WILLY DANIEL VANWEDDINGEN κ.α. ν. ΠΑΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 276/2022, 10/4/2023

(1)(γ), απόρριψη της ανταπαίτησης εντός της περιόδου των 15 ημερών μετά από την εκπνοή των 90 ημερών μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων. Ούτε ο Πρωτοκολλητής έθεσε την Ανταπαίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου προς απόρριψη ως εγκαταληφθείσα. Εν όψει της μη συμμόρφωσης των Εναγομένων με τις πρόνοιες της Δ.30, την 12/01/2023, ο δικηγόρος των Εναγόντων, δια μέσω της επικοινωνίας στην ηλεκτρονική πλατφόρμα i-Justice, ζήτησε από το Δικαστήριο να απορρίψει την Ανταπαίτηση των Εναγομένων με έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων και περαιτέρω να εκδώσει οδηγίες για ένορκη αποκάλυψη και παράδοση εγγράφων εκ μέρους των Εναγομένων μόνο. Την 13/01/2023 οι δικηγόροι των Εναγομένων ενημέρωσαν το Δικαστήριο, δια μέσω της επικοινωνίας στην πλατφόρμα i-Justice, ότι τόσο η Κλήση για Οδηγίες της Ανταπαίτησης όσο και το Παράτημα - Τύπος 25 σε σχέση με την αγωγή είχαν ετοιμαστεί, παρόλα αυτά εκ παραδρομής και εκ λάθους και εν όψει των εορτών των Χριστουγέννων δεν καταχωρίστηκαν. Ταυτόχρονα αιτήθηκαν από το Δικαστήριο άδεια να καταχωρίσουν την Κλήση για οδηγίες αναφορικά με την Ανταπαίτηση και το Παράρτημα - Τύπος 25 της αγωγής εντός 2 ημέρων. Την 16/01/2023 οι δικηγόροι των Εναγομένων καταχώρισαν, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, το Παράρτημα - Τύπο 25 για την αγωγή και ζήτησαν, δια μέσω της επικοινωνίας της ηλεκτρονικής πλατφόρμας i-Justice, οδηγίες από το Δικαστήριο ως προς την καταχώριση της Κλήσης για Οδηγίες σε σχέση με την Ανταπαίτηση. Την ίδια ημερομηνία οι Ενάγοντες έφεραν ένσταση στην εκπρόθεσμη καταχώρηση του Παραρτήματος - Τύπου 25 και ζήτησαν εκ νέου την έκδοση οδηγιών του Δικαστηρίου για ένορκη αποκάλυψη και παράδοση εγγράφων εκ μέρους των Εναγομένων μόνο. Περαιτέρω αιτήθηκαν απόρριψη του αιτήματος των Εναγομένων για καταχώρηση της Κλήσης για Οδηγίες στην Ανταπαίτηση και απόρριψη της Ανταπαίτησης των Εναγομένων με έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων. Το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση την 19/01/2023 με οδηγίες όπως οι συνήγοροι των διαδίκων παρουσιαστούν ενώπιον του. Κατά την εν λόγω ημερομηνία οι Ενάγοντες επανέλαβαν τις θέσεις τους ως αναγράφονται ανωτέρω. Οι Εναγομένοι προέβαλαν ως πρόσθετο λόγο για την εν λόγω παράλειψη τους το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε ο δικηγόρος των Εναγομένων. Προς τούτο παρέδωσαν στο Δικαστήριο τρία ιατρικά πιστοποιητικά τα οποία καταχωρίστηκαν στο φάκελο του Δικαστηρίου και σημειώθηκαν ως Έγγραφο Α. Τα εν λόγω ιατρικά πιστοποιητικά δεν αμφισβητήθηκαν από τον δικηγόρο των Εναγόντων. Η υπόθεση ορίστηκε από το Δικαστήριο για αγορεύσεις σε σχέση με το θέμα του εκπρόθεσμου της καταχώρισης του Παραρτήματος - Τύπου 25 της αγωγής και της άδειας για καταχώριση της Κλήσης για Οδηγίες της Ανταπαίτησης. Κατά την ακρόαση, ο δικηγόρος των Εναγόντων παρέδωσε γραπτή αγόρευση στο Δικαστήριο. Επιγραμματικά, με τη γραπτή αγόρευση του προβάλει τη θέση ότι στο παρόν στάδιο, ήτοι μετά την παρέλευση της προθεσμίας των 90 ημερών και αυτής των 15 ημερών δυνάμει της Δ.30 Θ.

(1)(α) και (γ), το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια, δυνάμει της Δ.30 Θ.

(2)(β), να παρατείνει τη σχετική προθεσμία και ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παράταση της χρονικής προθεσμίας των 90 ημερών ασκείται μόνο εφόσον υποβληθεί αίτημα για παράταση της εντός της δεκαπενθήμερης προθεσμίας που προνοείται στη Δ.30 Θ.1(γ). Ο συνήγορος των Εναγομένων περιορίστηκε σε λιτή προφορική αγόρευση υποστηρίζοντας ότι το θέμα ανάγεται πλήρως στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι το Δικαστήριο έχει την εξουσία να παρατείνει τις προθεσμίες δυνάμει της Δ.30 Θ.2(β). ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Διαταγή 30 προβλέπει τα ακόλουθα: «ΔΙΑΤΑΓΗ 30 : ΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΟΔΗΓΙΕΣ

1. (α) Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται εντός ενενήντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών. (β) Η κλήση για οδηγίες εκδίδεται σύμφωνα με τον συνημμένο Τύπο 25, ο οποίος συμπληρώνεται με τις αναγκαίες λεπτομέρειες χρησιμοποιώντας προς τούτο και πρόσθετα φύλλα. (γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, ο εναγόμενος δύναται, εντός περαιτέρω 15 ημερών, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής και το Δικαστήριο δύναται, επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης, είτε να απορρίψει την αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο, είτε να θεωρήσει την αίτηση ως κλήση για οδηγίες δυνάμει της παρούσας διαταγής: Νοείται ότι, σε περίπτωση που παρέλθουν άπρακτες οι παραπάνω προθεσμίες, η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και το Πρωτοκολλητείο θα θέτει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατό προς απόρριψή της, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα. Νοείται ότι, η έννοια του ενάγοντα και της αγωγής, καλύπτει και τον ανταπαιτούντα διάδικο, και, αναλόγως, την ανταπαίτηση. (δ) Η κατά τα ανωτέρω απόρριψη της αγωγής ή της ανταπαίτησης, ως θα είναι η περίπτωση, δεν θα συνιστά κώλυμα καταχώρησης νέας αγωγής ή ανταπαίτησης με την ίδια αιτία αγωγής, τηρουμένων των προνοιών περί παραγραφής σε οποιοδήποτε νόμο. [.]
2. (α) Διάδικος στην αγωγή υποχρεούται να καταθέσει στο Πρωτοκολλητείο μέσα σε 30 μέρες από την έκδοση και επίδοση της κλήσης το συνημμένο στον Τύπο 25, Παράρτημα, συμπληρωμένο ως προς όλα τα στοιχεία αυτού. (β) Οι προθεσμίες που προβλέπονται στον Κανονισμό 1(α) και 2(α) ανωτέρω, δύνανται να παραταθούν, εάν καταδειχθεί στο Δικαστήριο ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τις εν λόγω προθεσμίες ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράτασή τους. [.]
3. (β) Οι Διαταγές 14, 19 θεσμοί 6-9, 24, 28, 33, 38, 49, 57, 59 και 60 που αναφέρονται στο Παράρτημα του Τύπου 25, θα διαβάζονται υπό το πρίσμα της παρούσας Διαταγής: Νοείται ότι διάδικος ο οποίος δεν συμπλήρωσε το Παράρτημα, εν όλω ή εν μέρει, δεν δικαιούται να υποβάλει ή να προωθήσει προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε αίτημα που αφορά στην έκδοση σχετικών οδηγιών και θεωρείται ότι δεν επιθυμεί την έκδοση τέτοιων οδηγιών στο βαθμό και στην έκταση που δεν συμπλήρωσε το Παράρτημα.» Περαιτέρω σχετική είναι και η Διαταγή 57, η οποία προβλέπει τα ακόλουθα: «ORDER 57: TIME
4. A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed : provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order.» Από ανάγνωση των πιο πάνω, προκύπτει ότι η Διαταγή 30, στο θεσμό 2(β) καθορίζει συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους οι προθεσμίες που προβλέπονται στους θεσμούς 1(α) και 2(α) μπορούν να παραταθούν. Ως διαφαίνεται από τα διαλαμβανόμενα στο θεσμό 3(β) της ίδιας Διαταγής, η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο από την Διαταγή 57, θεσμό 2 ναι μεν ισχύει και όσων αφορά την Διαταγή 30, πλην όμως τελεί υπό τους συγκεκριμένους περιορισμούς που η ίδια ειδική Διαταγή 30 θέτει. Κατά συνέπεια τούτο που εξετάζει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο κάποιος διάδικος ικανοποιεί τις προϋποθέσεις του θεσμού 2(β) της Διαταγής 30, δηλαδή εάν προβάλλει αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης ή άλλο καλό λόγο, προκειμένου το Δικαστήριο να δύναται να επεκτείνει τον χρόνο καταχώρισης της Κλήσης για Οδηγίες και του Παραρτήματος. Στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Τάσου Χρίστου κ.α. ν Χαράλαμπου Κώστα Χατζησολωμή (Πολ. Έφεση 175/2017), ημ. 6.2.2018 και Στέλιου Χαραλάμπους ν. Έλενα Γεωργίου (Πολ. Έφεση 185/2017), ημ. 18.4.2018, αναφέρθηκε αντιστοίχως ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο κακώς αντιμετώπισε με υπέρμετρη αυστηρότητα την εκπρόθεσμη καταχώριση Κλήσης για Οδηγίες από τον Ενάγοντα εν όψει της λήψης συγκατάθεσης από τον Εναγόμενο και ότι, με την αντικατάσταση του εδαφίου (γ) του θεσμού 1 της Διαταγής 30, η αρχική αυστηρότητα της Διαταγής 30 έχει καμφθεί. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ Διεξήλθα με προσοχή τα όσα λέχθηκαν γραπτώς και προφορικώς, από τους συνήγορους των διαδίκων και έλαβα υπόψη μου τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις στις οποίες αναφέρθηκαν. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο και όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο για τις ανάγκες της παρούσας απόφασης, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (βλ. Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 176/2018, ημερ. 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Μελετώντας τη Δ.30, θεωρώ ότι η Δ.30 θ.

(1)θα πρέπει να διαβάζεται σε συνάρτηση με την Δ.30 θ.

(2)(β), η οποία παρέχει την δυνατότητα στο Δικαστήριο, στην κατάλληλη βεβαίως περίπτωση και για τους λόγους που αναφέρονται στην εν λόγω διάταξη, να παρατείνει τις προθεσμίες για καταχώριση της Κλήσης για Οδηγίες και του Παραρτήματος. Συνεπώς η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγόντων ότι μετά την παρέλευση της προθεσμίας των 90 ημερών και αυτής των 15 ημερών δυνάμει της Δ.30 θ.

(1)(α) και (γ) αντίστοιχα, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια, δυνάμει της Δ.30 θ.

(2)(β), να παρατείνει τη σχετική προθεσμία, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Δεν συμφωνώ επίσης με την ερμηνεία που δίδεται από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγόντων σχετικά με τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Πολιτική Αίτηση Αρ. 196/2019, ημερ. 20/11/2019, ECLI:CY:AD:2019:D475. Με τη Χρυσοστόμου (ανωτέρω) επιβεβαιώνεται η δυνατότητα άσκησης διακριτικής εξουσίας από το Δικαστήριο. Στην εν λόγω υπόθεση το Ανώτατο αποδέχτηκε ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να παρατείνει τις προθεσμίες της Δ.30 αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτό που δεν καταδείχθηκε πρωτόδικα ήταν ότι υπήρχε λόγος για να ασκήσει το Δικαστήριο διακριτική του ευχέρεια υπέρ του αιτήματος παράτασης. Είναι υπό αυτά τα δεδομένα που γίνεται αναφορά σε «δέσμια εξουσία» του Δικαστηρίου, δηλαδή, έχοντας πλέον αποφασίσει το Δικαστήριο ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.30

(2)(β) δεν είχε άλλη επιλογή παρά να απορρίψει το αίτημα παράτασης. Περαιτέρω στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Αντώνη Χουβαρτά, Πολιτική Αίτηση αρ. 45/2018, ημερομηνίας 18/05/2018, σημειώθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ενόψει των ειδικών συνθηκών που η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκήθηκε με τον πιο πάνω τρόπο. Η υπόθεση Χαραλάμπους ν. Γεωργίου κ.ά. Πολ.Έφ.185/17, 18.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A173, ECLI:CY:AD:2018:A173, δεν οδηγεί σε διαφορετική αντίκριση αφού ακριβώς επισημάνθηκε ότι με την τροποποίηση της Δ.30 η πλήρης αυστηρότητα στις προθεσμίες έχει καμφθεί. Εν προκειμένω, η ίδια η ενασχόληση του Δικαστηρίου και των διαδίκων με εκκρεμούσα αίτηση που αφορούσε τη δικογραφία έδιδε έρεισμα στην επίκληση της Δ.30 θ.2(β) και οδήγησε το Δικαστήριο να τη χρησιμοποιήσει σε συνδυασμό με τη Δ.64 για να δώσει παράταση κατά τη διακριτική ευχέρεια που του παρείχετο στα πλαίσια της πιο πάνω Διαταγής. Είναι νομολογημένο πως όπου το Δικαστήριο ενεργεί κατά διακριτική ευχέρεια, δεν χωρεί παρέμβαση με προνομιακό ένταλμα.» Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Μ. Φ. Χ. ν. Μ. Κ. Φ., Έφεση αρ. 28/2021, ημερομηνίας 23/06/2022, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η Αίτηση είχε καταχωριστεί την 16.3.2018 και η Υπεράσπιση την 9.5.2018. Δεν ακολούθησε Απάντηση. Καταχωρίστηκε την 19.9.2018 τροποποιημένη Αίτηση. Κατά τον Εφεσείοντα θα έπρεπε μέσα σε 90 ημέρες από 16.5.2018 που θεωρείται ότι συμπληρώθηκε η δικογραφία (Δ.21, Θ.14

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας) να καταχωριστεί από την Εφεσίβλητη κλήση για οδηγίες (Δ.30, Θ.1(α)) που εφόσον δεν έγινε η Αίτηση θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως εγκαταλειφθείσα (Δ.30, Θ.1(γ) των Θεσμών) και να απορριφθεί με έξοδα. Το ζήτημα ήγειρε ο Εφεσείων στην «Τροποποιημένη Υπεράσπιση» που καταχώρισε την 5.11.2018. Γεγονός είναι ότι, όχι μόνο ουδέποτε είχε η Αίτηση τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου για να απορριφθεί, αλλά τουναντίον σε διάφορες ημερομηνίες δόθηκαν οδηγίες, καταχωρίστηκε η τροποποιημένη Αίτηση, η δικογραφία συμπληρώθηκε και σε αυτή τη βάση η υπόθεση εκδικάστηκε. Κρίνουμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο επιλαμβανόμενο της Αίτησης και δίδοντας οδηγίες, θεωρούσε τη διαδικασία εκκρεμούσα και αναμφίβολα όχι εγκαταλειφθείσα. Επομένως, ανεξάρτητα του κατά πόσο ο Εφεσείων είχε εγκαταλείψει τη σχετική ένσταση του, η ουσία ήταν ότι η Αίτηση δεν είχε εγκαταλειφθεί και καθηκόντως το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε στην εκδίκαση της.» Για σκοπούς πληρότητας, αξίζει περαιτέρω να σημειωθεί ότι το γεγονός ότι η υπόθεση δεν απορρίπτεται απευθείας από το Πρωτοκολλητείο, αλλά απαιτείται όπως ο φάκελος της υπόθεσης τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για απόρριψη της αγωγής, υποδηλώνει ότι το όλο ζήτημα τελεί υπό τον έλεγχο και διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και δεν ανάγεται σε απλή μηχανιστική λειτουργία. Περαιτέρω, σχετική με αιτήματα παράτασης των προθεσμιών, είτε αυτές καθορίζονται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό είτε τάσσονται από το Δικαστήριο, είναι και η Δ.57, η οποία αφήνει το ζήτημα στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Ως προς τα κριτήρια άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου αναφορικά με το θέμα της παράτασης του χρόνου, διαφωτιστική είναι η απόφαση της ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΟΠΠΗΣ ν ΙΑΚΩΒΟΥ ΠΑΝΑΓΗ

(1993)1 ΑΑΔ 140, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής· επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.[Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd vLutfi Kiamil&Another,

(1973)1C.L.R.1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others

(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ. ν. Χ"Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης». Περαιτέρω στην Σταυρινή Κολλάτου ν. Κυριάκου Παναγιώτου

(2003)1 ΑΑΔ 895 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «[.]Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί το γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεσή του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται. γίνεται δεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρησή τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου, του διαδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου». Μελετώντας τα ιατρικά πιστοποιητικά του Εγγράφου Α, το περιεχόμενο των οποίων δεν αμφισβητήθηκε από τους Ενάγοντες, κρίνω ότι οι Εναγόμενοι έχουν καταδείξει ότι υπήρχε αντικειμενική δυσκολία συμμόρφωσης με τις προθεσμίες της Δ.30, η οποία οφείλεται στα προβλημάτα υγείας που αντιμετώπιζε ο δικηγόρος των Εναγομένων από τις 07/11/2022 μέχρι και τα Χριστούγεννα. Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι μεσολάβησαν και οι διακοπές των Χριστουγέννων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τέτοιες διακοπές από μόνες τους θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παράταση χρόνου καταχώρισης του Παραρτήματος ή της Κλήσης για Οδηγίες. Περαιτέρω έχοντας υπόψη ότι η ανταπαίτηση των Εναγομένων βασίζεται στα ίδια γεγονότα με αυτά της αγωγής, θεωρώ ότι αποκαλύπτεται, υπό τις περιστάσεις, «καλός λόγος» έτσι ώστε να παραταθούν οι σχετικές προθεσμίες. Συγκεκριμένα, σταθμίζοντας έτσι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης στην παρούσα περίπτωση, διαπιστώνω ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος των Εναγόντων για απόρριψη της ανταπαίτησης ουσιαστικά θα απέληγε στη δημιουργία επιπρόσθετων εξόδων, μια και οι Αιτητές θα αναγκάζονταν να καταχωρίσουν νέα αγωγή (βλ. Δ.30 θ.1(δ)), πράγμα που, κατά πάσα πιθανότητα, θα σήμαινε την ύπαρξη δυο παράλληλων και ξεχωριστών διαδικασιών που θα αφορούσαν τους ίδιους διαδίκους και την ίδια σειρά γεγονότων, σε σχέση με τις οποίες πιθανό να χρειαζόταν να υποβληθεί αίτημα συνεκδίκασης. Σε κάθε περίπτωση δεν έχει καταδειχθεί η ζημιά την οποία ενδεχομένως να υποστεί η πλευρά των Εναγόντων με την παροχή δυνατότητας συνέχισης και εκδίκασης της Ανταπαίτησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, το αίτημα των Εναγόντων και εξ Ανταπαιτήσεων Εναγομένων απορρίπτεται. Το Παράρτημα - Τύπος 25 που καταχωρίστηκε από τους Εναγόμενους και εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγοντες την 16/01/2023 θεωρείται ως εμπροθέσμως καταχωρηθέν. Περαιτέρω, ο χρόνος καταχώρισης της Κλήσης για Οδηγίες της Ανταπαίτησης από τους Εναγόμενους παρατείνεται για περίοδο 5 ημερών από σήμερα. Ως προς τα έξοδα, εν όψει αφενός της αποτυχίας του αιτήματος, αλλά αφετέρου του γεγονότος ότι οι Εναγόμενοι και εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγοντες όφειλαν να καταχωρίσουν τόσο το Παράρτημα - Τύπο 25 της αγωγής και την Κλήση για Οδηγίες της Ανταπαίτηση εντός της προθεσμίας που προβλέπει η Δ.30, κρίνω ορθό όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της. Περαιτέρω, εν όψει της κατάληξης του Δικαστηρίου η Αγωγή ορίζεται για Οδηγίες και περαιτέρω προγραμματισμό στις 05/05/2023 και ώρα 9.00 π.μ., με φυσική παρουσία των δικηγόρων των διαδίκων στο Δικαστήριο. (Υπ.) ................. Α. Τζ. Σολομωνίδου, Προσ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο