← Κύπρος

SPK KYPRIANIDES LTD ν. LEAN BENNINGTON κ.α., Αρ. Αγωγής: 1432/2021, 30/5/2023

SPK KYPRIANIDES LTD ν. LEAN BENNINGTON κ.α., Αρ. Αγωγής: 1432/2021, 30/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A137 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: X-M Καραπατάκη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1432/2021 Μεταξύ: SPK KYPRIANIDES LTD, H.E. 331479 Ενάγοντες -και-

  1. LEAN BENNINGTON
  2. AIG EUROPE S.A., A.E. 263 Εναγόμενοι ---------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ. 29/03/22 υπό Εναγόμενων 2/Αιτητών για παραμερισμό της απόφασης ημερ. 29/11/21 Ημερομηνία: 30/05/2023 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση: κ. Κ. Κουκούνης για κ.κ. Γεώργιος Κουκούνης Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους 2/Αιτητές: κ. Χρ. Δημητριάδης για κ.κ. Κώστας Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή:- Με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και ακολούθως με την καταχωρηθείσα Έκθεση Απαίτησης οι Ενάγοντες αξιώνουν από τους Εναγόμενους 1 και 2 αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως ποσό €844,50 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα αναφορικά με τροχαίο ατύχημα που επισυνέβηκε στις 22/06/2021 επί της οδού Ανδρέα Αραούζου στη Λεμεσό, το οποίο αποδίδουν σε αμελή συμπεριφορά της Εναγόμενης 1 για την οποία ευθύνονται οι Εναγόμενοι 2 ως η κατά τον επίδικο χρόνο παρέχουσα ασφαλιστική κάλυψη εταιρεία. Εκ του φακέλου του Δικαστηρίου προκύπτει ότι το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε προς τους Εναγόμενους 2 στις 2/09/2021, ενώ η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε την 20/09/2021, ημερομηνία κατά την οποία οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για απόφαση ένεκα μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης των Εναγομένων
  3. Στις 4/10/2021 που ορίστηκε η αίτηση για απόφαση ζητήθηκε από πλευράς των Εναγόντων όπως οριστεί εκ νέου για Απόδειξη, καθότι οι δικηγόροι των Εναγόντων ενημερώθηκαν από τους δικηγόρους των Εναγομένων 2 ότι θα καταχωρούσαν εμφάνιση. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο όρισε την αίτηση ημερ. 20/09/2021 εκ νέου για Απόδειξη στις 29/10/2021, ημερομηνία κατά την οποία και πάλι μετά από αίτημα των δικηγόρων των Εναγόντων και για τον ίδιο λόγο η αίτηση επαναορίστηκε για Απόδειξη στις 25/11/2021, ημερομηνία κατά την οποία παραδόθηκε στο Δικαστήριο ένορκη δήλωση απόδειξης, καθότι σημείωμα εμφάνισης για τους Εναγόμενους 2 δεν είχε καταχωρηθεί. Το Δικαστήριο ζήτησε κάποιες διευκρινήσεις από την πλευρά των Εναγόντων στις 26/11/2021, οι οποίοι απέσυραν κατά την ημερομηνία αυτή και δεν επέμειναν στην διεκδίκηση ενός κονδυλίου €110- που διεκδίκησαν. Το Δικαστήριο ενόψει του περιορισμού της απαίτησης των Εναγόντων, αφού προέβηκε σε επιστάμενη μελέτη της ένορκης δήλωσης απόδειξης και των επισυναπτόμενων σε αυτή τεκμηρίων προχώρησε και εξέδωσε στις 29/11/2021 απόφαση υπέρ Εναγόντων και εναντίον των Εναγόμενων 2 για το ποσό των €734,50- πλέον νόμιμο τόκο, πλέον έξοδα. Η υπό κρίση αίτηση των Εναγόμενων 2/Αιτητών:- Με την υπό κρίση αίτηση ημερ. 29/03/22 στην βάση, μεταξύ άλλων, της Δ.17 Θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ζητείται διάταγμα παραμερισμού της απόφασης ημερ. 29/11/2021 που εκδόθηκε εναντίον των Εναγόμενων
  4. Σημειώνεται ότι στα πλαίσια σχετικής αίτησης ημερ. 29/03/2022 η αδελφή Δικαστής εξέδωσε διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης του εντάλματος κινητών και του εντάλματος (sheriff) 62/2022 (Λεμεσού) και του εντάλματος (sheriff) 171/2022 μέχρι εκδίκασης της κυρίως αίτησης για παραμερισμό ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, ενώ η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης κατέστηκε δια κλήσεως. Η πλευρά των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση δεσμεύτηκε όπως μην προχωρήσει με άλλα μέτρα εκτέλεσης της απόφασης εναντίον των Εναγόμενων 2/Αιτητών μέχρι την απόφαση επί της αιτήσεως παραμερισμού ημερ. 29/03/
  5. Στην ένορκη δήλωση της κας Μαρίας Στυλιανού, υπεύθυνης απαιτήσεων των Εναγόμενων 2/Αιτητών («ένορκη δήλωση Στυλιανού) που στηρίζει την αίτηση παραμερισμού, αναφέρεται ότι οι Εναγόμενοι 2 κατά τον επίδικο χρόνο παρείχαν ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα με αριθμό εγγραφής [ ] που οδηγούσε η Εναγόμενη
  6. Παραδέχεται το γεγονός της επίδοσης του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος στους Εναγόμενους 2 την 1/09/2021 και αναφέρει ότι μετά από λίγες μέρες απέστειλαν την αγωγή στους δικηγόρους τους ενημερώνοντάς τους ότι θα εξασφάλιζαν διοριστήριο και από την Εναγόμενη 1 για να καταχωρηθεί σχετικό σημείωμα εμφάνισης και για τους δύο Εναγόμενους. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση Στυλιανού, στις 28/09/2021 οι δικηγόροι τους απέστειλαν στους δικηγόρους της Ενάγουσας σχετική επιστολή που παραθέτει ως τεκμήριο 1 πληροφορώντας τους ότι θα καταχωρούσαν εμφάνιση μόλις εξασφάλιζαν διοριστήρια και ζητώντας τους να μην λάβουν οποιαδήποτε άλλα δικονομικά μέτρα μέχρι να το πράξουν. Προβάλει δε, ότι εκ του γεγονότος ότι η Εναγόμενη 1 κατοικεί και εργάζεται στην περιοχή των Αγγλικών Βάσεων Ακρωτηρίου και επειδή έπρεπε να της μεταφραστεί το διοριστήριο στα Αγγλικά και να της επεξηγηθεί και μετά να υπογράψει το Ελληνικό κείμενο για να σταλεί στα γραφεία των Εναγόμενων 2/Αιτητών στη Λευκωσία, υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση. Εν συνεχεία, όπως υποστηρίζεται στην ένορκη δήλωση Στυλιανού, το σχετικό σημείωμα εμφάνισης, αντίγραφο του οποίου παραθέτει ως τεκμήριο 2, αποστάλθηκε μαζί με τα διοριστήρια των Εναγομένων στο γραφείο επίδοσης των δικηγόρων των Εναγόμενων 2 στην Λεμεσό για καταχώρηση, η οποία έγινε στις 27/11/2021, και ανέμεναν την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης των Εναγόντων. Όπως παρατίθεται στην ένορκη δήλωση Στυλιανού, δύο ημέρες μετά την καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης των Εναγομένων, το οποίο έπρεπε να ευρίσκεται εντός του φακέλου του Δικαστηρίου, η πλευρά των Εναγόντων προχώρησε με απόδειξη της υπόθεσης εναντίον των Εναγόμενων 2, χωρίς να τους επιδώσουν την Έκθεση Απαίτησης, παρά το ότι οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση είχαν υπόψη τους ότι θα καταχωρείτο εμφάνιση. Όπως ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα, η καθυστέρηση είναι σχετικά μικρή, ενώ σε σχέση με το σημείωμα εμφάνισης υποστηρίζει ότι αφού παραδόθηκε στο Πρωτοκολλητείο δεν ευθύνονται οι Εναγόμενοι για την όποια καθυστέρηση στην καταχώρηση του στον φάκελο της υπόθεσης και ότι το Δικαστήριο δεν έπρεπε να είχε εκδώσει απόφαση εναντίον της Εναγόμενης 2 εφόσον υπήρχε καταχωρημένο σημείωμα εμφάνισης στο φάκελο της υπόθεσης. Σε σχέση με το επίδικο τροχαίο ατύχημα στην ένορκη δήλωση Στυλιανού προβάλλεται ότι οι Εναγόμενοι αρνούνται τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Εναγόντων και ότι δεν οφείλουν να τους αποζημιώσουν και ότι αυτό οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια του ασφαλισμένου στην Κεντρική Ασφαλιστική οδηγού Νικόλα Σιδηρόπουλου, εξ' ου και καταχωρήθηκε η υπ' αριθμό 323/2022 αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εναντίον της Κεντρικής Ασφαλιστικής, αντίγραφο της οποίας παραθέτει ως τεκμήριο 3, στην οποία, όπως εξηγεί, φαίνονται οι λόγοι που οι Εναγόμενοι πιστεύουν ότι την ευθύνη φέρει ο ασφαλισμένος της Κεντρικής Ασφαλιστικής και όχι η Εναγόμενη
  7. H Ένσταση των Εναγόντων/Καθ' ων η αίτηση:- Στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση προβάλλεται, μεταξύ άλλων, πέραν του κατ' ουσία και κατά νόμο αβάσιμου της αίτησης παραμερισμού ημερ. 29/03/2022, ότι οι Εναγόμενοι 2 επέδειξαν ουσιώδη αδιαφορία σε βαθμό κατάχρησης και περιφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας χωρίς να δικαιολογήσουν την παράλειψή τους να εμφανιστούν. Επίσης, προβάλλεται ότι δεν καταχωρήθηκε έγκαιρα σημείωμα εμφάνισης πριν την έκδοση της απόφασης ημερ. 29/11/2021 και ότι το καταχωρηθέν σημείωμα εμφάνισης των Εναγομένων δεν καταχωρήθηκε στις 27/11/2021 που ήταν ημέρα Σάββατο, αλλά στις 29/11/2021, καθιστώντας τα όσα αναφέρονται περί τούτου στην ένορκη δήλωση Στυλιανού ανυπόστατα και αναληθή. Ακόμη, στην ένσταση των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζεται ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση σχεδόν 3 μηνών από την επίδοση μέχρι την έκδοση της απόφασης ημερ. 29/11/2021 και δεν λήφθηκαν τα οποιαδήποτε δικονομικά διαβήματα για παράταση του χρόνου καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης. Σε σχέση με την αποκάλυψη υπεράσπισης, προβάλλεται ότι δεν έχει θεμελιωθεί εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη και βάσιμη υπεράσπιση, ώστε το Δικαστήριο να παραμερίσει την απόφαση που εξέδωσε και ότι τα όσα παρατίθενται στην ένορκη δήλωση Στυλιανού είναι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί που στερούνται πειστικότητας, ενώ ο παραμερισμός της απόφασης ημερ. 29/11/2021 θα επιφέρει βλάβη στους Ενάγοντες που δεν θα είναι δυνατόν να αποζημιωθεί με έξοδα. Στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Χριστιάνας Ζαντή που στηρίζει την ένσταση των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση («ένορκη δήλωση Ζαντή») αναπαράγονται οι λόγοι ένστασης όπως παρατίθενται στην προηγούμενη παράγραφο. Όπως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα, οι Εναγόμενοι 2 γνώριζαν για την έγερση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής εκ της επιστολής ημερ. 30/08/2021 που απέστειλαν οι δικηγόροι των Εναγόντων προς τους Εναγόμενους 2, την οποία παραθέτει ως τεκμήριο 1, με την οποία τους ενημέρωσαν περί τούτου. Πέραν των όσων ορκίζεται σε σχέση με τα γεγονότα που εν τέλει οδήγησαν στην έκδοση της απόφασης ημερ. 29/11/2021, τόσο δικονομικά όσο και για τον χρόνο που ζητείτο και που οδήγησε στους ορισμούς της αίτησης ημερ. 20/09/2021 για Απόδειξη, αναφέρει ότι ο δικηγόρος που χειρίστηκε την υπόθεση για τους Ενάγοντες επανειλημμένα και σε πολλές περιπτώσεις στην παρουσία της τηλεφωνικά ενημέρωσε τους δικηγόρους των Εναγόμενων 2 ότι εκκρεμούσε η καταχώρηση εμφάνισης εκ μέρους των πελατών τους και συνεπώς τα όσα καταλογίζονται στους δικηγόρους των Εναγόντων στην ένορκη δήλωση Στυλιανού είναι αδικαιολόγητα και αποτελούν προσωπικές επιθέσεις για το ήθος των δικηγόρων των Εναγόντων που δεν υποστηρίζονται από τα γεγονότα. Στη συνέχεια, όπως παρατίθεται στην ένορκη δήλωση Ζαντή, το Δικαστήριο μετά που ο δικηγόρος των Εναγόντων προσήλθε στις 26/11/21 για διευκρινήσεις που ζητήθηκαν επί της ενόρκου δηλώσεως που παρέδωσε την προηγούμενη μέρα ενημερώθηκε ότι θα ειδοποιούντο όταν θα εκδοθεί η απόφαση για να ζητήσουν την σύνταξή της, κάτι που έγινε στις 29/11/2021 και ώρα 8:15 π.μ. από την στενογράφο του Δικαστηρίου, η οποία επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον δικηγόρο Κ. Κουκούνη που τυγχάνει να είναι σύζυγος της ενόρκως δηλούσας και παρουσία της στην οικία της τον πληροφόρησε περί της έκδοσης απόφασης, ώστε να ζητηθεί η σύνταξή της. Όπως υποστηρίζει η ενόρκως δηλούσα, όταν έφτασαν περί τις 8:40 π.μ. στο γραφείο τους ο κ. Κουκούνης επικοινώνησε με την δικαστηριακή λειτουργό του γραφείου επιδόσεως τους στη Λεμεσό για να ζητήσει την σύνταξη της απόφασης ημερ. 29/11/2021 και παραθέτει ως τεκμήριο προς τον σκοπό αυτό αντίγραφα τηλεφωνικών αρχείων εξερχόμενων κλήσεων του κ. Κουκούνη προς το κινητό τηλέφωνο της εν λόγω δικαστηριακής λειτουργού, η οποία όμως τον ενημέρωσε ότι δεν θα πήγαινε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την ημέρα εκείνη, έτσι αποτάθηκε στον δικηγόρο κ. Μαυρομμάτη του γραφείου των κ.κ. Σωτήρης Πίττας & Σια Δ.Ε.Π.Ε στον οποίο και απέστειλε τα στοιχεία της αγωγής δια γραπτών μηνυμάτων στις 9:19 π.μ. αντίγραφο απεικόνισης των οποίων παρέθεσε ως τεκμήριο
  8. Εν συνεχεία στην ένορκη δήλωση Ζαντή αναφέρεται ότι την ίδια ημέρα στις 11:56 π.μ. λήφθηκε στην κεντρική ηλεκτρονική διεύθυνση των δικηγόρων των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση από το γραφείο επίδοσης τους στην Λεμεσό κ.κ. Σωτήρης Πίττας & Σια Δ.Ε.Π.Ε. έγγραφα υποθέσεων που τους αφορούσαν, στα οποία δεν συμπεριλαμβανόταν το οποιοδήποτε σημείωμα εμφάνισης των Εναγομένων/Αιτητών, αλλά δικαστικά έγγραφα άλλης αγωγής. Όπως αναφέρει, το σημείωμα εμφάνισης των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση ανευρέθηκε και τους αποστάληκε την επόμενη ημέρα και παραθέτει προς τον σκοπό αυτό ως τεκμήριο αντίγραφο του σχετικού ηλεκτρονικού μηνύματος που ελήφθη από το γραφείο επιδόσεως τους στη Λεμεσό στις 11:36 με το επισυναπτόμενο. Στην ένορκη δήλωση Ζαντή προβάλλεται ότι με την ένορκη δήλωση Στυλιανού επιχειρείται παραπλάνηση του Δικαστηρίου με την αναφορά σε καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης στις 27/11/2021 ημέρα Σάββατο που τα Πρωτοκολλητεία των Δικαστηρίων δεν λειτουργούν, κάτι το οποίο πρόβαλε και στην αίτηση ημερ. 29/03/2022 με την οποία εξασφαλίστηκε αναστολή εκτέλεσης των ενταλμάτων κινητών. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι ακόμη και αν φανεί ότι το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε στις 29/11/2021 η απόφαση του Δικαστηρίου είχε εκδοθεί πριν καταχωρηθεί το σημείωμα εμφάνισης, αφού τα Πρωτοκολλητεία ανοίγουν στις 8:30 π.μ. για να αποδεχθούν καταχωρήσεις και ότι όπως γίνεται φανερό το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε προς το μεσημέρι και αντίγραφο του ετέθη στην δικαστική θυρίδα του γραφείου επιδόσεως των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση τότε, αφού δεν το είχαν ανεύρει εκείνη την ημέρα, αλλά την επόμενη και σε καμία περίπτωση το πρωί. Στην ένορκη δήλωση Ζαντή προβάλλεται ότι ο ισχυρισμός της ενόρκου δηλώσεως Στυλιανού περί εξασφάλισης διοριστήριου από την Εναγόμενη 1 που διαμένει στις Αγγλικές Βάσεις Ακρωτηρίου, να της μεταφραστεί και να της εξηγηθεί, κάτι που επέφερε καθυστέρηση, είναι ανεπαρκής δικαιολογία και εκτός λογικής εξαιτίας της ευκολίας με την οποία θα μπορούσε να γίνει αυτό. Επίσης, προβάλλεται ότι δεν υπήρχε ανάγκη να καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης για την Εναγόμενη 1, αλλά μόνο για την Εναγόμενη 2, αφού στην Εναγόμενη 1 δεν είχε επιδοθεί η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή, εξ' ου και στις 30/11/2021 καταχωρήθηκε ειδοποίηση διακοπής της αγωγής εναντίον της. Αυτά καταδεικνύουν ότι υπήρξε υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση σε βαθμό περιφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας. Για το ζήτημα της κατάδειξης εκ πρώτης όψεως συζητήσιμης υπεράσπισης η ένορκη δήλωση Ζαντή προβάλει ότι αυτό δεν προκύπτει εκ της ενόρκου δηλώσεως Στυλιανού, αφού η άρνηση των ισχυρισμών των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση και η αναφορά ότι ευθύνεται ο οδηγός του άλλου ασφαλισμένου οχήματος και η μη υποχρέωση προς αποζημίωση δεν καταδεικνύουν ούτε το κατ' ελάχιστο τέτοια συζητήσιμη υπεράσπιση, ενώ υποστηρίζει ότι η αγωγή υπ' αριθμό 323/2022 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας δεν αφορά τους ίδιους διαδίκους με την παρούσα για να μπορεί να εξαχθεί η οποιαδήποτε υπεράσπιση από αυτή, αλλά ούτε και τέτοια παράθεση άλλης ανεξάρτητης αγωγής και η επίκληση της καταδεικνύει κάτι τέτοιο. Η Ένσταση των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζεται και από ένορκη δήλωση του δικηγόρου στο γραφείο επίδοσης των Εναγόντων/Αιτητών κ. Αλέξανδρου Μαυρομμάτη («ένορκη δήλωση Μαυρομμάτη»), η οποία επιβεβαιώνει τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση Ζαντή σε σχέση με την επικοινωνία που είχε με τον δικηγόρο Κ. Κουκούνη το πρωί της 29/11/2021 για να ζητήσει την σύνταξη της απόφασης ημερ. 29/11/2021, της αποστολής δια γραπτών μηνυμάτων των λεπτομερειών της στο κινητό του, στον έλεγχο της θυρίδας την ημέρα εκείνη και της ανεύρεσης δικαστικών εγγράφων άλλης υπόθεσης και όχι του σημειώματος εμφάνισης των Εναγομένων και της αποστολής τους δια μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και στον εντοπισμό του σημειώματος εμφάνισης την επόμενη μέρα και την αποστολή του δια ηλεκτρονικού μηνύματος στους δικηγόρους των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση από την υπεύθυνη του δικηγορικού τους γραφείου με παράθεση ως τεκμηρίου αντιγράφου του εν λόγω ηλεκτρονικού μηνύματος με επισυναπτόμενο. Η πλευρά των Εναγόμενων 2/Αιτητών με αίτηση ημερ. 4/10/22 αιτήθηκε άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, η οποία απορρίφθηκε με ενδιάμεση απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου ημερ. 8/03/
  9. Νομική πτυχή:- Σύμφωνα με την Δ.17 Θ 10 επί της οποίας στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση, όταν εκδοθεί απόφαση μονομερώς, το δικαστήριο δύναται στην κατάλληλη περίπτωση να ακυρώσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση, με όρους που θα ήταν δίκαιοι. Στην Πολιτική Έφεση 205/2010, Κυριακή Τσεσμέλογλου ν Σοφοκλή Σοφοκλέους, απόφαση ημερ. 15/1/2013, αποφασίστηκε ότιː «Διαχρονικά η νομολογία έχει καθορίσει σε ποιες περιπτώσεις είναι δυνατή η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς ακύρωση απόφασης ληφθείσας λόγω παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης. Διακρίνονται δύο περιπτώσεις: (α) όπου η ερήμην απόφαση εκδόθηκε παράνομα, δηλαδή, κατά παράβαση ουσιώδους τύπου ή διαδικασίας, οπότε και η απόφαση παραμερίζεται ex debitio justitiae, και (β) όπου η απόφαση είναι μεν νομότυπη, αλλά ο αιτούμενος τον παραμερισμό της παρουσιάζει διά ενόρκου δηλώσεως εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, ενώ επεξηγεί ταυτόχρονα το λόγο που η υπόθεση αφέθηκε να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης, χωρίς τη συμμετοχή του. Η απεριόριστη και ταυτόχρονα σύμφυτη ουσιαστικά εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίζει αποφάσεις ληφθείσες χωρίς την εξέταση της υπόθεσης επί της ουσίας, υπόκειται επομένως στα καλώς εγνωσμένα περιοριστικά κριτήρια που έχουν αναφερθεί ανωτέρω, αλλά σημασία αποκτούν επίσης αφενός το χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει μεταξύ της απόφασης και της αίτησης παραμερισμού και αφετέρου η χρησιμότητα του τυχόν παραμερισμού, από την άποψη ότι αν δεν υπάρχει κάποια υπεράσπιση, τότε ο παραμερισμός δεν εξυπηρετεί. Τα πιο πάνω αντλούνται από υποθέσεις όπως οι Evans v. Bartlam

(1973)3 All E.R.646, Land Securities Plc v. Receiver for the Metropolitan Police District
(1983)1 W.L.R.439, Φυλακτού v. Μιχαήλ
(1982)1 Α.Α.Δ. 204, Μιχάλης Λούκα ν. Cyprus Pipes Industries Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 163 και Λουκαΐδου ν. Γερολέμου
(2000)1 Α.Α.Δ.333.». Όπως έχει νομολογηθεί (Sabine Zehil v. Neil Roberts
(2009)1(A) A.A.Δ.678): «Είναι προφανές ότι το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια, η οποία ασκείται αφού εξισορροπηθούν διάφοροι παράγοντες όπως η επάρκεια της δικαιολογίας για τη μη εμφάνιση, η ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ακρόασης, η ανάγκη διαφύλαξης του τελεσίδικου μιας απόφασης και κατά πόσο ο Αιτητής έχει δείξει ότι έχει καλή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Στην υπόθεση Siberia Air v. Πούλλικα
(2005)1 Α.Α.Δ. 893, συνοψίζονται οι σχετικές αρχές στο πιο κάτω απόσπασμα από τη σελίδα 897:- «Είναι γεγονός ότι το πιο σημαντικό στοιχείο σε αιτήσεις αυτής της μορφής είναι η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης. Όταν ένας διάδικος επιτύχει να αποδείξει ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, καλύπτει ό,τι σχεδόν απαιτείται για τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία του. Ωστόσο, η απόδειξη εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης δεν είναι στοιχείο απόλυτα καθοριστικό για την επιτυχία της αίτησης και τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Το δικαστήριο, διατηρεί την ευχέρεια να αρνηθεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης όταν διαπιστώσει ότι η διαγωγή του διάδικου που εξαιτείται τον παραμερισμό της ερήμην εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Αν διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του αιτητή είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του ή αδικαιολόγητα καθυστερεί ή ανεξήγητα παραλείπει να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία στην προώθηση αίτησης για παραμερισμό της απόφασης, αυτή η συμπεριφορά, που με άλλα λόγια συνιστά αδιαφορία, μπορεί να αποβεί παράγων αποτυχίας της αίτησης για παραμερισμό. Βλ. Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 941, Γερολέμου ν. ΣΠΕ Κοντέας
(2002)1 Α.Α.Δ. 818 και Alpha Bank Ltd v. Στεφάνου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1101.». Στην υπόθεση Μουγής ν. Σπανούδης
(1996)1 Α.Α.Δ.997 λεχθηκαν τα εξής: Το δικαίωμα του εφεσείοντα να ακουσθεί - το οποίο επικαλείται - διασφαλίζεται από το Άρθρο 30.3(β) και (γ) του Συντάγματος. Ωστόσο αυτό το δικαίωμα πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα της ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο. Έχει δε νομολογηθεί η απονομή της δικαιοσύνης μέσα σε εύλογο χρόνο, η οποία διασφαλίζεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου και συγχρόνως εχέγγυο για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας της δικαστικής εξουσίας (Αρέστη ν. Ηλία
(1991)1 Α.Α.Δ.984, 988). Στον τομέα αυτό η νομολογία μας είναι ταυτόσημη με εκείνη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η οποία έχει διαμορφωθεί κατά την ερμηνεία του Άρθρο 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το οποίο αντιστοιχεί με το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Σύμφωνα λοιπόν με την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο σκοπός της σχετικής διασφάλισης είναι να προστατεύσει τους διαδίκους από υπερβολικές διαδικαστικές καθυστερήσεις (Strogmuller v. Austria, Series A, Publications of the European Court of Human Rights, 1969, σελ. 40). Η διασφάλιση υπογραμμίζει την σπουδαιότητα απονομής της δικαιοσύνης χωρίς καθυστερήσεις οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία της (H. v. France, Series A,162 Α, Publications of the European Court of Human Rights, παράγ. 58
(1989)). Παρόλο ότι μπορεί να λεχθεί ότι υπεύθυνοι για την πρόοδο της πολιτικής διαδικασίας είναι οι διάδικοι αυτό δεν απαλλάσσει τα δικαστήρια από την ευθύνη να διασφαλίσουν συμμόρφωση με το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Union Alimentaria Sanders SA v. Spain, Series A, 157, Publications of the European Court of Human Rights, παράγ.35
(1989).» Στην εξέταση αυτών των αιτήσεων απαιτείται να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο μαρτυρία υπό μορφή ενόρκου δηλώσεως που να στηρίζει την εκδοχή του αιτητή ως αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης και όχι απλή παράθεση της εκδοχής του, αλλά κάτι περισσότερο από αυτό (βλ. Βύρων Τεγγεράκης, Διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Κορίνας Τεγκεράκη (Χατζηπαναγή Γιάννη) ν. Δήμου Λευκωσίας
(2005)1 Α.Α.Δ. 289). Όμως, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε έλεγχο της αξιοπιστίας των ενόρκως δηλούντων. Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο θα περιοριστεί στην διακρίβωση του κατά πόσο υπάρχει ή όχι εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση (βλ. Claire Morris v. Saratoga Swimming Pools Ltd (Aρ. 1)
(2012)1 Α.Α.Δ. 647). Για το ζήτημα της ενδεχόμενης καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό απόφασης κατατοπιστική είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Salamis Shipping Services Ltd ν. Bata (Cyprus) Ltd (2004 1 Α.Α.Δ. 1767), στην οποία πραγματεύτηκε το ζήτημα της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όσον αφορά παραμερισμό απόφασης που εκδόθηκε ερήμην λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναφερόμενο στην υπόθεση Bush κ.ά v. Γιαννή
(2001)1 Α.Α.Δ.1342, τόνισε τα εξής: «Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17, θ.10, εξουσίας η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώρηση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό το λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του Αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση». Περαιτέρω στην υπόθεση Γιώργος Ανδρέου ν. Severis & Athienitis Athienitis Securities Ltd,
(2003), 1 ΑΑΔ 1694, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε τα ακόλουθα: «Η νομολογία υποστηρίζει ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση, παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον διαπιστωθεί ότι ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή, η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Με την ένορκη δήλωση του αιτητή δεν αποκαλύφθηκε οποιοδήποτε στοιχείο, το οποίο να μετριάζει την αδιαφορία του για την τύχη της αγωγής. Το ενδιαφέρον του ζωοπυρώθηκε όταν ήλθεν αντιμέτωπος με την εκτέλεση της απόφασης. Τότε είναι που αποτάθηκε για τον παραμερισμό της. Κέντρισμα αποτέλεσε η επιθυμία για την αποφυγή των συνεπειών της εκτέλεσης. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 20/3/01, καταχώρησε μετά από μικρή καθυστέρηση σημείωμα εμφάνισης στις 23/4/
  1. Εκδόθηκε απόφαση συνεπεία της παράλειψης του να καταχωρήσει υπεράσπιση, στις 10/10/01 και καταχώρησε την παρούσα αίτηση για ακύρωση της απόφασης στις 4.4.
  2. Η απόφαση εκδόθηκε μετά από 6 ½ μήνες από της καταχώρησης σημειώματος εμφανίσεως και καταχώρισε την αίτηση παραμερισμού ένα χρόνο μετά την καταχώριση σημειώματος εμφάνισης και έξι μήνες μετά την έκδοση της απόφασης. Στην ένορκη του δήλωση ημερ. 4/4/02 δεν δίδει οποιαδήποτε δικαιολογία για την καθυστέρηση αυτή. Ούτε καν αναφορά κάμνει στην καθυστέρηση αυτή. Καμιά εξήγηση δόθηκε από τον Αιτητή για την παράλειψη του να καταχωρήσει υπεράσπιση. Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του εναγομένου να εμφανιστεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματος του. Διαφορετικά, η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και τα αποτελέσματα της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του εναγομένου, σε σχέση με την εναντίον του αγωγή.». Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Πατούρη ν. Hellenic Bank Ltd
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2118 η υπεράσπιση ενέχει το στοιχείο της πειστικότητας, όταν είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη και όπου λείπει η απαραίτητη θεμελίωση η αίτηση παραμερισμού απορρίπτεται, ενώ στην Τεγκεράκης ν. Δήμου Λευκωσίας
(2005)1 Α.Α.Δ. 289 λέχθηκε ότι για αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση εξυπακούεται κάτι περισσότερο από απλή παράθεση της εκδοχής του αιτητή και προϋποθέτει την προσκόμιση στο δικαστήριο κάποιων αποδεικτικών στοιχείων και μαρτυρίας υπό μορφή ένορκης δήλωσης που να υποστηρίζουν την εκδοχή αυτή. Έργο του δικαστηρίου στο στάδιο αυτό είναι να ερευνήσει τα όσα θα προσκομιστούν, για να αποφασίσει αν υπάρχει συζητήσιμη υπεράσπιση, χωρίς την αξιολόγηση της μαρτυρίας αυτής. Αυτά τα οποία πρέπει να προσκομίσει ο αιτητής είναι επαρκή θετικά στοιχεία που να δικαιολογούν το επανάνοιγμα της υπόθεσης [βλ. Takis Phylactou and Others v. Evagoras Michael
(1982)1 CLR 204]. Κρίση Δικαστηρίου:- Έχω διαβάσει με την δέουσα προσοχή το περιεχόμενο της κρινόμενης αίτησης και ένστασης και έχω διεξέλθει με την μέγιστη επιμέλεια και προσοχή του περιεχομένου των συνοδευτικών ενόρκων δηλώσεων και τεκμηρίων. Περαιτέρω, έχω μελετήσει το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων που παρέδωσαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στο Δικαστήριο, όμως δεν κρίνω σκόπιμο να γίνει ειδικότερη αναφορά σε αυτές. Αυτό το οποίο προβάλλει η πλευρά των Εναγόμενων 2/Αιτητών είναι ότι καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης πριν από την ημερομηνία έκδοσης απόφασης, ήτοι την 27/11/2021, κάτι το οποίο δεν ευσταθεί, καθότι εκ του φακέλου του Δικαστηρίου προκύπτει ότι αυτό καταχωρήθηκε στις 29/11/21 και ότι το αντίγραφο που παραθέτει ως τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση Στυλιανού απλά είναι ένα κακό αντίγραφο. Όμως δεν παραβλέπω ότι η πλευρά των Εναγόμενων 2 όφειλαν να γνωρίζουν πότε καταχώρησαν το σημείωμα εμφάνισης και την ακριβή ημερομηνία καταχώρησης παρά την πρακτική που εφάρμοζε το Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ενόψει της πανδημίας Covid-19 κατά το χρονικό διάστημα εκείνο. Ως εκ τούτου, ως επιείκεια προς τους Εναγόμενους 2/Αιτητές και προς τον σκοπό απονομής δικαιοσύνης, παρά την θέση που προέβαλαν ότι αυτό καταχωρήθηκε στις 27/11/21 θα εξετάσω την υπό κρίση αίτηση υπό το πρίσμα του ισχυρισμού ότι το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε στις 29/11/21, κάτι που προκύπτει εκ του περιεχομένου του φακέλου του Δικαστηρίου, ήτοι την ίδια ημέρα με την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Το εάν η καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης προηγήθηκε της έκδοσης απόφασης, όντως δεν αναγράφεται οτιδήποτε στο πρακτικό έκδοσης της ως προς την ώρα, αλλά ούτε και στο σημείωμα εμφάνισης παρατίθεται κάτι προς την κατεύθυνση αυτή πέραν της ημερομηνίας καταχώρησης. Αυτό το οποίο θυμάται το Δικαστήριο είναι ότι όντως επιλήφθηκε της υπόθεσης την 29/11/21 το πρωί πριν την διεκπεραίωση οποιαδήποτε άλλης υπόθεσης εκ του Πινακίου της ημερομηνίας εκείνης και αφού διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε στο φάκελο οποιοδήποτε σημείωμα εμφάνισης εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση δίδοντας οδηγίες στην στενογράφο του να ειδοποιήσει τους δικηγόρους του Ενάγοντα περί της εκδόσεως της, αφού δεν ήταν υπόθεση του ημερήσιου Πινακίου, ώστε να αναρτηθεί με τις υπόλοιπες υποθέσεις της ημέρας και να λάβει γνώση η πλευρά του Ενάγοντα για την έκδοση της απόφασης. Ως εκ τούτου, προς τον σκοπό επιείκειας προς τους Εναγόμενους 2/Αιτητές ένεκα αμφιβολίας αναφορικά με την ημερομηνία έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης σε σχέση με την ώρα καταχώρησης του σημειώματος εμφάνισης θα θεωρήσω ότι αυτό καταχωρήθηκε πριν την ώρα έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Όμως παρόλη την πιο πάνω κρίση, το Δικαστήριο για να δυνηθεί να παραμερίσει την προσβαλλόμενη απόφαση, θα πρέπει να έχει ενώπιον του την ορθή προς τούτο νομική βάση, ήτοι την Δ.16 Θ. 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προβλέπει τα εξής: «A defendant may appear at any time before judgment. If he appears at any time after the time limited by the writ for appearance, he shall be ordered to pay any costs properly incurred by the plaintiff by his failure to appear within the time limited by the writ.». Η πιο πάνω νομική βάση δεν παρατίθεται στην υπό κρίση αίτηση, παρά το ότι αυτή προωθείται επί αυτής σε επίπεδο ισχυρισμών στην ένορκη δήλωση Στυλιανού, πέραν των όσων αυτή βέβαια παραθέτει στην βάση της Δ.17 Θ. 10. Δεν μου διαφεύγει ότι σύμφωνα με την νομολογία η παράλειψη αυτή θα μπορούσε να θεραπευτεί στη βάση της Δ.64 (βλ. Άνθεα Μιχαήλ ν. Marfin Popular Bank Co Ltd, Πολιτική Έφεση 291/10, απόφαση ημερ. 8/07/14, ECLI:CY:AD:2014:A486). Όπως έχει λεχθεί χαρακτηριστικά Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1(Α) ΑΑΔ. 366: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.
(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd
(1995)3 A.A.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1996)3 A.A.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης "πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών"). Στην κρινόμενη περίπτωση πρόκειται απλώς για μη συμμόρφωση με τους θεσμούς- την Δ.48 θ.
  1. Δεν πρόκειται για ουσιώδη ή θεμελιώδη παράλειψη ούτε για παραβίαση βασικών νομικών αρχών. Ακολουθεί πως η σημειωθείσα παράλειψη ισοδυναμεί με παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη. Πώς όμως επιτυγχάνεται η θεραπεία και μάλιστα σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, όπου η άλλη πλευρά δεν έχει εγείρει θέμα ακυρότητας ή παρατυπίας; Και ποιοί είναι οι παράγοντες που ασκούν επιρροή στην άσκηση της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου όταν εξετάζει τα ζητήματα παρατυπίας; Το θέμα έχει τύχει αντιμετώπισης από το Αγγλικό Εφετείο στην Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union [1985] 1 W.L.R. 513, 520, 521,
  2. Στην υπόθεση εκείνη έχει ερμηνευθεί η νέα αγγλική Δ.2 - αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.64 - και από τη μελέτη της απόφασης προκύπτουν τα εξής:
  3. Όπου διαπιστώνεται παρατυπία λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους Θεσμούς το παράτυπο μέτρο ή έγγραφο παραμένει παράτυπο inter partes μέχρις ότου το ζήτημα εξεταστεί από το δικαστήριο δυνάμει της νέας Δ.64 θ.
  5. Επιβάλλεται η εξέταση του ζητήματος της παρατυπίας από το δικαστήριο έστω και αν τέτοιο ζήτημα δεν είχε εγερθεί από τους διάδικους.
  6. Η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία.
  7. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.64 θ.2 είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ωστόσο η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη*.
  8. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει πλήρως ή μερικώς τη διαδικασία στην οποία έχει σημειωθεί η παρατυπία ή - διαζευκτικά - "να εκδώσει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον". Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Δικαστή Slade - στις σελ. 522-523 - είναι διαφωτιστικό: "Where, in the course of proceedings, the court finds that a failure of the nature referred to in Ord. 2, r. 1
(1)has occurred, which has not been waived by the other party either expressly or by implication, it is given by Ord. 2, r. 1
(2)a choice of courses to pursue at its own discretion, whether or not an application under Ord. 2, r. 2 is before it. In such a situation, in the exercise of its discretion under rule 1
(2), it may either adopt the more draconian course of setting aside wholly or in part the proceedings in which the failure occurred; .... alternatively, it may 'make such order ... dealing with the proceedings generally as it thinks fit'. The last mentioned words are, in my opinion, manifestly wide enough to empower it to make a dispensing order waiving the relevant irregularity: see, for example, Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd [1984] 1 W.L.R. 874, 880F, per Stephenson L.J.". Σε ελληνική μετάφραση: "Όπου στη διάρκεια της διαδικασίας, το δικαστήριο διαπιστώνει ότι έχει επισυμβεί παράλειψη της φύσης που αναφέρεται στην Δ.2 θ.1
(1)από την οποία το άλλο μέρος δεν έχει παραιτηθεί με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, η Δ.2 θ.1
(2)παρέχει στο Δικαστήριο επιλογή της πορείας που θα ακολουθήσει με δική του διακριτική ευχέρεια, είτε υπάρχει ενώπιον του ή όχι αίτηση δυνάμει της Δ.2 θ.2. Σε τέτοια περίπτωση στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει του θ.1
(2), μπορεί είτε να υιοθετήσει την πλέον δρακόντια πορεία πλήρους παραμερισμού ή μερικώς της διαδικασίας στην οποία έχει επισυμβεί η παράλειψη... Διαζευκτικά μπορεί 'να εκδώσει τέτοιο διάταγμα ... αναφορικά με τη διαδικασία γενικά όπως κρίνει πρέπον'. Οι τελευταίες λέξεις είναι, κατά την άποψη μου, έκδηλα τόσο ευρείες που του δίνουν εξουσία να εκδώσει διάταγμα παραίτησης από το δικαίωμα που παρέχεται λόγω της παρατυπίας: βλ. π.χ., Leal v. Dunlop Bio-Processes International Ltd [1984] 1 W.L.R. 874, 880F, απόφαση του Δικαστή Stephenson." (Βλ. και Panayiotis Georghiou (πιο πάνω) και Αθανασιάδης ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945). Υιοθετούμε την πιο πάνω θέση της Αγγλικής Νομολογίας γιατί αντανακλά την ορθή ερμηνεία της νέας Αγγλικής Δ.2 η οποία αντιστοιχεί με τη δική μας νέα Δ.
  1. Τυγχάνει, επομένως, εξεταστέο κατά πόσο ο εφεσίβλητος έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα (waived) που εγείρεται λόγω της σχετικής παρατυπίας. Μέτρα που λαμβάνονται εν γνώσει της παρατυπίας είτε με σκοπό να προβληθεί υπεράσπιση επί της ουσίας (Boyle v. Sacker [1888] 39 Ch. D. 249 C.A., Fry v. Moore [1889] 23 Q.B.D. 395 C.A.) ισοδυναμούν με παραίτηση από το δικαίωμα. Η έκταση της παραίτησης από το δικαίωμα εξαρτάται και από τη φύση της παρατυπίας (Rendell v. Grurdy [1895] 1 Q.B. 16 C.A. - Βλ. και Supreme Court Practice 1999, σελ. 12). Στην κρινόμενη περίπτωση το άλλο μέρος - ο εφεσίβλητος - καταχώρισε ένσταση, έλαβε μέρος στη διαδικασία και δεν έχει σε οποιοδήποτε στάδιο εγείρει θέμα παρατυπίας.». Όπως αποφάσισε στην υπόθεση Liberty Life Insurance Public Company Ltd v. Δέσπως Ιωάννου κ.α. ECLI:CY:EDLEF:2011:A56, αρ. αγ. 2468/06, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, απόφαση ημ. 17/02/2011, ο Έντιμος Δικαστής κ. Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ., όπως ήταν τότε: «Ως αναφέρθηκε πιο πάνω, οι καθ΄ ων η αίτηση αναφέρουν στην ένσταση τους ότι η αίτηση δεν βασίζεται στους ορθούς δικονομικούς θεσμούς. Πράγματι, η αίτηση βασίζεται κυρίως στη Δ.59 θ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο θεσμός αυτός ήταν ορθός πριν από την κατάργηση του θεσμού 3 της Δ.
  2. Με την κατάργηση του έγινε ανάλογη αρίθμηση και ο θεσμός 18 έγινε θεσμός 17, ο οποίος και προβλέπει για τη διαδικασία αναθεώρησης καταλόγου εξόδων. Ο λόγος αυτός ορθά δεν προωθήθηκε στο στάδιο των αγορεύσεων από τους καθ΄ ων η αίτηση. Τουναντίον και οι ίδιοι με την αγόρευση τους κάνουν αναφορά στο θεσμό
  3. Θεωρώ πως η πιο πάνω παρατυπία (γιατί περί παρατυπίας πρόκειται) έγινε εκ παραδρομής αφού και οι δύο ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν έχοντας κατά νου το περιεχόμενο του θεσμού ο οποίος προβλέπει για τη διαδικασία αναθεώρησης. Άλλωστε, δεν έχει προβληθεί ισχυρισμός ότι έχει προκληθεί οποιαδήποτε βλάβη ή αδικία στους καθ΄ ων η αίτηση συνεπεία της πιο πάνω παρατυπίας. Ούτε βεβαίως το Δικαστήριο βρίσκει ότι υπάρχει τέτοια. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα απαλλαγής από την εν λόγω παρατυπία.». Λαμβανομένου υπόψη του ότι η πλευρά των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση δεν ήγειραν με εξειδικευμένο τρόπο, αλλά ούτε και προώθησαν ζήτημα λανθασμένης νομικής βάσης της υπό κρίση αίτησης, αλλά απεναντίας πρόβαλαν και υποστήριξαν την θέση τους αναφορικά με το ότι η απόφαση ημερ. 29/11/2021 εκδόθηκε πριν από την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης των Εναγόμενων 2/Αιτητών αρνούμενοι την θέση με εκτεταμένη μαρτυρία επί της ενόρκου δηλώσεως Ζαντή ότι η απόφαση εκδόθηκε μετά την καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης, δηλαδή επί γεγονότων που ενδεχόμενα θα στοιχειοθετούσαν την εφαρμογή της Δ.16 Θ. 7, χωρίς να υποστούν δηλαδή οποιαδήποτε βλάβη των δικαιωμάτων τους υπό τις περιστάσεις, δεν κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν δύναται να θεωρήσει την παράλειψη αυτή ως παρατυπία, την οποία κατά διακριτική ευχέρεια να δύναται να την διορθώσει. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα διόρθωσης της παρατυπίας και/ή απαλλαγής από την παρατυπία. Αναπόδραστα, ενόψει των ευρημάτων και κατάληξης στην οποία προέβηκε το Δικαστήριο στην υπό κρίση περίπτωση, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της παρούσας υπόθεσης ως εξηγήθηκαν σε προηγούμενο μέρος της παρούσας, προκρίνοντας την επιεικέστερη για τους Εναγόμενους 2/Αιτητές επιλογή, ένεκα αμφιβολίας ως προς τον χρόνο καταχώρησης του σημειώματος εμφάνισης, ήτοι κρίνοντας ότι εν τη απουσία στέρεης μαρτυρίας αναφορικά με την ώρα που έγινε η καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης και η ώρα έκδοσης της απόφασης, γεγονότα τα οποία επισυνέβηκαν την ίδια ημέρα, ήτοι την 29/11/2021, καταλήγω να παραμερίσω την απόφαση ημερομηνίας 29/11/2021 που εκδόθηκε υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγόμενων 2/Καθ' ων η Αίτηση. Κατάληξη:- Ως εκ τούτου, η απόφαση ημερ. 29/11/2021 παραμερίζεται υπό τον όρο ότι οι Εναγόμενοι 2/Αιτητές θα καταβάλουν στους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση τα έξοδα της αίτησης για απόφασης ημερομηνίας 20/09/21 συμπεριλαμβανομένων των εξόδων απόδειξης που απέληξε στην έκδοση της απόφασης ημερ. 29/11/2021 (βλ. Αναφ. Α. Χριστοφόρου
(2000)1 ΑΑΔ 1041), τα οποία δημιουργήθηκαν εκ της παραλείψεως τους να καταχωρήσουν έγκαιρα σημείωμα εμφάνισης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Δίδονται, επομένως, οδηγίες στην πλευρά των Εναγόντων όπως υποβάλουν σχετικό κατάλογο εξόδων εντός 15 ημερών από σήμερα και τίθεται ως όρος του παραμερισμού της απόφασης ημερ. 29/11/21 ότι οι Εναγόμενοι 2 θα καταβάλουν το ποσό των εγκριθέντων εξόδων προς τους Ενάγοντες εντός 15 ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία θα κοινοποιήσουν στους δικηγόρους των Εναγομένων 2 το ποσό των εγκριθέντων εξόδων. Σε σχέση με τα έξοδα της υπό κρίση αίτησης, λαμβανομένου υπόψη των περιστάσεων της παρούσας και την εξέλιξη των γεγονότων κρίνω ότι η πλευρά των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση δεν ήταν αδικαιολόγητα δημιουργός εξόδων επιλέγοντας να προβάλει ένσταση στην υπό κρίση αίτηση και να οδηγήσει αυτή σε ακρόαση. Συνεπώς, κρίνω ότι η ορθότερη και δικαιότερη υπό τις περιστάσεις διαταγή για έξοδα αναφορικά με την υπό κρίση αίτηση είναι κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της. (υπ.).............. Χ-Μ Καραπατάκης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.