← Κύπρος

CALM OCEAN SHIP MANAGEMENT LTD ν. SHIRA LIMITED, Γενική Αίτηση: 26/2022, 21/7/2023

CALM OCEAN SHIP MANAGEMENT LTD ν. SHIRA LIMITED, Γενική Αίτηση: 26/2022, 21/7/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A151 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 26/2022(i-justice) Αναφορικά με τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο του 1987 101/1987) -Και- Αναφορικά με τη Διαιτησία που πρόκειται να ξεκινήσει στο Λονδίνο σύμφωνα με τους όρους του London Maritime Arbitrators Association από την CALM OCEAN SHIP MANAGEMENT LTD εναντίον της SHIRA LIMITED. -Και- Αναφορικά με την Αίτηση μεταξύ των: CALM OCEAN SHIP MANAGEMENT LTD, με αριθμό εγγραφής, ΗΕ 420337 εκ Λοΐζου Ασκάνη, 18, PLATINUM CREST, 3110, Λεμεσός, Κύπρος Αιτητών Και SHIRA LIMITED, Εξ 80 Broad Street, Monrovia, Λιβερία Καθ' ων η Αίτηση ---------------------- Αίτηση ημερομηνίας 29.3.2023 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 21.7.2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για καθ' ων η αίτηση - αιτητές: κ. Α. Γιωρκάτζης, για ΑΝΤΡΕΑΣ ΓΙΩΡΚΑΤΖΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για αιτητές - καθ' ων η αίτηση: κ. Α. Αλεξόπουλος, για I. ELIAS & CO LLC ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αιτητές - καθ' ων η αίτηση στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας - στις 17/2/2022 καταχώρησαν την αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και στο πλαίσιό της, την ίδια μέρα καταχώρησαν μονομερή αίτηση, με την οποία ζητούσαν την έκδοση τριών προσωρινών απαγορευτικών διαταγμάτων. Το Δικαστήριο που επιλήφθηκε της εν λόγω αίτησης - με διαφορετική σύνθεση από το παρόν - στις 22/2/2022 εξέδωσε τα αιτούμενα διατάγματα. Με αυτά, απαγορεύεται στους καθ' ων η αίτηση - αιτητές στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας - πρώτο, να διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή επιβαρύνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο το πλοίο «Mornes», υπό σημαία Λιβερίας, δεύτερο, να μεταφέρουν το εν λόγω πλοίο, εκτός Κυπριακής Δημοκρατίας και τρίτο, να προβούν σε οποιοδήποτε αλλαγή και/ή μεταβολή της εταιρικής δομής και/ή του διοικητικού συμβουλίου και/ή των μετόχων και/ή των αξιωματούχων τους. Το δεύτερο από τα παραπάνω διατάγματα, στις 3/3/2022, τροποποιήθηκε εξ συμφώνου, κατά τρόπο ώστε να αίρεται η σχετική απαγόρευση, υπό τον όρο της κατάθεσης από τους καθ' ων η αίτηση στον Πρωτοκολλητή, του ποσού των €400.

  1. Οι καθ' ων η αίτηση, στις 19/4/2022 καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων τους, Μαριάννας Γιωρκάτζη (στο εξής «ΜΓ»). Οι αιτητές, στις 31/5/2022 καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούσαν άδεια και/ή διάταγμα που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση. Μετά από ακρόαση, με την έκδοση της αιτιολογημένης απόφασής μου, ημερομηνίας 17/11/2022 αποδέχτηκα εν μέρει την αίτηση. Οι αιτητές καταχώρησαν τη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή τους, στις 13/12/
  2. Οι καθ' ων η αίτηση, στις 29/3/2023 καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση - η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβη και πάλιν η ΜΓ - με την οποία ζητούν διάταγμα που να τους επιτρέπει να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς περαιτέρω υποστήριξη της ένστασής τους στην αίτηση που οδήγησε στην έκδοση των πιο πάνω προσωρινών απαγορευτικών διαταγμάτων. Οι αιτητές καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση η οποία αποτελείται από 11 λόγους και υποστηρίζεται από σχετική ένορκη δήλωση. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να το επαναλάβω και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων των δικηγόρων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά τόσο στις αγορεύσεις όσο και στη μαρτυρία - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Προχωρώ αμέσως στην ουσία της αίτησης, η οποία διέπεται από τη Δ.48 Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Αυτονόητο πως, η αίτηση θα ιδωθεί υπό το φως και των λόγων ένστασης σ' αυτή. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Κόκκινου ν. Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3/11/2016: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Η δυνατότητα άσκησης της εξουσίας αυτής υπέρ του αιτήματος, όπου ο επιδιωκόμενος σκοπός της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά ν. Πουλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ κ.ά,
(2014)1(Β) Α.Α.Δ. 1665 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότατα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4
(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».» Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων.» Καθόλα σχετικά με τα προηγούμενα είναι και τ' ακόλουθα, από τη Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά (ανωτέρω): σε διαδικασίες της εξεταζόμενης φύσης δεν έχει θέση ο χαρακτηρισμός οποιουδήποτε των διαδίκων ως αναξιόπιστου. Η εικόνα που μεταδίδεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα, είτε με αντεξέταση είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Οι πιο πάνω αρχές επαναλαμβάνονται και στην ακόμη πιο πρόσφατη υπόθεση Zondrvan Group Ltd v. Bonalbo Fiduciaries Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε64/2015, ημερομηνίας 20/7/2021, από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Υπενθυμίζουμε και την πάγια θέση της νομολογία, ότι σε διαδικασία εκδίκασης αίτησης για προσωρινό διάταγμα, το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με το πραγματικό και νομικό καθεστώς της υπόθεσης, κάτι που αποφασίζεται κατά το στάδιο της δίκης (βλ. Γρηγορίου κ.ά ν Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Μιχαηλίδης ν. Παπάκυριακου
(2004)1 ΑΑΔ 209). Πρόκειται για αρχή η οποία πρέπει να τηρείται με ευλάβεια κατά το ενδιάμεσο αυτό στάδιο. Το Δικαστήριο «όχι μόνο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει στα προαναφερθέντα συμπεράσματα αλλά και να μην αφήνει να αιωρείται η σκιά ότι έχει αποφασίσει την ουσία της υπόθεσης ή κάποια ουσιώδη πτυχή της», (Milton Investment Co Ltd κ. ά v Dryden Group Ltd
(2014)1 ΑΑΔ 731).» Με υπαγωγή των δεδομένων της υπό κρίση αίτησης στις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Η ΜΓ, στην υποστηρικτική της υπό κρίση αίτησης, ένορκη δήλωσή της, για σκοπούς στοιχειοθέτησης της αίτησης, αναφέρει τα εξής: «
  1. Ο λόγος για τον οποίο οι Αιτητές επιθυμούν να καταχωρήσουν την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι για να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου κάποια γεγονότα τα οποία επισυνέβησαν μεν πολύ πρόσφατα και μετά την καταχώρηση της ένστασης των Καθ'ων η Αίτηση αλλά, ως θα επεξηγηθεί πιο κάτω, βασίζονται επί γεγονότων τα οποία ως έχει καταδειχθεί γνώριζαν οι Αιτητές πριν και κατά την καταχώρηση της αίτησης για έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων και τα οποία δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο και τα οποία, ευσεβάστως εισηγούμαστε έχουν σημασία για την εξέταση της αίτησης για έκδοση των ενδιάμεσων διαταγμάτων και της διατήρησης σε ισχύ των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων τόσο όσον αφορά το κατά πόσο πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 όσο και κατά πόσο οι Αιτητές συμμορφώθηκαν με το καθήκον τους για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη.
  2. Συγκεκριμένα, μετά την καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης που καταχωρήθηκε πριν την έναρξη και προς υποβοήθηση διαιτητικής διαδικασίας που άρχισε από τους Αιτητές εναντίον των Καθ'ων η Αίτηση στο Λονδίνο (στο εξής η «Πρώτη Διαιτητική Διαδικασία»), άρχισε στις 15/1/2023 από τους Καθ'ων η Αίτηση άλλη ξεχωριστή διαιτητική διαδικασία εναντίον της Calm Ocean Ship Management Ltd εταιρείας συνδεδεμένης με τους Αιτητές που συστάθηκε στο Ισραήλ (στο εξής η «Δεύτερη Διαιτητική Διαδικασία»). Με την εν λόγω Δεύτερη Διαιτητική Διαδικασία οι Καθ'ων η Αίτηση διεκδικούν από την Calm Ocean Ship Management Ltd, Ισραήλ μεταξύ άλλων ζημιές και αποζημιώσεις που έχουν υποστεί ως αποτέλεσμα της διαχείρισης του πλοίου "Mornes" (το «Πλοίο») και απορρέουν από την ίδια διαχείριση του Πλοίου για την οποία οι Αιτητές διεκδικούν από τους Καθ'ων η Αίτηση διάφορα ποσά για κατ' ισχυρισμόν παρασχεθείσες υπηρεσίες στα πλαίσια της Πρώτης Διαιτητικής Διαδικασίας.
  3. Πιο συγκεκριμένα, στις 28/5/2021, μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Ναυτοδιαχείρισης μεταξύ των Αιτητών και των Καθ'ων η Αίτηση που συνομολογήθηκε στις 6/5/2021 και αποτελεί το Τεκμήριο 2 στην ΕΔ MP (στο εξής «η Πρώτη Συμφωνία») ,οι Καθ'ων η Αίτηση με τη Calm Ocean Ship Management Ltd, του Ισραήλ συνομολόγησαν άλλη συμφωνία που φέρει επίσης ημερομηνία 6/5/2021 (όπως και η Πρώτη Συμφωνία) σε σχέση με την παροχή από τους τελευταίους στους Καθ'ων η Αίτηση υπηρεσιών ναυτοδιαχείρισης του Πλοίου οι οποίες περιλαμβάνουν τεχνική διαχείριση και διαχείριση πληρώματος (στο εξής «η Δεύτερη Συμφωνία») . Η Δεύτερη Συμφωνία αποτελεί το Τεκμήριο 2 στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, Τεκμήριο 1 στην παρούσα.
  4. Στη βάση των πιο πάνω είναι η θέση των Καθ'ων η Αίτηση ότι τα μέρη συμφώνησαν όπως η Πρώτη, στη βάση της οποίας έχει αρχίσει η Πρώτη Διαιτητική Διαδικασία και κατ'επέκταση η παρούσα διαδικασία αντικατασταθεί από άλλη μεταγενέστερη συμφωνία για την παροχή από άλλη εταιρεία, την Calm Ocean Ship Management Ltd, του Ισραήλ συνδεδεμένη με τους Αιτητές των ιδίων υπηρεσιών την ίδια περίοδο στο ίδιο Πλοίο δηλαδή τη Δεύτερη Συμφωνία.
  5. Στα πλαίσια της Δεύτερης Διαιτητικής Διαδικασίας η Calm Ocean Ship Management Ltd του Ισραήλ με επιστολή ημερομηνίας 16/2/2023 των δικηγόρων τους, οι οποίοι τυγχάνουν να είναι οι ίδιοι που εκπροσωπούν τους Αιτητές (η οποία επιστολή αποτελεί το Τεκμήριο 3 στην προτεινόμενη ένορκη δήλωση, Τεκμήριο 1 στην παρούσα) αμφισβητούν στα πλαίσια της Δεύτερης Διαιτητικής Διαδικασίας τη δικαιοδοσία του διαιτητικού δικαστηρίου στη βάση του ότι, μεταξύ άλλων, δεν υπάρχει σε ισχύ συμφωνία διαιτησίας και ότι η Πρώτη Συμφωνία ουδέποτε τερματίστηκε ή αντικαταστάθηκε και ότι η Δεύτερη Συμφωνία έγινε σε συνεννόηση με τους Αιτητές για να μπορεί το Πλοίο να ταξιδέψει στην Τουρκία η οποία Τουρκία μποϊκοτάρει εταιρείες που διαχειρίζονται από κυπριακή οντότητα.
  6. Aπό την επιστολή ημερομηνίας 16/2/2023 των δικηγόρων της Calm Ocean Ship Management Ltd του Ισραήλ η οποία λήφθηκε μόλις ένα μήνα πριν την καταχώρηση της παρούσας καθίσταται ξεκάθαρο και σαφές ότι οι Αιτητές γνώριζαν πολύ καλά περί της ύπαρξης της Δεύτερης Συμφωνίας αλλά επέλεξαν να μην θέσουν αυτό το σημαντικό γεγονός στο Δικαστήριο κατά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης τους για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων.
  7. Tα πιο πάνω είναι απόλυτα σχετικά με την εξέταση της ενδιάμεσης αίτησης των Αιτητών για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων αφού τα όσα αναφέρονται πιο πάνω δεικνύουν ότι οι Αιτητές έχουν κατά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων παραπλανήσει το Σεβαστό Δικαστήριο και δεν έχουν αποκαλύψει την ύπαρξη της Δεύτερης Συμφωνίας καθώς και των πιθανόν συνεπειών τέτοιας συμφωνίας ή έστω της δικής τους εκδοχής σε σχέση με την εν λόγω Δεύτερη Συμφωνία.
  8. Το κατά πόσο οι Αιτητές προσήλθαν ή όχι στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια είναι πολύ σημαντικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη διατήρηση των ενδιάμεσων διαταγμάτων που εκδόθηκαν μονομερώς σε ισχύ.
  9. Το Σεβαστό Δικαστήριο θα πρέπει να γνωρίζει περί την ύπαρξης άλλης συμφωνίας μεταξύ των Καθ'ων η Αίτηση και της Calm Ocean Ship Management Ltd από το Ισραήλ.
  10. Εξάλλου, σε περίπτωση που η Δεύτερη Συμφωνία όντως έχει αντικαταστήσει την Πρώτη Συμφωνία και οι οποιεσδήποτε υπηρεσίες στο Πλοίο έχουν παρασχεθεί στη βάση της δεύτερης χρονικά συμφωνίας δηλαδή της Δεύτερης Συμφωνίας28/5/2021 τότε οι Αιτητές δεν έχουν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Καθ'ων η Αίτηση και κατ'επέκταση οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 δεν πληρούνται.
  11. Θεωρώ ότι υπάρχει ανάγκη τεθούν τα πιο πάνω γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε να βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου η πλήρης εικόνα των γεγονότων που είναι σημαντικά για την εξέταση της αίτησης των Αιτητών για έκδοση αριθμό προσωρινών διαταγμάτων ημ. 17/2/
  13. Όλα τα στοιχεία που επιθυμώ να θέσω ενώπιον του Δικαστηρίου με την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι συγκριμένα και τεκμηριωμένα και καμία περίπτωση δεν αποτελούν ανεπίτρεπτη μαρτυρία.
  14. Εν όψει όλων των πιο πάνω, και ως τυγχάνω νομικής συμβουλής, συντρέχει υπό τις περιστάσεις καλός λόγος για να εκδοθεί το αιτούμενο διατάγματα.
  15. Για όλους τους πιο πάνω λόγους οι Αιτητές αιτούνται ως η παρούσα αίτηση.» Από το σύνολο των παραπάνω ισχυρισμών και θέσεων της ομνύουσας, τα ουσιαστικά γεγονότα που οι καθ' ων η αίτηση θέλουν να προσθέσουν, προς επίρρωση των λόγων της ένστασής τους στην αίτηση που οδήγησε στην έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων είναι η δεύτερη συμφωνία υπηρεσιών ναυτοδιαχείρισης του πλοίου «Mornes» μεταξύ των ιδίων και της συνδεδεμένης με τους αιτητές, ισραηλινής εταιρείας, η οποία (συμφωνία) όπως είναι η θέση τους αντικατέστησε την πρώτη, ανάλογη συμφωνία, η οποία συνάφθηκε μεταξύ των ιδίων και των αιτητών, η δεύτερη διαιτητική διαδικασία που άρχισε πρόσφατα στο Λονδίνο από τους ίδιους εναντίον της ισραηλινής εταιρείας, στο πλαίσιο της οποίας, οι πρώτοι διεκδικούν εναντίον των δεύτερων, μεταξύ άλλων «ζημιές και αποζημιώσεις» που έχουν υποστεί ως αποτέλεσμα της διαχείρισης του πιο πάνω πλοίου και τέλος, το γεγονός ότι στο πλαίσιο της δεύτερης διαιτητικής διαδικασίας, η ισραηλινή εταιρεία, με την επιστολή των δικηγόρων της, ημερομηνίας 16/2/2023 αμφισβητεί τη δικαιοδοσία του διαιτητικού Δικαστηρίου, ισχυριζόμενη - μεταξύ άλλων - πως δεν υπάρχει σε ισχύ συμφωνία διαιτησίας και ότι η πρώτη συμφωνία ναυτοδιαχείρησης, ουδέποτε τερματίστηκε ή αντικαταστάθηκε και ότι η δεύτερη συμφωνία έγινε σε συνεννόηση με τους αιτητές για να μπορεί το πλοίο να ταξιδέψει στην Τουρκία η οποία μποϊκοτάρει εταιρείες που διαχειρίζονται από κυπριακή οντότητα. Όλα τα παραπάνω γεγονότα σε συνδυασμό και με όσα ακολουθούν, τα οποία απορρέουν από την ίδια ένορκη δήλωση, κατά τους καθ' ων η αίτηση στοιχειοθετούν τον «καλό λόγο» για τον οποίο θα πρέπει να τους επιτραπεί να προβούν στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση: Από την επιστολή των δικηγόρων της ισραηλινής εταιρείας καθίσταται ξεκάθαρο ότι οι αιτητές γνώριζαν πολύ καλά την ύπαρξη της δεύτερης συμφωνίας, αλλά παραπλάνησαν το Δικαστήριο, αφού, κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων επέλεξαν να μη θέσουν αυτό το σημαντικό γεγονός ενώπιόν του καθώς και τις πιθανές συνέπειες της εν λόγω συμφωνίας. Το κατά πόσο προσήλθαν ή όχι στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, είναι πολύ σημαντικός παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη διατήρηση σε ισχύ των ενδιάμεσων διαταγμάτων που εκδόθηκαν μονομερώς. Σε περίπτωση που η εν λόγω συμφωνία, όντως έχει αντικαταστήσει την πρώτη και οποιεσδήποτε υπηρεσίες στο πλοίο έχουν παρασχεθεί στη βάση της δεύτερης συμφωνίας, τότε, οι αιτητές δεν έχουν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των καθ' ων η αίτηση και κατ' επέκταση, οι δυο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 δεν πληρούνται. Η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Ακολουθεί το σκεπτικό. Εάν η ύπαρξη της δεύτερης συμφωνίας που επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση - την ύπαρξη της οποίας αποδέχονται οι αιτητές - είναι τόσο σημαντικό γεγονός για τους καθ' ων η αίτηση, για όλους τους λόγους που αναφέρουν, είναι κάτι που γνώριζαν, όχι μόνο οι αιτητές κατά το χρόνο που καταχωρούσαν την μονομερή αίτηση στο πλαίσιο της κυρίως αίτησης και στη βάση της εξασφάλισαν τα επίμαχα προσωρινά διατάγματα, αλλά, καθ' ομολογία τους, κατά τον ίδιο χρόνο, γνώριζαν και οι καθ' ων η αίτηση. Με αυτό δεδομένο, το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: αν υποτεθεί ότι οι αιτητές απέκρυψαν το γεγονός αυτό από το Δικαστήριο και μάλιστα, όπως τους αποδίδεται, σκόπιμα, αφού αυτό είναι τόσο κεφαλαιώδους σημασίας και έχει τόση αξία για τους καθ' ων αίτηση, ποιος τους εμπόδισε να το συμπεριλάβουν στο πλαίσιο της ένορκης δήλωσης της ΜΑ που υποστηρίζει την ένστασή τους στη μονομερή αίτηση που οδήγησε στην έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων, την οποία (ένσταση) είχαν καταχωρήσει σχεδόν ένα χρόνο προηγουμένως; Ουδεμία απάντηση δίδεται εκ μέρους τους στο ερώτημα, που με απλά λόγια σημαίνει ότι ο 3ο λόγος ένστασης στην αίτηση είναι βάσιμος. Ακολούθως, δεδομένου ότι οι εναντίον τους αξιώσεις των αιτητών στο πλαίσιο της πρώτης διαιτητικής διαδικασίας εδράζονται στην πρώτη - μεταξύ τους -συμφωνία, πώς θα επηρέαζε την κρίση του Δικαστηρίου που επιλήφθηκε της μονομερούς αίτησης και στη βάση της εξέδωσε τα προσωρινά διατάγματα, εάν οι αιτητές έθεταν και τη δεύτερη συμφωνία ενώπιόν του και αιτιολογούσαν τη σύναψή της, όπως και στο πλαίσιο της δεύτερης διαιτητικής διαδικασίας; Θεωρώ πως δε θα την επηρέαζε καθόλου. Προστίθενται και τα εξής: στο βαθμό που οι καθ' ων η αίτηση ζητούν να τους επιτραπεί να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τη δεύτερη συμφωνία, επειδή, όπως είναι η θέση τους, σε περίπτωση που αυτή έχει όντως αντικαταστήσει την πρώτη και οι οποιεσδήποτε υπηρεσίες στο πλοίο έχουν παρασχεθεί στη βάση της δεύτερης συμφωνίας, τότε, οι αιτητές δεν έχουν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους και κατ' επέκταση, οι δυο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 δεν πληρούνται, θεωρώ ότι παραβλέπουν πλήρως τις προαναφερθείσες - σχετικές - νομολογιακές αρχές [βλ. τις υποθέσεις Κόκκινου, Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά και Zondrvan Group Ltd (ανωτέρω)] τις οποίες επαναλαμβάνω: το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιόν του, ως επίδικα. Η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, κατά κανόνα, δεν μπορεί να τεκμηριώσει καλό λόγο για συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Σε διαδικασίες για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και τούτο, επειδή στις διαδικασίες αυτές, το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Το Δικαστήριο, όχι μόνο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με το πραγματικό και νομικό καθεστώς της υπόθεσης, κάτι που αποφασίζεται κατά το στάδιο της δίκης, αλλά και να μην αφήνει να αιωρείται η σκιά ότι έχει αποφασίσει την ουσία της υπόθεσης ή κάποια ουσιώδη πτυχή της. Ότι σε περίπτωση που επιτραπεί στους καθ' ων η αίτηση να καταχωρήσουν την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη, το Δικαστήριο, θα ενεργήσει σε πλήρη αντίθεση με τις παραπάνω αρχές καθίσταται τελείως ξεκάθαρο από το περιεχόμενο της παραγράφου 13 τής εν λόγω ένορκης δήλωσης, η οποία ακολουθεί αυτούσια: «Περαιτέρω, σε περίπτωση που η συμφωνία που ισχύει είναι η Δεύτερη Συμφωνία στην παρούσα ένορκη δήλωση και η Πρώτη Συμφωνία επί της οποίας βασίστηκε η Πρώτη Διαιτητική Διαδικασία και η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση δεν είναι νομικά έγκυρη, ισχύουσα και εκτελεστή τότε η Πρώτη Διαιτητική Διαδικασία και η αίτηση για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων στα πλαίσια της υπό τον ως άνω διαδικασίας δεν μπορεί να συνεχιστεί ενώ παράλληλα οι Αιτητές δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση ενώ οι προϋποθέσεις έκδοσης και διατήρησης σε ισχύ των ενδιάμεσων διαταγμάτων δεν πληρούνται.» Από την προηγηθείσα ανάλυση θεωρώ πως δεν τεκμηριώνεται «καλός λόγος» για άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας, υπέρ της αποδοχής της αίτησης. Έπεται ότι οι 1ος, 8ος και 11ος λόγοι ένστασης είναι βάσιμοι. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα δεν βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των αιτητών (στην κυρίως αίτηση) και σε βάρος των καθ' ων η αίτηση. (Υπ.) ................ Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.