← Κύπρος

Βάσου Μέζου ν. Ευτυχίας Στεφάνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1448 / 2022, 12/4/2023

Βάσου Μέζου ν. Ευτυχίας Στεφάνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1448 / 2022, 12/4/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Τζ. Σολομωνίδου, Προσ. Ε.Δ. I - Justice Αρ. Αγωγής: 1448 / 2022 Μεταξύ: Βάσου Μέζου, εκ Λεμεσού Ενάγοντα -και- 1. Ευτυχίας Στεφάνου, εκ Λεμεσού 2. Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Δημητρίου, εκ Λεμεσού Εναγομένων ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΩΣ Η ΔΙΑΤΑΓΗ 25 Βάσου Μέζου, εκ Λεμεσού Ενάγοντα -και- 1. Ευτυχίας Στεφάνου, εκ Λεμεσού 2. Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Δημητρίου, εκ Λεμεσού Εναγομένων Αίτηση για προσωρινό διάταγμα ημερ. 23/09/2022 Ημερομηνία: 12 Απριλίου, 2023. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα - Αιτητή: Η κα. Ν. Τοφή για Ν.Ε Νεοκλέους & Σια ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση: Η κα Τερψοπούλου για Παύλο Οικονόμου Για Εναγόμενους 2 - Καθ' ων η Αίτηση: Ο κ. Μ. Ιωάννου για Άνθια Ιωάννου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό εξέταση αίτηση ο Αιτητής αιτείται την έκδοση προσωρινού διατάγματος το οποίο να διατάσσει τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση από κοινού και ξεχωριστά και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες αυτών όπως άρουν τα εμπόδια που τοποθέτησαν παράνομα στο μονοπάτι που οδηγεί στο κτήμα του Ενάγοντα - Αιτητή με αποτέλεσμα να εμποδίζουν τον Ενάγοντα στην χρήση της ακίνητης περιουσίας του, μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής ή μέχρι νεότερου διατάγματος. Δικονομικό ιστορικό Το γενικώς οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα καταχωρίστηκε από τον Ενάγοντα την 13/09/2022. Την 23/09/2022 ο Ενάγων καταχώρισε τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα. Την ίδια ημερομηνία καταχωρίστηκε από τον Ενάγοντα η δια κλήσεως αίτηση για ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα. Η ένσταση της Εναγομένης 1 στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα καταχωρίστηκε την 31/10/2022 και η ένσταση της Εναγομένης 2 την 12/10/2022. Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρίστηκε μετά την επιφύλαξη απόφασης στην υπό κρίση αίτηση την 31/03/2023. Η Αίτηση Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.1, 2 και 3, στον Περί Κοινοτήτων Νόμο του 1999 (Ν. 86(Ι)/1999) άρθρο 2 και 82(δ) και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση της Αίτησης Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα ημερ. 23/09/2022. Αναφέρει ότι ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης του τεμαχίου [...] και η Εναγόμενη ιδιοκτήτρια του τεμαχίου [.]. Περαιτέρω, αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι 2 είναι το Κοινοτικό Συμβούλιο του χωρίου και ως ισχυρίζεται έχουν ευθύνη να διατηρούν καθαρή και ελεύθερη τη χρήση των οδών της κοινότητας καθώς και να απομακρύνουν οποιαδήποτε αντικείμενα που παρεμποδίζουν την ελεύθερη χρήση τους. Ισχυρίζεται ότι περίπου από το 1990, η Εναγόμενη 1 προχωρούσε σε συνεχόμενες παρεμβάσεις στο δημόσιο μονοπάτι που οδηγεί στο κτήμα του με την ανέγερση πετρόκτιστου φούρνου, υπόστεγο, πέργολας με κληματαρία, τοίχου όπου εγκαταστάθηκε ο μετρητής της ΑΗΚ και τοποθέτηση πλακών σε μέρος του μονοπατιού. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 2 αντίγραφο χωρομετρικού σχεδίου ημερ. 22/06/2021 στο οποίο έχουν σημειωθεί με κόκκινο μελάνι το σημείο Χ όπου, κατ' ισχυρισμό του, βρίσκονται όλα όσα αναφέρει ότι εμποδίζουν την ελεύθερη χρήση του μονοπατιού και το σημείο Ψ όπου, ως ισχυρίζεται, υπήρχε πετρόκτιστη περίφραξη την οποία αναγκάστηκε να κατεδαφίσει για να έχει πρόσβαση. Ισχυρίζεται ότι εν όψει των πιο πάνω ενεργειών ο ίδιος παρεμποδίζεται από την ελεύθερη χρήση του δημόσιου μονοπατιού το οποίο οδηγεί στο κτήμα του. Αναφέρει ότι προέβηκε σε διάφορες παρατηρήσεις τόσο στην Εναγόμενη 1 όσο και στους Εναγόμενους 2 χωρίς οποιαδήποτε ανταπόκριση. Εν όψει αυτού προχώρησε σε υποβολή παραπόνου στον Έπαρχο, που ως ισχυρίζεται είναι ο πλέον αρμόδιος, ώστε να δώσει οδηγίες τους Εναγόμενους 2 να διευθετήσουν το ζήτημα. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 3 αντίγραφα 2 επιστολών του Επάρχου ημερ. 22/03/2021. Αναφέρει περαιτέρω ότι μετά από τις διάφορες επιστολές του, ο Έπαρχος ζήτησε από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού όπως προβεί σε οριοθέτηση ώστε να ξεκαθαρίσουν τα σύνορα του κτήματος της Εναγομένης 1. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 4 αντίγραφο πιστοποιητικού οριοθέτησης. Ως ισχυρίζεται το Τεκμήριο 4 αναφέρει ότι δεν νομιμοποιούνται οποιεσδήποτε επεμβάσεις στο εν λόγω μονοπάτι και επομένως όλα όσα ανεγέρθηκαν από την Εναγόμενη 1 είναι παράνομα και πρέπει να αφαιρεθούν. Επίσης αναφέρει ότι υπέβαλε και παράπονο στην Επίτροπο Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 5 αντίγραφο της επιστολής της επιτρόπου στην οποία ισχυρίζεται ότι αναγνωρίζεται η παράνομη επέμβαση στο μονοπάτι. Ισχυρίζεται δε ότι η αναφορά της Επιτρόπου στην εν λόγω επιστολή σχετικά με τη διαπίστωση ότι μετά από επιτόπιο έλεγχο της Επαρχιακής Διοίκησης διαφαίνεται ότι το μονοπάτι έχει διανοιχθεί, δεν ισχύει και ότι τα εμπόδια δεν έχουν αρθεί. Περαιτέρω αναφέρει ότι η Επαρχιακή Διοίκηση δεν έχει προβεί σε επιτόπιο έλεγχο και οι διαβεβαιώσεις του Κοινοτικού Συμβουλίου για διάνοιξη του μονοπατιού αποτελούν ψευδείς δηλώσεις. Ισχυρίζεται ότι μέχρι πέρσι ο ίδιος δεν είχε σχεδόν καθόλου πρόσβαση στη δυτική πλευρά του κτήματος του, όπου υπάρχουν διάφορα δέντρα τα οποία χρήζουν περιποίησης κάτι το οποίο απαιτεί την πρόσβαση μηχανημάτων, τρακτέρ, ψεκαστήρων και μηχανοκίνητο καρότσι και ότι αναγκαζόταν να περνά λάστιχο ψεκάσματος από τον κύριο δρόμο και οι δουλείες του να γίνονται χειρωνακτικά και μετά δυσκολίας. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ως προσωρινή λύση, αναγκάστηκε να χαλάσει το πετρόκτιστο τοίχο της νότιας πλευράς του κτήματος του για να μπορεί να έχει πρόσβαση στο κτήμα του. Δηλώνει περαιτέρω ότι ο λόγος για τον οποίο προσφεύγει στο Δικαστήριο είναι για εξασφάλιση των δικαιωμάτων του για εκμετάλλευση της περιουσίας τους , δικαίωμα το οποίο, ως ισχυρίζεται, παρεμποδίζεται εδώ και χρόνια. Θεωρεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας στην αιτούμενη θεραπεία και ότι βάση της νομοθεσίας έχει δικαίωμα να προχωρήσει με την παρούσα διαδικασία αφού οι Εναγόμενοι δεν τηρούν τις εκ του νόμου υποχρεώσεις τους. Τέλος, ισχυρίζεται ότι είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα εν όψει του ότι το θέμα είναι επείγον και σε περίπτωση που δεν βρεθεί μια λύση θα απωλέσει εισοδήματα, τα δέντρα του θα υποστούν καταστροφές και η αξία του κτήματος του θα υποτιμηθεί. Ενστάσεις - Λόγοι ένστασης Με την ένσταση της η Εναγόμενη 1 προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης, τους οποίους παραθέτω αυτούσιους: « 1. Η παρούσα Αγωγή είναι πρόωρη και/ή καταχρηστική και/ή παράτυπη και δεν αποκαλύπτει κάποιο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και κατά συνέπεια και η Αίτηση για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος είναι επίσης αντικανονική, καταχρηστική και παράτυπη και/ή η Εναγόμενη αρ.1 ουδέποτε τοποθέτησε οποιαδήποτε εμπόδια εντός του δημόσιου μονοπατιού ως ψευδώς ισχυρίζεται ο Ενάγοντας-Αιτητής και/ή το μονοπάτι μετά από έλεγχο της αρμόδιας αρχής έχει διανοιχθεί και είναι προσβάσιμο εις το εγγεγραμμένο πλάτος και μήκος του για πεζούς και ζώα χωρίς εμπόδια και/ή ο πετρόχτιστος φούρνος είναι παλαιός πέραν των 100 χρονών και δεν κατασκευάστηκε από την Εναγόμενη αρ.1 το 1990, ως ψευδώς ισχυρίζεται ο Ενάγοντας-Αιτητής, και ούτε ο φούρνος ούτε ο πάσσαλος της ΑΗΚ που τοποθετήθηκε από την Αρχή Ηλεκτρισμού δεν αποτελούν εμπόδια στον Ενάγοντα για να εισέρχεται εις το ακίνητο του. 2. Ο Ενάγοντας-Αιτητής απέτυχε να αποκαλύψει την προϋπόθεση καλής και συζητήσιμης υπόθεσης εδρασμένης επί καλής βάσεως αγωγής. 3. Η παρούσα αίτηση είναι λανθασμένη και/ή αντικανονική και/ή αβάσιμη και/ή στηρίζεται επί ελαττωματικής Νομικής βάσεως. 4. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή και συνεπώς η Αίτηση είναι αχρείαστη, καταχρηστική και δεν είναι καλόπιστη αφού ο Ενάγοντας δεν στερείται πρόσβασης στην οικία του και/ή στο κτήμα του και/ή στα οχήματα του και/ή στα εργαλεία του καθότι η οικία του Ενάγοντα εφάπτεται και έχει πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο, κάτι το οποίο δολίως απέκρυψε ο Ενάγοντας να αναφέρει στην παρούσα αίτηση και ένορκη δήλωση που την στηρίζει. 5. Ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τα αληθή γεγονότα τα οποία πρέπει να γνωρίζει το Δικαστήριο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή παρουσίασε ψευδή και/ή παραπλανητικά στοιχεία. 6. Η αγωγή και κατά συνέπεια η αίτηση καταχωρήθηκαν προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλλότριοι σκοποί από αυτούς που ισχυρίζεται ο Ενάγοντας - Αιτητής ο οποίος απέκρυψε να αναφέρει ότι εκκρεμεί η Αγωγή με αρ. 1435/2017 μεταξύ του υιού του Νικόλαου Μέζου και της Εναγόμενης αρ.1 για θέμα διάβασης και/ή διόδου διαμέσου του τεμαχίου της Εναγόμενης αρ.1 προς όφελος του τεμαχίου με αρ.958 που ανήκει στον πιο πάνω υιό του και είναι γειτονικό ακίνητο με τα τεμάχια της Εναγόμενης αρ.1 και του Ενάγοντα. 7. Η αγωγή και κατά συνέπεια η αίτηση καταχωρήθηκαν κακόπιστα, καταχρηστικά και εκδικητικά και/ή ως μοχλός πίεσης από τον Ενάγοντα Αιτητή ο οποίος θέλει να επωφεληθεί από τυχόν έκδοση του διατάγματος για να μετακινηθεί ο πάσσαλος της ΑΗΚ και να γκρεμιστεί μέρος του παλαιού πετρόκτιστου φούρνου για να κατασκευάσει είσοδο όπως τη θέλει εις το τέρμα στη νότια πλευρά του ακινήτου του. 8. Ο Ενάγοντας δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο κανένα στοιχείο και/ή ικανοποιητική μαρτυρία που να δείχνει ότι είναι κατεπείγον να εκδοθεί οιονδήποτε προσωρινό διάταγμα. 9. Ο Ενάγοντας κανένα στοιχείο και/ή ουσιαστική και/ή ικανοποιητική μαρτυρία παρουσίασε που να δείχνει ότι τυχών μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα επηρεάσει την αιτούμενη θεραπεία στην Αγωγή και/ή ότι θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. 10. Δεν συντρέχουν οι υπό του νόμου και της νομολογίας απαιτούμενες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος. » Η ένσταση της Εναγομένης 1 υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Δημήτρη Στεφάνου ο οποίος είναι υιός της Εναγομένης 1. Ο ομνύων αναφέρει ότι η Εναγόμενη 1 είναι ιδιοκτήτρια του τεμαχίου [.]. Ισχυρίζεται ότι αυτός είναι κάτοχος και καλλιεργεί με την Εναγόμενη 1 το κτήμα που βρίσκεται εντός του εν λόγω τεμαχίου. Ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 ουδέποτε τοποθέτησε οποιαδήποτε εμπόδια ή παρέμβηκε στο δημόσιο μονοπάτι. Περαιτέρω αναφέρει ότι το θέμα με το δημόσιο μονοπάτι που βρίσκεται μεταξύ του τεμαχίων του Ενάγοντα και της Εναγομένης ξεκίνησε περίπου από το 1994 όταν η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού με το τότε Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Δημητρίου προχώρησαν σε εργασίες στο μονοπάτι με αποτέλεσμα αυτό να διαπλατυνθεί χωρίς τη συγκατάθεση της Εναγομένης 1. Ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 ουδέποτε τοποθέτησε η ίδια ή η οικογένειας της οποιαδήποτε εμπόδια στο μονοπάτι και ότι στο μονοπάτι δεν υπάρχει οποιοδήποτε υπόστεγο ή τοίχος ή πλάκες παρά μόνο το τσιμέντο το οποίο τοποθετήθηκε από τους Εναγόμενους 2. Σχετικά με τον πάσσαλο της ΑΗΚ ισχυρίζεται ότι τοποθετήθηκε από την Αρχή Ηλεκτρισμού έτσι ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες της κοινότητας και ότι ο φούρνος δεν ανεγέρθηκε από την Εναγόμενη 1 το 1990 αλλά από την οικογένεια τους τον προηγούμενο αιώνα. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι τόσο ο πάσσαλος της ηλεκτρικής όσο και ο φούρνος ευρίσκονται στο βάθος του μονοπατιού και συγκεκριμένα στο προαύλιο στα σκαλιά της κατοικίας τους, και κατ' ουδένα τρόπο εμποδίζουν τον Ενάγοντα να εισέρχεται στο ακίνητο του. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α δέσμη φωτογραφιών του μονοπατιού οι οποίες, ως ισχυρίζεται, δείχνουν την κατάσταση στην οποία ευρίσκεται το μονοπάτι σήμερα και ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε εμπόδιο. Ισχυρίζεται ότι αυτό που επιδιώκει ο Ενάγων με την αγωγή είναι να επωφεληθεί προσωπικά από την τυχόν μετακίνηση του πασσάλου της ΑΗΚ και το γκρέμισμα του φούρνου για να κατασκευάσει είσοδο με τον τρόπο που θέλει ο ίδιος για το τεμάχιο του στη νότια πλευρά του ακινήτου του. Δηλώνει ότι ο Ενάγων έχει δόλια αποκρύψει το γεγονός ότι έχει πρόσβαση στο τεμάχιο του και ότι το εν λόγω τεμάχιο έχει πρόσβαση σε δημόσιο κύριο δρόμο. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο Ενάγων πάντοτε εισερχόταν στο τεμάχιο του από τον εν λόγω δημόσιο δρόμο με τα αγροτικά του μηχανήματα και ουδέποτε στερήθηκε πρόσβαση στο κτήμα του. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Β φωτογραφία η οποία ως ισχυρίζεται λήφθηκε από τον ίδιο πριν την κατεδάφιση της δομής από τον Ενάγοντα και στην οποία διαφαίνεται το τρακτέρ του Ενάγοντα. Αναφέρει επίσης ότι ο Ενάγοντας απέκρυψε την ύπαρξη της αγωγής υπ' αριθμό 1435/2017 η οποία καταχωρίστηκε από τον υιό του Ενάγοντα εναντίον της Εναγομένης 1 αναφορικά με θέματα διάβασης και διόδου δια μέσω του τεμαχίου της Εναγομένης 1 και προς όφελος του τεμαχίου του υιού του Ενάγοντα. Παρουσιάζει ως Τεκμήρια Γ αντίγραφο του κλητήριου εντάλματος της εν λόγω αγωγής και ως Τεκμήριο Δ αντίγραφο της ενδιάμεσης απόφασης του δικαστηρίου ημερ. 19/08/2020 με την οποία απορρίφθηκε αίτημα για προσωρινό διάταγμα. Περαιτέρω αναφέρει ότι το αίτημα του υιού του Ενάγοντα για αναγκαστική δίοδο δια μέσω του τεμαχίου της Εναγομένης 1 απορρίφθηκε από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού και παρουσιάζει αντίγραφο της απόρριψης ως Τεκμήριο Ε. Ισχυρίζεται ότι ο Ενάγων καταχώρισε την παρούσα αγωγή καταχρηστικά και εκδικητικά εν όψει της έκβασης για το θέμα της διόδου ως επίσης και για το λόγο ότι επιδιώκει να επωφεληθεί προσωπικά από τυχόν μετακίνηση του πασσάλου της ΑΗΚ και την καταστροφή του φούρνου. Αναφέρει περαιτέρω ότι είναι ο Ενάγων που δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στο μονοπάτι. Τέλος ισχυρίζεται ότι το θέμα δεν επείγει αφού δεν υπάρχει οποιοδήποτε εμπόδιο ή επέμβαση στο μονοπάτι και ότι ο Ενάγων έχει πρόσβαση στο τεμάχιο του, ότι ο Ενάγων δεν παρουσιάζει αληθή γεγονότα ενώπιον του Δικαστήριο και αιτείται απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα. Με την ένσταση τους οι Εναγομένοι 2 προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης, τους οποίους παραθέτω αυτούσιους: «α. Από την οπισθογράφηση απαίτησης δεν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση αφού ο ίδιος Αιτητής αναφέρει ότι η Εναγόμενη 1 παράνομα επεμβαίνει εις το μονοπάτι και η Εναγόμενη 1 τοποθέτησε εμπόδια στο μονοπάτι. β. Από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει το αίτημα δεν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση στην παράγραφο 9 αναφέρεται ότι η Εναγόμενη 1 επενέβηκε εις το μονοπάτι, στην παράγραφο 5 (
  2. c)ο Αιτητής αναφέρει ότι κατεδάφισε την πετρόχτιστη περίφραξη για να έχει πρόσβαση και στην παράγραφο 11 αναφέρει ότι μέχρι πέρσι δεν είχε καθόλου πρόσβαση εις την δυτική πλευρά του κτήματος του και στην παράγραφο 13 αναφέρει ότι εδώ και ένα χρόνο εχάλασε τον πετρόχτιστο τοίχο στην νότια πλευρά του κτήματος του που εφάπτεται του μονοπατιού για να μπορεί να έχει πρόσβαση. γ. Δεν προκύπτει ούτε από την οπισθογράφηση της απαίτησης, ούτε από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει το αίτημα η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. δ. Ο Αιτητής παρέλειψε να καταδείξει ότι θα ήτο αδύνατος η απονομή φυσικής και νομικής δικαιοσύνης εις μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. ε. Ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει την προϋπόθεση (καλής και συζητήσιμης υπόθεσης) εδραζομένης επί καλής βάσεως αγωγής. στ. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις δια την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δηλαδή δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη, δεν υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και δεν έχει μαρτυρία το Δικαστήριο ενώπιον του κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδίδετο το αιτούμενο διάταγμα. ζ. Η ένορκη δήλωση του Αιτητή και οι αναφερόμενοι ισχυρισμοί του στις παραγράφους 5 και 9 όπου ο Αιτητής αναφέρει ότι η Εναγόμενη 1 τοποθέτησε αντικείμενα εις το μονοπάτι, είναι μαρτυρία αντίθετη με την αίτηση και συγκεκριμένα με την παράγραφο Α, όπου ο Αιτητής αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι τοποθέτησαν παράνομα εμπόδια εις το μονοπάτι. η. Ο Αιτητής εις την παράγραφο 5 αναφέρει ότι από το 1990 η Εναγόμενη 1 προχωρούσε σε συνεχόμενες παρεμβάσεις εις το μονοπάτι ενώ παραλείπει να δικαιολογήσει την καθυστέρηση του από το 1990 να ζητήσει προσωρινό διάταγμα. θ. Το τεκμήριο 1 είναι παντελώς άσχετο αφού αφορά αίτηση που έγινε το 2016 από τον Αιτητή ο οποίος εζήτησε να πληροφορηθεί τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του τεμαχίου 1178 που είναι η Εναγόμενη 1. ι. Το τεκμήριο 2 δεν αποτελεί πιστό αντίγραφο χωρομετρικού σχεδίου όπως ισχυρίζεται ο Αιτητής εις την παράγραφο 5, αφού δεν υπάρχει σχετική σφραγίδα του Κτηματολογίου, είναι παντελώς άσχετο αφού αναφέρεται ότι αφορά τεμάχιο 1207 για το οποίο δεν προβαίνει σε καμία αναφορά ο Αιτητής και αναφέρεται σε σχέδιο υπόθεσης χωρίς ο Αιτητής να προβαίνει σε αναφορά ή έστω επεξήγηση ποια υπόθεση αφορά κατά τρόπο ώστε δεν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα και δεν μπορεί να σκιαγραφηθεί η εικόνα των ισχυρισμών του Αιτητή. κ. Επί του τεκμηρίου 2 υπάρχουν χειρόγραφες σημειώσεις χωρίς ο Αιτητής να προβαίνει σε επεξήγηση των σημειώσεων αυτών , ούτε και προβαίνει σε αναφορά από ποίον ετοιμάστηκε το τεκμήριο 2. λ. Στις παραγράφους 7 και 8 της ένορκης δήλωσης του ο Αιτητής προβαίνει σε αναφορά σε επιστολές που απέστειλε προς τον Έπαρχο Λεμεσού πλην όμως παρέλειψε να τις επισυνάψει ως τεκμήρια. μ. Η επιστολή ημερ. 22.03.2021 που είναι μέρος του τεκμηρίου 3 για την οποία γίνεται αναφορά εις την παράγραφο 7, αναφέρεται και σε παρεμπόδιση πρόσβασης στο τεμάχιο 958 Φ./Σχ. 37/49 για το οποίο ο Αιτητής σε ουδεμία αναφορά προβαίνει κατά πόσο είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ή όχι. ν. Η επιστολή ημερ. 22.04.2022 που είναι μέρος του τεκμηρίου 3 για την οποία γίνεται αναφορά εις την παράγραφο 7, έχει ως επικεφαλίδα ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΜΑΧΙΟ [ ] Φ./ΣΧ. [ ] ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ [ ] για το οποίο τεμάχιο ο Αιτητής σε ουδεμία αναφορά προβαίνει, ούτε αναφέρει ποίος είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και ποία η σχετικότητα του εν λόγω τεμαχίου με τα επίδικα θέματα όπως προκύπτουν από την οπισθογράφηση απαίτησης και την ένορκη δήλωση του Αιτητή. ξ. Ο Αιτητής παρέλειψε να επισυνάψει ως τεκμήρια τις επιστολές του που απέστειλε προς τον Έπαρχο ως η παράγραφος 8. ο. Το πιστοποιητικό οριοθέτησης, τεκμήριο 4 δεν αναφέρει το τεμάχιο, ούτε το τμήμα, ούτε τον αριθμό εγγραφής του ακινήτου και ο Αιτητής παραλείπει να επεξηγήσει εις την ένορκη δήλωση του το τεκμήριο 4 από το οποίο δεν προκύπτει και δεν γίνεται αναφορά σε παράνομη επέμβαση. π. Ο Αιτητής παρέλειψε να επισυνάψει ως τεκμήριο την επιστολή του που απέστειλε προς την Επίτροπο Διοικήσεως ως η παράγραφος 10. ρ. Το τεκμήριο 5 που είναι η απάντηση της Επιτρόπου Διοικήσεως στο παράπονο του Αιτητή αναφέρει εις την δεύτερη σελίδα ότι από επιτόπιο έλεγχο που διενεργήθη από την Επαρχιακή Διοίκηση διαπιστώθηκε ότι το μονοπάτι έχει διανοιχθεί και είναι προσβάσιμο εις το εγγεγραμμένο πλάτος του για πεζούς και ζώα. σ. Ο Αιτητής δεν προέβη σε καμιά απολύτως αναφορά στην ένορκη δήλωση του ή άλλη έστω επεξήγηση ή ανάλυση των διαλαμβανομένων εις τα διάφορα τεκμήρια που επισύναψε ώστε να μπορούσε έστω και καταρχήν να εξαχθεί κάποιο συμπέρασμα ή να σκιαγραφηθεί κάποια συγκεκριμένη εικόνα των ισχυρισμών του. τ. Η αγωγή και η αίτηση καταχωρήθηκαν προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλοι λόγοι από αυτούς που ισχυρίζεται ο Αιτητής ο οποίος απέκρυψε ότι για θέματα διάβασης του τεμαχίου [ ] που είναι ιδιοκτησία του υιού του Αιτητή, Νικολάου Βάσου Μέζου, καταχωρήθηκε η Αγωγή 1435/2015 Ε.Δ. Λεμεσού με επίδικο θέμα επίσης το τεμάχιο της Εναγόμενης [ ] και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του ακύρωσε διάταγμα προς όφελος του υιού του. υ. Ο Αιτητής απέκρυψε ότι το τεμάχιο του εφάπτεται επί κυρίου ασφαλτοστρωμένου δρόμου από το οποίο υπάρχει κάγκελο που εισέρχεται εις το τεμάχιο του και ούτε ο ηλεκτρικός πάσσαλος ούτε ο φούρνος τον εμποδίζουν να εισέρχεται εις το ακίνητο του αφού τούτα ευρίσκονται εις το βάθος της δυτικής πλευράς εις το προαύλιο της κατοικίας της Εναγόμενης 1 και δεν εμποδίζουν με κανένα τρόπο τον Αιτητή από το να εισέρχεται εις το ακίνητο του. χ. Η αίτηση καταχωρήθηκε κακή τη πίστη, καταχρηστικά και έχοντας ως μοναδικό στόχο την χρήση του διατάγματος ως μοχλού πίεσης προκειμένου ο Αιτητής να επωφεληθεί με την κατασκευή τοίχου εις την νότια πλευρά του ακινήτου του, εκεί όπου σήμερα υπάρχει πετρόχτιστος τοίχος που έγινε πριν από 100 χρόνια. φ. Στην ουσία δεν υπάρχει λόγος να εκδοθεί διάταγμα όπως το ζητά ο Αιτητής εις την παράγραφο Α της αίτησης αφού ο ίδιος ο Αιτητής στις παραγράφους 5 (c), 11 και 13 παραδέχεται ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της παρούσας αίτησης είχε πρόσβαση εις τον ακίνητο. ψ. Ούτε δίκαιο, ούτε εύλογο είναι να εκδοθεί το διάταγμα που ζητά ο Αιτητής. ω. Υπήρξε ολιγωρία του Αιτητή εις την καταχώρηση της αίτησης. ω1. Οι αξιώσεις εις την οπισθογράφηση απαίτησης καθώς και τα τεκμήρια που επισύναψε ο Αιτητής δεν αποκαλύπτουν την ύπαρξη σοβαρών, πραγματικών και νομικών ζητημάτων προς εκδίκαση. ω2. Με βάση τους ισχυρισμούς του ίδιου του Αιτητή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει η νομοθεσία για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ω3. Η αίτηση είναι καταχρηστική. ω4. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή είναι παραπλανητικοί και εκτός πραγματικότητας αφού το τεμάχιον του υπ΄ αριθμό [ ] εφάπτεται δημόσιο δρόμο από τον οποίο έχει πρόσβαση εις το εν λόγω τεμάχιο, πράγμα που ο Αιτητής απέκρυψε από το Δικαστήριο. ω5. Ο Αιτητής δεν αποκάλυψε την πηγή της πληροφόρησης του και λόγω τούτου τα διάφορα έγγραφα, τεκμήρια 2, 3, 4 και 5 θα πρέπει να αγνοηθούν. ω6. Τα τεκμήρια που επισύναψε ο Αιτητής και κάμνουν αναφορά στο τεμάχιο [ ] Φ./Σχ.[ ], δηλαδή το τεκμήριο 3, αφορούν επίδικα θέματα άλλης αγωγής υπ΄ αριθμό 1435/2017 Ε.Δ. Λεμεσού μεταξύ του ίδιου του Αιτητή και της Εναγόμενης Καθ΄ ης η Αίτηση 1, εις την οποία μάλιστα το Δικαστήριο με ενδιάμεση του απόφαση ημερ. 19.08.2020 ακύρωσε εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα. ω7. Η βάση της αγωγής 1435/2017 και το αγώγιμο δικαίωμα του γιου του Ενάγοντα ήτο η απόκτηση δικαιώματος διόδου προς το κτήμα του τεμάχιο [ ] μέσω του τεμαχίου [ ], ιδιοκτησία της Καθ΄ ης η Αίτηση 1.» Η ένσταση των Εναγομένων 2 υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Σπύρου Σπύρου ημερ. 12/10/2022 ο οποίος είναι ο αναπληρωτής Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Δημητρίου. Ο ομνύων αναφέρει ότι το θέμα με το επίδικο μονοπάτι είναι πολύ παλαιό και προέκυψε από το 1994 όπου κατόπιν συγκατάθεσης του Ενάγοντα και της Εναγομένης 1, η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού και οι Εναγόμενοι 2 προχώρησαν σε εργασίες επιδιόρθωσης, διεύρυνσης και επέκτασης του επίδικου μονοπατιού με αποτέλεσμα το μονοπάτι να έχει τόσο πλάτος ώστε οι εξυπηρετούμενοι να μπορούν να διακινούνται εντός αυτού με τα αυτοκίνητα τους. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι Εναγόμενοι 2 προσπάθησαν να λάβουν τη συγκατάθεση του Ενάγοντα και της Εναγομένης 1 ώστε το επίδικο μονοπάτι εγγραφεί ως δημόσιος δρόμος αλλά αυτοί αρνήθηκαν. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο Ενάγων ουδέποτε έθεσε οποιοδήποτε θέμα εμποδίων αναφορικά με το επίδικο μονοπάτι που να εμπόδιζαν τη χρήση της περιουσίας του πριν την καταχώριση της παρούσας αίτησης. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο υιός του Ενάγοντα υπέβαλε αίτημα για αναγκαστική απόκτηση διόδου προς όφελος του κτήματος του και ότι αυτή απορρίφθηκε με απόφαση του κτηματολογίου την 04/09/2019 αφού το κτήμα του εφάπτετο σε ασφαλτοστρωμένο δημόσιο δρόμο. Αναφέρει επίσης ότι το τεμάχιο του Ενάγοντα εφάπτεται και έχει πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο στην ανατολική του πλευρά και προς απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού επισυνάπτει ως Τεκμήριο Γ σχετική φωτογραφία. Ισχυρίζεται ότι το τεμάχιο του Ενάγοντα εφάπτεται στη νότια πλευρά του με το μονοπάτι και καλύπτει απόσταση από την άσφαλτο μέχρι τον φούρνο περίπου 50 μέτρα. Με αναφορά στο Τεκμήριο Γ ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε εμπόδιο ως περιγράφεται από τον Ενάγοντα και ότι ο φούρνος και το υπόστεγο ευρίσκονται στο βάθος και στην αυλή κατοικίας και δεν δημιουργούν με οποιοδήποτε τρόπο εμπόδια για τον Ενάγοντα. Επίσης αναφέρει ότι ο Ενάγων εισερχόταν πάντοτε στο τεμάχιο του από τον κύριο ασφαλτωμένο δρόμο με τα μηχανήματα του και έκανε τις αγροτικές του εργασίες χωρίς κανένα πρόβλημα. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι ούτε ο ηλεκτρικός πάσσαλος εμποδίζουν τον Ενάγοντα να εισέρχεται στο κτήμα του. Αναφέρει περαιτέρω ότι από την 24/02/2021 ο Ενάγων διάνοιξε το δρόμο πριν από τον ηλεκτρικό πάσσαλο για να εισέρχεται στο τεμάχιο του. Δηλώνει ότι οι Εναγόμενοι 2 δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με τα γεγονότα της παρούσας αγωγής και το πρόβλημα είναι η προσωπική αντιπαράθεση μεταξύ του Ενάγοντα και του υιού του με την Εναγόμενη 1 οι οποίοι έχουν διάφορες αντιδικίες μεταξύ τους παραθέτοντας σχετικά παραδείγματα που προς υποστήριξη του εν λόγω ισχυρισμού. Επίσης ισχυρίζεται ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, ότι ο Ενάγων δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων 2, ότι δεν δικαιολογείται η καθυστέρηση του Ενάγοντα για να αιτηθεί ενδιάμεσο διάταγμα κα ότι ο Ενάγων έχει πρόσβαση στο τεμάχιο του. Τέλος σχολιάζει το Τεκμήριο 5 του Ενάγοντα και εφιστά την προσοχή του Δικαστηρίου ότι η Επιτρόπος Διοικήσεως αναφέρει ότι έγινε επιτόπιος έλεγχος από την Επαρχιακή Διοίκηση και διαπιστώθηκε ότι το μονοπάτι έχει διανοιχθεί και είναι προσβάσιμο για πεζούς και ζώα. Ζητά απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίου Νόμου του 1960 (Ν. 14/1960) ορίζει τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν, για να μπορεί να εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα και κατ' επέκταση για να μπορεί να εξακολουθήσει να ισχύει. Οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας του αιτητή στην αγωγή και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στο να διαπιστώσει κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Οι προϋποθέσεις αυτές έχουν τύχει εκτενούς ανάλυσης και ερμηνείας στη νομολογία, (ενδεικτικά Karydas Taxi Co. Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557,· Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263· Global Cruises S.A. και Άλλη v. Metro Shipping & Travel Ltd.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182·Χάρης Φεσσάς
(1990)1 Α.Α.Δ. 704, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Seamark Consultancy Service Ltd κ.α. v. Lasala κ.α
(2007)1 Α.Α.Δ 162 και ΚΟΤ v. Θεωρή
(1989)1Ε Α.Α.Δ. 255). Σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, εκείνο που εξετάζεται είναι κατά πόσον αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση και κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία, εάν επιτύχει, θα έχει ως αποτέλεσμα τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας (βλ.Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598). Όπως λέχθηκε στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, με παραπομπή στο αγγλικό σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση: «Συζητήσιμη υπόθεση [.] Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτη όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση.» Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση, που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία, σύμφωνα με τη νομολογία, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Απαιτείται κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557 , Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 ΑΑΔ 201, Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, T.A. Micrologic Comp. Conlsut. Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 AAΔ 1802, Parico Aluminium Designs Ltd ν. Muskita - Aluminium Co Limited και Άλλων
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΑΡΚΤΙΝΟΣ» ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΛΟΙΖΙΔΟΥ, Πολιτική Εφεση Αρ. E7/2018, 21/3/2019, το κριτήριο αυτό επεξηγήθηκε ως εξής: «Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο Ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως κατ΄ επανάληψη λέχθηκε, η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα δεν ενδείκνυται, αρχή η οποία θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια.» Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας και η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Προς τούτο, η ένορκη δήλωση των αιτητών πρέπει να περιέχει συγκεκριμένη μαρτυρία και όχι γενικότητα (Ανδρέας Σάββα Κυταλα κ.α. v Άννας Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1Α ΑΑΔ 253). Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, αξιολογείται αρχικά η επάρκεια της χρηματικής αποζημίωσης, αλλά απαιτείται και μια σφαιρική αξιολόγηση όλων των παραγόντων που επηρεάζουν τα δικαιώματα του αιτούντος. Η προϋπόθεση αυτή έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία ως διαλαμβάνουσα μια ευρύτερη διάσταση που αφορά την «ευρύτερη προστασία των συμφερόντων του αιτούντος τη θεραπεία» και προς τούτο λαμβάνεται υπόψη το σύνολο των σχετικών στοιχείων και μεταβλητών (M & Ch Mitsingas Trading Ltd. και Άλλοι ν. The Timberland Co.
(1997)1 ΑΑΔ 1791, Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Kωνσταντίνου Kκίζη κ.ά. v. Κύζη ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκίζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, Όξυνος κ.ά ν. Λου
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1066). Όπως λέχθηκε στην Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848: «έχει σαφώς νομολογηθεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδείξει και η υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3 All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι». Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΑΡΚΤΙΝΟΣ» ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΛΟΙΖΙΔΟΥ, Πολιτική Εφεση Αρ. E7/2018, 21/3/2019, οι αρχές που αναφέρονται στην τρίτη προϋπόθεση συνοψίστηκαν ως εξής: «η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.» Σε σχέση με τα στοιχεία που οφείλει να προσκομίσει ένας αιτητής, προκειμένου να ικανοποιήσει την 3η προϋπόθεση, διαφωτιστική είναι η απόφαση Aνδρέου Aντώνης ν. Colossos Signs Ltd (Aρ. 2)
(2008)1 ΑΑΔ 626, στην οποία κρίθηκε ότι γενική και αόριστη αναφορά στο ότι ο αιτητής θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, δεν αρκούσε, αφού έπρεπε να δοθούν λεπτομέρειες και επεξηγήσεις που να υποστηρίζουν και να αιτιολογούν τον πιο πάνω ισχυρισμό, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα, χρειάζεται να γίνει και αναφορά στην οικονομική κατάσταση του Καθ' ου η Αίτηση, κατά πόσο αυτή «είναι τέτοια που θα στερήσει τον ενάγοντα-αιτητή καταβολής αποζημιώσεων, εάν επιτύχει στην αγωγή του». Επιπρόσθετα των πιο πάνω προϋποθέσεων, στην περίπτωση που αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο, εύλογο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα, υπό την έννοια ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει προς την πλευρά του αιτητή. Στο πλαίσιο αυτό, εκείνο που εξετάζεται είναι η επίδραση του ζητούμενου μέτρου στα αντίστοιχα συμφέροντα των διαδίκων, μέχρις ότου κριθεί οριστικά η μεταξύ τους διαφορά (βλ. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ν. ΣΟΥΛΗ, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. Ε75/2015, 7/12/2018). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χρίστος Ευστρατίου ν. Dicran Ouzounian and Company Limited, Πολ. Έφεση 292/2010, απόφαση ημερ. 20.1.14: «Τέλος, κρίνουμε ότι δεν ευσταθεί και ο τρίτος λόγος έφεσης και σχετικά είναι αρκετό να υπενθυμίσουμε ότι το ισοζύγιο των πιθανών επιπτώσεων (balance of convenience) έχει στο επίκεντρο του τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο είναι λανθασμένη. Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd [1987] 1 W.L.R. 670).» ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Κατά την ακρόαση της υπό κρίση αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν και υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες διεξήλθα με προσοχή και έλαβα υπόψη μου τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις στις οποίες αναφέρθηκαν. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο και όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο για τις ανάγκες της παρούσας απόφασης, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (βλ. Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 176/2018, ημερ. 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Σε αυτό το σημείο σημειώνω ότι κατά το στάδιο των αγορεύσεων εγέρθηκε από τους συνηγόρους των Εναγομένων 1 και 2 ζήτημα ότι η αγόρευση της συνηγόρου του Ενάγοντα περιέχει μαρτυρία η οποία δεν παρουσιάστηκε με την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα. Η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας (βλ. El Fath Co v. EDT Shipping και άλλος
(1992)1 ΑΑΔ 1255) και ως εκ τούτου οποιαδήποτε μαρτυρία περιλαμβάνεται στην γραπτή αγόρευση της συνηγόρου του Ενάγοντα η οποία δεν περιέχεται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, δεν λαμβάνεται υπόψη. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται στην παρούσα αίτηση, οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος. 1η προϋπόθεση - σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση Έχοντας κατά νου ότι εκείνο το οποίο εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία, αν επιτύχει, θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας, διαπιστώνεται ότι στην προκειμένη περίπτωση με βάση το περιεχόμενο του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και, ως εκ τούτου, η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. 2η προϋπόθεση - ορατές πιθανότητες επιτυχίας Σύμφωνα με τη νομολογία, στο πλαίσιο της δεύτερης προϋπόθεσης το Δικαστήριο οφείλει να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης του διαδίκου που ζητά ενδιάμεση θεραπεία. Επομένως, εξετάζει και αξιολογεί την προσφερόμενη μαρτυρία στον περιορισμένο βαθμό, όμως, που τούτο είναι αναγκαίο και επιτρεπτό σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων (Κωνσταντίνου Λόρδος κ.ά. ν. Πέτρος Σιακόλας (Πολ. Έφ. Αρ. 143/2015, ημερ. 23/3/2017, ECLI:CY:AD:2017:A102). Μελετώντας τόσο το Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα προκύπτει ότι η αξίωση του Ενάγοντα στηρίζεται στην, κατ΄ ισχυρισμό του, παράνομη επέμβαση της Εναγομένης 1 στο επίδικο δημόσιο μονοπάτι. Με την παρούσα αγωγή ο Ενάγων αξιώνει εναντίον της Εναγομένης 1 αναγνωριστική δήλωση για παράνομη επέμβαση στο επίδικο μονοπάτι και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 (α) διάταγμα για άρση των εμποδίων που τοποθέτησε η Εναγόμενη 1 και (β) παραδειγματικές και/ή τιμωριτικές αποζημιώσεις εν όψει της επίδικης παράνομης επέμβασης. Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης έχει κωδικοποιηθεί από το άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Το εν λόγω αστικό αδίκημα στρέφεται εναντίον της κατοχής ακινήτων και σκοπός του είναι η προστασία τέτοιας κατοχής (βλ. Λάμπρου κ.α ν. Κεφάλα κ.α
(2000)1ΑΑΔ 1516, Adamou v. Christofi
(1974)1 CLR 100). Κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας (βλ. Liasidou and Another v. Papademetriou
(1975)1 C.L.R. 122). Το εν λόγω αστικό αδίκημα είναι αγώγιμο per se και δεν χρειάζεται απόδειξη ζημία. Στην πρόσφατη απόφαση D.O.M.S Properties Ltd v. Mediterranean Real Estate Properties Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε122/2020, ημερ. 11/03/2022 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι εφεσίβλητοι διεκδίκησαν και πέτυχαν την έκδοσή τους, στη βάση της παράνομης επέμβασης, την οποία, κατ' ισχυρισμό, οι εφεσείοντες διενεργούσαν επί του συγκεκριμένου κτηρίου. Επικαλέστηκαν, έτσι, τη διάπραξη από τους εφεσείοντες, με τον τρόπο που έχει προαναφερθεί, του ομώνυμου αστικού αδικήματος που προβλέπεται στο άρθρο 43[2] του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Σημειώνεται, παρεμπιπτόντως, πως οι εφεσίβλητοι δεν αξιώνουν, με την αγωγή τους, παρόμοια διατάγματα εναντίον των εφεσειόντων στο διηνεκές. Αξιώνουν, όμως, διακηρυκτικής φύσεως δηλώσεις, αναγνωριστικές των δικαιωμάτων τους, δυνάμει των συμφωνιών ενοικίασης, καθώς, επίσης, ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για παραβίασή τους από τους εφεσείοντες. Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με το κοινοδίκαιο, στο συγκεκριμένο τομέα, όπως κωδικοποιείται από το άρθρο 43 του Κεφ. 148, επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία αποτελεί βάση για έγερση αγωγής εναντίον του υπαίτιου μέρους, per se. Δικαίωμα στην καταχώριση τέτοιας αγωγής έχει κάθε πρόσωπο το οποίο έχει κατοχή της ακίνητης ιδιοκτησίας. ΄Οπως λέχθηκε στην υπόθεση Eleftheria Adamou v. Constantis Christofi
(1974)1 C.L.R. 100, στη σελίδα 104, "Trespass, ..., is actionable at the suit of the person in possession of land, in spite of the fact that he is neither the owner nor does he derive title from the owner." Η πιο πάνω αρχή δικαίου υιοθετήθηκε, λίγο αργότερα, στην υπόθεση Ismini E. Liasidou and Another v. Kyriacos N. Papademetriou etc.
(1975)1 C.L.R. 122, στη σελίδα 127. Προκειμένου για αρχή του κοινοδικαίου, τούτη παρατίθεται στο σύγγραμμα "Clerk & Lindsell on Torts", 22η έκδοση, 2018, στη σελίδα 1334, παράγραφο 19-10, μέρος του Common Law Library, υπό τον τίτλο "Who may sue for Trespass", όπου αναφέρεται ότι: "Trespass is actionable at the suit of the person in possession of land, who can claim damages or an injunction, or both." Στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένων των πιο πάνω ισχυρισμών των ιδίων των εφεσιβλήτων, αυτοί, με την αποχώρηση των υπενοικιαστών τους, φέρεται να παρέδωσαν την κατοχή του κτηρίου NBC στους εφεσείοντες. ΄Ετσι, στη βάση της πιο πάνω νομολογίας, απώλεσαν, προφανώς, το δικαίωμα, το οποίο είχαν ως κάτοχοι του, να εγείρουν αγωγή εναντίον των τελευταίων για επέμβαση. Συνακόλουθα, δε φαίνεται να αποκαλύπτουν, στο παρόν στάδιο τουλάχιστο, ότι διατηρούν δικαίωμα για προβολή τέτοιας απαίτησης εναντίον των εφεσειόντων, ώστε να δικαιολογείτο η έκδοση, συνδρομητικά, των διαταγμάτων. Εν ολίγοις, σε διάσταση με την κρίση, σχετικά, του Δικαστηρίου, δε διαπιστώνεται να υπήρξε ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης, ανωτέρω, της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Νόμου. Η διαπίστωση αυτή αφορά το στάδιο της υπό εξέταση ενδιάμεσης διαδικασίας και δεν εξετάζεται, ποσώς, κατά πόσο οι εφεσίβλητοι μπορεί να έχουν βάσιμη απαίτηση εναντίον των εφεσειόντων για αποζημιώσεις, λόγω παράβασης, ως ο ισχυρισμός τους, των συμφωνιών ενοικίασης. Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης, καθίσταται αχρείαστη η εξέταση των υπολοίπων λόγων έφεσης.» Στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα που υποστηρίζει την αίτηση, ο Ενάγων δεν αναφέρει ότι έχει κατοχή του επίδικου μονοπατιού ούτε και προσκομίζει οποιαδήποτε μαρτυρία προς τούτο. Αντιθέτως είναι παραδεκτό ότι το εν λόγω μονοπάτι είναι δημόσιο μονοπάτι και την ευθύνη διατήρησης καθαρής και ελεύθερης της χρήσης του έχουν οι Εναγόμενοι 2. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη κρίνω ότι δεν πληρείται η 2η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/1960 αφού δε φαίνεται να αποκαλύπτει ο Ενάγων, στο παρόν στάδιο τουλάχιστο, ότι διατηρεί δικαίωμα για προβολή της απαίτησης του εναντίον των Εναγομένων, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. 3η προϋπόθεση - αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο Αν και η εξέταση της 3ης προϋπόθεσης, εν όψει της πιο πάνω κατάληξης, είναι εκ του περισσού, θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω ότι ούτε αυτή πληρείται. Καταρχάς, ο Ενάγων δεν αναφέρει στην ένορκή του δήλωση ότι σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης θα προκληθεί σε αυτόν ζημία η οποία δεν θα μπορεί να επανορθωθεί. Η μόνη αναφορά του περιορίζεται στον γενικό ισχυρισμό ότι σε περίπτωση μη εξεύρεσης λύσης, θα έχει απώλεια εισοδημάτων, καταστροφές στα δέντρα του και υποτίμηση της αξίας του κτήματος του (βλ. παράγραφο 17 της ένορκης δήλωσης Ενάγοντα ημερ. 23/09/2022). Περαιτέρω, ο Ενάγων δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε μαρτυρία για τις προσωπικές και οικονομικές συνθήκες των Καθ΄ ων η Αίτηση που να αποδεικνύουν ότι τυχόν αποζημίωση του θα είναι αδύνατη ή δυσχερής (βλ. Poltava Petroleum v. Mexania Oil Ltd
(2001)1B ΑΑΔ, 1301). Σε κάθε περίπτωση, σημειώνω επίσης ότι ο Ενάγων παραδέχεται ότι έχει πλέον πρόσβαση στο κτήμα του αφού χάλασε τον πετρόκτιστο τοίχο στη νότια πλευρά του κτήματος που εφάπτεται με το επίδικο μονοπάτι. Λαμβάνω επίσης υπόψη ότι ο ισχυρισμός που προβλήθηκε από τους Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2 ότι το τεμάχιο του Ενάγοντα εφάπτεται σε δημόσιο κύριο ασφλατοστρωμένο δρόμο από τον οποίο ο Ενάγων έχει πρόσβαση στο τεμάχιο του, παραμένει αναντίλεκτος αφού ο Ενάγων δεν αντεξέτασε τους ενόρκως δηλούντες ούτε και ζήτησε άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Εν όψει της κατάληξης ότι δεν έχει ικανοποιηθεί η 2η και 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/1960 για έκδοση προσωρινού διατάγματος η αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν θεωρώ ότι συντρέχει λόγος απόκλισης από τον γενικό κανόνα και, επομένως, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, αυτά επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον του Ενάγοντα - Αιτητή, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................. Α. Τζ. Σολομωνίδου, Προσ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.