο συγκεκριμένος σκύλος, όπως ανέφερε, ήταν μικρής ηλικίας και εξ όσων γνωρίζει τα σκυλιά μέχρι 2 ετών είναι ανεξέλεγκτα και θέλουν επίβλεψη, όμως αυτός από πρωί μέχρι αργά το απόγευμα παρέμενε χωρίς επίβλεψη μόνος του στο σπίτι. Οι πλείστες ζημιές, όπως επέμεινε, έγιναν από τον σκύλο υποστηρίζοντας ότι τον έλουζαν στην μπανιέρα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να φράξουν οι σωληνώσεις και στην προσπάθεια να τις αποφράξουν κατέστρεψαν όλο το σύστημα αποχέτευσης. Σε σχέση με τα όσα παρατίθενται στην προσφορά του τεκμηρίου 9 είπε ότι αυτά πετάχτηκαν στον κάδο (skip) και ότι δεν αντικαταστάθηκαν. Απλά η προσφορά ήταν ένδειξη για αναπλήρωση και δεν είχε φωτογραφίες των ζημιών για αυτά, πέραν της μαρτυρίας των ανθρώπων που ήρθαν και ετοίμασαν τις προσφορές. Αναφορικά με τα όσα παρατίθενται στο τεκμήριο 2 είπε ότι όλες οι επιδιορθώσεις έγιναν σε κατοπινό στάδιο μετά από 1 μήνα, αλλά απόδειξη δεν είχε να παραθέσει στο Δικαστήριο. Όσον αφορά τα τεκμήρια 3 και 4 εξήγησε ότι τα πλήρωσε, όμως δεν είχε αποδείξεις, καθότι πέρασαν 7 χρόνια από τότε. Όπως τόνισε, δεν παίρνει πάντα αποδείξεις για δουλειές που γίνονται. Για τα έξοδα καθαριότητας που διεκδικεί εξήγησε ότι αυτά αφορούν στην πληρωμή 2 καθαριστριών και 1 skip. Τέλος, σε σχέση με την ζημιά και το μπογιάτισμα στο κιβώτιο της CYTA είπε ότι αυτό είναι διαστάσεων 30'' Χ 30'', ότι βρίσκεται στον χώρο στάθμευσης και ότι οι Εναγόμενοι το έτριψαν με το αυτοκίνητο τους. Ο ΜΕ1 παραδέχθηκε ότι δεν αφαίρεσε το ποσό του ντεπόζιτου από τα ποσά που αξιώνονται. Στην υπόδειξη της ημερομηνίας εκτύπωσης της δέσμης των 5 φωτογραφιών που απεικονίζουν τα έπιπλα στο σαλόνι και την κουζίνα με τα stools, που έγιναν αρχικά Τεκμήριο προς Αναγνώριση Β' (ακολούθως τεκμήριο 12), επέμεινε ότι αυτές δείχνουν την οικία, αλλά ότι λήφθηκαν το 2014 από τους μεσίτες για να το ενοικιάσουν, καθώς και ότι δεν έχει σχέση η ημερομηνία εκτύπωσης με την ημερομηνία λήψης. Σε σχέση με την καταγγελία στην Αστυνομία για κλοπή των καλάθων αποχωρητηρίου stainless steel και στην υποβολή ότι δεν έγιναν περαιτέρω ενέργειες γιατί δεν κρίθηκε σοβαρή, ο ΜΕ1 δήλωσε άγνοια. Σε ερώτηση αν κατέγραψε ζημιές που μπορεί να έκανε ο υιός του στην οικία πριν φύγει, απάντησε ότι όταν έφυγε μπογιατίσανε το σπίτι και ετοιμάσανε τα πάντα για να ενοικιαστεί ως καινούργιο. Όταν έφυγαν οι Εναγόμενοι από την οικία, όπως ανέφερε ο ΜΕ1, έμεινε για λίγο κάποιος φίλος του χωρίς ενοίκιο και σήμερα κατοικεί ο υιός του. II.
  11. Μαρτυρία ΜΕ2:- Ο ΜΕ2 δήλωσε ότι είναι εργολάβος με πείρα 30 χρόνων. Του υποδείχθηκε το τεκμήριο 2, για το οποίο αναγνώρισε ότι είναι η προσφορά που έδωσε στον ΜΕ1 και την υπογραφή του με σφραγίδα της εταιρείας του στην οποία είναι διευθυντής. Όπως εξήγησε, κατέγραψε τις ζημιές που αναφέρει το τεκμήριο 2, αλλά δεν πληρώθηκε για αυτά. Στην αντεξέταση του ο ΜΕ2 είπε ότι επισκέφθηκε την οικία γύρω στο τέλος Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου 2015, δύο μέρες πριν δώσει την προσφορά. Στην οικία, όπως εξήγησε, δεν κατοικούσε κανένας. Ο ΜΕ2 επανέλαβε τις ζημιές που παραθέτει στο τεκμήριο 2 και είπε ότι δεν γνωρίζει αν αυτά επιδιορθώθηκαν μέσω άλλου, ούτε και αν εν τέλει έγιναν επιδιορθώσεις. Σε σχέση με τον ΜΕ1 είπε ότι τον γνώριζε από τα σχολεία και ότι τον πήρε τηλέφωνο και του εξήγησε που ήταν το σπίτι για να πάει, καθώς και ότι επιθεώρησε ο ίδιος προσωπικά το ακίνητο. Την κα Λούλα, όπως ανάφερε, δεν την είδε ποτέ του. II.
  12. Μαρτυρία ΜΕ3:- Ο ΜΕ3 ανέφερε ότι είναι επιπλοποιός και πελεκάνος για 35 χρόνια, καθώς και ότι κάνει εκτιμήσεις επίπλων και κουζινών. Ο ΜΕ1 είναι πελάτης του. Ο ΜΕ2 αναγνώρισε το τεκμήριο 9, όπως και την υπογραφή του σε αυτό. Όπως εξήγησε, τον κάλεσε ο ΜΕ1 για να εκτιμήσει τις ζημιές σε 2 καναπέδες, stools, τραπέζια, κουρτίνες και σε 2 στρώματα, καθώς και ό,τι άλλο περιλαμβάνει η προσφορά του. Σε σχέση με την κατάσταση τους τόνισε ότι ήταν φαγωμένα από σκύλο, κάτι που το διέκρινε λόγω εμπειρίας. Αντεξεταζόμενος εξήγησε ότι αν δεν λανθανόταν, επισκέφθηκε την οικία στις 2/11/2015 και ότι έδωσε προσφορά την ίδια ημέρα. Στην υπόδειξη των φωτογραφιών του τεκμηρίου Β' προς αναγνώριση (τεκμήριο 12), απάντησε ότι οι ζημιές δεν φαίνονται καθαρά (φωτογραφία Β'1), ότι η λήψη είναι μακρινή (φωτογραφία Β'2), ότι βλέπει τα 3 stools αλλά δεν φαίνονται τα δερμάτινά τους (φωτογραφία Β'3), ενώ για άλλες ότι δεν βλέπει τις ζημιές (φωτογραφίες Β'4 και Β'5). Ο ΜΕ2 παραδέχθηκε ότι δεν εκτέλεσε τα όσα συμπεριέλαβε στο τεκμήριο 9 και ούτε πληρώθηκε για αυτή. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ουδέποτε επισκέφθηκε την οικία και ότι δεν υπήρξαν οι ζημιές, όπως επίσης και ότι απλά έκανε εξυπηρέτηση στον ΜΕ1 που είχε πει προηγουμένως ότι είναι πελάτης του. Επέμεινε ότι εκ της εμπειρίας του μπορεί να καταλάβει το φάγωμα από σκύλου, ειδικότερα για τον καναπέ ανέφερε ότι ήταν φαγωμένο το ξύλο και το δέρμα. Σε σχέση με το ακίνητο ανέφερε ότι εξ όσων γνωρίζει ανήκει στον ΜΕ1 και το ενοικίαζε. II.
  13. Μαρτυρία ΜΥ:- Ο ΜΥ-Εναγόμενος 2 και σύζυγος της Εναγόμενης 1 ήταν ο μοναδικός μάρτυρας από πλευράς Εναγομένων. Ο ΜΥ κατάθεσε στο Δικαστήριο γραπτή δήλωση που σημειώθηκε ως Έγγραφο Β'. Στην γραπτή δήλωση του ΜΥ επιβεβαιώνεται η ενοικίαση της κατοικίας από πλευράς Εναγόμενης 1, το μηνιαίο ενοίκιο, η καταβολή του ντεπόζιτου και προστίθεται ο ισχυρισμός ότι δεν δόθηκε η λίστα-κατάλογος των επίπλων που αποτελούσε παράρτημα του τεκμηρίου
  14. Περαιτέρω, ο ΜΥ αναφέρει ότι κατέβαλλε ο ίδιος το μηνιαίο ενοίκιο στον ΜΕ1, το οποίο του το έδινε η Εναγόμενη 1, ενώ επιβεβαιώνει ότι οι λογαριασμοί της κατανάλωσης νερού και ηλεκτρικού ρεύματος ήταν επ' ονόματι του ΜΕ1 ή του υιού του που διέμενε στην ενοικιαζόμενη οικία προηγουμένως. Ο ΜΥ υποστηρίζει ότι όλοι οι λογαριασμοί και τα ενοίκια πληρώνονταν πάντα στην ώρα τους και προβάλλει ότι ο ΜΕ1 είναι ο ιδιοκτήτης της κατοικίας και ότι η σύζυγός του, ήτοι η Ενάγουσα, απλά υπέγραψε το ενοικιαστήριο έγγραφο τεκμήριο
  15. Στο Έγγραφο Β' ο ΜΥ αναφέρεται στα όσα προβάλλονται στην Υπεράσπιση, ήτοι ότι στις 30/10/2015 η Εναγόμενη 1 παρέδωσε την κατοχή της οικίας και τα κλειδιά και ότι συμφωνήθηκε ότι το ενοίκιο Οκτωβρίου 2015 να πληρωθεί από το καταβληθέν ντεπόζιτο και υποστηρίζει ότι η Ενάγουσα ή ο σύζυγός δεν ήγειραν καμία απαίτηση για το ενοίκιο Νοεμβρίου 2015, καθότι ο τερματισμός της ενοικίασης οφειλόταν σε παράβαση της συμφωνίας από την Ενάγουσα για τον λόγο ότι δεν επιτρεπόταν στην Εναγόμενη 1, στο παιδί της και στον ίδιο να απολαύσουν την κατοικία και τις εγκαταστάσεις της. Τονίζει δε, ότι η Ενάγουσα εκτός της υπογραφής του τεκμηρίου 1 δεν είχε την οποιαδήποτε ανάμειξη με την ενοικίαση. Για τον λόγο του τερματισμού της ενοικίασης, ο ΜΥ αναφέρει ότι ενόψει και του τεκμηρίου 11, ήτοι της δημοσίευσης για ενοικίαση με συμπερίληψη κήπου και πισίνας, δεν τους επιτράπηκε να τους χρησιμοποιήσουν. Σε σχέση με τις προβαλλόμενες αξιώσεις για ζημιές, ο ΜΥ αναφέρει ότι προτού παραδώσει η Εναγόμενη 1 την κατοικία στην Ενάγουσα και τον σύζυγο της στις 29/10/2015 έλαβε προσωπικά 5 φωτογραφίες, τις οποίες εκ της αναγνώρισης του τεκμηρίου προς αναγνώριση Β' κατέστησε τεκμήριο
  16. Υποστηρίζει ότι σε αυτές απεικονίζεται ξεκάθαρα ότι η κατοικία παραδόθηκε σε καλύτερη κατάσταση από ότι ήταν όταν ενοικιάστηκε στην Εναγόμενη
  17. Για τις όποιες ζημιές ουδέποτε η Ενάγουσα ή ο σύζυγός της τους ενημέρωσε, παρά μόνο όταν έλαβαν την επιστολή τεκμήριο 10 στις 19/11/2015, η οποία απαντήθηκε δια του τεκμηρίου
  18. Αρνείται τις ισχυριζόμενες ζημιές. Σε σχέση με τους οφειλόμενους λογαριασμούς προβάλλει ότι ουδέποτε είχαν δοθεί στην Εναγόμενη 1 για να τους πληρώσει όπως έκανε πάντα είτε πριν παραδώσει την κατοχή της οικίας είτε όταν αυτοί ζητήθηκαν μέσω του τεκμηρίου 13, το οποίο ουδέποτε απαντήθηκε. Υποστηρίζει ότι πριν την παράδοση της κατοχής ουδείς άλλος επιθεώρησε την κατοικία και τους χώρους της εκτός από την Ενάγουσα και τον σύζυγο της, οι οποίοι δεν διαπίστωσαν την οποιαδήποτε ζημιά, αλλά αντίθετα την παρέλαβαν χωρίς επιφύλαξη. Η κατοικία, όπως τονίζει ο ΜΥ, παραδόθηκε καθαρή και σε άριστη κατάσταση. Αναφορικά με τον σκύλο, ο ΜΥ αναφέρει ότι ανήκει στην Εναγόμενη 1 και ότι ουδέποτε προκάλεσε ζημιές, ότι ήταν υπό την επίβλεψη των Εναγομένων και ότι ήταν εκπαιδευμένος από μικρή ηλικία. Για τους καλάθους τουαλέτας stainless steel υποστηρίζει ότι ουδέποτε αποτέλεσαν μέρος των αντικειμένων της ενοικιαζόμενης κατοικίας και ότι τα στρώματα κρεβατιού ήταν λερωμένα και οι Εναγόμενοι αγόρασαν καινούργια. Αντεξεταζόμενος ο ΜΥ παραδέχθηκε ότι η κατοικία ήταν μερικώς επιπλωμένη. Σε σχέση με το ότι η κατοικία είναι ιδιοκτησίας του ΜΕ1 και όχι η Ενάγουσα ανέφερε ότι τους το είπε ο ίδιος ο ΜΕ1, όπως και το γεγονός ότι προηγουμένως έμενε σε αυτή ο υιός του. Αρνήθηκε την θέση ότι στις 30/11/15 έδωσαν τα κλειδιά χωρίς επιθεώρηση και ότι ανέφεραν ότι δεν οφείλουν. Επίσης, ο ΜΥ παραδέχθηκε ότι ανέφεραν στον ΜΕ1 να τους στείλει τις οφειλές για λογαριασμούς, όμως αρνήθηκε ότι τους αναφέρθηκαν ζημιές και ότι αυτοί του είπαν να μην τους ξαναενοχλήσουν. Περαιτέρω, αρνήθηκε ότι ο λόγος που τους εστάλη το τεκμήριο 10 ήταν επειδή αγνόησαν τα τηλεφωνήματα. Σε σχέση με την διαφήμιση του τεκμηρίου 11 υποστήριξε ότι την βρήκε η Εναγόμενη 1 περίπου 2 ημέρες πριν την ενοικιάσει, όμως δεν γνωρίζει κατά πόσο είχε και φωτογραφίες εσωτερικού χώρου. Τις φωτογραφίες που κατέστησε τεκμήριο 12 υποστήριξε ότι τις έλαβε με το κινητό του τηλέφωνο, το οποίο είχε πολύ καλή κάμερα και αρνήθηκε την υποβολή της θέσης ότι οι φωτογραφίες αυτές ήταν μεσίτη, επιμένοντας ότι τις έλαβε ο ίδιος πριν φύγει από το σπίτι αφού καθάρισε και συγύρισε. Για το ζήτημα των όσων πρόβαλε για την μη χρήση της πισίνας του υποβλήθηκε η θέση ότι πρώτη φορά τον Οκτώβρη του 2015 διαμαρτυρήθηκαν παρά το ότι μεσολάβησε ένα διάστημα από τον Δεκέμβρη του 2014, για να απαντήσει ότι πρώτη φορά που ανέφερε για την πισίνα στον ΜΕ1 ήταν το καλοκαίρι, όπου τον ρώτησε πότε θα μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν. Όπως υποστήριξε, ο ΜΕ1 ξαφνιάστηκε και του ανέφερε ότι δεν θα μπορούσαν και ότι το ενοίκιο που πλήρωναν αφορούσε μόνο την οικία και όχι και για χρήση πισίνας και κήπου, καθώς και ότι η πισίνα είναι όπως το μπάνιο του σπιτιού και δεν επιτρέπεται σε οποιονδήποτε να το χρησιμοποιήσει. Εκ του λόγου αυτού, όπως εξήγησε ο ΜΥ, μόλις βρήκαν άλλο σπίτι έφυγαν. Ο ΜΥ υποστήριξε ότι έφυγαν για πολλούς λόγους και όχι μόνο για την πισίνα, αφού βρήκαν καλή ευκαιρία, ενώ για τα παράπονα ανέφερε ότι τα έκανε στον ΜΕ1 προφορικά. Ο ΜΥ παραδέχθηκε ότι τα τεκμήρια 7 και 8 αφορούν την ενοικιαζόμενη κατοικία, αρνήθηκε όμως ότι τα παρέλαβε, αφού, όπως εξήγησε, τα έπαιρνε ο ΜΕ1 και του έδινε τα χρήματα. Παρέπεμψε δε, στην επιστολή του τεκμηρίου 13, όπου ζήτησαν να τους αποσταλούν οι λογαριασμοί για να πληρώσουν, η οποία δεν απαντήθηκε. Τα ίδια επανέλαβε για το τεκμήριο
  19. Περαιτέρω, ο ΜΥ παραδέχθηκε ότι τα τεκμήρια 5 και 6 αφορούν την ενοικιαζόμενη κατοικία, όμως εξήγησε ότι όταν ήρθαν οι λογαριασμοί οι Εναγόμενοι δεν έμεναν πια στην κατοικία. Για τα τεκμήρια 7 και 8 διαφώνησε ότι δεν τα πλήρωσαν γιατί όποιος λογαριασμός αποστάληκε όσο οι Εναγόμενοι έμεναν στην οικία τα πλήρωσαν μαζί με το ενοίκιο. Δεν είχε όμως τις αποδείξεις γιατί ο ΜΕ1 δεν τους έδινε, αφού ήταν στο όνομα του ή στο όνομα του υιού του. Αντεξεταζόμενος αναφορικά με την εκπαίδευση του σκύλου ανάφερε ότι δεν έχει πιστοποιητικό ολοκλήρωσης εκπαίδευσης και πρόσθεσε ότι ο σκύλος έλαβε βραβείο για υπακοή σε διαγωνισμό. Στα τελευταία στάδια της αντεξέτασης του ο ΜΥ αρνήθηκε ότι μένει στην οδό του τεκμηρίου 10 αναφέροντας ότι διαμένουν με την Εναγόμενη 1 στην οδό [ ] 1 στην Παρεκκλησιά. III. Νομικές αρχές αξιολόγησης μαρτυρίας:- Κρίσιμο ζήτημα σε αστικής φύσεως υποθέσεις είναι η ορθή αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας από το Δικαστήριο, ώστε να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα, με τελική κατάληξη στο κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης το έχει αποσείσει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η αναφορά της απόφασης στην υπόθεση Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ

(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858 είναι διαφωτιστική αναφορικά με το ζήτημα αυτό: «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «η πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).». Περαιτέρω, σημαντικό είναι να λεχθεί ότι η οποιαδήποτε υπόθεση πρέπει να εκδικάζεται μέσα στα στενά πλαίσια της δικογράφησης των προβαλλόμενων ισχυρισμών όπως αποτυπώνονται στην όποια προσκομισθείσα μαρτυρία (Cheeseline Ltd v Ανθούλης Θωμά & Υιοί Λτδ ECLI:CY:AD:2014:A319, Πολιτική Έφεση 45/2009, ημερομηνίας 14.5.2014, ECLI:CY:AD:2014:A319). Ως αυτού, η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται πάντοτε υπό το πρίσμα της συνοχής της που αυτή καταδεικνύει σε σχέση με την δικογραφηθείσα εκδοχή της κάθε πλευράς (βλ. Χρίστου ν. Ηροδότου κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 676). H σημαντικότητα της αντεξέτασης έγκειται στην νομική αρχή που καθορίζει ότι όπου ένας μάρτυρας δεν αντεξετάζεται σε ουσιώδες τμήμα της μαρτυρίας του, παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως αποδοχή των ισχυρισμών του στο σημείο που δεν αντεξετάστηκε (βλ. Philippou General Bonded Warehouse Ltd v. Νικολαϊδη
(2006)1 Α.Α.Δ. 1057). Το Δικαστήριο προέβηκε σε ενδελεχή μελέτη και αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του τόσο από τoν ΜΕ1, τον ΜΕ2 και τον ΜΕ3 από πλευράς της Ενάγουσας όσο και από τον ΜΥ από πλευράς Εναγομένων. Επίσης, το Δικαστήριο μελέτησε και αξιολόγησε όλα τα τεκμήρια που κατατέθηκαν. Προς τον σκοπό αυτό δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην πειστικότητα, καθώς και στην συνοχή της μαρτυρίας αυτής, ενόψει βεβαίως και των δικογραφημένων θέσεων και του περιεχομένου των εγγράφων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Επίσης, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του την νομολογιακή αρχή ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, με απομόνωση των λεγόμενων του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας, ενώ η αξιολόγηση δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.α
(2002)1Α Α.Α.Δ. 165). Επίσης, το Δικαστήριο έλαβε υπόψη την αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη
(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506) και πως η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.ά.
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). IV. Αξιολόγηση μαρτύριας:- Προχωρώ στην αξιολόγηση των μαρτύρων και της εντύπωσης που έδωσαν στο Δικαστήριο κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ενόψει και των όποιων τεκμηρίων κατέθεσαν. IV.
  1. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ1:- O ME1 εκ της προσκομισθείσας υπό αυτόν μαρτυρίας ήταν φανερό ότι ήταν αυτός που είχε άμεση γνώση των περιστάσεων της ενοικίασης της κατοικίας προς την Εναγόμενη
  2. Καταρχάς σε σχέση με το τί περιλάμβανε η ενοικίαση σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο τεκμήριο 1, το οποίο ο ίδιος κατάθεσε στο Δικαστήριο, ενόψει και της δικογραφημένης θέσης στην Έκθεση Απαίτησης, προκύπτει μια αντίφαση αναφορικά με το κατά πόσο περιλαμβανόταν η χρήση της πισίνας. Στην μαρτυρία που παρέθεσε αναφέρθηκε στην κατανομή των δύο οικιών στο οικόπεδο και εξήγησε ότι ο κήπος και η πισίνα ήταν για κοινή χρήση και κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε ότι δεν επέτρεψε την πρόσβαση στην πισίνα στην Εναγόμενη 1, παρά την δικογραφημένη θέση στην Απάντηση στην Υπεράσπιση ότι η χρήση της πισίνας δεν συμπεριλαμβανόταν στην ενοικίαση. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι δεν φαίνεται να υπήρξε ειλικρινής προς το Δικαστήριο ότι η Εναγόμενη 1 ήταν ελεύθερη να χρησιμοποιήσει την κοινόχρηστη πισίνα παρά το γεγονός ότι στο τεκμήριο 1 δεν προκύπτει ότι συμπεριλαμβανόταν στην ενοικίαση. Σε σχέση με την λίστα επίπλων που συμπεριλαμβάνονταν στην ενοικίαση της κατοικίας, γίνεται παραδεκτό και από τις δύο πλευρές ότι αυτή ήταν μερικώς επιπλωμένη. Παρά την διαπίστωση αυτή δεν δέχομαι τον ισχυρισμό ότι υπήρξε τέτοια λίστα, η οποία απλά δεν ανευρέθηκε από τον ΜΕ
  3. Το συμπέρασμα το οποίο προκύπτει είναι ότι το ενοικιαστήριο έγγραφο υπεγράφη από την Ενάγουσα και την Εναγόμενη 1, στο οποίο γίνεται αναφορά σε λίστα επίπλων, η οποία όμως δεν ετοιμάστηκε ποτέ. Ειλικρινής υπήρξε ο ΜΕ1 στο Δικαστήριο σε σχέση με την ύπαρξη κάποιων επίπλων στην ενοικιαζόμενη κατοικία, κάτι που παραδέχθηκε αντεξεταζόμενος και ο ΜΥ. Αναφορικά με τις ζημιές τις οποίες επικαλείται ο ΜΕ1 στην επίδικη κατοικία για τις οποίες κατέθεσε το τεκμήριο 2 δεν αμφισβητώ ότι υπήρξε ειλικρινής προς το Δικαστήριο ότι υπήρξαν ζημιές, όμως κρίνω ότι για τους λόγους που θα επεξηγήσω στην αξιολόγηση του ΜΕ2 ότι δεν κατάφερε να πείσει το Δικαστήριο για το ύψος του διεκδικούμενου υπό της Ενάγουσας ποσού. Επισημαίνεται ότι ο ΜΕ1 αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι οι ζημιές επιδιορθώθηκαν μετά από 1 μήνα, αλλά δεν επεξήγησε πως, με ποια έξοδα και ούτε και προσκόμισε την οποιαδήποτε απόδειξη πληρωμής. Τα ίδια ισχύουν σε σχέση με τις ζημιές που περιγράφονται στο τεκμήριο 9 όσον αφορά το ότι δεν καταδείχθηκε το ύψος της ζημιάς για τους ίδιους λόγους σημειώνοντας ότι ο ΜΕ1 παραδέχθηκε ότι τα έπιπλα πετάχτηκαν και δεν αντικαταστάθηκαν, κάτι που προκαλεί εντύπωση στο Δικαστήριο, με δεδομένο ότι ο ΜΕ1 ανέφερε ότι ήταν καινούργια και ότι είχαν αγοραστεί την προηγούμενη χρονιά. Σε σχέση με τα όσα παρατίθενται στα τεκμήρια 3 και 4 δεν κρίνω τον ΜΕ1 αξιόπιστο ότι ο θάλαμος πόρτας του ψυγείου και η κεραμική εστία υπέστησαν ζημιές. Ούτε τα όσα κατάθεσε κρίνονται αρκετά για να στηρίξει τις αξιώσεις της Ενάγουσας για να αποσειστεί το βάρος απόδειξης που φέρει, καθότι για το μεν τεκμήριο 3 γίνεται γενική και αόριστη αναφορά σε κόστος θαλάμου πόρτας του ψυγείου, ενώ δεν έχει παρατεθεί μαρτυρία για το ποια ήταν η ζημιά στο θάλαμο της πόρτας, για δε το τεκμήριο 4 παρατίθεται ένα τιμολόγιο για το οποίο δεν ξεκαθαρίζει σε τι αφορά. Η όποια διεκδικούμενη ζημιά από την Ενάγουσα δια της κατάθεσης των τεκμηρίων 3 και 4 από τον ΜΕ1 δεν συνοδεύτηκε ούτε από την οποιαδήποτε φωτογραφία, αλλά ούτε και από άλλη στέρεη μαρτυρία που να παραθέτει την φύση της και το μέγεθος της, όπως επίσης και το είδος του ψυγείου ή της κεραμικής εστίας, της όποιας αξίας αυτών που υπέστηκαν ζημιά, αν μπορούσαν να επιδιορθωθούν και με ποιο κόστος, ώστε το Δικαστήριο δυνηθεί να καταλήξει στο όποιο ασφαλές συμπέρασμα. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του ΜΕ1 επί τούτων δεν γίνεται αποδεκτή. Όσον αφορά την μη καταβολή από πλευράς της Εναγόμενης 1 των ποσών στα οποία αφορούν τα τεκμήρια 5, 6, 7 και 8 η μαρτυρία του ΜΕ1 κρίνεται αξιόπιστη, αφού και ο ΜΥ δέχθηκε ότι αυτά αφορούν την ενοικιαζόμενη υπό της Εναγόμενης 1 κατοικίας, καθώς και ότι αυτά παρέμειναν απλήρωτα, εκτός βέβαια του τεκμηρίου 7 και 8, για το οποίο προέβαλε γενικά και αόριστα ότι θα πρέπει να έχουν πληρωθεί, χωρίς να παραθέσει οποιαδήποτε άλλη απόδειξη περί τούτου. Αναφορικά με τις περιστάσεις του τερματισμού της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης, δέχομαι τα όσα παράθεσε ο ΜΕ1, ότι δηλαδή παραδόθηκαν τα κλειδιά χωρίς να γίνει η οποιαδήποτε επιθεώρηση της, καθώς και ότι αποστάληκε η επιστολή του τεκμηρίου 10 στην Εναγόμενη 1 για την έγερση των αξιώσεων της Ενάγουσας. IV.
  4. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ2:- Ο ΜΕ2 κρίνω ότι υπήρξε ειλικρινής στο Δικαστήριο αναφορικά με τα όσα ανέφερε ως προς τις περιστάσεις που εκλήθη από τον ΜΕ1 να επιθεωρήσει την οικία και να δώσει προσφορά για τις ζημιές τις οποίες κατέγραψε. Δεν αμφιβάλλω επίσης ότι τα όσα κατέγραψε ήταν τα όσα διαπίστωσε στην κατοικία. Αυτό το οποίο όμως δεν έχει πειστεί το Δικαστήριο είναι το πως κατέληξε ο ΜΕ2 στο κόστος των ζημιών. Ουδεμία μαρτυρία παρατέθηκε στο Δικαστήριο για να μπορεί να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα ύψους ζημιάς, ενόψει και των αρχών της νομολογίας ότι οι ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται με αυστηρότητα (βλ. Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Medcon Constructions Ltd
(2000)1 A.A.Δ. 945), αναφορικά με τον τρόπο υπολογισμού του κόστους επιδιόρθωσης, της αξίας των υλικών και του ενδεχόμενου κέρδους υπό συνθήκες της τότε πραγματικής αγοράς. Ως εκ τούτου, δεν δέχομαι το περιεχόμενο του τεκμηρίου 2 το οποίο αναγνώρισε ο ΜΕ2 ως προς το ύψος της αξίας επιδιόρθωσης των ζημιών που αυτό περιγράφει. IV.
  1. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ3:- Το Δικαστήριο θεωρεί ότι ο ΜΕ3 υπήρξε ειλικρινής για τα όσα ανέφερε σε σχέση με το ότι έλαβε οδηγίες από τον ΜΕ1 και επισκέφθηκε την κατοικία για να καταγράψει τις ζημιές που διαπίστωσε στα έπιπλα όπως περιγράφονται στο τεκμήριο
  2. Όμως θα επαναλάβω τα όσα παρατέθηκαν στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ2 ως προς το ότι το Δικαστήριο εκ των όσων κατέγραψε και ανέφερε δεν μπορεί να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα για το ύψος της ζημιάς. Περαιτέρω, ο ΜΕ3 δήλωσε πελεκάνος και επιπλοποιός και δεν μπορώ να αντιληφθώ πως έδωσε προσφορά για σχισμένες κουρτίνες και για καταστραμμένα στρώματα κρεβατιών. Ούτε και υπήρξε λεπτομερής καταγραφή της ζημιάς για να δικαιολογηθεί με όρους αγοράς η αξία αποκατάστασης, ούτε και επεξηγήθηκε το πως κατέληξε στις παρατιθέμενες στο τεκμήριο 9 αξίες. Ως εκ τούτου το περιεχόμενο του τεκμηρίου 9 όσον αφορά την αξία των όσων αυτό παραθέτει δεν γίνεται δεκτό από το Δικαστήριο. IV.
  3. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΥ:- Ο ΜΥ δεν κρίνεται ότι υπήρξε ειλικρινής προς το Δικαστήριο αναφορικά με τα όσα ανέφερε σε σχέση με τις περιστάσεις της παράδοσης των κλειδιών της κατοικίας στον ΜΕ1, ήτοι όπως το ντεπόζιτο χρησιμοποιηθεί για το ενοίκιο του μηνός Οκτωβρίου 2015 και δεν απαιτηθεί ενοίκιο για τον μήνα Νοέμβριο του 2015 ένεκα παράβασης της συμφωνίας ενοικίασης από την Ενάγουσα εξαιτίας της απαγόρευσης χρήσης της πισίνας. Δέχομαι μεν ότι η Ενάγουσα δεν επέτρεπε την πρόσβαση στην πισίνα στους Εναγόμενους, όμως δεν κρίνω ότι είναι λογικό εκ του χρονικού διαστήματος που επέλεξε η Εναγόμενη 1 να τερματίσει την ενοικίαση, ήτοι 1 μήνα πριν την λήξη της προς τον τελευταίο μήνα του Φθινοπώρου για λόγο που ανάγεται σε απαγόρευση χρήσης εγκατάστασης που χρησιμοποιείται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του βεβαίως ότι ο ΜΕ1 αναγνώρισε στη διαφήμιση του τεκμηρίου 11 την οικία που ενοικιάστηκε στην Εναγόμενη 1, στην οποία αναφερόταν ότι συμπεριλαμβάνεται χρήση της πισίνας, όμως δεν παραδέχθηκε ότι ήταν εκ των διαφημίσεων που εξουσιοδότησε κάποιο μεσίτη να δημοσιεύσει. Εν πάση περιπτώσει, στο τεκμήριο 1, ήτοι η συμφωνία που εν τέλει υπογράφηκε μεταξύ Ενάγουσας και Εναγόμενης 1 πουθενά δεν αναφέρεται σε χρήση πισίνας, αν και στην μαρτυρία του ο ΜΕ1, ανέφερε ότι δεν απαγορεύτηκε τέτοια χρήση. Δεν μπορώ να δεχθώ ενόψει του περιεχομένου του τεκμηρίου 1 την όποια εξωγενή μαρτυρία που εμπεριέχει το τεκμήριο 11 που να προσθέτει στους ενοικιασμένους προς την Εναγόμενη 1 χώρους. Είναι καλά θεμελιωμένη η νομολογιακή αρχή ότι εξωγενής μαρτυρία η οποία έχει σκοπό να αντικρούσει, τροποποιήσει, προσθέσει ή αφαιρέσει από τους όρους γραπτής συμφωνίας δεν είναι αποδεκτή (βλ. Marketventures Ltd v. Δικωμίτη
(2009)1 Α.Α.Δ 383). Ο ΜΥ ανέφερε στο Δικαστήριο ότι υπήρχαν και άλλοι λόγοι που αναγκάστηκε η Εναγόμενη 1 να τερματίσει την ενοικίαση χωρίς όμως να εξειδικεύσει περιοριζόμενος σε αυτή την γενική και αόριστη αναφορά. Το Δικαστήριο δέχεται την θέση του ΜΥ ότι ουδέποτε δόθηκε κατάλογος με την επίπλωση στην κατοικία, παρά το ότι αναγράφεται στο τεκμήριο
  1. Άλλωστε, αυτό φαίνεται να γίνεται παραδεκτό και από τον ΜΕ
  2. Ο ΜΥ δεν γίνεται πιστευτός από το Δικαστήριο ότι παρέδωσε τα κλειδιά της κατοικίας αφού η Ενάγουσα και ο ΜΕ1 την επιθεώρησαν και την παρέλαβαν άνευ ενστάσεως. Αυτό που προκάλεσε απορία στο Δικαστήριο είναι το γιατί αφού ο ΜΥ πριν την παράδοση της κατοικίας είχε στο μυαλό του να φωτογραφίσει τα όσα απεικονίζονται στην δέσμη φωτογραφιών τεκμήριο 12, δεν επιζήτησε την ενυπόγραφη δήλωση της Ενάγουσας ή του ΜΕ1 ότι δεν έχει την οποιαδήποτε απαίτηση. Η εντύπωση που έδωσε στο Δικαστήριο ο ΜΥ δεν ήταν ανθρώπου που θα άφηνε κάτι τέτοιο στην τύχη. Τα όσα απεικονίζονται στο τεκμήριο 12 κρίνω ότι όντως απεικονίζουν μια κατάσταση της κουζίνας της οικίας και του σαλονιού που δεν παραπέμπει σε ύπαρξη ζημιάς, όμως θα συμφωνήσω με την θέση που πρόβαλε ο ΜΕ3 ότι από την απόσταση λήψης δεν μπορούν να φανούν οι όποιες ζημιές. Εξάλλου, δεν μου έχει παρατεθεί οποιαδήποτε πειστική μαρτυρία που να με οδηγήσει σε ασφαλές συμπέρασμα ότι αυτές οι φωτογραφίες όντως λήφθηκαν την 29 Οκτωβρίου 2015 και ότι δεν ήταν προϊόν της όποιας παραποίησης. Εκτός της παραδοχής του ΜΥ ότι ο λόγος που δεν πληρώθηκαν οι λογαριασμοί των τεκμηρίων 5 και 6 ήταν επειδή όταν αυτοί απεστάληκαν στον ΜΕ1 οι Εναγόμενοι είχαν ήδη φύγει, δεν δέχομαι την θέση του ότι είχε πληρώσει τους λογαριασμούς των τεκμηρίων 7 και 8 μαζί με τα ενοίκια. Τίποτα δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο προς τον σκοπό αυτό, παρά την θέση που πρόβαλε ότι τα χρήματα τα έδινε σε μετρητά. Σε σχέση με τα όσα ανέφερε για τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις όπως περιγράφονται στα τεκμήρια 2 και 9 δέχομαι τα όσα διαπίστωσαν οι ΜΕ2 και ΜΕ3 και όχι τα όσα πρόβαλε ο ΜΥ. Δεν κρίνω σκόπιμο όμως να επεκταθώ σε περαιτέρω αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενόψει των όσων έχει παραθέσει σχετικά περί τούτου το Δικαστήριο στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των ΜΕ2 και ΜΕ
  3. V. Ευρήματα Δικαστηρίου:- Στις 28 Νοεμβρίου 2014 υπεγράφη μεταξύ Ενάγουσας και Εναγόμενης 1 συμφωνία εκμίσθωσης της κατοικίας που ευρίσκεται στην οδό [ ] αρ. 4, 4044 Γερμασόγεια, Λεμεσός για την περίοδο από 1/12/14 μέχρι 30/11/15 με μηνιαίο ενοίκιο €1,300- με καταβολή ενός ενοικίου ως εγγύηση (ντεπόζιτο) για κάλυψη τυχόν ζημιών. Στην υπό εκμίσθωση κατοικία και σύμφωνα με την συμφωνία που αποτέλεσε το τεκμήριο 1 δεν προκύπτει ότι συμπεριλαμβανόταν η χρήση της πισίνας. Η κατοικία ως εκμισθώθηκε ήταν μερικώς επιπλωμένη, όμως κατάλογος επίπλων ούτε δόθηκε, αλλά ούτε και επισυνάφθηκε παρά την ρητή επί τούτου αναφορά στο τεκμήριο
  4. Η Εναγόμενη 1 για λόγους που αφορούσαν την ίδια στις 30/10/15 τερμάτισε την ενοικίαση παραδίδοντας μέσω του Εναγόμενου 2 στον σύζυγο της Ενάγουσας ΜΕ1 τα κλειδιά χωρίς να γίνει επιθεώρηση της κατοικίας είτε από την Ενάγουσα είτε από τον σύζυγό της. Στην κατοικία είχαν προκληθεί ζημιές όπως αυτές καταγράφονται στα τεκμήρια 2 και 9 που κατατέθηκαν στην διαδικασία που δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν, όμως το Δικαστήριο για τους λόγους που επεξήγησε δεν μπορεί να καταλήξει σε ασφαλές εύρημα για το ύψος της ζημιάς αυτής. Τις ζημιές που περιγράφονται στο τεκμήριο 9 φέρεται να τις προκάλεσε σκύλος τον οποίο διατηρούσε η Εναγόμενη 1 υπό την επίβλεψη τόσο της ίδιας όσο και του Εναγόμενου
  5. Το ντεπόζιτο των €1,300- δεν επιστράφηκε στην Εναγόμενη 1, ενώ κατά την ημερομηνία αποχώρησης οφείλετο το ενοίκιο Οκτωβρίου 2015, όπως και οι λογαριασμοί των τεκμηρίων 5, 6, 7 και 8 συνολικού ποσού €369,
  6. Οι εργασίες επιδιόρθωσης της οικίας πραγματοποιήθηκαν μετά από ένα μήνα από την ημερομηνία τερματισμού της ενοικίασης και παράδοσης ελεύθερης της κατοχής. Μετά την παράδοση ελευθέρας της κατοχής στην οικία έμεινε για λίγο χρονικό διάστημα φιλικό πρόσωπο του συζύγου της Ενάγουσας. Οι αξιώσεις της Ενάγουσας εναντίον της Εναγόμενης 1 εγέρθηκαν με επιστολή ημερ. 19/11/2015 από τους δικηγόρους της, η οποία απαντήθηκε από τους δικηγόρους της Εναγόμενης 1 με επιστολή τους ημερ. 1/12/
  7. VI. Νομική πτυχή και κρίση Δικαστηρίου:- Η πλευρά των Εναγόμενων τόσο κατά την αντεξέταση όσο και στην γραπτή τους αγόρευση έθεσαν ζήτημα νομιμοποίησης έγερσης της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής από την Ενάγουσα, καθότι, παρόλο που σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι είναι ιδιοκτήτρια της κατοικίας που ενοικιάστηκε στην Εναγόμενη 1, κατά την αντεξέταση του ΜΕ1 αυτός παραδέχθηκε ότι είναι ο ίδιος ο ιδιοκτήτης. Σε σχέση με το ζήτημα που προβάλει, το Δικαστήριο προβληματίστηκε αναφορικά με το κατά πόσο η νομιμοποίηση της Ενάγουσας ήταν εξ αρχής επίδικο θέμα για να υπάρχει η ανάγκη προσαγωγής μαρτυρίας. Για τον λόγο αυτό το Δικαστήριο ανέτρεξε στην Υπεράσπιση των Εναγόμενων 1 και 2 όπου διαπιστώνεται ότι η παράγραφος 1 της Έκθεσης Απαίτησης δεν τυγχάνει άρνησης. Σύμφωνα με την Δ.19 Θ. 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «Every allegation of fact in any pleading, if not denied specifically or by necessary implication, or stated to be not admitted in the pleading of the opposite party, shall be taken to be admitted, except as against an infant, or person of unsound mind.». Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Paneuropean Insurance Co. Ltd v. Μηλιδώνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 780 (υπογραμμίσεις δικές μου): «Το πρωτόδικο Δικαστήριο παραπέμπει σχετικά και επί του προκειμένου στο Supreme Court Practice του 1967, Τόμος 1, στη σελ. 623, όπου σε σχέση με την Αγγλική Δ.18 (πρώην Δ.19, που είναι η αντίστοιχη με την κυπριακή Δ.19) και παραθέτει σε ελεύθερη μετάφραση σχετικό σχόλιο, που είναι το ακόλουθο: «Μία γενική άρνηση, ή μια γενική δήλωση μη αποδοχής ισχυρισμών για γεγονότα δεν αποτελεί ικανοποιητική άρνηση τους. Όμως δεν φαίνεται να είναι αναγκαίο για τον συντάκτη του δικογράφου να επαναλάβει στο δικόγραφο του κάθε ισχυρισμό γεγονότος τον οποίο προτίθεται να αρνηθεί ή να μην παραδεχθεί. Παρά την ύπαρξη κάποιων παλιών αποφάσεων που εισηγούνται το αντίθετο . . ., από το 1893 έχει καθιερωθεί η πρακτική ο εναγόμενος να λέγει στην υπεράσπιση του ότι «αρνείται τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην παράγραφο 2 της έκθεσης απαίτησης» ή ότι «αρνείται τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην παράγραφο 2 της έκθεσης απαίτησης, εκτός [κάποιο συγκεκριμένο ισχυρισμό] τον οποίο παραδέχεται.»» Το πρωτόδικο Δικαστήριο καταλήγει σε απόρριψη του επιχειρήματος αυτού, κάτι που μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους.». Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Θεμιστοκλής Νικολάου και Αδελφός κ.ά. ν. Seadoll Marine Co Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 638, η σιωπή έναντι των ισχυρισμών του ενάγοντα αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα υποδηλώνει παραδοχή. Συγκεκριμένα όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά: «Στην G.I.P. Constructions, υποδεικνύεται ότι τα δικόγραφα σκοπούν στη στοιχειοθέτηση των επιδίκων θεμάτων προς οριοθέτηση του πλαισίου της δίκης. Ο βέβαιος προσδιορισμός των επιδίκων θεμάτων αποκλείει τον αιφνιδιασμό και παρέχει στους αντιδίκους την πρέπουσα ευκαιρία να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου την υπόθεσή τους. Το δικαστήριο επεσήμανε στην G.I.P. Constructions : "Unless the triable issues are properly defined, the path of trial remains unmarked and the ends of justice may be defied by uncertainty." (σελ. 680): Mετάφραση στα Ελληνικά (ελεύθερη): "Εκτός εάν τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται με τον πρέποντα τρόπο, η πορεία της δίκης παραμένει ακαθόριστη και οι σκοποί της δικαιοσύνης μπορεί να ματαιωθούν από την αβεβαιότητα."». Ως εκ τούτου, το ζήτημα της ιδιοκτησίας της Ενάγουσας δεν αποτελούσε επίδικο θέμα κατά την ακροαματική διαδικασία και η όποια αμφισβήτηση δεν μπορούσε να προβληθεί σε αυτή από πλευράς Εναγομένων, αφού με την παράλειψη τους να το αρνηθούν στην Υπεράσπιση τους το έκαναν παραδεκτό. Ούτε η γενική και αόριστη αναφορά στην παράγραφο 14 της Υπεράσπισης των Εναγομένων 1 και 2 σε άρνηση κάθε ισχυρισμού της Ενάγουσας κρίνεται ότι πληροί τις προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία για να καταστήσει επίδικο το ζήτημα της ιδιοκτησίας της κατοικίας. Εξάλλου εκ της διατύπωσης της παραγράφου 14 προκύπτει ότι γίνεται άρνηση κάθε ισχυρισμού εκ των λόγων που προβάλλονται στις προηγούμενες στις οποίες δεν γίνεται άρνηση της παραγράφου 1 της Έκθεσης Απαίτησης που η Ενάγουσα δικογραφεί τον ισχυρισμό ότι είναι ιδιοκτήτρια της κατοικίας. Επανερχόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και λαμβανομένων υπόψη των ευρημάτων του Δικαστηρίου όπως αποτυπώνονται ανωτέρω κρίνω ότι η μόνη ουσιαστική θεραπεία στην οποία δικαιούται η Ενάγουσα είναι αυτή της καταβολής των λογαριασμών των τεκμηρίων 5, 6, 7 και 8 συνολικού ποσού €369,28. Σε σχέση με τις αξιώσεις της όπως αποτυπώνονται στα τεκμήρια 3 και 4 αυτές απορρίπτονται για τους λόγους που έχουν επεξηγηθεί. Αναφορικά με τις αξιώσεις όπως προβάλλονται στα τεκμήρια 2 και 9 και τα όσα έχουν παραθέσει οι ΜΕ2 και ΜΕ3 αντίστοιχα, δεν μπορώ να δεχθώ τα όσα υποστηρίζουν αναφορικά με την αξία των ζημιών, αν και δέχομαι ότι εκ της εμπειρίας που αυτοί δήλωσαν ότι έχουν, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά των Εναγομένων, μπορούσαν να δώσουν μαρτυρία για τις ζημιές που ανέφεραν, με εξαίρεση την αξίας των δύο στρωμάτων του τεκμηρίου 9 από τον ΜΕ3 και των εξόδων καθαριότητας του τεκμηρίου 2 (βλ. Χατζηξενοφώντος και Άλλης ν. Αστυνομίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 316, Κυριάκου ν. Γρίβα
(2002)1Β Α.Α.Δ. 825). Όπως έχει νομολογηθεί οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες υπέχουν υποχρέωση να δώσουν στο δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (βλ. Cybarco Ltd v. Kovascik
(2001)1 ΑΑΔ 2013), κάτι το οποίο οι ΜΕ2 και ΜΕ3 απέτυχαν να πράξουν. Ούτε και οι αξιώσεις για δύο καλάθους stainless steel ή του αμπαζούρ αποδείχθηκαν καθ' οιονδήποτε τρόπο ελλείψει σχετικής μαρτυρίας. Για το ζήτημα της απόδειξης ζημιάς, όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην απόφαση στην υπόθεση Νιόβη Παπαϊωάννου ν. Σάββα Κωνσταντίνου
(2008)1 Α.Α.Δ. 1083 (υπογραμμίσεις δικές μου): «Αλλά και επί των ουσιαστικών λόγων της έφεσης κρίνεται ότι η εφεσείουσα αδίκως παραπονείται εφόσον πράγματι δεν είχε αποδείξει τις ζημιές της με την λεπτομέρεια και αυστηρότητα που απαιτείται. Είναι γνωστή η νομολογία ότι οι ειδικές ζημιές όχι μόνο πρέπει να καταγράφονται με ακρίβεια στο δικόγραφο, αλλά και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με την αναγκαία μαρτυρία. (Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 Α.Α.Δ. 396 και Συκοπετρίτης ν. Αθηνάκη
(2005)1 Α.Α.Δ. 844). Στον Bullen & Leake: «Precedents on Pleadings» 12η Έκδ., σελ. 379, αναγράφεται ότι: «A claim for special damage must be explicitly claimed in the pleading, with full particulars of how it is made ... Special damage must be alleged with particularity so that the defendant should know, not only what is the amount of loss or damage which the plaintiff alleges he suffered, but also how such amount is made up or calculated.». Στο Supreme Court of Practice 1982, Τόμος 1, σελ. 321, παρ. 18/12/9 αναφέρεται ότι: «A fortiori, if the plaintiff is able to base his claim for damages upon a precise calculation, he must plead particulars of the facts which make such a calculation possible. (Perestrello e Companhia Limitada v. United Paint Co. Ltd., supra);» Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται με σαφήνεια και λεπτομέρεια ακριβώς διότι αναφέρονται σε απώλεια που δεν τεκμαίρεται από το νόμο ότι απορρέει από την αδικοπραξία του εναγομένου. (Odgers' - πιο πάνω - σελ. 164).». Το τι μπορεί να ανακτήσει η Ενάγουσα εναντίον της Εναγόμενης 1 στην περίπτωση αυτή καταδεικνύεται από το κάτωθι απόσπασμα της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Galatariotis Telecommunications Ltd v. Δημήτρη Ι. Σιουκιούρογλου Λτδ κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 29 (υπογραμμίσεις δικές μου): «Κρίνω ορθό να παραθέσω ολόκληρο το σχετικό κείμενο από το προαναφερθεν σύγγραμμα (McGregor on Damages, 16η έκδοση, σελ. 236, παράγραφοι 357 και 358), που βρίσκεται κάτω από τον τίτλο «The problem of certainty" στο οποίο περιλαμβάνεται και το μέρος στο οποίο βασίστηκε το πρωτόδικο δικαστήριο. Αυτό έχει ως εξής: [............] Σε ελεύθερη μετάφραση: «Ένας ενάγων που απαιτεί αποζημιώσεις πρέπει να αποδείξει την απαίτηση του. Για να δικαιολογήσει την επιδίκαση αποζημιώσεων για ένα σημαντικό ποσό θα πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο τόσο ότι υπέστη τη ζημιά όσο και το ποσό αυτής. Αν δεν ικανοποιήσει το δικαστήριο για οποιοδήποτε από τα πιο πάνω η αγωγή του θα πρέπει να απορριφθεί ή το πιο πολύ να του επιδικασθούν ονομαστικές αποζημιώσεις εφόσον φανεί ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα του. Αν το γεγονός της ζημιάς αποδεικνύεται αλλά δεν έχει δοθεί μαρτυρία αναφορικά με το ύψος της με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να υπολογιστούν, αυτό γενικά επιτρέπει την επιδίκαση ονομαστικών μόνο αποζημιώσεων. Αυτή η κατάσταση απεικονίζεται στην Dixon v. Deveridge and Twyman v. Knowles. Από την άλλη όπου είναι σαφές ότι κάποια ουσιαστική ζημιά έχει υποστεί ο ενάγων, το γεγονός ότι ο υπολογισμός της είναι δύσκολος λόγω της φύσης της ζημιάς, αυτό δεν είναι λόγος για τη μη επιδίκαση αποζημιώσεων ή την επιδίκαση μόνο ονομαστικών αποζημιώσεων. Όπως ο Vaugham William L.J., το έθεσε στην Chaplin v. Hicks, σημαντική υπόθεση στο θέμα του ακριβούς της ζημιάς, «το γεγονός ότι οι αποζημιώσεις δεν μπορούν να υπολογιστούν με ακρίβεια, δεν απαλλάσσει τον αδικοπραγούντα από την ανάγκη να πληρώσει αποζημιώσεις». Πράγματι αν απαιτείτο απόλυτη απόδειξη όσον αφορά το ακριβές ποσό της ζημιάς που υπέστη ο ενάγων, τότε δε θα ανακτούνταν αποζημιώσεις στις πιο πολλές υποθέσεις. Αυτό είναι ιδιαίτερα ορθό, διότι αρκετές από τις αποζημιώσεις, που απαιτούνται αφορούν μελλοντική ζημιά και γι' αυτό κατ' ανάγκη ενδεχόμενη. Βέβαια όπως ο Devlin J, ανάφερε στην υπόθεση Biggin v. Permanite: «όπου μπορεί να ληφθεί μαρτυρία για το ακριβές ποσό της ζημιάς, το δικαστήριο αναμένει να την έχει (αλλά) όπου όμως αυτό δεν μπορεί, το δικαστήριο πρέπει να κάνει ότι καλύτερο μπορεί.» [...............] Στην παρούσα υπόθεση ο υπολογισμός της ζημιάς δεν ήταν δύσκολος. Αντιθέτως οι εφεσίβλητοι υπολόγισαν τη ζημιά τους με πολλή ακρίβεια, παρουσιάζοντας προς τούτο μαρτυρία αλλά το δικαστήριο έκρινε ότι δεν την απέδειξαν και η απόφαση του αυτή δεν προσβάλλεται. Είμαι της άποψης ότι η πιο πάνω αρχή (Chaplin v. Hicks) δεν τύγχανε εφαρμογής. Το μέγιστο που μπορούσε να πράξει το πρωτόδικο δικαστήριο ήταν η επιδίκαση ονομαστικών μόνο αποζημιώσεων. Ότι στις περιπτώσεις που αποδεικνύεται η ευθύνη ενός εναγομένου αλλά ο ενάγων αποτυγχάνει να αποδείξει τη ζημιά του, αυτό που δικαιούται είναι μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις (nominal damages) υποστηρίζεται και από αρκετή νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Ttantis v. Hadjimichael a.o.
(1982)1 C.L.R. 301, Παπακόκκινου ν. Θεοδότου
(1991)1 Α.Α.Δ. 379, Χατζηκυπρής κ.ά. ν. Sanifex Agencies Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 447). Καταλήγω λοιπόν ότι ο υπολογισμός των Λ.Κ.9000 στη δική μας περίπτωση, φαίνεται να είναι εντελώς αυθαίρετος και χωρίς οποιαδήποτε πραγματική βάση. Aυτό που θα δικαιούνταν οι εφεσίβλητοι ήταν μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις τις οποίες καθορίζω στα €50.». Ως εκ τούτου κρίνω ότι το μόνο που θα μπορούσε να ανακτήσει η Ενάγουσα εναντίον της Εναγόμενης 1 είναι ονομαστικές αποζημιώσεις, οι οποίες καθορίζονται στο ποσό των €100-. Το Δικαστήριο θα επιδίκαζε το ποσό των €1,300- ως το ενοίκιο Οκτωβρίου 2015, το οποίο είναι παραδεκτό ότι δεν καταβλήθηκε (αλλά προβλήθηκε ανεπιτυχώς ότι συμφωνήθηκε να κρατηθεί εκ του ντεποζίτου), όμως με δεδομένη την παραδοχή του ΜΕ1 ότι δεν συνυπολογίστηκε το ντεπόζιτο στις αξιώσεις που ήγειρε η Ενάγουσα εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, με αποτέλεσμα να το έχει παρακρατήσει, δεν θα της επιδικάσω οποιοδήποτε τέτοιο ποσό. Άλλωστε παρατηρώ ότι εκ του τεκμηρίου 1 στον όρο 4 αναφέρεται ότι το ποσό του ντεπόζιτου αφορά σε ζημιά, αλλά και για την εκπλήρωση της υποχρέωσης καταβολής του ενοικίου, παρά την πρόβλεψη στην ίδια παράγραφο ότι η καταβολή αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ενοίκιο. Όσον αφορά δε, την αξίωση της για το ενοίκιο του μηνός Νοεμβρίου 2015, ήτοι το ενοίκιο που απέμεινε να καταβληθεί μέχρι την λήξη του ενοικιαστηρίου εγγράφου, το οποίο κρίνω για τους λόγους που έχουν επεξηγηθεί ότι η Εναγόμενη 1 τερμάτισε αντισυμβατικά, δεν μου παρατέθηκε από πλευράς της Ενάγουσας οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι έλαβε όλα τα λογικά μέτρα για να μετριάσει την ζημιά που υπέστηκε εκ της παράβασης της σύμβασης (βλ. Αννίτα Πατζιαρή ν. Aquarian Container Lines Ltd κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 748). Απεναντίας ο ΜΕ1 στην μαρτυρία του ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι τέτοιο μέτρο ουδέποτε λήφθηκε και ότι στην κατοικία παρέμεινε φιλικό του πρόσωπο χωρίς καταβολή ενοικίου. Για την όποια ευθύνη των Εναγομένων 1 και 2 για τις ζημιές που προκάλεσε ο σκύλος, ο οποίος κατά παραδοχή του ΜΥ ανεξάρτητα από την ιδιοκτησία του ευρισκόταν υπό την επίβλεψη τους, ενόψει του ότι δεν αποδείχθηκε ότι ήταν άγριο ζώο ή ζώο για το οποίο γνώριζαν ή έπρεπε να γνωρίζουν για τάσεις πρόκλησης της ζημιάς που προκλήθηκε, στο σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Κεφάλαιο 148, Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο & Αποφάσεις, Τόμος 2, σελ. 51 αναφέρονται τα εξής: «Επίσης κάποιος μπορεί να είναι υπεύθυνος για αμέλεια, όπου ζώα υπό τον έλεγχό του, προκαλούν ζημιά κάτω από τη γενική αρχή παράβασης υποχρέωσης επιμέλειας, όπως στην υπόθεση Πολυμέταλ Λτδ ν. Κωνσταντίνου.». Πράγματι στην υπόθεση Πολυμέταλ Λτδ ν. Κωνσταντίνου
(1998)1 ΑΑΔ 393 λέχθηκαν χαρακτηριστικά τα εξής σχετικά: "Αλλά, είναι επίσης αληθές, ότι ανεξάρτητα από την ευθύνη η οποία επιβάλλεται στον ιδιοκτήτη ζώων ή το πρόσωπο το οποίο τα έχει υπό τον έλεγχό του, λόγω γνώσης των τάσεων τους, υπάρχει, και το σύνηθες καθήκον προσώπου να μεριμνά έτσι ώστε το ζώο του ή το κινητό αντικείμενο υπό τον έλεγχο του δεν τίθεται σε τέτοια χρήση που να είναι πιθανόν να βλάψει το γείτονα. Το σύνηθες καθήκον επιμέλειας όπως ορίζουν οι αρχές του δικαίου της αμέλειας." Η ευθύνη τέτοιων πράξεων της Εναγόμενης 1 είναι δεδομένη ως κατά παραδοχή ιδιοκτήτριας, αλλά και εκ της επίβλεψης του ζώου που είχε στο σπίτι. Αναφορικά με τον Εναγόμενο 2 τέτοια ευθύνη υπέχει για τις πράξεις και παραλείψεις του ως προς την από κοινού κατοχή και επίβλεψη του ζώου με την Εναγόμενη 1 (βλ. Charlesworth on Negligence, 4th edition, 1962 παρ. 742). Οι ενέργειες του σκύλου που προκάλεσαν τις ζημιές στην επίπλωση της κατοικίας και η παράλειψη δέουσας επίβλεψης προς τον σκοπό αποφυγής τους αποτελούν παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας των Εναγομένων 1 και 2 σε βάρος της Ενάγουσας και αποτελεί ζημιά που συνάδει με την φύση του σκύλου, ήτοι το φάγωμα των επίπλων (βλ. Manton v. Brocklebank [1923] 2 K.B. 212, 223). Παρόλο όμως τούτο, η Ενάγουσα κρίθηκε ότι απέτυχε με την προσκομισθείσα μαρτυρία να στοιχειοθετήσει το ύψος της ζημιάς που υπέστηκε όπως επεξηγήθηκε στην αξιολόγηση του ΜΕ3. Για τον σκοπό αυτό επαναλαμβάνω τα όσα παρατέθηκαν ανωτέρω αναφορικά με την ανάγκη αυστηρής απόδειξης του ύψους της ζημιάς και την επιδίκαση, σε ενάντια περίπτωση, ονομαστικών αποζημιώσεων οι οποίες καθορίζονται στο ποσό των €100-. VII. Κατάληξη:- Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να επεξηγήσω εκδίδεται απόφαση ως εξής: (Α) Υπέρ Ενάγουσας εναντίον της Εναγόμενης 1 για ποσό 469,28 (€369,28 + €100) πλέον νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. (Β) Υπέρ Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για το ποσό των €100- πλέον νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Επιδικάζονται δικηγορικά έξοδα υπέρ Ενάγουσας εναντίον της Εναγόμενης 1 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα των επιδικασθέντων ποσών. Έχοντας κατά νου ότι ο ενάγων που ανακτά ονομαστικές και μόνο αποζημιώσεις, δεν δύναται να θεωρηθεί στη συνήθη ορολογία ως «επιτυχών» ενάγων (βλ. Anglo-Cyprian Agencies v. Paphos Industries [1951] 1 All E.R. 873), δεν θα επιδικάσω οποιαδήποτε έξοδα υπέρ Ενάγουσας σε βάρος του Εναγόμενου 2, αλλά ούτε και τέτοια έξοδα υπέρ του Εναγόμενου 2 εναντίον της Ενάγουσας. (υπ.)............... Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.