ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΑΜΑΡΗ κ.α. ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Ν. ΤΡΙΚΚΗΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1599/2013, 31/1/2023

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33, όπου οι αρχές που προκύπτουν από τη νομολογία συνοψίζονται ως εξής: «

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στη συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντίδικου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο, δηλαδή ζημία άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευτεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του Αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνεται και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.

(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης της υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου.» Συνοπτικά σημειώνω ότι η κατεύθυνση που δίνει η νομολογία, τόσο η Κυπριακή όσο και η Αγγλική, αναφορικά με αιτήσεις αυτής της φύσεως (στη μορφή που εφαρμόζεται σε αγωγές που καταχωρήθηκαν προ της 1.1.2015), είναι ότι το Δικαστήριο - με κάποιες εξαιρέσεις - τείνει να ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του αιτητή, επιτρέποντας την αιτούμενη τροποποίηση[1]. Στην παρούσα δεν είναι περίπτωση όπου η τροποποίηση ζητείται για να καλύψει λάθη ή παραλείψεις στο αρχικό δικόγραφό. Οι εξελίξεις που οδήγησαν στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης ήταν μεταγενέστερες της καταχώρησης του αρχικού δικογράφου. Εξετάζοντας τις αιτούμενες τροποποιήσεις στην Έκθεση Απαίτησης, δεν διακρίνω να επιφέρουν ριζική αλλαγή στη φύση της υπόθεσης. Αντίθετα, φαίνεται ότι περιορίζονται σε ζητήματα που προκύπτουν από τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί μετά τον διαχωρισμό του ακινήτου των Εναγόντων σε οικόπεδα. Ούτε διαπιστώνω κακοπιστία ή κατάχρηση από την πλευρά των Εναγόντων/Αιτητών. Αντίθετα, αυτό που φαίνεται να επιδιώκουν είναι το δικόγραφο να ανταποκρίνεται στα νέα δεδομένα. Πρόκειται μεν ,για παλαιά υπόθεση όμως η ακρόαση δεν έχει ακόμα ξεκινήσει. Ενόψει αυτού και στη βάση των υπόλοιπων στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου μέσω της ένστασης, δεν διακρίνω ότι σε περίπτωση που εγκριθεί η Αίτηση θα προκληθεί αδικία στους Εναγόμενους η οποία να μην μπορεί να αποζημιωθεί με την κατάλληλη διαταγή ως προς τα έξοδα[2]. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι η αιτούμενη τροποποίηση είναι επιθυμητή αλλά και αναγκαία ώστε να προσδιοριστούν τα επίδικα θέματα καθώς και ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης αφού θα συντείνει στην εκδίκαση της πραγματικής διαφοράς μεταξύ των μερών. Καταλήγω επομένως ότι η Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδονται διατάγματα ως οι παράγραφοι Α και Β της Αίτησης. Η τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι πρόνοιες των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Ως προς το θέμα των εξόδων, θεωρώ ότι δεν πρέπει να επιβαρυνθούν τα έξοδα οι Εναγόμενοι 1 & 2/Καθ' ων η Αίτηση αφού η ανάγκη για καταχώρηση της Αίτησης δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής τους δικονομικής συμπεριφοράς. Το ίδιο ισχύει και για τα έξοδα που χάνονται συνεπεία της τροποποίησης. Συνεπώς, παρά την επιτυχία της Αίτησης, τόσο τα έξοδα της Αίτησης όσο και τα έξοδα της αγωγής που χάνονται από την τροποποίηση επιδικάζονται εναντίον των Εναγόντων 1-6/Αιτητών και υπέρ των Εναγόμενων 1 & 2/Καθ΄ ων η Αίτηση. Τα έξοδα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ..................... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Ενδεικτικά, Easton v Ford Motor Co Ltd

(1993)4 All E.R. 257, Federal Bank of Lebanon v Νίκου Σιακόλα

(1999)1 Α.Α.Δ. 44 [2] Χριστοδούλου ν Χριστοδούλου

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Saba & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 Α.Α.Δ. 426 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο