Αναφορικά με την υπό εκκαθάριση εταιρεία PAN-AMAN HOTELS LTD ν. -, Γενική Αίτηση: 471/2021, 30/10/2023

(2016)1(Γ) Α.Α.Δ. 2523: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα.» Καθόλα σχετικά με τα προηγούμενα είναι και τ' ακόλουθα από την υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση των εταιρειών WARNER TRUST κ.ά., Πολιτική Αίτηση Αρ. 45/2021, 2/4/2021: «Σύμφωνα με τη Δ.48, θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Τα συμπεράσματα τα οποία εύκολα εξάγονται από την ανάγνωση του κειμένου της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας, είναι, κατ' αρχάς, τα ακόλουθα: (

1. i)Πέραν της αρχικής ή των αρχικών ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση δια κλήσεως ή την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. (
2. ii)Οι λέξεις «μπορεί να επιτρέψει» αφ' εαυτών υποδηλώνουν το ότι το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια κατά πόσο να επιτρέψει ή όχι την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. (iii) Για να επιτρέψει το Δικαστήριο την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, θα πρέπει αυτός που την ζητά να καταδείξει την ύπαρξη «καλού λόγου» για τον οποίο θα έπρεπε να του επιτραπεί. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48, θ.4

(2)είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου, είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Στην πιο πάνω Διάταξη δεν προβλέπεται οποιοσδήποτε περιορισμός όσον αφορά την άσκηση αυτής της εξουσίας του Δικαστηρίου, παρά μόνο υποδεικνύεται πως σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να καταδεικνύεται η ύπαρξη «καλού λόγου», ο οποίος να καθιστά αναγκαία την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. (Δέστε Αναφορικά με την Αίτηση του χχχ Ματθαίου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 510 και Παπακόκκινου κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (Αρ. 1)

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 643).» Με υπαγωγή των δεδομένων της υπό κρίση αίτησης στις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Ο αιτητής, στην υποστηρικτική της υπό κρίση αίτησης, ένορκη δήλωσή του, για σκοπούς στοιχειοθέτησης της αίτησης, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Έχει διαβάσει τους ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσης που στηρίζει την ένσταση της καθ' ης η αίτηση, που εν ολίγοις υιοθετείται και από τον νυν εκκαθαριστή. Εξ όσων γνωρίζει και πιστεύει περιέχονται σ' αυτή γεγονότα και ισχυρισμοί που χρήζουν απάντησης και γι' αυτό είναι αναγκαίο να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωση, ώστε να μπορέσει το Δικαστήριο να έχει πλήρη εικόνα για τα θέματα που αφορούν την υπό εκδίκαση αίτηση. Από την καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης (τεκμ. 1 στην ένορκη δήλωσή του) δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στην άλλη πλευρά, ενώ η μη παραχώρηση της άδειας, θα έχει αποτέλεσμα να μην τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου σημαντικά στοιχεία και ισχυρισμοί, με τους οποίους αντικρούονται οι ισχυρισμοί των αντιδίκων και επεξηγούνται και διευκρινίζονται κάποια πράγματα και πραγματικοί ισχυρισμοί, που πιθανόν να καθορίσουν την περεταίρω πορεία της υπό εκδίκαση αίτησης και διαδικασίας στο Δικαστήριο. Όπως τον πληροφορεί ο Αλέξης Μελάς (πρόκειται για το δικηγόρο του) και όπως καλύτερα πιστεύει, το περιεχόμενο της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης, σκοπό έχει να βοηθήσει το Δικαστήριο να έχει πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα όλων των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, γι' αυτό πιστεύει ότι είναι λογικό και δίκαιο και για το πραγματικό συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, όπως η παρούσα αίτηση εγκριθεί από το Δικαστήριο και όπως η σχετική άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης δοθεί. Παρατηρώ τα εξής: Οι παραπάνω γενικοί και αόριστοι λόγοι για τους οποίους ο αιτητής ζητά να του επιτραπεί να προβεί στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, θεωρώ πως δεν στοιχειοθετούν τον «καλό λόγο» - όπως επεξηγείται πιο πάνω με αναφορά σε νομολογία - προκειμένου να είμαι σε θέση να ασκήσω τη διακριτική ευχέρειά μου προς την κατεύθυνση της αποδοχής της αίτησης. Και τούτο, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη και το περιεχόμενο της προτεινόμενης συμπληρωτικής ένορκης δήλωσης, που δε θα ήθελα να σχολιάσω καθ' οιονδήποτε τρόπο. Αυτό και για τον επιπλέον λόγο, ότι σε αντίθετη περίπτωση, ό,τι πω, ενδεχομένως να θεωρηθεί ως πρόκριμα τελικής κρίσης επί της αίτησης αναστολής εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασής μου στην κυρίως αίτηση. Για να επαναλάβω σύμφωνα με την Κόκκινου (ανωτέρω) η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου συναφώς με το θέμα ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιόν του, ως επίδικα. Και με δεδομένο ότι στην προκειμένη περίπτωση, ο αιτητής ζητά να του επιτραπεί να καταχωρήσει την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, εις επίρρωση της αίτησής του με την οποία επιδιώκει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μου με την οποία διέταξα την παύση του από εκκαθαριστή της εταιρείας PAN-AMAN HOTELS LTD και την αντικατάστασή του από άλλο πρόσωπο, καλό είναι να λεχθούν τα εξής αναφορικά με τη φύση της εν λόγω αίτησης και ποια μπορεί να είναι τα επίδικα θέματα κατά την εξέταση τέτοιων αιτήσεων. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου-Λάρνακας Λίμιτεδ (πρώην Συνεργατικός Οργανισμός «Πρωτοβουλία Γυναικών» Κύπρου Λτδ) ν. Χρίστου Αυξεντίου και Άλλων

(2016)1 Α.Α.Δ. 759: «Η αναστολή εκτέλεσης απόφασης δίδεται ως αποτέλεσμα άσκησης διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Οι αρχές, με βάση τις οποίες ασκείται, συνοψίστηκαν στην υπόθεση Χαραλάμπους v. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ. 1978, ως ακολούθως: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 Α.Α.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: "Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας."» Τα ίδια περίπου αναφέρονται και στη μεταγενέστερη υπόθεση Χρυσοχού ν. Ιωαννίδου, Έφεση. Αρ. 7/2017, ημερ. 10/10/2017 από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Οι πρόνοιες της Δ.35 θ.18 αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης από τη νομολογία κατ΄ επανάληψη (βλ. Penderhil, Παπακοκκίνου και Θεοφάνους (ανωτέρω) τις οποίες επικαλέστηκαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων που παραπέμπουν και στην προγενέστερη επί του θέματος νομολογία, καθώς και σε μεταγενέστερες. Όπως τις CΥΤΑ v. Peppis Company Ltd, Πολ. Εφ. 87A/216 ημερ. 12.12.16, Οneworld Ltd v. OJSC Bank of Moscow, Πολ. Εφ. Ε32/15 ημερ. 2.2.16, Χατζηϊωάννου κ.α. ν. Ellinas Finance Public Company Ltd, Πολ. Εφ. 255/14 ημερ. 22.12.16 και Demetriades Group of Companies Ltd v. APM Italian Type Ice-Cream Ltd, Πολ. Εφ. 372/15 ημερ. 15.2.17). Όπως προκύπτει από τη θεώρηση των εν λόγω αυθεντιών, η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή διατάγματος - εκκρεμούσης έφεσης - ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση την εξισορρόπηση δύο βασικών παραγόντων. Ο πρώτος, της διασφάλισης της τελεσιδικίας, υπό την έννοια ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται - εκτός για πολύ καλό λόγο - των καρπών της επιτυχίας του και, ο δεύτερος, ότι το ένδικο μέσο της έφεσης δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του και να καθίσταται κενό περιεχομένου. Όπως δε είναι νομολογημένο, στο πλαίσιο εξισορρόπησης των προαναφερθέντων παραγόντων λαμβάνονται υπόψη και άλλα κριτήρια, όπως (α) οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης οι οποίες όμως είναι οριακής σημασίας και χωρίς καθοριστική επίπτωση (Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου

(1990)1 Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147) και (β) ο κίνδυνος πρόκλησης αδικίας σε ένα από τους διαδίκους, ή και στους δύο, στην περίπτωση έκδοσης ή μη έκδοσης του διατάγματος αναστολής (Hammond Suddard Solicitors v. Agrichem International Holdings Ltd

(2001)EWCA civ 2065, par 22).» Έχοντας υπόψη λοιπόν τη φύση της αίτησης αναστολής εκτέλεσης απόφασης, εκκρεμούσης της έφεσης κατά της εν λόγω απόφασης, καθώς και τα επίδικα θέματα τέτοιας αίτησης, ως θέμα αρχής, στην προκειμένη περίπτωση, ενώ από τη μια θεωρώ απολύτως επαρκή την όλη μαρτυρία που βρίσκεται ήδη ενώπιόν μου προκειμένου να είμαι σε θέση να αποφανθώ κατά τρόπο δίκαιο και αποτελεσματικό επί της αίτησης αναστολής εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασής μου - η οποία, δεδομένης της φύσης της, εξ αντικειμένου, θα ιδωθεί σε συνάρτηση και με το περιεχόμενο της ίδιας της απόφασης - από την άλλη, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι κατά ποια έννοια μπορεί να ενισχύσει την εν λόγω αίτηση η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, λαμβάνοντας υπόψη και το περιεχόμενό της. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Από την προηγηθείσα ανάλυση - για να επαναλάβω - κρίνω ότι δεν τεκμηριώνεται «καλός λόγος» για άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας, υπέρ της αποδοχής της αίτησης. Έπεται ότι οι 1ος και 6ος λόγοι ένστασης είναι βάσιμοι. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα δεν βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της καθ' ης η αίτηση και σε βάρος του αιτητή. (Υπ.) ................ Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο