APHRODITE HOTELS LIMITED, οι οποίοι συναλλάσσονται υπό την εμπορική Επωνυμία INTERCONTINENTAL APHRODITE HILLS RESORT HOTEL CYPRUS ν. ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΡΟΥΚΙΔΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 578/2014, 25/4/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A92 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: X-M Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 578/2014 Μεταξύ: APHRODITE HOTELS LIMITED, οι οποίοι συναλλάσσονται υπό την εμπορική Επωνυμία INTERCONTINENTAL APHRODITE HILLS RESORT HOTEL CYPRUS, από τη Λεμεσό Ενάγοντες και
- ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΡΟΥΚΙΔΗ, από τη Λεμεσό
- ΕΙΡΗΝΗ ΡΕΝΤΖΟΥΛΗ ΚΟΥΤΡΟΥΚΙΔΟΥ, από τη Λεμεσό Εναγομένων ------------------------------------------------------------------------------ Αίτηση ημερ. 29/03/22 για προδικασία νομικού σημείου (προδικαστικής ένστασης). Ημερομηνία: 25/04/23 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση: κ. Χρίστου για κ.κ. Χαραλάμπους & Χρίστου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους/Αιτητές: κα Αντωνίου για κ.κ. Γιώργος Χαραλαμπίδης & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα ποσό €14.252- πλέον τόκους και έξοδα, δυνάμει συμφωνίας παραδοθέντων αγαθών και υπηρεσιών, που αφορούσαν την διεξαγωγή του γάμου και της δεξίωσης των Εναγόμενων 1 και 2 στο ξενοδοχείο των Εναγόντων. Στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης των Εναγόμενων 1 και 2 προβάλλεται η εξής προδικαστική ένσταση: «Οι Εναγόμενοι εγείρουν νομικό ζήτημα προς εκδίκαση και/ή προβάλλουν προδικαστική ένσταση ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας λόγω του ότι συνιστά παράλληλο ένδικο μέσο για την επίτευξη του ιδίου σκοπού με την Ανταπαίτηση που οι Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή έχουν εγείρει ως Εναγόμενοι στην αγωγή υπ' αριθμό 347/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και/ή συνιστά κατάχρηση καθότι οι Ενάγοντες ήγειραν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή ενώ οι διαφορές των διαδίκων και/ή τα επίδικα θέματα είναι και/ή θα ήταν κατάλληλο και/ή πρόσφορο να εκδικαστούν και/ή να επιλυθούν στα πλαίσια της προγενέστερης αγωγής υπ' αριθμό 347/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού της οποίας το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους Ενάγοντες πριν την καταχώρηση και/ή έγερση της παρούσας αγωγής και/ή η παρούσα διαδικασία πρέπει να απορριφθεί και/ή ανασταλεί». Με την υπό κρίση αίτηση, οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές ζητούν όπως το νομικό σημείο που εγέρθηκε στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης τους ως προδικαστική ένσταση προδικαστεί προ της ακρόασης της αγωγής, βασιζόμενοι, μεταξύ άλλων, στην Δ.19 Θ. 26, Δ.27 Θ.Θ. 1-4, στην σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου και τις αρχές τις νομολογίας. Στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου Κατερίνας Χαραλαμπίδου («ένορκη δήλωση Χαραλαμπίδου») που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση αναφέρεται ότι στις 27/01/14 καταχωρήθηκε η αγωγή 347/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού από τους Εναγόμενους 1 και 2/Αιτητές με την οποία αξιώνονταν αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας, αμέλεια, ψυχική οδύνη και δυσχέρεια σε σχέση με την ανάθεση γαμήλιας δεξίωσης στους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση περί την 25/5/
- Όπως προβάλλεται, στην υπό αναφορά αγωγή καταχωρήθηκε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση από πλευράς Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση, ενώ καταχωρήθηκε εκ μέρους τους και η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή αποσύροντας την ανταπαίτηση που καταχώρησαν στην υπ' αριθμό αγωγή 347/
- Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η ένορκη δήλωση Χαραλαμπίδου, με την πρώτη παράγραφο της Υπεράσπισης τους οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές προβάλλουν ότι η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας ως παράλληλο ένδικο μέσο για επίτευξη του ιδίου σκοπού με την Ανταπαίτηση που οι Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή έχουν εγείρει ως Εναγόμενοι στην αγωγή 347/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ενώ οι διαφορές των διαδίκων και τα επίδικα θέματα θα ήταν κατάλληλο και πρόσφορο να εκδικαστούν στα πλαίσια της προγενέστερης αγωγής 347/14 της οποίας το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους Ενάγοντες πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Ως εκ τούτου, για σκοπούς κατανόησης, το αντικείμενο του προς προδικασία νομικού σημείου αποτελεί η θέση ότι η αγωγή των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, καθότι ήγειραν ως Ανταπαίτηση στην 347/14 τα όσα απαιτούν δια της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής. Η θέση που παρατίθεται δια της ένορκης δήλωσης Χαραλαμπίδου είναι ότι τόσο τα πραγματικά όσο και τα νομικά σημεία της παρούσας αγωγής και της αγωγής 347/14 είναι ταυτόσημα και οι Εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή είναι οι Ενάγοντες 1 και 2 στην αγωγή 347/14 και ότι οι Ενάγοντες στην παρούσα υπόθεση είναι οι Εναγόμενοι στην αγωγή 347/
- Περαιτέρω, όπως υποστηρίζεται στην ένορκη δήλωση Χαραλαμπίδου, οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση στην 347/14 επέλεξαν να αποσύρουν την ανταπαίτηση τους και να προωθήσουν προς τελική εκδίκαση την παρούσα αγωγή, κάτι που τονίζει ότι αποτελεί δεδικασμένο και ως εκ τούτου αποτελεί κώλυμα στην προώθηση της παρούσας, ενώ ακόμη και αν δεν είναι έτσι, θεωρεί ότι προκύπτουν δύο διασταυρούμενες αγωγές με το ίδιο αντικείμενο που βασίζονται στα ίδια γεγονότα και η εκδίκασή τους εμπεριέχει τον κίνδυνο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων συνιστώντας κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας. Στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση προβάλλεται, μεταξύ άλλων, ότι δεν τίθεται ζήτημα δεδικασμένου ή εμποδίου για συνέχιση της διαδικασίας, όπως επίσης και ότι στην αίτηση δεν διευκρινίζεται αν η ανταπαίτηση στην 347/14 αποσύρθηκε ή διακόπηκε, υπό ποιους όρους και σε ποιο στάδιο, ενώ περαιτέρω προβάλλεται ότι υπήρξε μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση 8 ετών για καταχώρηση της αίτησης σε σημείο καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας. Στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου Θέκλας Χαραλάμπους («ένορκη δήλωση Χαραλάμπους») αναπαράγονται οι λόγοι ένστασης και γίνεται άρνηση του ισχυρισμού ότι οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση, αφού τους επιδόθηκε η αγωγή αρ. 347/2014 προέβησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής, δηλώνοντας ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο η ανταπαίτηση σε αυτή αποσύρθηκε ή όχι και υπό ποιους όρους. Όπως εξηγεί, στην αγωγή υπ' αριθμό 347/2014 εμφανιζόταν άλλο δικηγορικό γραφείο για τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση από αυτό που τους εκπροσωπεί στην παρούσα αγωγή. Περαιτέρω, αρνείται ότι υπάρχει ταύτιση πραγματικών και νομικών ζητημάτων της αγωγής υπ' αριθμό 347/2014 με την παρούσα και υποστηρίζει ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές δεν διευκρινίζουν ποια είναι αυτά, τα οποία θεωρούν ότι ήταν ευχερέστερο να εξεταστούν στα πλαίσια της αγωγής υπ' αριθμό 347/2014 στην οποία οι Ενάγοντες δεν είναι ταυτόσημοι με τους Εναγόμενους στην παρούσα. Όπως προβάλλεται στην ένορκη δήλωση Χαραλάμπους, η βάση της παρούσας αγωγής είναι η παράβαση σύμβασης, ενώ στην υπ' αριθμό 347/2014 αφορά σε απαίτηση για αποζημιώσεις ένεκα αμέλειας. Στην ένορκη δήλωση Χαραλάμπους γίνεται άρνηση ότι η Ανταπαίτηση στην 347/14 αποσύρθηκε από τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση προβάλλοντας ότι ακόμη και αν έτσι έγινε, οι Εναγόμενοι/Αιτητές δεν διευκρινίζουν αν αυτό έγινε ανεπιφύλακτα ή άνευ βλάβης για καταχώρηση άλλης απαίτησης ή αν διακόπηκε και σε ποιο στάδιο και υποστηρίζεται ότι το όποιο ζήτημα της ταύτισης ή μη των διαδίκων στις δύο αγωγές θα μπορούσε να εξεταστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια τυχόν αίτησης συνένωσης των δύο αγωγών, κάτι που δεν έγινε εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 2/Αιτητών και δεν μπορούν στο παρόν στάδιο μετά την επιφύλαξη της απόφασης στην αγωγή 347/14 να επικαλούνται. Συνεχίζοντας, η ένορκη δήλωση Χαραλάμπους προβάλλει ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές στην παρούσα αγωγή θα μπορούσαν να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία στην παρούσα αγωγή, αφού γνώριζαν ότι είχαν καταχωρήσει ήδη την αγωγή 347/14, κάτι που δεν έπραξαν επιλέγοντας να καταχωρήσουν εμφάνιση και Υπεράσπιση με προδικαστική ένσταση, καθυστερώντας να υποβάλουν την αίτηση για προδικαστικό σημείο. Για τον ισχυρισμό περί διασταυρούμενων αγωγών, υποστηρίζει ότι αποτελεί προνόμιο ενός διαδίκου να αποφασίσει πως θα προχωρήσει την απαίτηση του, την οποία υπέβαλαν πρώτοι στους Εναγόμενους 1 και 2/Αιτητές δια επιστολής, την οποία παραθέτουν ως τεκμήριο, πριν αυτοί καταχωρήσουν την υπ' αριθμό αγωγή 347/
- Θεωρεί δε ως απορριπτέο τον ισχυρισμό περί πολλαπλότητας των διαδικασιών, αφού οι ίδιοι οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση απέσυραν την ανταπαίτηση τους. Οι δύο πλευρές παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις τις οποίες μελέτησα, όμως δεν κρίνεται σκόπιμο να γίνει η οποιαδήποτε ειδικότερη αναφορά σε αυτές. Η εφαρμοστέα διαταγή αναφορικά με την εξέταση αιτήσεων της φύσης της υπό κρίση αίτησης είναι η Δ.27 ΘΘ 1 και 2 των Θ.Π.Δ. Ο Θ. 1 της εν λόγω διαταγής προνοεί ότι οποιοσδήποτε διάδικος μπορεί να εγείρει με το δικόγραφό του οποιοδήποτε νομικό σημείο και οποιοδήποτε σημείο εγείρεται με τον τρόπο αυτό θα αποφασίζεται από το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο θα φαινόταν κατάλληλο σε αυτό, ενώ σύμφωνα με τον Θ. 2, εάν κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου η απόφαση σε τέτοιο νομικό σημείο κρίνει, μεταξύ άλλων, οποιαδήποτε βάση υπεράσπισης ή ανταπαίτηση, το Δικαστήριο μπορεί κατόπιν τούτου να απορρίψει την αγωγή ή να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα σε αυτή που θα ήταν δίκαιο. Προκύπτει ότι η επίλυση τέτοιου ζητήματος προδικαστικά αποτελεί εξαιρετικό μέτρο και μόνο όπου τα γεγονότα δεν επιδέχονται αμφισβήτησης ή είναι παραδεκτά το Δικαστήριο μπορεί να προβεί σε τέτοια επίλυση. Όπως έχει αποφασιστεί, η επίκληση της Δ.27 είναι δικαιολογημένη προς τον σκοπό αυτό μόνο αν το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ 225). Στην υπόθεση Χ"Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 949 αναφορικά με τον χρόνο που πρέπει να καταχωρούνται τέτοιας φύσης αιτήσεις και τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εγκριθούν λέχθηκαν τα εξής: «Οι αρχές που διέπουν την προκαταρτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides
(1065)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Pinelopi HjiMichael Diakou
(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport
(1981)1 CLR 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα.». Όπως έχει νομολογηθεί, για να ακουστεί προδικαστικά νομικό σημείο θα πρέπει τα γεγονότα με βάση τα οποία θα πρέπει να αποφασιστεί να μην τίθενται υπό αμφισβήτηση, ενώ ένα νομικό σημείο πρέπει να είναι αμιγώς νομικό και η απόφαση υπέρ του αιτητή ουσιαστικά θα πρέπει να επιλύει ολόκληρη την αγωγή (βλ. Liberty Life Insurance Public Co. Ltd v. N. Terzian κ.α. Πολ. Έφεση 151/2010, απόφαση ημ. 7/03/2014). Στην ίδια υπόθεση το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν θα έπρεπε να απορρίψει την αίτηση των εφεσειόντων για προδίκαση νομικών σημείων με το εξής σκεπτικό: «Η αιτιολογία που το πρωτόδικο Δικαστήριο έδωσε αρνούμενο να τα επιληφθεί είναι λανθασμένη. Στην αίτηση καθορίζονταν με σαφήνεια τα νομικά σημεία, επισυνάπτονταν τόσο η απόφαση στην αγωγή 4953/00 όσο και η κατ΄ έφεση. Βάση του αγώγιμου δικαιώματος και στις δύο αγωγές συνιστούσε το ασφαλιστήριο συμβόλαιο, δυνάμει του οποίου και ως εκ της ιδιότητας τους ως κληρονόμων και δικαιούχων διεκδικούσαν οι ενάγοντες στην αγωγή 4953/00 και στην επίδικη αγωγή. Το δεδικασμένο και η τελεσιδικία ως εκ της περάτωσης της αγωγής 4953/00 συνιστούν στερεό υπόβαθρο γεγονότων, στα οποία το Δικαστήριο μπορούσε να εξετάσει τις εγειρόμενες προδικαστικές ενστάσεις που αποδοχή τους θα επέφερε το τέλος της αγωγής.». Για το πόσο ξεκάθαρα πρέπει να είναι τα γεγονότα τα οποία επιδιώκεται να εκδικαστούν προδικαστικά καθοδήγηση αντλείται από την Bauer Spezialtienfbau GMBH και Άλλοι ν. Divnogorsk Shipping Co Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ 685, όπου τονίστηκαν τα εξής σημαντικά: «Όμως ενώ υπάρχει τέτοια δικαιοδοσία, δεν θεωρώ ότι η παρούσα θα ήταν πρέπουσα περίπτωση εφαρμογής του Κανόνα 89. Η νομολογία δείχνει μάλλον ότι ο Κανόνας 89, παρά τη διατύπωσή του, ερμηνεύεται ουσιαστικά με τον ίδιο τρόπο που ερμηνεύεται η Δ.25 θ.2 και η Δ.27 θ.1, δηλαδή σαν εφαρμοζόμενος μόνο στις περιπτώσεις στις οποίες εγείρονται καθαρά και αποκλειστικά νομικά σημεία και όχι θέματα τα οποία αφορούν γεγονότα ή ανάμεικτα γεγονότα και νομικά σημεία. Και αν ακόμα δηλαδή το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει προδικαστικά θέματα γεγονότων όπως προκύπτει από τη διατύπωση του Κανόνα 89, η δικαιοδοσία αυτή δεν φαίνεται να εφαρμόζεται στις περιπτώσεις στις οποίες τα γεγονότα τα οποία επιδιώκεται να εκδικασθούν προδικαστικά δεν είναι απλά αλλά είναι περίπλοκα και εξαρτώνται από την προσαγωγή και αξιολόγηση εκτεταμένης μαρτυρίας, τοσούτω μάλλον όταν είναι ανάμεικτα με περίπλοκα και αβέβαια νομικά θέματα. Μάλιστα ακόμα και αποκλειστικά νομικά σημεία τα οποία δεν είναι απλά και καθαρά αλλά περίπλοκα και ασαφή δεν θεωρούνται κατάλληλα για προδικαστική ένσταση. Στην υπόθεση Overseas Shipping & Forwarding Co of Lebanon v. Kappa Shipping Co Ltd and Others
(1977)1 C.L.R. 248, ο Δικαστής Α. Λοΐζου (όπως ήταν τότε) αν και αναγνώρισε τη διαφορά διατύπωσης μεταξύ του Κανόνα 89 και της Δ.25 θ.2 και Δ.27 θ.1, είπε τα εξής στη σελίδα 252: "It is true that such an order should not be made in respect of matters which, on account of their nature, factual or legal, have to be decided at the trial and should be made only in respect of matters "on which no further light would be thrown at the trial". (See Isaacs & Sons Ltd. v. Cook [1925] 2 K.B. p. 391, applied in Taverner v. Glamorgan County Council [1941] 57 T.L.R. 243). "Nor should such an order be made where there are facts in dispute".». Στην Ετήσια Πρακτική 1958 υπό τον τίτλο "Objection in Point of Law" αναφέρονται τα εξής αναφορικά με το πώς μπορεί να γίνει αίτηση υπό την Δ.27 Θ. 2 αντίστοιχη της Ο. 25 r. 3 (σελίδα 571): "If a party intends to apply under r. 2 for determination of a point of law he must raise it on his pleading.", Στη σελίδα 572 υπό τον τίτλο "Application for Hearing before Trial" η Ετήσια Πρακτική 1958 αναφέρεται ότι τέτοια αίτηση πρέπει να γίνεται στο στάδιο της κλήσης οδηγιών και ότι τέτοιο διάταγμα προδίκασης εκδίδεται όταν εγείρεται τέτοιο σοβαρό νομικό ζήτημα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, θα καταστεί αχρείαστη η περαιτέρω δίκη ή η δίκη ενός ουσιαστικού μέρους της αγωγής, ενώ τέτοιο διάταγμα δεν εκδίδεται για ζητήματα ".which by reason of the obscurity either of the facts or the law ought to be decided at the trial.", αλλά μόνο για ζητήματα για τα οποία ".no further light would be thrown at the trial". Στις αιτήσεις της φύσεως της παρούσας αίτησης το Δικαστήριο, αφού έχει καταχωρηθεί ένσταση σε αυτή, θα πρέπει πρώτα να αποφασίζει αν θα επιτρέψει ή όχι την εκδίκαση με βάση το Θεσμό 27 και ακολούθως να προχωρήσει στην εκδίκαση της ουσίας της αίτησης (βλ. Χρίστος Χατζηπαύλου & Υιοί Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού
(1998)1 Α.Α.Δ 2046). Η υπό κρίση αίτηση όπως παρατηρώ εκ του φακέλου του Δικαστηρίου αφορά την προδικασία του νομικού σημείου που εγείρεται με την Υπεράσπιση, όπως επ' ακριβώς καθορίζεται σε αυτή, με τα δικονομικά δεδομένα που υπήρχαν με την καταχώρησή της, ήτοι ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί ή ανασταλεί ως κατάχρηση διαδικασίας υποστηρίζοντας ότι αποτελεί παράλληλο ένδικο μέσο, επειδή οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση έχουν εγείρει ως Εναγόμενοι στην υπ' αριθμό αγωγή 347/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού Ανταπαίτηση, κάτι που καθιστά καταλληλότερο και πρόσφορο να εκδικαστούν και να επιλυθούν τα επίδικα θέματα στα πλαίσια της υπ' αριθμό αγωγής 347/
- Η υπό κρίση αίτηση δεν δύναται να εξεταστεί υπό το πρίσμα ισχυριζόμενων γεγονότων της όποιας απόσυρσης της Ανταπαίτησης και κατά πόσο αυτό αποτελεί δεδικασμένο μεταξύ των διαδίκων. Αυτό καθιστά ατελέσφορη την λήψη υπόψη για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης της όποιας ενδεχόμενης απόσυρσης της Ανταπαίτησης των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση στα πλαίσια της υπ' αριθμό αγωγής 347/
- Εν πάση περιπτώσει εκ της νομολογίας η οποία παρατέθηκε προκύπτει ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση, η οποία ουδόλως επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί από πλευράς Εναγόμενων 1 και 2/Αιτητών. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε το ζήτημα της καθυστέρησης από την πλειοψηφία (Μιχαηλίδου, Δ., Οικονόμου, Δ.) στην υπόθεση Ρέας Ανδρονίκου κ.α. ν. Επιτροπής του Σχεδίου Ταμείου Συντάξεων και Χορηγημάτων σε Υπαλλήλους της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου και Εξαρτώμενούς τους, Πολ. Έφεση αρ. 168/10, ECLI:CY:AD:2016:D117, απόφαση ημερ. 24/02/16: «Γενικότερα δε, όποτε τίθεται ζήτημα απόρριψης της αγωγής, η σχετική αίτηση πρέπει να κατατίθεται εγκαίρως. Kατά τη νομολογία τέτοια αίτηση: «Παρόλο ότι μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της υπεράσπισης, δεν μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της έκθεσης απαιτήσεως (Βλ. A.G. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry [1892] 3 Ch. 374 και Wright v. Prescot U.D.C. 115 L.T. 772). Μπορεί να καταχωρηθεί και μετά το κλείσιμο της δικογραφίας (Βλ. Tucker v. Collinson, 34 W.R. 354). Μετά που η αγωγή ορίζεται για ακρόαση η αίτηση απορρίπτεται (Βλ. Cross v. Earl Howe, 62 L.J. Ch. 342, Fletcher v. Bethom, 68 L.T. 438).» (Mepa Underwriting Management Ltd κ.α. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 ΑΑΔ 772).». Στην ίδια υπόθεση η απόφαση της πλειοψηφίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επισήμανε τα εξής αναφορικά με αιτήσεις δυνάμει της Δ.27 Θ. 3 (υπογραμμίσεις δικές μου): «Έχοντας καταγράψει τις εκατέρωθεν θέσεις, θα πρέπει κατ΄αρχάς να λεχθεί πως η ουσία έγκειται στη διαπίστωση των προϋποθέσεων υπό τις οποίες το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την εξαιρετική δικαιοδοσία του για προδικαστική απόρριψη αγωγής επί τω ότι δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής, κατά τα προβλεπόμενα από τη Δ.27, κ.3. Αναφορικά με το επιχείρημα των εφεσειόντων ότι οι υποθέσεις Mepa και Αλωνεύτης δεν αποτελούν δεσμευτικά προηγούμενα για την υπό εξέταση περίπτωση, σημειώνεται ότι, επιπρόσθετα προς τις υποθέσεις εκείνες, στην υπόθεση ΧʺΟικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 ΑΑΔ 949, υπό παρόμοιες περιστάσεις όπως στην παρούσα, κρίθηκε, ευθέως και επί τούτου, ότι η αίτηση για εκδίκαση νομικού σημείου δυνάμει της Δ.27 που καταχωρίστηκε μετά που η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση δεν μπορούσε να επιτύχει και λόγω της αδικαιολόγητης καθυστέρησης, επί της αρχής ότι τέτοιες αιτήσεις καταχωρούνται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα και ότι κανονικά η προκαταρκτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες. Το έγκαιρο ως προϋπόθεση υφίσταται κατά πάγια αρχή (βλ. Annual Practice 1958, ανωτέρω και Russian Commercial and Industrial Bank, ανωτέρω) προκύπτει δε από τον ίδιο το σκοπό της εξαιρετικής αυτής διαδικασίας που έγκειται στην συνοπτική και προδικαστική επίλυση της διαφοράς άπαξ και δια παντός προς εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Τέτοιος σκοπός δεν εξυπηρετείται και, αντιθέτως, ανατρέπεται, όταν με καθυστερημένες αιτήσεις όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται η συνοπτική επίλυση της όλης υπόθεσης στο προδικαστικό στάδιο, αλλά, ως αποτέλεσμα της προδικαστικής αίτησης, στην πράξη ανατρέπεται αυτή τούτη η κανονική πορεία της δίκης. Η ανάγκη δε για περιορισμό της υπό συζήτηση εξαιρετικής διαδικασίας στο αρχικό, υπό την παραπάνω έννοια, στάδιο, καθίσταται στις μέρες μας περισσότερο επίκαιρη και επιτακτική, λόγω της επίτασης του φαινομένου να παραμερίζεται η εκδίκαση της αγωγής, χάριν ενδιαμέσων διαδικασιών. Με αυτό το σκεπτικό, με το δέοντα σεβασμό, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η εισήγηση των εφεσειόντων ότι ο μόνος περιορισμός που η νομολογία αναγνωρίζει είναι να μην υποβάλλονται τέτοιες αιτήσεις κατά την ημέρα της ακρόασης. Η σχετική εισήγηση έγινε με αναφορά στις υποθέσεις The heirs of late Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the late Stylianos Mandriotis
(1963)2 CLR 167 και Michaelides v. Diakou
(1968)1 CLR 392, στις οποίες το Εφετείο δια στόματος Ιωσηφίδη, Δ., υπέδειξε τα εξής: «We would like to add that in cases where an objection is taken in the defence the interested party must apply to the Court to have a particular point of law under Order 27 formulated and set down for hearing before the date of trial, and be should not wait until the day of trial when all the parties and their witnesses are before the Court, when considerable costs may be incurred. An application under Order 27 should normally be made on the summons for directions.» Η αναφορά όμως αυτή δεν μπορεί, για τους λόγους που έχουν ήδη εξηγηθεί, να ερμηνευθεί τόσο στενά ως η εισήγηση των εφεσειόντων. Χαρακτηριστική, άλλωστε, είναι η ταυτόχρονη υπενθύμιση από τον Ιωσηφίδη, Δ., πως ο κατάλληλος κανονικά χρόνος είναι ο χρόνος της κλήσης για οδηγίες, κάτι που υποδηλώνει εμμονή στην παγιωμένη αρχή περί εγκαίρου διαβήματος.». Η ως εκ των ανωτέρω διατυπωθείσα δικαστική κρίση σε σχέση με τα όσα αποτελούν το αντικείμενο της υπό κρίση αίτησης, αλλά και το χρονικό διάστημα που αυτή καταχωρήθηκε, ήτοι 7,5 περίπου χρόνια μετά που η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες (14/10/2014) και μετά που ορίστηκε επανειλημμένα για ακρόαση, προδιαγράφουν και την τύχη της. Εξάλλου, ακόμη και αν το Δικαστήριο είχε κρίνει ότι δεν υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, το αντικείμενο της ενόψει των δικονομικών δεδομένων που υπήρχαν στην υπ' αριθμό αγωγή 347/2014, όπως τα προβάλλουν οι ίδιοι οι Εναγόμενοι 1 και 2/Αιτητές είναι πολύ διαφορετικά την δεδομένη στιγμή που καλείται το Δικαστήριο να αποφανθεί, κάτι που ενδεχόμενα να αλλάζει και την φύση του αιτήματος των Εναγόμενων 1 και 2/Αιτητών και να το αναγάγει από ζήτημα κατάχρησης διαδικασίας ένεκα ύπαρξης καταχωρηθέντος παράλληλου ένδικου μέσου σε ζήτημα ενδεχόμενου δεδικασμένου εκ του προβαλλόμενου ισχυρισμού περί αποσύρσεως της Ανταπαιτήσεως στην αγωγή 347/14. Η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2/Αιτητών και θα είναι καταβλητέα με το πέρας της αγωγής. (Υπ.)................................. Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο