ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, ως κληρονόμος της περιουσίας της αποβιωσάσης Στέλλας Παπακυριακού Τριανταφυλλίδου ν. ΕΛΕΝΑΣ Α. ΚΟΝΝΑΡΗ, υπό την ιδιότητα της

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, ως κληρονόμος της περιουσίας της αποβιωσάσης Στέλλας Παπακυριακού Τριανταφυλλίδου ν. ΕΛΕΝΑΣ Α. ΚΟΝΝΑΡΗ, υπό την ιδιότητα της ως προτιθέμενης εκτελεστού της διαθήκης ημερομηνίας 9.7.2019 της αποβιωσάσης Στέλλας Παπακυριακού Τριανταφυλλίδου, Αρ. Αγωγής: 1137/2020, 17/2/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A60 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1137/2020 Μεταξύ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, ως κληρονόμος της περιουσίας της αποβιωσάσης Στέλλας Παπακυριακού Τριανταφυλλίδου Ενάγοντας και ΕΛΕΝΑΣ Α. ΚΟΝΝΑΡΗ, υπό την ιδιότητα της ως προτιθέμενης εκτελεστού της διαθήκης ημερομηνίας 9.7.2019 της αποβιωσάσης Στέλλας Παπακυριακού Τριανταφυλλίδου, τέως εκ Λεμεσού Εναγόμενη 17 Φεβρουαρίου, 2023 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενη/Αιτήτρια: κα Λιασίδου δια Ανδρέας Κονναρής Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγοντα/Καθ' ων η Αίτηση: κα Ευρυπίδου δια Ρ. Ερωτοκρίτου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ στην αίτηση της Εναγόμενης/Αιτήτριας ημερομηνίας 4.10.2022 για διαγραφή ισχυρισμών της Έκθεσης Απαίτησης Με την υπό κρίση Αίτηση η Εναγόμενη/Αιτήτρια ζητά τη διαγραφή συγκεκριμένων αναφορών που περιλαμβάνονται στην Έκθεση Απαίτησης «λόγω του ότι είναι προσβλητικοί και/ή κακόπιστοί και/ή σκανδαλώδεις και/ή ενοχλητικοί και/ή επιπόλαιοι και/ή άσχετοι και/ή αποδίδουν στην Εναγόμενη τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων και/ή άλλων παράνομων και/ή ανήθικων και/ή ανέντιμων ενεργειών και/ή δυνατό να προκαλέσουν δυσμενείς εντυπώσεις σε βάρος της Εναγόμενης και/ή τείνουν να προκαταβάλουν δυσμενώς τη δίκαιη διεξαγωγή της ακροαματικής διαδικασίας». Παρενθετικά σημειώνω ότι με την Αίτηση, η Εναγόμενη ζητούσε διαζευκτικά διάταγμα που να διαγράφει και/ή παραμερίζει ολόκληρη την Έκθεση Απαίτησης για τους ίδιους λόγους, όμως αυτό το αιτητικό αποσύρθηκε με σχετική δήλωση της συνηγόρου της Εναγόμενης στην αγόρευση της επί της Αίτησης. Η αγωγή ξεκίνησε με την καταχώρηση γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Με την αγωγή, ο Ενάγοντας ζητά την ακύρωση διαθήκης ημερομηνίας 9.7.2019 της αποβιωσάσης μητέρας του επί του ότι η διαθήκη αυτή ήταν αποτέλεσμα εκβιασμού, εξαπάτησης, ψυχικής πίεσης και αθέμιτου επηρεασμού που είχε δεχτεί η μητέρα του. Διαζευκτικά ζητά διατάγματα για την ακύρωση της διαθήκης στο βαθμό που επηρεάζει τη νόμιμη μοίρα που καθορίζει το Κεφ. 195, για την ακύρωση του αποκλεισμού του ως κληρονόμου, δηλωτικό διάταγμα ότι η διαθήκη αντίκειται στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 650/2012 καθώς και γενικές, επαυξημένες και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στην έκθεση απαίτησης που καταχώρησε στην πορεία, ο Ενάγοντας αναφέρει ότι είναι ο μοναδικός υιός και κληρονόμος της αποβιωσάσης. Αναφέρει επίσης ότι με την επίδικη διαθήκη, η αποβιωσάσα ουσιαστικά τον αποκλήρωσε και κληροδότησε ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία της στον εγγονό της, υιό του Ενάγοντα, που κατά τον χρόνο του θανάτου της ήταν 7 ετών. Περαιτέρω, η αποβιώσασα καθόρισε στην εν λόγω διαθήκη ότι μετά τον θάνατο της θα συσταθεί εμπίστευμα με μοναδικό δικαιούχο τον εγγονό της και με επίτροπο την Εναγόμενη. Η Εναγόμενη είναι η δικηγόρος που συνέταξε τη διαθήκη. Σύμφωνα με τη διαθήκη, η Εναγόμενη θα διαχειρίζεται την περιουσία του εμπιστεύματος κατά την κρίση της μέχρι ο εγγονός της αποβιώσασας γίνει 25 ετών. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της διαθήκης, τα έξοδα του εμπιστεύματος θα καλύπτονταν από την περιουσία. Παράλληλα, η αποβιώσασα παραχώρησε ισόβια επικαρπία της κυρίως οικίας της στον επί χρόνια σύντροφο της. Ο Ενάγοντας παραπονείται ότι ως αποτέλεσμα των διατάξεων της διαθήκης, ο σύντροφος της αποβιώσασας έχει αποκλείσει τον ίδιο και την οικογένεια του από την οικία της μητέρας του. Παραπονείται ότι μέσω της διαθήκης η μητέρα του τον έχει αποκληρώσει πλήρως παρά το ότι ήταν το μοναδικό της παιδί και παρά αντίθετες υποσχέσεις που του είχε δώσει ενώ ήταν εν ζωή. Παραπονείται επίσης ότι οι πρόνοιες της διαθήκης και του εμπιστεύματος επενεργούν εις βάρος των συμφερόντων του ιδίου καθώς και του υιού του Ο Ενάγοντας ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η μητέρα του αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα υγείας και ότι η φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε επηρέαζε την κρίση της. Αυτό, σε συνδυασμό με το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο, την καθιστούσαν επιρρεπή σε αθέμιτο επηρεασμό και την εμπόδιζαν από το να κατανοήσει τις συνέπειες των προνοιών της διαθήκης. Ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη, σε σύμπραξη με τον σύντροφο της αποβιώσασας, την εξώθησαν στην υπογραφή της επίδικης υποθήκης για δικό τους όφελος και εις βάρος του Ενάγοντα και του ανήλικου υιού του. Ειδικότερα σε σχέση με την Εναγόμενη, ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι εξώθησε την αποβιώσασα στην υπογραφή της διαθήκης παρέχοντας της λανθασμένες νομικές συμβουλές, την εξώθησε στη δημιουργία εμπιστεύματος χωρίς όφελος για τον εγγονό του (που είναι ο δικαιούχος του εμπιστεύματος) και χωρίς όφελος για τον ίδιο τον Ενάγοντα. Παράλληλα ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη προνόησε ότι η ίδια θα είναι επίτροπος του εμπιστεύματος και θα δικαιούται «γενναίαν αμοιβήν ετησίως» καθ' όλη τη διάρκεια του εμπιστεύματος. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Εναγόμενη εξώθησε την αποβιώσασα να τον αποκληρώσει αδικαιολόγητα και να τον αποκλείσει από τη διαχείριση της περιουσίας που κληροδότησε στον ανήλικο υιό του. Μετά την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, ακολούθησε η καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης. Στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει, η Εναγόμενη αναφέρεται στο περιεχόμενο της διαθήκης και του δικογράφου και καταλήγει ότι το δικόγραφο περιλαμβάνει ισχυρισμούς που είναι «έντονα προσβλητικοί προς το πρόσωπο μου». Σημειώνει ότι οι αναφορές σε ισχυριζόμενη δική της παράνομη, ανήθικη και ανέντιμη συμπεριφορά «είναι πολλές και επαναλαμβανόμενες, πέραν του ότι είναι αχρείαστες, σκανδαλώδεις και ενοχλητικές, είναι προσβλητικές προς το πρόσωπο μου τόσο ως άτομο όσο και ως δικηγόρος σε σημείο που, κατά την άποψη μου, προκύπτουν πειθαρχικά αδικήματα εναντίον των δικηγόρων του Ενάγοντα, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 17 του περί Δικηγόρων Νόμου.» Καταλήγει ότι συγκεκριμένες αναφορές στην Έκθεση Απαίτησης, των οποίων ζητά τη διαγραφή «δεν έχουν έρεισμα σε οποιοδήποτε υποστηρικτικό υλικό και απλά προβάλλονται για να θολώσουν την πραγματική εικόνα, να συγχύσουν, να προσβάλουν και αλλοιώσουν τα πραγματικά επίδικα θέματα. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω, οι εν λόγω σκανδαλώδεις και κακόπιστες αναφορές στην Έκθεση Απαίτησης, εάν δεν διαγραφούν θα καταστούν επίδικα θέματα με αποτέλεσμα να προκαλέσουν αχρείαστη σύγχυση και ταλαιπωρία και να περιπλέξουν τη διαδικασία εκδίκασης της αγωγής βλάπτοντας τη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης.» Η πλευρά του Ενάγοντα ήγειρε ένσταση στην Αίτηση. Μέσω της ένστασης, ο Ενάγοντας υποστηρίζει ότι προβάλλει νόμιμες αξιώσεις με την αγωγή, ότι οι ισχυρισμοί της Έκθεσης Απαίτησης είναι σχετικοί με τα επίδικα θέματα και ότι κατά τη δίκη θα παρουσιάσει μαρτυρία για να τους τεκμηριώσει. Μέρος της ένστασης απαντούσε τη θέση της Εναγόμενης ότι οι δικηγόροι του Ενάγοντα διέπραξαν πειθαρχικά παραπτώματα με τους ισχυρισμούς που είχαν συμπεριλάβει στην Έκθεση Απαίτησης εναντίον της. Η Εναγόμενη, που όπως ανέφερα πιο πάνω είναι δικηγόρος, είχε υποβάλει παράπονο στο πειθαρχικό συμβούλιο του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου που είναι το αρμόδιο σώμα να εξετάσει και να αποφασίσει για το θέμα. Συνεπώς, το ζήτημα αυτό δεν θα απασχολήσει περαιτέρω και δεν έχει ληφθεί υπόψη στη διαμόρφωση του αποτελέσματος. Αυτά αναφορικά με την Αίτηση και ένσταση. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, οι συνήγοροι της κάθε πλευράς υποστήριξαν τις θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω μελετήσει. Έχω επίσης μελετήσει τη νομολογία και τις πηγές στις οποίες παρέπεμψαν. Σε αυτή τη βάση προχωρώ να εξετάσω την ουσία της Αίτησης. Όπως καθορίζεται στις σχετικές διατάξεις της Δ.19 Θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών: «Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence.» Δηλαδή, ένα δικόγραφο πρέπει να περιλαμβάνει μόνο ισχυρισμούς αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα που θα επικαλεστεί ο διάδικος κατά τη δίκη για να υποστηρίξει τις αξιώσεις ή την υπεράσπιση που εγείρει[1]. Δεν επιτρέπεται το δικόγραφο να επεκτείνεται σε θέματα αχρείαστα και περιττά ή που δεν είναι ουσιαστικά και απαραίτητα για την διαμόρφωση της βάσης αγωγής ή υπεράσπισης. Προς τήρηση των κανόνων ορθής δικογράφησης, η Δ. 19 Θ.26 προβλέπει ότι: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» Εξέτασα το περιεχόμενο των παραγράφων που η Εναγόμενη ζητά όπως διαγραφούν. Αυτό το οποίο ουσιαστικά η Εναγόμενη επιδιώκει είναι να αφαιρεθούν από το σώμα της Έκθεσης Απαίτησης όλοι οι ισχυρισμοί που αποδίδουν στην ίδια κακή πρόθεση. Επιθυμεί επίσης να διαγραφούν ισχυρισμοί για δικές της ενέργειες που σχετίζονται με τη σύνταξη και υπογραφή της διαθήκης και εξώθησαν την αποβιώσασα (κατά τη θέση του Ενάγοντα) να ενεργήσει εις βάρος των συμφερόντων του ιδίου και του υιού του και προς όφελος της ίδιας της Εναγόμενης και του συντρόφου της αποβιώσασας. Κρίνω ότι αυτό που ζητά η Εναγόμενη δεν μπορεί να επιτραπεί. Εάν διαταχθεί η διαγραφή τότε, ουσιαστικά, θα αποστερηθεί ο Ενάγοντας της δυνατότητας να προωθήσει οποιαδήποτε αξίωση εναντίον της Εναγόμενης. Αυτό διότι όλοι οι ισχυρισμοί που εμπλέκουν την Εναγόμενη με ενέργειες, κίνητρα και προθέσεις στις οποίες ο Ενάγοντας βασίζει τις θεραπείες που ζητά, θα έχουν αφαιρεθεί από το δικόγραφο του. Δεν διαφωνώ ότι η Εναγόμενη εκλαμβάνει τους ισχυρισμούς αυτούς ως προσβλητικούς για την ίδια, όμως αυτό δεν μπορεί να υπερισχύσει του δικαιώματος του Ενάγοντα να επικαλεστεί τα γεγονότα στα οποία εδράζει τη βάση αγωγής του και τις αξιώσεις του. Οι επίδικες αναφορές στο δικόγραφο είναι σχετικές με τα επίδικα θέματα και δεν εκτείνονται αχρείαστα ή υπερβολικά[2]. Υπάρχουν κάποιες αναφορές στην Έκθεση Απαίτησης που συνιστούν φρασεολογία που δεν αναμένεται να περιλαμβάνεται σε ένα δικόγραφο (πχ η φράση «όλως παραδόξως» στην παράγραφο 7Β). Όμως αυτό δεν συναντάται σε τέτοια έκταση που να καθιστά αναγκαίο να επέμβει το Δικαστήριο διατάζοντας διαγραφή. Σε γενικές γραμμές, δεν διακρίνω ότι οι επίδικες παράγραφοι της Έκθεσης Απαίτησης περιλαμβάνουν ισχυρισμούς για αχρείαστα ή περιττά γεγονότα. Το κατά πόσο είναι αδύνατο να στοιχειοθετηθούν οι ισχυρισμοί αυτοί, δεν είναι κάτι που μπορεί να αποφασιστεί στο παρόν στάδιο, προκαταβολικά. Εναπόκειται στην πλευρά του Ενάγοντα, η οποία φέρει και το βάρος, να αποδείξει τους ισχυρισμούς που δικογραφεί, κατά το στάδιο της ακρόασης της υπόθεσης. Συνεπώς, ενόψει των πιο πάνω και για τους λόγους που έχω εξηγήσει, καταλήγω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Εναγόμενης/Αιτήτριας, όπως θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν και είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ...................... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν Σαββίδη