Αναφορικά με την RANGECROFT LIMITED ν. -, Αίτηση αρ.: 268/2023, 18/10/2023

(2003)1 ΑΑΔ 651, καθώς και στο σύγγραμμα του Δρ. Ανδρέα Π. Ποιητή, «Η Εκκαθάριση Εταιρειών», 2015, (β' έκδοση), σελ. 64, 75, 75, τονίζοντας, ιδιαίτερα, το γεγονός ότι, κατά την ακρόαση μιας αίτησης εκκαθάρισης, το Δικαστήριο δεν ενεργεί προς επίλυση διαφοράς δύο μερών αλλά είναι θεματοφύλακας των συμφερόντων όλων των πιστωτών της εταιρείας. Σε σχέση με την πρωτόδικη απόφαση, την οποία επικαλέστηκε ο δικηγόρος της Αιτήτριας υποστήριξε ότι διαφοροποιείται από την παρούσα περίπτωση. Υποστήριξε, επίσης, ότι οι θέσεις της πλειοψηφίας του αριθμού και αξίας των πιστωτών είναι κριτήρια που οφείλει να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο όταν θα εξετάσει κατά πόσο θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια να διατάξει εκκαθάριση της Καθ' ης η Αίτηση. Στην προκειμένη, στον Πιστωτή οφείλεται ποσό πέραν των 10 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ στην Αιτήτρια οφείλεται ποσό της τάξης των 100,000 ευρώ. Υποστήριξε, τέλος, ότι οι απόψεις των πιστωτών θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και στο πλαίσιο εξέτασης της Αίτησης Παραμερισμού. Η θέση της Καθ' ης η Αίτηση Η ευπαίδευτη δικηγόρος της Καθ' ης η Αίτηση δεν ενέστη στην παροχή άδειας στον Πιστωτή να συμμετάσχει στη διαδικασία και υιοθέτησε τις θέσεις του δικηγόρου του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στο αγγλικό σύγγραμμα του Derek French, "Applications to wind up companies",

(2008), 2nd Ed, Oxford University Press, σελ. 267 - 268, υπό τον τίτλο «4.

1. Who may be heard?» και υποτίτλους «4.2.
2. Right to be heard» και «4.2.1.
3. Persons capable of being parties» αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: «The court hearing a petition for the compulsory winding up of a company has a discretion to hear anyone who can assist the court, as advocate to the court, but only persons capable of being parties to the petition have a right to be heard». Σχολιάζεται, επίσης, στις ίδιες σελίδες, ότι πριν την δημοσίευση των Insolvency Rules 1986 στην Αγγλία, η δημοσίευση της αίτησης εκκαθάρισης προσκαλούσε μόνο τους πιστωτές και συνεισφορείς να εμφανιστούν, ενώ στη συνέχεια ο κατάλογος ενδιαφερομένων διευρύνθηκε. Το εξ αρχής αναγνωρισμένο δικαίωμα των πιστωτών και συνεισφορέων να εμφανιστούν σε αίτηση εκκαθάρισης δεν επηρεάστηκε. Οι πιστωτές έχουν δικαίωμα να ακουστούν σε μια αίτηση εκκαθάρισης, είτε επιθυμούν να την υποστηρίξουν είτε να ενστούν σε αυτή. Η απόφαση Φωκάς Α. & Π. Λίμιτεδ (ανωτέρω) στην οποία παρέπεμψε ο δικηγόρος του Πιστωτή, αφορούσε, όπως και η παρούσα, αίτηση εκκαθάρισης στη βάση (μεταξύ άλλων) του άρθρου 212(α), ένεκα μη συμμόρφωσης με απαίτηση πληρωμής. Κατά την ακρόαση της αίτησης εμφανίστηκαν πιστωτές, κάποιοι εκ των οποίων έφεραν ένσταση και κάποιοι συναίνεσαν στην έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση στη βάση των θέσεων των ενιστάμενων πιστωτών. Η απόφαση ανατράπηκε, κατ' έφεση, αφού κρίθηκε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο όφειλε να λάβει υπόψη τις απόψεις όλων των πιστωτών. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 324 και σχετικής αγγλικής νομολογίας, συνόψισε τις σχετικές εφαρμοστέες αρχές ως εξής: «Οι αρχές που προκύπτουν από τις πιο πάνω αυθεντίες μπορούν να συνοψισθούν ως εξής:
4. Το άρθρο 324 του Νόμου - άρθρο 346 του Αγγλικού - παρέχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο.
5. Οι ενιστάμενοι πιστωτές υπέχουν υποχρέωση παροχής επαρκών λόγων για δικαιολόγηση των επιθυμιών που εκφράζουν.
6. Οσάκις η πλειοψηφία των πιστωτών ενίσταται στη διάλυση της εταιρείας για καλό λόγο τότε εκ πρώτης όψεως εύλογα δικαιούνται να αναμένουν ότι οι επιθυμίες τους θα επικρατήσουν στην απουσία απόδειξης ειδικών περιστάσεων από τον αιτητή οι οποίες καθιστούν επιθυμητό το διάταγμα διάλυσης.
7. Μια δίκαιη, δυνατή και εύλογη ευκαιρία εξασφάλισης πληρωμής χωρίς τη διάλυση της εταιρείας συνιστά καλό λόγο.
8. Πρέπει να εξετάζεται η θέση της εταιρείας ήτοι τα περιουσιακά στοιχεία της και οι προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής των εργασιών της. Το άρθρο 324

(1)του Κεφ. 113 επιβάλλει στο Δικαστήριο την υποχρέωση να λάβει υπόψη τις επιθυμίες των πιστωτών ή συνεισφορέων της εταιρείας. [.] Η λήψη υπόψη των επιθυμιών όλων των πιστωτών αποτελεί τον κύριο παράγοντα που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει του άρθρου 324 του Νόμου». Επειδή ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας επικαλέστηκε τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μη διατάξει δημοσιεύσεις και τις αρχές που εφαρμόζονται σε εκείνη την περίπτωση, προκειμένου να υποστηρίξει το αίτημα του, παραθέτω τα ακόλουθα, σε σχέση με τους κανόνες που διέπουν τις δημοσιεύσεις και το συναφές δικαίωμα των ενδιαφερόμενων μερών να λάβουν γνώση της αίτησης εκκαθάρισης. Ως έχει νομολογηθεί, το κατά πόσο θα δοθούν ή όχι οδηγίες για δημοσίευση αποτελεί θέμα πρακτικής (στην Κύπρο, σε αντίθεση με την Αγγλία όπου υπάρχει κανονισμός) και ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. Pan-Aman Hotels Limited

(2001)1 ΑΑΔ 1962, Urals Energy Public Company Ltd (Αρ. 2)

(2014)1 ΑΑΔ 1772, ECLI:CY:AD:2014:D547). Ως έχει καθιερωθεί, οι οδηγίες για δημοσίευση δίδονται κατόπιν προφορικού αιτήματος (βλ. Urals Energy ανωτέρω). Η δημοσίευση γίνεται ώστε να λάβουν γνώση της αίτησης όσο περισσότερα ενδιαφερόμενα πρόσωπα γίνεται, αντί να επιδίδεται η αίτηση σε κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά. Ο γενικός κανόνας που καθιερώθηκε για δημοσίευση των αιτήσεων εκκαθάρισης στόχο έχει να ενημερωθεί κάθε ενδιαφερόμενος για την ύπαρξη της αίτησης αυτής και να έχει την ευκαιρία να ακουστεί, αφού η ακρόαση τέτοιων αιτήσεων είναι δημόσια. Άλλωστε, η αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας όπως και η πτωχευτική διαδικασία δεν σκοπεύουν στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει χρέος του, αλλά στην προστασία και στην διασφάλιση της περιουσίας (αντικείμενο της αίτησης) ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος προνοεί, προς όφελος όλων των πιστωτών (βλ. Αυξεντίου Δημήτρης & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ ν. Hellenic Bank Public Company Limited

(2014)1 ΑΑΔ 2534). Επί τούτου, το άρθρο 221 του Κεφ. 113 αναφέρει τα εξής: «Διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας ενεργεί σε όφελος όλων των πιστωτών και όλων των συνεισφορέων της εταιρείας ωσάν να εκδιδόταν μετά από κοινή αίτηση πιστωτή και συνεισφορέα». Επομένως, όλοι οι πιστωτές και συνεισφορείς της καθ' ης η αίτηση εταιρείας είναι εν δυνάμει ενδιαφερόμενα πρόσωπα στην διαδικασία και δικαιούνται να λάβουν γνώση της ύπαρξής της. Παρόλο που στην Αγγλία το ζήτημα ρυθμίζεται με κανονισμό, εντούτοις η σχετική νομολογία που αναπτύχθηκε σχετικά με τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην διατάξει δημοσίευση είναι χρήσιμη. Ως κρίθηκε, εκτός και εάν η αίτηση εκκαθάρισης διαφανεί ότι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να μην διατάξει δημοσίευση ασκείται κατ' εξαίρεση (βλ. Applied Data Base Ltd v. Secretary of State for trade & Industry [1995] 1 B.C.L.C.272). Συνήθως, αίτημα για μη δημοσίευση τέτοιας αίτησης, υποβάλλεται από καθ' ης η αίτηση εταιρεία όταν θεωρεί ότι η δημοσίευση θα πλήξει αρνητικά τις δραστηριότητες ή τα συμφέροντα ή τη φήμη ή την οικονομική σταθερότητα της προς εκκαθάριση εταιρείας (βλ. Re a Company No.007923 of 1994 [1995] 1 W.L.R. 953; [1995] B.C.C. 634, James Dolman & Co Ltd v. Pedley [2003] EWCA Civ 1686; [2004] B.P.I.R. 290). ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΑ ΕΠΙΔΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Δεν αμφισβητείται στην προκειμένη περίπτωση από την Αιτήτρια ότι το πρόσωπο που παρενέβη στη διαδικασία είναι πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση. Σύμφωνα με την νομολογία που τέθηκε ανωτέρω, οι πιστωτές συνιστούν ενδιαφερόμενα πρόσωπα σε μια διαδικασία αίτησης εκκαθάρισης και έχουν δικαίωμα να ακουστούν. Άλλωστε, η τυχόν έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, στη βάση της υπό εξέταση Αίτησης της Αιτήτριας, δεν έχει σκοπό την διασφάλιση μόνο του τυχόν χρέους της Καθ' ης η Αίτηση προς την Αιτήτρια, αλλά έχει ως σκοπό την διασφάλιση του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης η Αίτηση, προς όφελος όλων των πιστωτών της, περιλαμβανομένου και του «Πιστωτή» που έχει παρέμβει στην διαδικασία. Ο δε ισχυρισμός του Πιστωτή ότι έχει να αξιώνει ποσό πολλαπλάσιο από εκείνο της Αιτήτριας και ότι αποτελεί ένα από τους μεγαλύτερους πιστωτές της, αποτελεί επιπρόσθετο λόγο που συνηγορεί υπέρ της διασφάλισης του δικαιώματός του να ακουστεί, αφού στο πλαίσιο εκκαθάρισης το ύψος κάθε χρέους λαμβάνει και την ανάλογη βαρύτητα (βλ. Φωκάς Α. & Π. Λίμιτεδ (ανωτέρω) και το σύγγραμμα του Δρ. Ποιητή, Η Εκκαθάριση Εταιρειών,

(2015), 2η έκδοση, σελ. 76). Στην προκειμένη περίπτωση, το επιχείρημα της Αιτήτριας ότι ο Πιστωτής είναι και μέτοχος και ότι η παρέμβασή του θα τείνει να καθυστερήσει τη διαδικασία δεν καταδεικνύει λόγο αποκλεισμού του από τη διαδικασία, αλλά μάλλον το αντίθετο, αφού και μέτοχοι είναι δυνατό να έχουν λόγο σε αίτηση εκκαθάρισης, όταν ενδέχεται να επηρεαστούν δυσμενώς δικαιώματά τους. Επί τούτου, στην απόφαση SLAWOMIR DZIDUCH ν. SLAWOMIR KOPKA κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 267/2011, 15/9/2017, ECLI:CY:AD:2017:A298, τονίστηκε ότι το Δικαστήριο έχει καθήκον να μεριμνήσει για την επίδοση της αίτησης εκκαθάρισης σε όλα τα επηρεαζόμενα πρόσωπα, ως προσταγή των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης, που επιβάλλουν την παροχή εύλογης ευκαιρίας σε κάθε επηρεαζόμενο από δικαστική διαδικασία να εμφανιστεί κατά τη δίκη και να προβάλει τις θέσεις του, όπως επιτάσσει το Άρθρο 30.3 του Συντάγματος. Συνεπώς, το Δικαστήριο έχει καθήκον να ακούει όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα σε μια διαδικασία και δεν βλέπω πώς, στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί να αποκλειστεί ο Πιστωτής από το να ακουστεί και ούτε έχει παραπέμψει ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Αιτήτριας το Δικαστήριο σε κάποια αρχή, νομολογία ή πρακτική που να καταδεικνύει ότι υπάρχει δυνατότητα να αφαιρεθεί από ενδιαφερόμενο πρόσωπο το δικαίωμά του να ακουστεί και υπό ποιες περιστάσεις. Το γεγονός ότι ο Πιστωτής ενδέχεται να έχει διαφορετικά συμφέροντα από την Αιτήτρια, δεν συνιστά λόγο να μην ακουστεί. Αντιθέτως, το Δικαστήριο οφείλει να ακούσει και να λάβει υπ' όψη και εκείνους που υποστηρίζουν και εκείνους που ενίστανται σε αίτηση εκκαθάρισης (Φωκάς Α. & Π. Λίμιτεδ (ανωτέρω)). Στρέφομαι τώρα στο επιχείρημα της Αιτήτριας ότι όπου τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες του άρθρου 212(α) δεν παρέχεται διακριτική ευχέρεια να μην διαταχθεί η εκκαθάριση και, συνεπώς, οι απόψεις τρίτων προσώπων καθίστανται άνευ σημασίας. Η θέση αυτή δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο. Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την εκκαθάριση μιας εταιρείας είναι διακριτικής φύσεως και όχι δέσμια. Η δημιουργία νομοθετικού τεκμηρίου αφερεγγυότητας εκ της μη συμμόρφωσης με απαίτηση που επιδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 212(α) δεν συνεπάγεται και αφαίρεση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να εξετάσει όλους τους σχετικούς παράγοντες, προτού εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας. Εκείνο που αναφέρει η σχετική νομολογία είναι ότι οι εξειδικευμένοι λόγοι του άρθρου 212 εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών. Το άρθρο 212(α) εντάσσεται στο πλαίσιο του γενικότερου άρθρου 211(ε), ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με τον νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της (βλ. PAN-AMAN HOTELS LTD v. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796). Όταν εταιρεία αμελεί να συμμορφωθεί με ειδοποίηση που επιδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 212 (α), τεκμαίρεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και ο αιτητής σε αίτηση εκκαθάρισης μπορεί να στηριχθεί στην παράλειψη αυτή για να καταδείξει την αδυναμία αυτή, χωρίς να αποκλείεται και η επίκληση άλλων λόγων (βλ. Uralmetprom" Interdepartmental Concern Oao UralMetprom ν. Besuno Ltd

(2014)1 ΑΑΔ 427, GIP Constructions Ltd ν. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 ΑΑΔ 14. Τα πιο πάνω νομολογηθέντα δεν συνεπάγονται και δέσμια εξουσία του Δικαστηρίου να εκδώσει, άνευ εταίρου, διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας, όταν εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α), ούτε οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι αχρείαστο να ακουστούν οι θέσεις άλλων πιστωτών. Παραπέμπω και στο σύγγραμμα Pennington's Company Law,

(1979)4th Ed, London, Butterworths, όπου στη σελ. 680 αναφέρεται ότι το Δικαστήριο λαμβάνει υπ' όψη του τις απόψεις των πιστωτών, ακόμα και στις περιπτώσεις που κάποιος πιστωτής, του οποίου το χρέος δεν αμφισβητείται, θα δικαιούτο (as of right) την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης: «Wishes of other creditors and shareholders A creditor whose debt is immediately payable and who has not been paid is entitled to a winding up order as of right as between himself and the company. But if there is opposition to the making of a winding up order from other creditors or from shareholders, the court will consider their wishes, and may in its discretion decline to make the order. This is particularly so if the opposing creditors belong to the same class as the petitioning creditor, for example, if they hold debentures of the same series, but the wishes of creditors who rank for payment after the petitioner and the wishes of shareholders also merit consideration, although obviously less weight will be attached to them». Σε υποσημείωση υπ' αριθμό 6 αναφέρονται επίσης και τα εξής: «The court may have regard to the wishes of the creditors or shareholders generally in exercising any of its powers in connection with a winding up.» Συνεπώς, ακόμα και στις περιπτώσεις του άρθρου 212(α) οι λοιποί πιστωτές μιας εταιρείας εναντίον της οποίας εκκρεμεί αίτησης εκκαθάρισης έχουν δικαίωμα και συμφέρον να λάβουν γνώση της αίτησης και να ακουστούν, εάν το επιθυμούν. Το στάδιο στο οποίο παρενέβη ο Πιστωτής έχει επίσης τύχει σχολιασμού από τον ευπαίδευτο δικηγόρο της Αιτήτριας, ο οποίος υποστήριξε ότι δεν έχουν γίνει ακόμα δημοσιεύσεις και η παρέμβαση του Πιστωτή, ακόμα και αν επιτραπεί, θα πρέπει να περιοριστεί σε παρακολούθηση της διαδικασίας και όχι σε ενεργή συμμετοχή. Επικαλέστηκε προς τούτο (κατ' αναλογία), τους κανόνες που ισχύουν κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να αποφασίσει την αναστολή ή τη μη δημοσίευση μιας αίτησης εκκαθάρισης. Στην προκειμένη περίπτωση, το ζήτημα που τέθηκε δεν είναι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να μην διατάξει δημοσίευση, αλλά ο αποκλεισμός και δη η «φίμωση» πιστωτή που έχει ήδη λάβει γνώση της διαδικασίας, έχει παρέμβει και δηλώνει ότι επιθυμεί να συμμετάσχει ενεργά. Στην πρωτόδικη απόφαση Αίτηση της Εταιρείας VTB BANK, στην οποία στηρίχθηκε ο δικηγόρος της Αιτήτριας, το ζήτημα που εξέτασε ο αδελφός Δικαστής ήταν τελείως διαφορετικό. Εκείνο που εξετάστηκε, και μάλιστα παρεμπιπτόντως, ήταν η δυνατότητα να καθυστερήσει ή να ανασταλεί η δημοσίευση αίτησης εκκαθάρισης, μέχρι να αποφασιστούν συγκεκριμένα ζητήματα, όπως ζητήματα που αποσκοπούν να καταδείξουν είτε καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους, είτε φερεγγυότητα μιας εταιρείας. Στην εν λόγω αίτηση, εξετάστηκε προβληματισμός του ίδιου του Δικαστηρίου, κατά πόσο τα γεγονότα της αίτησης (ως εκ της πολυπλοκότητά τους) μπορούσαν να εξεταστούν στο πλαίσιο αίτησης εκκαθάρισης. Ο αδελφός Δικαστής σχολίασε και τη λογική πίσω από την πρακτική αναστολής ή καθυστέρησης της δημοσίευσης, η οποία εδράζεται στις δραστικές συνέπειες που επιφέρει στη φήμη και στην εμπορική δραστηριότητα μιας δρώσας εταιρείας, τόσο η καταχώριση μιας αίτησης εκκαθάρισης όσο και η δημοσίευσή της. Όπως προκύπτει από την νομολογία που παραθέτει ο αδελφός Δικαστής (In the Matter of Claybridge Shipping Company S.A. [1981] Com LR 107, Re a Company No. 0012209 of 1991 [1992] 1 WLR 351, Re JN 2 Ltd [1978] 1 WLR 183, at p. 187H), η πρακτική να μην δίδονται αμέσως οδηγίες δημοσίευσης (retraining advertisement) λαμβάνει ιδιαίτερη σημασία όταν εγείρεται ζήτημα καταχώρισης αίτησης εκκαθάρισης εναντίον φερέγγυας εταιρείας που αμφισβητεί το χρέος της, καταχρηστικά, για άσκηση αθέμιτης πίεσης. Εκείνο που εν προκειμένω ανέφερε ο αδελφός Δικαστής, το οποίο επικαλείται εδώ ο δικηγόρος της Αιτήτριας, είναι ότι η δημοσίευση στην περίπτωση αίτησης δυνάμει του άρθρου 212(α) μπορεί να καθυστερήσει, τουλάχιστο μέχρι να αποδειχθούν τα βασικά θέματα που προκύπτουν αποκλειστικά μεταξύ αιτητή και εταιρείας, τα οποία δεν γνωρίζουν τρίτοι πιστωτές, προκειμένου να πρέπει να τους δοθεί η δυνατότητα να ακουστούν. Τέτοιο θέμα είναι και το κατά πόσο υπάρχει αδιαμφισβήτητη οφειλή, που να δημιουργεί τεκμήριο αφερεγγυότητας. Αν ο αιτητής ξεπεράσει το εμπόδιο αυτό η αίτηση μπορεί να δημοσιευθεί, για να ακουστούν και οι απόψεις των πιστωτών. Αν όχι, τότε το θέμα τελειώνει εκεί και δεν χρειάζεται να ακουστεί οποιοσδήποτε άλλος. Για σκοπούς πληρότητας, παρατίθεται το απόσπασμα που επικαλέστηκε ο Αιτητής: «Εν πάσει περιπτώσει, εκεί όπου η αίτηση εδράζεται στην ύπαρξη συγκεκριμένης «αδιαμφισβήτητης οφειλής» ως τεκμήριο αφερεγγυότητας, η απόδειξη του εν λόγω τεκμηρίου, δεν αφορά και ούτε εξαρτάται από τις οποιεσδήποτε θέσεις, άλλων τυχόν πιστωτών της εταιρείας. Αν και οι θέσεις τέτοιων πιστωτών λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο, αυτό είναι μόνο ως προς το κατά πόσο, υπό το φως του συνόλου των περιστάσεων, δικαιολογείται η εκκαθάριση της εταιρείας και όχι ως προς το κατά πόσο ο συγκεκριμένος αιτητής έχει καταδείξει το απαιτούμενο locus standing ή το συγκεκριμένο τεκμήριο αφερεγγυότητας. Τα θέματα αυτά άλλωστε, οι εν λόγω πιστωτές δεν τα γνωρίζουν ούτε και εμπλέκονται σε αυτά. Επομένως, εκεί τουλάχιστο που η αίτηση εδράζεται σε παράλειψη καταβολής συγκεκριμένου ποσού στον αιτητή, καμία ανάγκη υφίσταται για περιπλοκή της διαδικασίας με την εμπλοκή τρίτων, προτού επιλυθούν τα βασικά θέματα που προκύπτουν αποκλειστικά μεταξύ αιτητή και εταιρείας. Αν ο αιτητής αποτύχει να αποδείξει την υπόθεση του, το θέμα τελειώνει εκεί και δεν χρειάζεται η δημιουργία περαιτέρω εξόδων και διαδικασιών. Αν ο αιτητής επιτύχει, τότε η αίτηση μπορεί να δημοσιευτεί/κοινοποιηθεί και το μόνο που απομένει να εξετάσει το Δικαστήριο, είναι τις γενικές απόψεις, που άλλοι πιστωτές δυνατό να έχουν». Δεν βλέπω πώς το πιο πάνω σκεπτικό υποστηρίζει το αίτημα της Αιτήτριας. Το γεγονός ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αναστείλει τη δημοσίευση μιας αίτησης εκκαθάρισης, μέχρι να καθοριστούν πρώτα ζητήματα που αφορούν μόνο τον αιτητή και την καθ' ης η αίτηση, δεν δικαιολογεί, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, και δεν παρέχει έρεισμα για να αφαιρεθεί από πιστωτή, που έχει ήδη λάβει γνώση της διαδικασίας εκκαθάρισης και έχει ήδη παρέμβει, το δικαίωμα να ακουστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Εφόσον πρόκειται, μάλιστα, και για μέτοχος, δεν μπορεί να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο να έχει γνώση και επί των ζητημάτων που εγείρονται στην Αίτηση Παραμερισμού. Δεν έχει παρουσιάσει η Αιτήτρια οτιδήποτε που να δικαιολογεί τον αποκλεισμό του Πιστωτή από την ενεργή συμμετοχή στη διαδικασία και τον περιορισμό του στο ρόλο του απλού θεατή. Κατά την αντίληψη του παρόντος Δικαστηρίου, το δικαίωμα παρέμβασης ενός ενδιαφερόμενου μέρους συνεπάγεται δικαίωμα ακρόασης και ενεργής συμμετοχής στη διαδικασία. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, υπενθυμίζεται, ότι το Δικαστήριο έχει εγγενή εξουσία να παρέμβει, οποτεδήποτε διαπιστώσει καταχρηστική συμπεριφορά. Επομένως, εάν διαφανεί στην πορεία ότι η παρέμβαση του Πιστωτή ή η συμπεριφορά οποιουδήποτε άλλου μέρους στοχεύει στην δημιουργία αδικαιολόγητης καθυστέρησης ή συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα παρέμβει αναλόγως. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Δίδεται δικαίωμα στον Πιστωτή να λάβει γνώση της Αίτησης Παραμερισμού και να ακουστεί εάν το επιθυμεί. Η Αίτηση Παραμερισμού να κοινοποιηθεί από την Καθ' ης η Αίτηση στον δικηγόρο του Πιστωτή αμέσως και εν πάση περιπτώσει το αργότερο μέχρι τις 19/10/2023. Τυχόν ένσταση από μέρους του Πιστωτή να καταχωρισθεί μέχρι τις 27/10/2023. Καμία διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.)............. Δ-Μ Γεωργιάδου Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο