Ανθούλας Ιορδάνους κ.α. ν. GORDIAN HOLDINGS LIMITED, Αρ. Έφεσης: 290/2023, 24/10/2023

(2)του Νόμου, έγγραφη ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» καθώς και την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Γ

(1)του Νόμου, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», τις οποίες επέδωσαν με ιδιωτική επίδοση στο σύζυγο της εφεσείουσας 1, προσωπικά, αλλά και για τους δυο εφεσείοντες, στις 19/4/

1. Δύο μέρες αργότερα και συγκεκριμένα, στις 21/4/2023 επέδωσαν τις δυο αυτές ειδοποιήσεις στα ίδια πρόσωπα και με συστημένη επιστολή, η οποία παραλήφθηκε και πάλι από το σύζυγο της εφεσείουσας
2. Επειδή προφανώς δεν υπήρξε συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι», οι εφεσίβλητοι, στις 8/8/2023 εξέδωσαν και επέδωσαν στα ίδια πρόσωπα - ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που επέδωσαν και τις δυο προηγούμενες ειδοποιήσεις - και την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Γ

(2)του Νόμου, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» (στο εξής «επίδικη ειδοποίηση»). Με την εν λόγω ειδοποίηση, την οποία επέδωσαν, με ιδιωτική επίδοση, στις 18/8/2023 και με συστημένη επιστολή, στις 4/9/2023 ειδοποιούν τους δυο εφεσείοντες, καθώς και το σύζυγο της εφεσείουσας 1 - μεταξύ άλλων - ότι το ενυπόθηκο και εξασφαλιζόμενο με την επίδικη υποθήκη - προς όφελός τους - χρέος, έχει καταστεί πληρωτέο από τις 26/8/2021 και γι' αυτό προτίθενται να προχωρήσουν σε πώληση του επίδικου ακινήτου σε συγκεκριμένη ιστοσελίδα (η οποία αναφέρεται) με τη διαδικασία πλειστηριασμού, όπως προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου, στις 25/10/2023 και ώρα 10:00 π.μ. Όλα τα παραπάνω γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα. Οι εφεσείοντες καταχώρησαν την υπό κρίση έφεση, με την οποία ζητούν απόφαση και/ή διάταγμα ακύρωσης και/ή παραμερισμού της επίδικης ειδοποίησης, καθώς και απόφαση και/ή διάταγμα ακύρωσης του σκοπούμενου - δυνάμει αυτής - πλειστηριασμού. Η έφεση αποτελείται από 11 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της εφεσείουσας 1, η οποία - όπως αναφέρει στην εισαγωγική παράγραφο - προέβη σ' αυτή και κατόπιν εξουσιοδότησης των εφεσειόντων 2, υπό την ιδιότητά της, ως μιας από τους διευθύνοντες συμβούλους τους. Οι εφεσίβλητοι καταχώρησαν ένσταση στην έφεση. Αποτελείται από 13 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβη ο Αβραάμ Αδάμου, υπάλληλος συγκεκριμένης εταιρείας, η οποία ενεργεί για λογαριασμό των εφεσίβλητων σε σχέση και με τις πιστωτικές διευκολύνσεις που είχαν παραχωρηθεί από την τράπεζα στους εφεσείοντες 2 (ως ανωτέρω). Η ακρόαση της έφεσης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να το επαναλάβω και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με τον 1ο λόγο ένστασης υποβάλλεται ότι η έφεση είναι θνησιγενής και/ή δεν μπορεί να προχωρήσει και/ή να προωθείται, καθότι έχει καταχωριστεί μεταγενέστερα της 1/9/2023, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκαν σε ισχύ, οι νέοι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας και/ή είναι νομικά αβάσιμη και/ή δεν έχει καταχωριστεί στον προβλεπόμενο τύπο. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των εφεσίβλητων, αναπτύσσοντας το συγκεκριμένο λόγο στη γραπτή αγόρευσή τους, κάτω από τον τίτλο «Η Έφεση δεν συνάδει με τον προβλεπόμενο Τύπο των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023:», αφού παραθέτουν κάποιο απόσπασμα από την πρωτοδίκη απόφαση στην υπόθεση τού Ε.Δ. Λευκωσίας, NEO PLAZA LTD κ.ά. ν. ASTROBANK PUBLIC COMPANY LTD, Αίτηση/Έφεση 443/2023, ημερ. 29/9/2023, καταληκτικά προβάλλουν τη θέση ότι η έφεση πρέπει να απορριφθεί με μόνο λόγο ότι δεν έχει καταχωριστεί στον προβλεπόμενο τύπο δυνάμει των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023. Χωρίς να χρειάζεται να παραθέσω το απόσπασμα από την παραπάνω απόφαση, θα ήθελα να πω τα εξής: Ενώ συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με τη νομική ανάλυση που παρατίθεται από τη συνάδελφο στην απόφασή της προκειμένου να αιτιολογήσει τη διαπίστωσή της ότι στην περίπτωση που πραγματεύτηκε τυγχάνουν εφαρμογής οι νέοι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας του 2023 αναφορικά με τη διαδικασία και τον τύπο έναρξης της διαδικασίας έφεσης, δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, με κάθε σεβασμό, δε συμφωνώ με την κατάληξή της, ότι επειδή οι εφεσείοντες «Επέλεξαν δε να ακολουθήσουν την παλαιότερη διαδικασία και όχι τη νεοεισαχθείσα.» αυτή «δεν μπορεί να ενεργοποιήσει τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου.» Το Μέρος 60 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 με τίτλο «Παλιές δικαστικές διαδικασίες» προνοεί τ' ακόλουθα: «60.1 Μεταβατική διευθέτηση

(1)Οι παρόντες κανονισμοί τίθενται σε ισχύ από την 3η Ιουλίου 2023, σε σχέση με το Εφετείο το οποίο εγκαθιδρύεται δυνάμει των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως (Αρ. 3) του 2022, (Ν. 33/1964).

(2)Οι παρόντες κανονισμοί τίθενται σε ισχύ σε σχέση με τις υπόλοιπες δικαιοδοσίες, στις οποίες αφορούν, από την 1η Σεπτεμβρίου 2023 σε διαδικασίες που καταχωρίζονται από 1η Σεπτεμβρίου 2023.

(3)Οι παρόντες κανονισμοί δεν εφαρμόζονται σε σχέση με ειδικές διαδικασίες ή ειδικές δικαιοδοσίες για τις οποίες ισχύουν συγκεκριμένοι διαδικαστικοί κανονισμοί, οι οποίοι προβλέπονται από συγκεκριμένο νόμο ή κανονισμό. Νοείται ότι στο βαθμό που ο συγκεκριμένος νόμος ή κανονισμός παραπέμπει στην, ή επιτρέπει την, εφαρμογή των εκάστοτε κανονισμών πολιτικής δικονομίας, τότε εφαρμόζονται οι παρόντες κανονισμοί στο βαθμό που προβλέπεται. ....» Έχοντας υπόψη ότι για τους λόγους που αναφέρονται από τη συνάδελφο στην απόφασή της και στην υπό εξέταση περίπτωση, δεδομένου ότι η έφεση καταχωρίστηκε μετά την 1/9/2023 εφαρμόζονται οι νέοι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας, το κρίσιμο ερώτημα που καλούμε να απαντήσω είναι το εξής: Το γεγονός ότι οι εφεσείοντες, συναφώς με τον τύπο καταχώρησης της έφεσης δεν ακολούθησαν τη νενομισμένη διαδικασία σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς, οδηγεί άνευ άλλου σε απόρριψη της έφεσης; Η απάντηση στο ερώτημα είναι αρνητική. Ακολουθεί το σκεπτικό: Στους νέους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023 υπάρχει αντίστοιχη πρόνοια της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία (Δ.64) διαλαμβάνει για τις συνέπειες μη συμμόρφωσης. Το Μέρος 3 των νέων κανονισμών με τίτλο: «Εξουσίες δικαστηρίου σε σχέση με τη διαχείριση υποθέσεων και εξόδων Ενότητα Ι: Εξουσίες δικαστηρίου σε σχέση με τη διαχείριση υποθέσεων και εξόδων» και συγκεκριμένα, ο κανονισμός 3.8 με τίτλο «Γενική εξουσία του δικαστηρίου για διόρθωση θεμάτων όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα» προνοεί τ' ακόλουθα: «

(1)Όταν υπήρξε διαδικαστικό σφάλμα, όπως παράλειψη συμμόρφωσης με κανονισμό: (α) το σφάλμα δεν ακυρώνει οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία εκτός αν κάτι τέτοιο διαταχθεί από το δικαστήριο· και (β) το δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα διόρθωσης του σφάλματος.

(2)Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα ακύρωσης οποιουδήποτε βήματος εκτός αν ικανοποιηθεί ότι: (α) το διαδικαστικό σφάλμα ήταν σοβαρό· και (β) τέτοιο διάταγμα είναι αναγκαίο προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, λαμβάνοντας υπόψη τον πρωταρχικό σκοπό.» Σύμφωνα δε με το Μέρος 1. 2

(1)των νέων πάντοτε κανονισμών: «Οι παρόντες κανονισμοί αποτελούν διαδικαστικό κώδικα, πρωταρχικός σκοπός του οποίου είναι η παροχή στο δικαστήριο δυνατότητας χειρισμού υποθέσεων κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος.» Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των παραπάνω διατάξεων, ως θέμα ερμηνείας προκύπτουν τα εξής: Το Δικαστήριο, στο πλαίσιο των εξουσιών του σε σχέση με διαχείριση των υποθέσεων και των εξόδων έχει γενική εξουσία για διόρθωση θεμάτων που αφορούν στην ύπαρξη διαδικαστικού σφάλματος, όπως είναι η παράλειψη συμμόρφωσης με κανονισμό. Η ύπαρξη τέτοιου σφάλματος, δεν οδηγεί αφ' εαυτού στην ακύρωση οποιουδήποτε βήματος στη διαδικασία, εκτός εάν διαταχθεί κάτι τέτοιο από το Δικαστήριο, στο οποίο παρέχεται διακριτική ευχέρεια έκδοσης διατάγματος διόρθωσης του σφάλματος. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία έκδοσης διατάγματος ακύρωσης του εσφαλμένου βήματος, εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι, πρώτο, το διαδικαστικό σφάλμα ήταν σοβαρό και δεύτερο, η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι αναγκαία προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, λαμβάνοντας υπόψη τον πρωταρχικό σκοπό των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, που είναι η παροχή στο Δικαστήριο δυνατότητας χειρισμού υποθέσεων κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος. Με υπαγωγή των δεδομένων της παρούσας υπόθεσης στις παραπάνω ερμηνευτικές αρχές, παρατηρώ τα εξής: Με την υπό κρίση έφεση, οι εφεσείοντες επιδιώκουν τον παραμερισμό της επίδικης ειδοποίησης, με την οποία οι εφεσίβλητοι τούς ειδοποιούν για την πρόθεσή τους να πωλήσουν το επίδικο ακίνητο με πλειστηριασμό, αύριο, 25/10/

1. Σε περίπτωση ακύρωσης της έφεσης - ενέργεια που ισοδυναμεί με απόρριψή της - επειδή αυτή, όντως δε συνάδει με το νενομισμένο και προβλεπόμενο στους νέους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023, τύπο ή για να το πω αλλιώς, επειδή - όπως υποβάλλεται από τους δικηγόρους των εφεσίβλητων - οι εφεσείοντες επέλεξαν λανθασμένο δικονομικό μέτρο, για την προώθηση της παρούσας διαδικασίας, η εφεσείουσα 1 θα απωλέσει το επίδικο ακίνητό της, χωρίς να παρέχεται είτε στην ίδια είτε στους εφεσείοντες 2, η δυνατότητα να προβούν σε οποιοδήποτε διαδικαστικό διάβημα, για σκοπούς ματαίωσης αυτής της, τόσο αρνητικής κατάληξης, ιδιαίτερα για την εφεσείουσα 1 στην οποία ανήκει το επίδικο ακίνητο. Απ' εκεί και πέρα, οι εφεσίβλητοι, οι οποίο εκπροσωπούνται από δικηγόρους σε όλα τα στάδια της παρούσας διαδικασίας, ενώ δεν έχει καταδειχθεί ότι υπέστησαν - ή θα υποστούν - οποιαδήποτε ουσιαστική ή δικονομική βλάβη ή ζημιά, συνεπεία της ύπαρξης του επίμαχου διαδικαστικού σφάλματος, μα ούτε και ισχυρίζονται είτε το ένα είτε το άλλο, παρά μόνο επικαλούνται το συγκεκριμένο σφάλμα, ως λόγο απόρριψης της έφεσης, παραβλέπουν ότι ελέγχονται και οι ίδιοι για το ίδιο ακριβώς σφάλμα. Και τούτο, επειδή και αυτοί καταχώρησαν την ένστασή τους στην έφεση, χρησιμοποιώντας το νενομισμένο, πριν από την εφαρμογή των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, τύπο, ενώ, τόσο αυτοί όσο και οι εφεσείοντες, σ' ό,τι αφορά στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει τα αντίστοιχα διαβήματά τους (έφεση και ένσταση) συμμορφούμενοι πλήρως με τις απαιτήσεις του Μέρους
2. 15

(1)των νέων κανονισμών χρησιμοποιήσαν το ορθό έντυπο αρ. 53. Κατ' ακολουθία των παραπάνω διαπιστώσεών μου, ενώ δε θεωρώ σοβαρό το επίμαχο διαδικαστικό σφάλμα στο οποίο υπέπεσαν οι εφεσείοντες, φρονώ ότι η έκδοση διατάγματος διόρθωσής του - και όχι ακύρωσης του σχετικού βήματος, που θα ισοδυναμεί με απόρριψη της έφεσης - είναι απολύτως αναγκαία και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και τούτο, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τον πρωταρχικό σκοπό των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Εκδίδεται λοιπόν διάταγμα διόρθωσης, ως ανωτέρω. Υπεισέρχομαι τώρα στους τρεις λόγους έφεσης (3ος , 5ος και 6ος) που έχουν προωθηθεί από τους εφεσείοντες σύμφωνα με το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης των ευπαίδευτων δικηγόρων τους. Με τον 3ο λόγο υποβάλλεται ότι δεν έγινε δέουσα επίδοση της ειδοποίησης Τύπου «Ι» στους δυο εφεσείοντες, εφόσον έγινε με απευθείας παράδοσή της με ιδιώτη επιδότη, χωρίς να προηγηθεί προσπάθεια επίδοσης, μέσω συστημένου ταχυδρομείου, η οποία ήταν ή κατέστη ανέφικτη και ως εκ τούτου έχει εμφιλοχωρήσει παρανομία σε σχέση με το νόμιμο της επίδοσης της επίδικης ειδοποίησης, κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας. Με τον 5ο λόγο υποβάλλεται ότι η έκδοση και παράδοση της επίδικης ειδοποίησης προς τους δυο εφεσείοντες και εγγυητές είναι παράνομη και/ή άκυρη, αφού έγινε πρόωρα και/ή ουδέποτε είχε καν ξεκινήσει η προθεσμία που θα έπρεπε να τεθεί για καταβολή της πληρωμής του ενυπόθηκου χρέους, λόγω του ότι δεν έγινε από τους εφεσίβλητους επίδοση και/ή δέουσα επίδοση της ειδοποίησης Τύπου «Ι» προς τους δυο εφεσείοντες. Τέλος, με τον 6ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι η επίδικη ειδοποίηση είναι πρόωρη και έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή, αφού οι εφεσίβλητοι παρέλειψαν να αποστείλουν ειδοποίηση Τύπου «Ι» που να απευθύνεται και να καλεί προσωπικά τους εφεσείοντες 2 - ως πρωτοφειλέτες - να καταβάλουν το οφειλόμενο ποσό, με αποτέλεσμα ουδέποτε να έχει καν ξεκινήσει η προθεσμία πληρωμής που θα έπρεπε να τεθεί προς τους εφεσείοντες 2 από τους εφεσίβλητους, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία. Και οι τρεις αυτοί λόγοι έφεσης, λόγω της συνάφειάς τους, θα συνεξεταστούν. Το άρθρο 44Γ του Νόμου με τίτλο «Επίδοση ειδοποιήσεων για τη σκοπούμενη πώληση» - στην έκταση που μας ενδιαφέρει - προνοεί ότι: «

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: ...

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», αρνήθηκε να προσέλθει και/ή δεν προσήλθε ως όφειλε, σε διαδικασία αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου ή τέτοια διαδικασία εκκρεμεί κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2019: .... (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος˙ (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση.» .....» Από το παραπάνω άρθρο, ερμηνευτικά προκύπτουν τ' ακόλουθα: Ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου, δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του, καλώντας τον, όπως ξοφλήσει το ποσό σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού και τάσσοντάς του προθεσμία για το σκοπό αυτό, όχι μικρότερη των 45 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της εν λόγω ειδοποίησης. Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δε συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της παραπάνω ειδοποίησης, ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να τους επιδώσει τη - δεύτερη - έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», στην οποία θα πρέπει να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Η εν λόγω ειδοποίηση, θα πρέπει να επιδίδεται εντός περιόδου, όχι μικρότερης των 30 ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, μπορούν εντός 45 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της εν λόγω ειδοποίησης, να καταχωρήσουν έφεση για παραμερισμό της, μόνο για τους 7 λόγους που αναφέρονται εξαντλητικά στο εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ του Νόμου (ανωτέρω). Απ' εκεί και πέρα, σύμφωνα με το άρθρο 44ΙE του Νόμου: «Για σκοπούς του παρόντος Μέρους - .... .... «ενυπόθηκος οφειλέτης» σημαίνει τον κύριο ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου αυτού, περιλαμβανομένου και του οφειλέτη χρέους που εξασφαλίζεται με την υποθήκη και σε περίπτωση που τα δύο αυτά πρόσωπα είναι διαφορετικά, κάθε ειδοποίηση επιδίδεται και στα δύο αυτά πρόσωπα: .... .... «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης:, ... ...» Από τις παραπάνω διατάξεις, ως θέμα ερμηνείας και πάλι - για ό,τι μας ενδιαφέρει - προκύπτουν τα εξής: Ο ιδιοκτήτης του ενυπόθηκου ακινήτου και ο πρωτοφειλέτης σε σχέση με το χρέος που εξασφαλίζει η υποθήκη, εάν τα δυο αυτά πρόσωπα είναι διαφορετικά, υπέχουν θέση «ενυπόθηκου οφειλέτη» τη εννοία του άρθρου 44ΙE του Νόμου. Απ' εκεί και πέρα, η επίδοση της ειδοποίησης, είτε κατά τον Τύπο «Θ» είτε κατά τον Τύπο «Ι» είτε κατά τον Τύπο «ΙΑ», θα πρέπει σε κάθε περίπτωση (δηλαδή υποχρεωτικά, ως πρώτη επιλογή) να γίνεται με παράδοσή της με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας του προσώπου στο οποίο απευθύνεται. Σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό (δηλαδή, να γίνει επίδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή) τότε, η ειδοποίηση μπορεί να επιδοθεί με ιδιωτική επίδοση, η οποία μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, με δικαστικό διάταγμα, κατόπιν γενικής αίτησης. Με υπαγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, σ' όλες τις παραπάνω ερμηνευτικές αρχές, παρατηρώ τα εξής: Καθώς ήδη έχει αναφερθεί, οι εφεσίβλητοι, στις 31/3/2023 εξέδωσαν την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Β

(2)του Νόμου, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Θ» καθώς και την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Γ

(1)του Νόμου, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», τις οποίες επέδωσαν με ιδιωτική επίδοση στο σύζυγο της εφεσείουσας 1, προσωπικά, αλλά και για τους δυο εφεσείοντες, στις 19/4/

1. Δύο μέρες αργότερα και συγκεκριμένα, στις 21/4/2023 επέδωσαν τις δυο αυτές ειδοποιήσεις στα ίδια πρόσωπα και με συστημένη επιστολή, η οποία παραλήφθηκε και πάλι από το σύζυγο της εφεσείουσας
2. Οι εφεσίβλητοι, στις 8/8/2023 εξέδωσαν και επέδωσαν στα ίδια πρόσωπα - ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που επέδωσαν και τις δυο προηγούμενες ειδοποιήσεις - και την επίδικη ειδοποίηση. Στις 18/8/2023 την επέδωσαν με ιδιωτική επίδοση και στις 4/9/2023, με συστημένη επιστολή. Σε σχέση με τις ειδοποιήσεις κατά τον Τύπο «Ι» και την επίδικη ειδοποίηση (κατά τον Τύπο «ΙΑ») που είναι και οι μόνες που μας ενδιαφέρουν, από τη στιγμή που επιδόθηκαν και με συστημένη επιστολή, έστω κι αν προηγουμένως είχαν επιδοθεί με ιδιωτική επίδοση, δεν τίθεται θέμα μη δέουσας επίδοσης, είτε της μιας είτε της άλλης. Επιπλέον, ειδικά για την πρώτη (κατά τον Τύπο «Ι») ούτε και αποτελεί αναγνωρισμένο - νόμιμο λόγο παραμερισμού της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» η μη δέουσα επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι». Και με δεδομένο ότι η περίοδος που μεσολάβησε από την επίδοση στους δυο εφεσείοντες τής ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι» με συστημένη επιστολή - στις 21/4/2023 - μέχρι και την επίδοση στους ίδιους της επίδικης ειδοποίησης και πάλι με συστημένη επιστολή - στις 4/9/2023 - υπερβαίνει κατά πολύ, την - όχι μικρότερη των 45 ημερών - προθεσμία, που σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(1)του Νόμου, θα πρέπει να τάσσεται στην ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» από τον ενυπόθηκο δανειστή στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού, είναι φανερό, πως δεν μπορεί να τίθεται βάσιμα θέμα αποστολής της εν λόγω ειδοποίησης, πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή. Ακολουθεί ότι οι 3ος και 5ος λόγοι έφεσης είναι αβάσιμοι. Με τον 6ο λόγο έφεσης, βασικά υποβάλλεται και πάλι ότι η επίδικη ειδοποίηση έχει σταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή, ωστόσο, για διαφορετικό λόγο. Επειδή - αυτή τη φορά -δεν απευθύνεται μα ούτε και καλεί προσωπικά τους εφεσείοντες 2 να καταβάλουν το οφειλόμενο ποσό. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί η αποστολή ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(3)(γ) του Νόμου αποτελεί αναγνωρισμένο λόγο παραμερισμού της εν λόγω ειδοποίησης στο πλαίσιο έφεσης, όπως είναι η υπό κρίση. Τα εδάφια 1 και 2 του ίδιου άρθρου εκτίθενται και ερμηνεύονται σε άλλο σημείο (πιο πάνω). Σε συνάφεια με τον υπό εξέταση λόγο έφεσης, ερμηνευτικά και πάλι αναφέρονται - εν μέρει υπό μορφή επανάληψης - τ' ακόλουθα: Το εδάφιο 1 παρέχει το δικαίωμα στον ενυπόθηκο δανειστή να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, την έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» «.καλώντας τον», δηλαδή τον καθένα ξεχωριστά, να «ξοφλήσει» το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας «σε αυτόν» προθεσμία, όχι μικρότερη των 45 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της εν λόγω ειδοποίησης. Στην έννοια δε του ενυπόθηκου οφειλέτη, όπως αναφέρεται σε άλλο σημείο (πιο πάνω) περιλαμβάνεται και ο οφειλέτης του χρέους που εξασφαλίζει η υποθήκη. Σύμφωνα με το εδάφιο 2, σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο «δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις» της πιο πάνω ειδοποίησης, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να τους επιδώσει την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» με την οποία ουσιαστικά ορίζεται η ημερομηνία πλειστηριασμού για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των παραπάνω διατάξεων είναι σαφές, ότι η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», κατά ρητή νομοθετική επιταγή, θα πρέπει να απευθύνεται ονομαστικά στο κάθε πρόσωπο στο οποίο επιδίδεται είτε πρόκειται για τον ενυπόθηκο οφειλέτη αυτό είτε για ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Αυτό αποτελεί αναγκαίο όρο/προϋπόθεση, προκειμένου να μπορεί στη συνέχεια να επιδοθεί η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ». Η οποία επιδίδεται επειδή, κάθε πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται η προηγούμενη ειδοποίηση (κατά τον Τύπο «Ι») δεν συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις της εν λόγω ειδοποίησης, που είναι η εξόφληση του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και εξόδων εντός της ταχθείσας με αυτή, προθεσμίας, που δεν μπορεί να είναι μικρότερη από 45 μέρες. Σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή που η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» είτε δεν επιδοθεί σε κάποιο πρόσωπο είτε ακόμη κι' αν του επιδοθεί, δεν το καλεί προσωπικά να ξοφλήσει το ποσό που αναφέρεται στην επισυνημμένη σε αυτή, κατάσταση λογαριασμού, ο ενυπόθηκος δανειστής δε νομιμοποιείται να του επιδώσει στη συνέχεια, τη δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», επειδή δε συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις της προηγούμενης. Αυτονόητο πως, σε τέτοια περίπτωση, ούτε θέμα έναρξης προθεσμίας για καταβολή του εν λόγω ποσού μπορεί να τεθεί βάσιμα. Στην προκειμένη περίπτωση από τα διάφορα στοιχεία, έγγραφης μαρτυρίας που έχουν τεθεί ενώπιόν μου προκύπτουν τα εξής: Το τεκμ. 4 στην ένορκη δήλωση της εφεσείουσας 1 είναι η επίμαχη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», που όπως είναι η θέση και των δυο εφεσειόντων επιδόθηκε στους εφεσείοντες 2 με ιδιωτική επίδοση, στις 19/4/

1. Σ' αυτή αναγράφονται δυο αποδέκτες. Οι εφεσείοντες 2 στο σημείο εντελώς πάνω αριστερά και η εφεσείουσα 1 στο ορθό σημείο σύμφωνα με το νενομισμένο τύπο της εν λόγω ειδοποίησης. Με αυτό δεδομένο, εάν το συγκεκριμένο έγγραφο ήταν και το μόνο που είχε τεθεί ενωπιόν μου, ο υπό εξέταση λόγος έφεσης, θα γινόταν αποδεκτός. Και τούτο, επειδή θα έκρινα ότι είναι η εφεσείουσα 1 που κλήθηκε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης και όχι οι εφεσείοντες
2. Ωστόσο, το συγκεκριμένο έγγραφο, σ' ό,τι αφορά στους εφεσείοντες 2 έχει τεθεί ενωπιόν μου και από τους εφεσίβλητους και μάλιστα, δυο φορές. Αποτελεί μέρος του τεκμ. 6 και επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένστασή τους στην υπό κρίση έφεση. Το τι διαπιστώνω από το περιεχόμενο των δυο αυτών εγγράφων είναι τα εξής: Σ' ό,τι αφορά στην ειδοποίηση που επιδόθηκε στους εφεσείοντες 2 με συστημένη επιστολή, είναι ακριβώς ίδια και ως προς τον τύπο και ως προς το περιεχόμενο με την αντίστοιχη που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της εφεσείουσας 1, με μόνη διαφορά ότι και στα δυο σημεία που μας ενδιαφέρουν αναγράφεται το όνομα των εφεσειόντων
3. Σ' ό,τι αφορά τώρα στην ειδοποίηση που επιδόθηκε στους τελευταίους με ιδιωτική επίδοση, που κανονικά θα πρεπε να είναι ίδια ακριβώς με αυτή που επισυνάπτεται ως τεκμ. 4 στην ένορκη δήλωση της εφεσείουσας 1, παραδόξως δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σ' αυτή που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των εφεσίβλητων - η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, συνοδεύεται και από τη σχετική ένορκη δήλωση επίδοσής της - στα αντίστοιχα σημεία αναγράφεται μόνο το όνομα των εφεσειόντων
4. Με όλα αυτά δεδομένα και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη ότι η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» που επιδόθηκε στους εφεσείοντες 2 με συστημένη επιστολή - που είναι και αυτή που ενδιαφέρει για σκοπούς υπολογισμού της προθεσμίας των 45 ημερών που τους είχε ταχθεί για σκοπούς πληρωμής του χρέους στον ενυπόθηκο δανειστή - είναι απολύτως σύμφωνη με το νενομισμένο τύπο και λαμβάνοντας τέλος υπόψη, ότι οι εφεσείοντες που έχουν το βάρος απόδειξης της έφεσης και κάθε λόγου που τη συνθέτει απέτυχαν να το αποσείσουν, ως αβάσιμος κρίνεται και ο υπό εξέταση - 6ος λόγος έφεσης. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η έφεση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα δε βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της έφεσης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εφεσίβλητων και σε βάρος των εφεσειόντων 1 και
5. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο