← Κύπρος

ΝΤΑΡΙΑ ΜΟΥΖΙΤΣΑΚ κ.α. ν. ΑΝΝΑ SHVACHKA κ.α., Αρ. Αγωγής:1435/2022, 11/9/2023

ΝΤΑΡΙΑ ΜΟΥΖΙΤΣΑΚ κ.α. ν. ΑΝΝΑ SHVACHKA κ.α., Αρ. Αγωγής:1435/2022, 11/9/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2023:A220 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ.Μιλτιάδου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1435/2022 i-justice Μεταξύ:

  1. ΝΤΑΡΙΑ ΜΟΥΖΙΤΣΑΚ, από τη Λεμεσό
  2. PAVEL KALESNIK, από τη Λεμεσό Eνάγοντες - Αιτητές και
  3. ΑΝΝΑ SHVACHKA, από τη Λεμεσό
  4. ALFANA TRADERS LIMITED, από τη Λεμεσό Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση --------------------------------- Αίτηση Εναγόντων - Αιτητών ημερ.26/04/2023 για Προσωρινά Διατάγματα Ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου, 2023 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες 1 & 2/Αιτητές: κ.Κ.Κούρτελλος με κ.X.Καστανιά για κ.κ.Κ.Α.Κourtellos & Co LLC Για τους Εναγόμενος 1 & 2/Καθ' ων η Αίτηση: κ.Κ.Μίτα για κ.κ.Ανδρέας Μενελάου Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Ενάγοντες - Αιτητές αξιώνουν την έκδοση των ακόλουθων προσωρινών διαταγμάτων: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει και/ή να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και 2 και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή συνεργάτες τους και/ή άτομα που έχουν τον έλεγχο και/ή κατοχή του Διαμερίσματος Δ.409 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ, Λεμεσός να προβαίνουν και/ή να επιτρέπουν κατασκευαστικές εργασίες και/ή εργασίες κατεδάφισης και/ή κραδασμούς και/ή δονήσεις και/ή προκαλούν οχληρία εντός του ως άνω διαμερίσματος με τρόπο που να επηρεάζεται η ειρηνική και/ή ήσυχη και/ή ανενόχλητη κατοχή και απόλαυση του Διαμερίσματος Δ.316 των Εναγόντων το οποίο βρίσκεται κάτωθεν του διαμερίσματος των Εναγομένων 1 και/ή 2 μέχρι την τελική ακρόαση της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή στους εκπροσώπους και/ή στους αντιπροσώπους και/ή στους υπηρέτες και/ή στους υπαλλήλους και/ή γενικά σε κάθε πρόσωπο το οποίο ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό των Εναγομένων 1 και 2, υπό οποιαδήποτε ιδιότητα και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις από το να επεμβαίνουν και/ή προκαλούν οχληρία με μηχανήματα κατεδάφισης και/ή άλλως πως εμποδίζουν την ειρηνική και/ή ήσυχη και/ή ανενόχλητη κατοχή και απόλαυση του Διαμερίσματος των Εναγόντων 1 και 2 μέχρι την τελική ακρόαση της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ.Διαζευκτικά, διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή συνεργάτες τους και/ή άτομα που έχουν τον έλεγχο και/ή κατοχή του Διαμερίσματος Δ.409 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ Λεμεσός να προκαλούν οχληρία και/ή να χρησιμοποιούν μηχανήματα δονήσεων και/ή μηχανήματα κραδασμών και/ή κοπρεσέρ και/ή δράπανα με τρόπο ώστε να προκαλείται ενόχληση και/ή οχληρία στους Ενάγοντες από τις 7:00π.μ μέχρι τις 13:00μ.μ και από τις 16:00μ.μ μέχρι τις 7:00π.μ της επόμενης μέρας, μέχρι την τελική ακρόαση της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή συνεργάτες τους και/ή άτομα που έχουν τον έλεγχο και/ή κατοχή του Διαμερίσματος Δ.409 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ Λεμεσός να προκαλούν οχληρία και/ή να απορρίπτουν οικοδομικά υλικά και/ή άλλα άχρηστα και/η μπάζα και/ή σκύβαλα στερεών αποβλήτων από τις κατεδαφίσεις τοίχων του διαμερίσματος των Εναγομένων από το μπαλκόνι απευθείας στον κάδο αποκομιδής στερεών αποβλήτων (ΣΚΙΠ) το οποίο τοποθέτησαν στον κοινόχρηστο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας μέχρι την τελική ακρόαση της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή συνεργάτες τους και/ή άτομα που έχουν τον έλεγχο και/ή κατοχή του Διαμερίσματος Δ.409 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ Λεμεσός όπως εντός 24 ωρών από την επίδοση του διατάγματος άρουν κάθε οχληρία και να σηκώσουν και/ή να μετακινήσουν τον κάδο αποκομιδής στερεών αποβλήτων (ΣΚΙΠ) που έχουν τοποθετήσει στον κοινόχρηστο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας και/ή στον χώρο που χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης του Διαμερίσματος των Εναγόντων 1 και
  5. ΣΤ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή συνεργάτες τους και/ή άτομα που έχουν τον έλεγχο και/ή κατοχή του Διαμερίσματος Δ.409 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ, Λεμεσός όπως εντός 24 ωρών από την επίδοση του διατάγματος άρουν κάθε οχληρία και να σηκώσουν και/ή να μετακινήσουν τους σάκκους άμμου που έχουν τοποθετήσει στον κοινόχρηστο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας και/ή στον χώρο που χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης του Διαμερίσματος των Εναγόντων και/ή των επισκεπτών τους. Ζ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή συνεργάτες τους και/ή άτομα που έχουν τον έλεγχο και/ή κατοχή του Διαμερίσματος Δ.409 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ Λεμεσός να σταθμεύουν και/ή χρησιμοποιούν ανυψωτικά οχήματα και/ή άλλα μηχανήματα ή οχήματα από τον κοινόχρηστο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας και/ή από μπροστά από τον χώρο στάθμευσης του Διαμερίσματος των Εναγόντων 1 και 2 κατά τις ώρες μεταξύ 7πμ μέχρι 13:00μμ και από τις 16:00μμ μέχρι την 7πμ της επόμενης μέρας και/ή μέχρι την τελική ακρόαση ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του δικαστηρίου. Η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 ως ετροποποιήθηκε, στα άρθρα 4,5,6 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στα άρθρα 43,44,46 και 51 του Κεφ.148, καθώς και στα άρθρα 38Β, 38Δ, 38Η 38ΙΑ, 38Κ, 38ΚΑ και στον Πρώτο Πίνακα του Πρώτου Παραρτήματος του Κεφ.
  6. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 1, Ντάριας Μουζιτσάκ (εφεξής «Αιτήτρια 1») στην Αγγλική γλώσσα, η οποία έτυχε μετάφρασης στην Ελληνική γλώσσα. Η Αιτήτρια 1 αναφέρει ότι μαζί με τον σύντροφο της, Pavel Kalesnik (εφεξής «Αιτητή 2»), είναι οι νόμιμοι κάτοχοι και ένοικοι του διαμερίσματος με αριθμό 316 επί της Πολυκατοικίας ΧΧΧ, επί της οδού ΧΧΧ Λεμεσός (εφεξής «διαμέρισμα 316»). Η Αιτήτρια 1 ισχυρίζεται ότι η Kαθ' ης η Αίτηση 1 είναι η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αριθμό 409 της ίδιας πολυκατοικίας (εφεξής «διαμέρισμα 409») το οποίο ευρίσκεται ακριβώς στον όροφο πάνω από το δικό της διαμέρισμα. Η Αιτήτρια 1 ισχυρίζεται ότι περί τον Νοέμβριο του 2021 ξεκίνησαν οικοδομικές εργασίες στο διαμέρισμα 409, υπήρχε πολύς θόρυβος, κατεδάφιζαν τοίχους, με τρυπάνια και κομπρεσέρ, με αποτέλεσμα την πτώση κομματιών σοβάδων. Περί τον Δεκέμβριο 2021 αποτάθηκε στην διαχειριστική επιτροπή ενώ κατά τον ίδιο χρόνο, πλημμύρησε το σαλόνι του διαμερίσματος 316 αφού, ως ισχυρίζεται, έσταζε νερό από τις ρωγμές, καταστράφηκε η ηλεκτρική εγκατάσταση και ανοίχθηκαν τρύπες τόσο στο ταβάνι του υπνοδωματίου όσο και στο ταβάνι του σαλονιού. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας 1, αυτή και ο σύντροφος της, Αιτητής 2, απουσίαζαν από την Κύπρο από την περίοδο 15 Ιανουαρίου - 2 Απριλίου
  7. Όταν επέστρεψαν διαπίστωσαν ότι δεν τελείωσαν οι εργασίες, ξυπνούσαν, ως ισχυρίζεται, από τον θόρυβο των Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2, εκτελούντο εργασίες ακόμη και το βράδυ, πέταγαν υλικά και μπάζα από το μπαλκόνι, ενώ τοποθέτησαν μεγάλους σάκους από άμμο στο χώρο στάθμευσης των καλεσμένων. Περί τον Ιούλιο 2022 έδωσαν οδηγίες σε αρχιτέκτονα να εξετάσει και να καταγράψει τις ζημιές που παρουσιάστηκαν στο διαμέρισμα 316 συνεπεία της ανακαίνισης του διαμερίσματος
  8. Η εν λόγω έκθεση του αρχιτέκτονα Αντρέα Κωνσταντίνου επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο
  9. Αποτελεί ισχυρισμό της Αιτήτριας 1 ότι ουδεμία ενέργεια έχει γίνει για άρση της οχληρίας, δεν μπορεί να διεκπεραιώσει την εργασία της από το σπίτι, ενώ οι εργασίες συνεχίζονται κανονικά και αμείωτα. Προς απόδειξη των ισχυρισμών της, η Αιτήτρια 1 επισυνάπτει ως Τεκμήριο 3, Τεκμήριο 5, Τεκμήριο 8, Τεκμήριο 9, Τεκμήριο 10, Τεκμήριο 11, Τεκμήριο 13 Α, Τεκμήριο 15 και Τεκμήριο 19, φωτογραφίες και βίντεο. Η Αιτήτρια 1 επικαλείται την πρόκληση οχληρίας και αμέλειας από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ενώ στηρίζει την απαίτησή της και στο αδίκημα της παράνομης επέμβασης και ισχυρίζεται ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καταχώρησαν ξεχωριστές ενστάσεις στην υπό κρίση αίτηση. Την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 1 συνοδεύει η Ένορκη της Δήλωση στην Αγγλική γλώσσα, η οποία έτυχε μετάφρασης στην Ελληνική γλώσσα. Η Kαθ' ης η Αίτηση 1 πρόβαλε 19 λόγους ένστασης. Συνοψίζονται ως εξής: Δεν υπάρχει κατεπείγον ζήτημα, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, δεν προσκομίστηκε μαρτυρία για να αποδειχθεί πως υπάρχει οποιοσδήποτε πραγματικός λόγος να μην αποτιμηθεί η κατ΄ισχυριζόμενη ζημιά τους σε χρήμα, η καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή παρακοή του κανόνα του δεδικασμένου, η τυχόν έκδοση των διαταγμάτων θα διεκπεραιώσει και την ουσία της αγωγής, η αίτηση στερείται νομικού ερείσματος, οι αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα, δεν υφίσταται καμία οικοδομική εργασία στο διαμέρισμα 409 που να προκαλεί οχληρία, δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη ζημιάς, δεν υπάρχει στερεή και/ή ικανοποιητική μαρτυρία για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, δεν υπήρξε πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων, οι αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά τα χέρια, η ανακαίνιση του διαμερίσματος 409 έχει ολοκληρωθεί, τα αιτητικά είναι γενικά και αόριστα, η πολυκατοικία αποτελεί κοινόκτητη οικοδομή και οι αιτητές δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα. Η ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 2 υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση στην Αγγλική γλώσσα του κ.Vladimir Budaev (εφεξής «Budaev»), ο οποίος ως αναφέρει είναι διευθυντής και μέτοχος της Καθ' ης η Αίτηση 2 και η οποία επίσης έτυχε μετάφρασης στην Ελληνική γλώσσα. Μεταξύ άλλων, ο Budaev ισχυρίζεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 δεν έχει σχέση με την αγωγή. Ειδικότερα, η Kαθ' ης η Αίτηση 2 πρόβαλε 12 λόγους ένστασης. Συνοψίζονται ως εξής: Δεν υπάρχει κατεπείγον ζήτημα, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, δεν προσκομίστηκε μαρτυρία για να αποδειχθεί πως υπάρχει οποιοσδήποτε πραγματικός λόγος να μην αποτιμηθεί η κατ΄ ισχυριζόμενη ζημιά τους σε χρήμα, η καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή παρακοή του κανόνα του δεδικασμένου, οι αιτητές παρουσιάζουν τα γεγονότα με ανακρίβειες, υπήρξε υπέρμετρη αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, η τυχόν έκδοση των διαταγμάτων θα ήταν καταστροφική για την Καθ' ης η Αίτηση 2, η ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 1 περιέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς, οι Αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά τα χέρια, η αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, δεν υπάρχει στερεή μαρτυρία προς υποστήριξη των αιτημάτων των αιτητών, η πολυκατοικία αποτελεί κοινόκτητη οικοδομή και οι αιτητές δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων. Πρόσθετα, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών αγόρευσαν και προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ο κάθε ένας τις θέσεις τους. Ουδείς εκ των ενόρκων δηλούντων αντεξετάστηκε. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και τα όσα υποστηρίχθηκαν από τους συνηγόρους των δύο πλευρών. Τα όσα δε λέχθηκαν τα οποία δεν περιλαμβάνονται στις ένορκες δηλώσεις, δεν θα ληφθούν υπόψιν από το Δικαστήριο αφού, σύμφωνα με τη Νομολογία, αγόρευση δικηγόρου δεν μπορεί να αποτελέσει μέσο παράθεσης μαρτυρίας και ούτε να καλύψει τυχόν κενά στην υπάρχουσα μαρτυρία (βλ. El Fath Co For International Trade S.A.E v. E.D.T. Shipping κ.ά.

(1992)1ΑΑΔ 1255). Κατάχρηση Στα πλαίσια εξέτασης της Αίτησης θεωρώ σκόπιμο να ασχοληθώ αρχικά με τον λόγο ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση πως η υπό εξέταση Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, λόγω της καταχώρισης προγενέστερης πανομοιότυπης αίτησης η οποία κατόπιν ακρόασης απορρίφθηκε από το Δικαστήριο, με την απόφαση του ημερ. 24/3/2023. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου προς παρεμπόδιση διαδικασιών που αποτελούν κατάχρηση της διαδικασίας είναι σύμφυτη και αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της ίδιας της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και Constantinides v. Vima Ltd.
(1983)1 C.L.R. 348. Στην τελευταία υπόθεση ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, όπως ήταν τότε, ανέφερε τα ακόλουθα: «Not only conduct diminishing the authority and constitutional role of the Courts may be stopped in the exercise of the inherent powers of the Court, but the exercise of rights given by law as well, whenever fraught with an ulterior motive. In Church of Scientology v. D.H.S.S. [1979] 3 All E.R.97 (C.A.), the right to discovery was held to be subject to control in the exercise of the powers of the Court, to suppress the abusive exercise of rights. Another example is the case of Goldsmith v. Sperrings Ltd. [1977] 2 All E.R.566 (C.A.), where it was proclaimed that the exercise of a right may be restrained if pursued not for its vindication but in order to secure a collateral advantage. Also the exercise of a right may be restrained if calculated to cause injustice to the other party. Thus, in Castanho v. Brown & Root (U.K.) Ltd., and another [1981] 1 All E.R.143 (H.L.), the right to serve notice of discontinuance, unfettered under the rules, was restrained in the interests of justice. As Oliver, J. pointed out in Midland Bank Trust Co. Ltd. v. Green [1979] 1 All E.R.726, the jurisdiction to restrain abuse of process is the only power available to the Court to stop a party from, and I paraphrase, subverting the course of justice. Associated with the power to restrain abuse, is the undoubted power of the Court to control proceeding before it. The Supreme Court has inherent power not only to restrain abuse of process but also to secure obedience to the law - Hammersmith v. Magnum Automated Forecourts [1978] 1 All E.R.401 (C.A.). Its power may be exercised whenever the justice of the case so required - A-G v. Chaudry [1971] 3 All E.R.946 (C.A.).» Είναι επίσης νομολογιακά καθιερωμένο ότι η χρήση διαδικασίας για σκοπό ο οποίος καταλήγει σε καταπιεστικό μέτρο για την άσκηση των δικαιωμάτων του αντιδίκου μπορεί να περισταλεί ως κατάχρηση της διαδικασίας. Η πιο πάνω νομική αρχή υιοθετήθηκε στην υπόθεση Βασιλείου ν. Μάριου
(2000)2 A.A.Δ. 133, στην οποία γίνεται αναφορά σε σχετική Αγγλική νομολογία που εφάρμοσε τον πιο πάνω κανόνα σε διαδικασίες πτώχευσης και ο οποίος τυγχάνει πλέον καθολικής εφαρμογής σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία. Στην απόφαση Recnex Trading Limited κ.ά ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ, Πολ. Έφεση 71/11, ημερ. 16.4.14, λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Οι ενδιάμεσες αποφάσεις, πλην ειδικών περιπτώσεων, δεν θεωρούνται τελεσίδικες ακόμη και αν αποφασίζεται τελικώς ένα ζήτημα το οποίο κρίνεται δεσμευτικό για την μετέπειτα διαδικασία. Η απόρριψη μιας ενδιάμεσης αίτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τελική και ως εκ τούτου η καταχώριση νέας δεν μπορεί να προσκρούσει στην αρχή του δεδικασμένου. Εναπόκειται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αν θα εγκρίνει τη δεύτερη αίτηση ή αν θα την απορρίψει, ελλείψει νέων στοιχείων. Στο τέλος της ημέρας το Δικαστήριο δεν μόρφωσε και ούτε εξέφρασε τελική γνώμη με τρόπο καθοριστικό επί νομικού ή πραγματικού αιτήματος. Δεν υπήρξε ενασχόληση με την ουσία του επιδίκου ζητήματος που αποτελεί τη βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata (K.S.R. Commercio Industria de Papel S.A. κ.ά. ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ 309). Εξαρτάται πάντοτε από το κατά πόσο η απορριπτική απόφαση επεκτάθηκε σε ζητήματα επί της ουσίας. Σε αντίθετη περίπτωση, σε ενδιάμεσης αιτήσεις και εκεί όπου δεν αποφασίζεται οτιδήποτε, εκτός από το γεγονός ότι το Δικαστήριο για άλλους λόγους αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θεραπεία που ο διάδικος ζήτησε, τότε το δεδικασμένο δεν καλύπτει την περίπτωση. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Spencer Bower, Turner and Handley, The Doctrine of Res Judicata, 1996, σελ.82: «Although some interlocutory orders may finally determine some question and be binding in later stages of the proceedings, the dismissal of an interlocutory application is not final and will not bar a further application on the ground of res judicata, although the further application is not likely to succeed unless supported by additional evidence or a different argument. Orders granting interlocutory applications in matters of practice and procedure, such as an interlocutory injunction, remain under the control of the court, subject to review. Such orders do not decide any question finally, not even whether there should be an interlocutory injunction, or its terms. Buttes Gas and Oil Co v. Hammer (No.3) [1982] A.C. 888.» Δεν έχει σημασία αν η απόφαση AK International UK Limited v. Του Πλοίου «ΝΑΙΜΕ S» Σημαίας Comoros Islands (Aρ.2), ανωτέρω, δεν είναι δεσμευτική. Με αναφορά σε Αγγλική νομολογία (Henderson v. Henderson [1843] 3 Hare 100, Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow [1988] 3 All E.R. 178 (CA), Brink's MAT Ltd v. Elcombe [1988] 3 All E.R. 188 (CA), Bohbehani v. Salem [1989] 2 All E.R. 143 (CA)Woodhouse v. Consignia Plc [2002] EWCA Civ 275), το Δικαστήριο ενισχύει την κατάληξη του, την οποία υιοθετούμε. Στο τέλος της ημέρας δεν δημιουργείται δεδικασμένο στην έννοια που ορίζει η νομολογία. (Γαβριήλ κ.ά. ν. Αγαπίου
(1998)1 Α.Α.Δ 1868, Λοΐζος Λουκά & Υιοι ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ΑΕ
(1999)1 Α.Α.Δ.92, Αναστασία Forrest κ.ά. ν. Κίμωνα Βαρδάκη κ.ά.
(2002)1 Α.Α.Δ. 6, Μιχαήλ ν. Επίσημος Παραλήπτης
(2003)1 Α.Α.Δ.975). " Ως διαφαίνεται από τον φάκελο της υπόθεσης, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καταχώρισαν την παρούσα αγωγή με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 9/9/2022. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός και επιβεβαιώνεται επίσης και από το φάκελο του Δικαστηρίου ότι στις 9/9/2022 οι Αιτητές καταχώρησαν πανομοιότυπη αίτηση με την υπό εξέταση αίτηση. Μετά από ακρόαση της εν λόγω αίτησης, στις 24/3/2023 το Δικαστήριο, με άλλη σύνθεση, απέρριψε την εν λόγω αίτηση, χωρίς να εξετάσει την ουσία της, δια τον λόγο ότι η Ένορκη Δήλωση που συνόδευε την αίτηση ήταν προγενέστερη της αγωγής, αναφέροντας καταληκτικά τα κάτωθι: ''Eνόψει του αποκλεισμού του πραγματικού υποβάθρου των γεγονότων που στηρίζουν την υπό κρίση αίτηση, ως εξηγείται ανωτέρω, δεν κρίνω ορθό και δεν πρέπει να ασχοληθώ με οποιαδήποτε άλλα ζητήματα, τα οποία τίθενται στα πλαίσια ανύπαρκτης για σκοπούς αυτής της διαδικασίας ένορκης δήλωσης, καθώς η οποιαδήποτε ενασχόληση μου θα ήταν θεωρητική χωρίς την εξυπηρέτηση του οποιουδήποτε σκοπού κατά παράβαση των κείμενων νομολογιακών αρχών που απαγορεύουν την ενασχόληση των Δικαστηρίων με επίλυση ακαδημαϊκών ζητημάτων άνευ πρακτικού αποτελέσματος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v.Tudor
(2011)1 (B) Α.Α.Δ.1176).'' Όπως ορθώς αναφέρει και ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών, το Δικαστήριο στις 24/3/2023 δεν αποφάσισε επί των γεγονότων αυτών τα οποία αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση που υποστήριζε την αρχική αίτηση των Αιτητών. Υπό το φως των πιο πάνω, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι στην ενδιάμεση αίτηση ημερ.9/9/2022 το Δικαστήριο, με άλλη σύνθεση, δεν ασχολήθηκε με την ουσία των επίδικων ζητημάτων ούτε εξέφρασε γνώμη επ' αυτών. Συνεπώς, καταλήγω ότι η παρούσα αίτηση δεν συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και προχωρώ να εξετάσω κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν.14/60. Νομική Πτυχή Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στο οποίο βασίζεται, μεταξύ άλλων η παρούσα αίτηση, αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων. Η έκδοση ή όχι των προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το εν λόγω άρθρο είναι: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) Δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557, πέραν των πιο πάνω το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα - βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ΄΄Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152. Σε τέτοιου είδους αιτήσεις, ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Το Δικαστήριο, σε αυτό το στάδιο, δεν καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της διαφοράς, κάτι το οποίο θα αποτελέσει την κρίση του κατά την εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η διαπίστωση περί του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 663 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Στην υπόθεση Milton Investment Co Ltd κ.ά. v. Dryden Group Ltd
(2014)1Α Α.Α.Δ. 731, τονίστηκε και πάλι πως «στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα που ουσιαστικά θα ισοδυναμούσαν με απόφαση επί της ουσίας της αγωγής». Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει η υπόθεση Χάρης Σταυράκης κ.ά. v. Δήμου Λευκωσίας
(2015)1 ΑΑΔ 731, από την οποία παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Οι διαφορές που υπήρχαν στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των διαδίκων, και ιδιαιτέρως ως προς τη σημασία που θα μπορούσε να τους προσδώσει κάποιος, εφόσον δεν επιτρέπεται σ' αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να προβεί σε τελικά συμπεράσματα, ορθά οδήγησαν το Δικαστήριο να αποφασίσει ότι το έργο αυτό θα πρέπει να αφεθεί στο στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R.263 και Aβερκίου (ανωτέρω)). Εκ της φύσεως του ένα τέτοιο διάταγμα δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξης πραγμάτων, αλλά την απόδοση θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Άλλωστε, ένα συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας λόγω αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης και όχι σε ικανοποίηση του ουσιαστικού της αιτήματος (Goodies Εvagorou Ltd (Γκούτις Ευαγόρου Λτδ) ν. Lani Restaurants Ltd (Λάνι Ρέστοραντς Λτδ)
(1998)1 Α.Α.Δ. 157 και Τσιερκέτζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ. 734) » Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, δηλαδή της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντος στην αγωγή. Ενδεικτικά παραπέμπω το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας που αποτελεί προϋπόθεση γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: Βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others
(1982)1 C.L.R.557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R.585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στη Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 All E.R.417 (σελ.430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R.504, η προοπτική επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας: "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law.» Στα πλαίσια της τρίτης προϋπόθεσης εξετάζεται το κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη «Διατάγματα» 2016 στη σελίδα 132, η συγκεκριμένη προϋπόθεση σχετίζεται περισσότερο με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων. Εάν ο αιτητής θα μπορεί να αποζημιωθεί επαρκώς σε χρήμα στο τέλος της διαδικασίας, τότε στις πλείστες περιπτώσεις θεωρείται ότι δεν υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων δεν είναι απαραίτητη (βλ. Ανδρέου Colossos Signs Ltd (Αρ.2)
(2008)1Α ΑΑΔ 626) Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγομένου. (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1301). Συνεπώς, η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν ταυτίζεται με την αποκατάσταση υλικής ζημίας και μόνο. Στην HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v. 1. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α.,
(2009)1 A A.A.Δ. 317) λέχθηκε ότι «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Πέραν των ως άνω, το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδίδει προσωρινά διατάγματα και με βάση τα άρθρα 4 και 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6. Τα άρθρα αυτά συμπεριλαμβάνονται στη νομική βάση της παρούσας αίτησης. Τα εν λόγω άρθρα αναφέρονται σε εξειδικευμένες περιπτώσεις αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του N.14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων (βλ. ABP Holdings Ltd κ.α. v. Kιταλίδη κ.α. (Αρ.2)
(1994)2 Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. v. Xριστοφόρου κ.α. (ανωτέρω). Το άρθρο 4 του Κεφ. 6 δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση καθότι το άρθρο αυτό αφορά την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος στις περιπτώσεις που ζητείται η δέσμευση ή προστασία περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Όσον αφορά δε το άρθρο 5 του Κεφ. 6, αυτό ρυθμίζει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος που αφορά τη δέσμευση περιουσίας που δεν αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Από το κείμενο του άρθρου 5 του Κεφ. 6 προκύπτει ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να εμποδίζεται ο εναγόμενος να διαθέσει ή αποξενώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του ή για την οποία δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής. Ως εκ τούτου, το άρθρο 5 του Κεφ.6 επίσης θεωρώ ότι δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση. Εν πάση περιπτώσει, η πλευρά των Αιτητών δεν προκύπτει εν τέλει, να προωθεί τα αιτήματα της με βάση τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ.
  1. Για σκοπούς πληρότητας της απόφασης θα πρέπει να λεχθεί ότι το άρθρο 6 του Κεφ.6 στο οποίο επίσης στηρίζεται η παρούσα αίτηση καταργήθηκε. Συνεπώς, προχωρώ τώρα να εξετάσω την παρούσα υπόθεση, έχοντας κατά νου τις ως άνω προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Ν.14/60 και χωρίς να προβαίνω σε ευρήματα σε σχέση με την ουσία της διαφοράς. Κρίση Δικαστηρίου Με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της αγωγής, οι Αιτητές αξιώνουν διάφορα διατάγματα εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 τα οποία σχετίζονται με τις κατ΄ ισχυρισμό κατασκευαστικές εργασίες και/ή εργασίες ανακαίνισης οι οποίες, ως είναι η θέση των Αιτητών, διεξάγονται εντός του διαμερίσματος 409 και προκάλεσαν, μεταξύ άλλων και ζημιές στο διαμέρισμα 316 το οποίο βρίσκεται κάτω από το διαμέρισμα
  2. Επίσης, οι Αιτητές αξιώνουν ειδικές και γενικές αποζημιώσεις, συνεπεία ισχυριζόμενης οχληρίας και αμέλειας των Καθ' ων η Αίτηση. Προσδιορίζονται ως αιτίες και βάσεις αγωγής, το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης (βλ. Άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148), το αστικό αδίκημα της αμέλειας (βλ. Άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148) και το αστικό αδίκημα της οχληρίας (βλ. Άρθρο 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148). Όσον αφορά το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, σύμφωνα με το άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148, μετά των συναφών τροποποιήσεων, παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται είτε σε παράνομη είσοδο είτε σε πρόκληση ζημιάς είτε σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου (νομικό σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου 'Κεφάλαιο 148-Αστικά Αδικήματα-Δίκαιο και Αποφάσεις', Τόμος 1, σελ.130, Adamou v. Christofi
(1974)1 C.L.R 100. Στην υπόθεση Liasidou and Another v. Papademetriou
(1975)1 C.L.R 122, λέχθηκε ότι κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας, όποιος δε διαταράσσει αυτήν την κατοχή μπορεί να εναχθεί για παράνομη επέμβαση. Ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του (Λάμπρου και άλλης v. Κεφάλα κ.α.
(2000)1Γ Α.Α.Δ.1516). Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση της πρόκλησης ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα (Γεωργίου v. Ανδρέα
(1998)1 Α.Α.Δ.2311). Όταν όμως ο εναγόμενος ενεργήσει με την εξουσιοδότηση του ιδιοκτήτη ή άλλου που δικαιούται να δώσει τέτοια εξουσιοδότηση δεν διαπράττει αδίκημα παράνομης επέμβασης (Adamou v. Christofi
(1974)1 C.L.R.100). Περαιτέρω, η αγωγή των Αιτητών στηρίζεται και στο αστικό αδίκημα της αμέλειας. Η αμέλεια, ως αστικό αδίκημα, ορίζεται από το Άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 51 του Κεφ. 148: «Αμέλεια συνίσταται - (α) στην τέλεση πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή στην παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε· ή (β) στην παράλειψη καταβολής τέτοιας δεξιότητας ή επιµέλειας για την άσκηση επαγγέλµατος, επιτηδεύµατος ή ασχολίας όπως ένα λογικό συνετό πρόσωπο, που έχει τα προσόντα για την άσκηση του επαγγέλµατος αυτού, επιτηδεύµατος ή ασχολίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις, και στην πρόκληση ζηµιάς εξαιτίας αυτής: Νοείται ότι για αυτή δύναται να τύχει αποζηµίωσης µόνο το πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αµέλειας υπείχε υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να µην επιδείξει αµέλεια.». Ερμηνεία του Άρθρου 51 του Κεφ. 148, δόθηκε στην υπόθεση Στρατμάρκο Λτδ ν Πέτρος Μιχαήλ
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 453, στην οποία αναφέρθηκαν, σε ότι αφορά τις πρόνοιες του, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Αμέλεια είναι, κατά το άρθρο 51 του Νόμου περί Αστικών Αδικημάτων που στην ουσία κωδικοποιεί τις αρχές του Κοινού Δικαίου στον κλάδο αυτό, παράβαση καθήκοντος επιμέλειας. Το καθήκον τούτο περιλαμβάνει την επιμέλεια που υποθετικά καταβάλλει ο μέσος λογικός άνθρωπος κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες και περιστάσεις που ενήργησε ο εναγόμενος. Βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας είναι, καταρχήν, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του. Τα στοιχεία του "μέσου συνετού ανθρώπου" και του "πλησίον" διαγράφουν τα όρια της επιμέλειας της οποίας όφειλε να καταβάλει ο εναγόμενος. Η έννοια του καθήκοντος επιμέλειας ολοκληρώνεται με το στοιχείο της δυνατότητας πρόβλεψης ότι, δηλαδή, η ενεργούμενη παρά το καθήκον επιμέλειας πράξη μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα.». Ερχόμενη τώρα στο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, σύμφωνα με το Άρθρο 46 του Κεφ.148: «Ιδιωτική οχληρία συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμοποιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση, αφού ληφθούν υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου: Νοείται ότι ο ενάγοντας δεν τυγχάνει αποζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά. Νοείται περαιτέρω ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν εφαρμόζονται καθόσον αφορά παρέμβαση στο φως.». Εξετάζοντας κατά πόσο συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη συνιστά ιδιωτική οχληρία, το Δικαστήριο, κατά κύριο λόγο, εστιάζει την προσοχή του στο κατά πόσο η επέμβαση στη χρήση ή απόλαυση της ακίνητης ιδιοκτησίας από τον ενάγοντα, ή κάποιου δικαιώματος του επί ή σε σχέση με αυτή, είναι παράλογη («unreasonable»), λαμβανομένης υπόψη της συμπεριφοράς/διαγωγής του εναγομένου, στην, από πλευράς του, χρήση ή απόλαυση, - συνήθως, γειτονικής -,ακίνητης ιδιοκτησίας. Η βιβλιογραφία, θέτει το ζήτημα αυτό να αποτελεί, την ειδοποιό διαφορά μεταξύ πράξεων που συνιστούν το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, από αυτές που συνιστούν αμέλεια. Δεν εξετάζεται από το Δικαστήριο, αναφέρεται, η συμπεριφορά / διαγωγή του εναγομένου έναντι του καθήκοντος επιμέλειας του, όπως γίνεται σε ότι αφορά το αστικό αδίκημα της αμέλειας, αλλά το Δικαστήριο σε ότι αφορά το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, θα διερευνήσει την ζημιά του ενάγοντος, υπολογίζοντας την έναντι των δικαιωμάτων του που απορρέουν από την ακίνητη ιδιοκτησία («damage with a proprietary quality»). Ως αστικό αδίκημα, η ιδιωτική οχληρία κατατάσσεται, συνεπώς, στην ευρύτερη κατηγορία των αστικών αδικημάτων που διαπράττονται έναντι της ακίνητης ιδιοκτησίας («a tort to land»). Στο σύγγραμμα του Michael A. Jones, "Textbook on Torts", 8η έκδοση, στην σελίδα 337, ο συγγραφέας, κατά τον σχολιασμό των όσων η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου είχε αναφέρει στην απόφαση της στην υπόθεση Hunter v Canary Wharf Ltd
(1997)2 All E.R. 426, αναφέρει τα εξής σχετικά: «... in private nuisance the land owner claims, in effect on behalf of his land rather than his person, whichever side of the material damage/amenity divide his case happens to fall on. As such, he must be able to identify a means by which the land has been affected, whether by way of diminution in its capital value or its amenity (as opposed simply to that of its occupier).» Προκύπτει συνεπώς, ότι, η ουσία μίας αγωγής που βασίζεται στο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, είναι η ζημιά που υφίσταται ο ενάγοντας στη χρήση ή απόλαυση ακίνητης ιδιοκτησίας του, ή κάποιου δικαιώματος επί ή σε σχέση με αυτή. Το Άρθρο 46 του Κεφ. 148 κατοχυρώνει τα δικαιώματα, τόσο του ιδιοκτήτη ακίνητης ιδιοκτησίας, όσο και του κατόχου της (Βλ. επίσης και την υπόθεση Λάμπρος Ευγενίου ν Philippa Estates Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ.664). Ως υπεδείχθη από την Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων Ηνωμένου Βασιλείου στην υπόθεση Hunter ανωτέρω, πρόσωπο που ενάγει με βάση το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, πρέπει να αποδεικνύει το δικαίωμα του σε αποκλειστική κατοχή της ακίνητης ιδιοκτησίας που επηρεάζεται που του προσδίδει το δικαίωμα σε σχετική προς το Δικαστήριο παράσταση/locus standi ("a recognisable proprietary interest", Bλ.Μalone v Laskey [1907] 2 KB 141). Αγωγή για το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, μπορεί να στραφεί εναντίον προσώπων που δημιουργούν την οχληρία με κάποια θετική τους ενέργεια. Τα πρόσωπα αυτά, είναι, έχει λεχθεί, υπαίτια και παραμένουν υπαίτια για την οχληρία, ακόμη και αν δεν βρίσκονται σε κατοχή της ακίνητης ιδιοκτησίας από την οποία η οχληρία προέρχεται / πηγάζει, και μάλιστα, ακόμη και εάν, δια τον λόγο ακριβώς αυτό (ήτοι της μη κατοχής της), δεν έχουν την εξουσία καταπολέμησης της (Βλ. Thompson v Gibson
(1841)7 M & W 456 και Cambridge Water Co. V Eastern Counties Leather plc [1994] 2 WLR 52). Μάλιστα, ως έχει νομολογηθεί, δεν είναι καν αναγκαίο για τον δημιουργό της οχληρίας, να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα στην ακίνητη ιδιοκτησία από την οποία η οχληρία προέρχεται/πηγάζει, ούτε και χρειάζεται η οχληρία να έχει δημιουργηθεί και να προέρχεται/πηγάζει από ιδιωτική γη (Βλ. Southport Corporation v Esso Petroleum Co. Ltd [1953]3 WLR 773). Στρεφόμενη στην παρούσα υπόθεση, παρατηρώ από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση καθώς και από το επισυνημμένο σ' αυτή Τεκμήριο 1, ότι η Αιτήτρια 1 φαίνεται να είναι, η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αρ.316, στο οποίο όπως ισχυρίζεται, διαμένει μαζί με τον Αιτητή
  1. Σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση 1 αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων, πλην της Καθ' ης η Αίτηση 2, ότι αυτή είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος
  2. Από το Τεκμήριο 3 το οποίο επισυνάπτει η Καθ' ης η Αίτηση 1 στην Ένορκη Δήλωσή της, φαίνεται ότι είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αρ.
  3. Οι τίτλοι ιδιοκτησίας σχετικά με τα διαμερίσματα αρ.316 και 409, όπως είναι το Τεκμήριο 1 και το Τεκμήριο 3 αντίστοιχα, αποτελούν εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ιδιοκτησίας (Πίριλλου v. Κονναρή
(2000)1 Α.Α.Δ.1153). Όσον αφορά δε την Καθ΄ης η Αίτηση 2, ως προκύπτει από την Ένορκη Δήλωση της Αιτήτριας 1, είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ασχολείται με οικοδομικές εργασίες και εργασίες ανακαίνισης οικοδομών και διαμερισμάτων και είναι αυτή που ανέλαβε την ανακαίνιση του διαμερίσματος 409, από το οποίο προέρχεται η ισχυριζόμενη οχληρία. Περαιτέρω, ως ισχυρίζεται η Αιτήτρια 1, μαζί με τον Αιτητή 2, έχουν δει αρκετές φορές στο διαμέρισμα 409 εργάτες των Αιτητών 1 και/ή 2 καθώς και τον Budaev, υπεύθυνο των εργασιών. Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω, το κλητήριο ένταλμα και σε συνάρτηση με τα όσα ετέθησαν υπόψη μου από πλευράς μαρτυρίας, ικανοποιούμαι στο παρόν στάδιο ότι πληρείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/
  1. Σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, θα πρέπει να γίνει μια εκ πρώτης όψεως εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να κρίνεται η αξιοπιστία της ή το βάσιμο των ισχυρισμών. Σύμφωνα πάντα με την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 1, διαφαίνεται ότι προκλήθηκαν ζημιές στο διαμέρισμα αρ.316 ιδιοκτησίας της Αιτήτριας 1, κατά την εκτέλεση εργασιών κατεδάφισης και/ή ανακαίνισης του διαμερίσματος αρ.409 της Καθ' ης η Αίτηση 1, το οποίο ευρίσκεται άνωθεν του διαμερίσματος αρ.
  2. Επισυνάπτει προς τούτο σχετικές φωτογραφίες και βίντεο ως Τεκμήριο 3, Τεκμήριο 5, Τεκμήριο 7, Τεκμήριο 8, Τεκμήριο 9, Τεκμήριο 10, Τεκμήριο 11, Τεκμήριο 13 Α και Τεκμήριο
  3. Περαιτέρω, επισυνάπτει ως Τεκμήριο 14 Έκθεση του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κωνσταντίνου ημερ.11/7/21 με θέμα «Ζημιές που προκλήθηκαν από εργασίες που διεξάγονται σε γειτονική οικοδομή (Διαμέρισμα 409)» στην οποία καταγράφονται οι βλάβες με φωτογραφική τεκμηρίωση. Τα όσα από πλευράς Αιτητών παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο, στοιχειοθετούν, βρίσκω, επαρκώς σε αυτό το στάδιο, ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγής τους, χωρίς φυσικά αυτά να αξιολογούνται και να προβαίνω σε σχετικά συμπεράσματα και ως εκ τούτου κρίνω ότι πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/
  4. Εάν υφίσταται όντως οχληρία και/ή παράνομη επέμβαση και/ή αμέλεια, τούτο είναι ζήτημα γεγονότων που θα εξεταστεί κατά την δίκη και σε αυτό το πρώιμο στάδιο της διαδικασίας θα περιοριστώ στην διαπίστωση ότι είναι συζητήσιμο και πέραν από απλώς πιθανόν η ισχυριζόμενη οχληρία και/ή παράνομη επέμβαση και/ή αμέλεια να υφίσταται. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, διαπιστώνω τα πιο κάτω. Ως έχει προαναφερθεί, οι αξιώσεις των αιτητών στην παρούσα αγωγή αφορούν αποζημιώσεις λόγω ισχυριζόμενης οχληρίας και/ή παράνομης επέμβασης και/ή αμέλειας των Καθ' ων η Αίτηση. Περαιτέρω, αξιώνουν και διάφορα διατάγματα που αφορούν τον τερματισμό των εργασιών και/ή πράξεων που προκαλούν την ισχυριζόμενη οχληρία και/ή την παράνομη επέμβαση και/ή την αμέλεια. Είναι κοινώς αποδεκτό πως οι οικοδομικές εργασίες στο διαμέρισμα της Αιτήτριας 1 ξεκίνησαν περί τα τέλη του
  5. Ειδικότερα, οι μεν Αιτητές ισχυρίζονται ότι αυτές ξεκίνησαν περί το Νοέμβριο του 2021, η δε Καθ' ης η Αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι ξεκίνησαν περί τον Οκτώβριο του
  6. Περαιτέρω, είναι η θέση της Αιτήτριας 1 ότι περί τα μέσα Δεκεμβρίου 2021 απέστειλε γραπτώς μήνυμα στην Διαχειριστική Επιτροπή της Πολυκατοικίας, ότι στις 15/12/21 μετέβηκε στο διαμέρισμα 409 και εκεί συνάντησε εργάτες και υπαλλήλους των Καθ' ων η Αίτηση 1 και/ή 2 και τους ζήτησε να διακόψουν «έστω και για λίγο τις εργασίες με τα μηχανήματα για να περιοριστεί ο θόρυβος» και ότι το βράδυ της ίδιας ημέρας μετέβηκε ξανά και συναντώντας τον Budaev του ζήτησε «να είναι πιο προσεκτικοί κατά την εκτέλεση των εργασιών αλλά και να περιορίσουν την χρήση των μηχανημάτων έστω και σε λίγες ώρες της ημέρας». Ακολούθως, στις 23/12/21 ισχυρίζεται ότι απέστειλε μήνυμα στον Γραμματέα της Διαχειριστικής Επιτροπής. Η Αιτήτρια 1 αναφέρει ακόμη ότι μαζί με τον Αιτητή 2 απουσίαζαν από την Κύπρο από την περίοδο 15 Ιανουαρίου μέχρι τις 2 Απριλίου
  7. Αναφέρει ότι στις 15/7/22 απέστειλε μέσω του δικηγόρου της επιστολή τόσο στην Διαχειριστική Επιτροπή όσο και στην Καθ' ης η Αίτηση
  8. Μετέπειτα, στις 9/9/22 καταχώρησε την πρώτη αίτηση η οποία ως έχω ήδη αναφέρει απορρίφθηκε στις 24/3/23 από το Δικαστήριο με άλλη σύνθεση και εν τέλει, στις 26/4/23 αποτάθηκε εκ νέου στο Δικαστήριο με την υπό εξέταση αίτηση. Οι εν λόγω επιστολές περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο 4, στο Τεκμήριο 6 και στο Τεκμήριο 12, τα οποία επισυνάπτονται στην Ένορκη δήλωση της Αιτήτριας
  9. Είναι η θέση του Δικαστηρίου ότι υπό τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, εάν οι Αιτητές επιτύχουν τελικά στην αγωγή τους, η επιδίκαση αποζημιώσεων θα αποτελεί γι' αυτούς επαρκή θεραπεία. Τα περιστατικά της υπόθεσης είναι τέτοια, που επιτρέπουν δίκαιο και εύλογο υπολογισμό της ζημιάς των αιτητών. Εξάλλου, ως η ίδια η Αιτήτρια 1 αναφέρει στην Ένορκη Δήλωσή της, με τον Αιτητή 2, έχουν ήδη προβεί σε εργασίες στο διαμέρισμα 316 προς αποκατάσταση των ζημιών και προς τούτο επισυνάπτει ως Τεκμήριο 19 σχετικές φωτογραφίες. Επίσης, επισυνάπτει ως Τεκμήριο 18 αντίγραφο τιμολογίου εταιρείας στους οποίους ανέθεσαν την επισκευή κάποιων εργασιών, ενώ έχουν αποταθεί σε ειδικούς εργολάβους για να κοστολογήσουν τις ισχυριζόμενες ζημιές για πλήρη αποκατάστασή τους και επισυνάπτει προς τούτο ως Τεκμήριο 16 και Τεκμήριο 17 τις σχετικές προσφορές. Πρόσθετα, σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των Καθ' ων η Αίτηση, ως ισχυρίζεται τόσον η Καθ' ης η Αίτηση 1 όσο και ο Budaev, δεν έχει προβληθεί η θέση από τους Αιτητές ότι η οικονομική κατάσταση τους είναι τέτοια ώστε να μην μπορούν να ικανοποιήσουν χρηματικά όποια απόφαση εκδοθεί εναντίον τους και/ή ότι δεν είναι φερέγγυοι. (βλ. Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd (Αρ.2)
(2008)1 ΑΑΔ 626). Είμαι της άποψης ότι όλες οι κατ΄ισχυρισμόν ζημίες των Αιτητών είναι δυνατόν να αποτιμηθούν σε χρήμα και οι Αιτητές θα δύνανται να αποζημιωθούν καταλλήλως. Επομένως, δεν έχω πειστεί ότι δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι δεν ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση στην παρούσα περίπτωση. Κατάληξη Η πιο πάνω διαπίστωση του Δικαστηρίου σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, καθορίζει και την πορεία της Αίτησης, χωρίς να καθίσταται ανάγκη εξέτασης των υπόλοιπων λόγων ένστασης ή των θεμάτων που εγείρονται στα πλαίσια αυτής. Ως εκ τούτου η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον των Αιτητών 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. Νοείται όμως ότι ένα σετ εξόδων θα καταβληθεί, με δεδομένο ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2 έτυχαν κοινής νομικής εκπροσώπησης. (Υπ.) ............ Μ. Μιλτιάδου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.