KAΤΕΡΙΝΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΣΟΛΩΜΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2622/17, 22/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2622/17 Μεταξύ: KAΤΕΡΙΝΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ ΚΑΙ ΜΙΧΑΛΗ ΣΟΛΩΜΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 22 Δεκεμβρίου 2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κος Κ.Γρηγορίου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο: κα Α.Γρύλλη για Π.Τσαγκάρης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα με την αγωγή της αξιώνει γενικές, ειδικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, νόμιμο τόκο και έξοδα για βαριές σωματικές βλάβες, ζημίες, δαπάνες και απώλειες τις οποίες υπέστη από επίθεση που δέχθηκε από τον σκύλο που ήταν στην κατοχή του εναγόμενου κατά τον επίδικο χρόνο, ενώ αυτή ήταν πεζή στην Λεμεσό. ΔΙΚΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης (Ε/Α στο εξής) η ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο και/ή κατά την ημέρα του ατυχήματος ήταν 62 ετών, αυτοεργαζόμενη ιδιοκτήτρια εστιατορίου, στη Λεμεσό. Ο Εναγόμενος κατά πάντα ουσιώδη προς την αγωγή χρόνο ήταν ο ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος και/ή ο έχων την ευθύνη και/ή την επίβλεψη και/ή τη φύλαξη του σκύλου. Λόγω της επιδεικνυόμενης αμέλειας του εναγόμενου αυτός περιφερόταν στο δρόμο ανεπιτήρητος και επιτέθηκε στην Ενάγουσα, την οποία με δύναμη έριξε στο έδαφος, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες και να μεταβεί αρχικά στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού (ΓΝΛ στο εξής) και μετέπειτα στον Δρ.Χρ.Πατσαλίδη στην Πολυκλινική Υγεία στη Λεμεσό για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ειδικότερα αυτή υπέστη κάταγμα αριστερού βραχίονα και κάταγμα επιγονατίδας. Στο ΓΝΛ υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο γόνατο, παρέμεινε 4 ημέρες κλινήρης και στις 04/05/2017 έλαβε εξιτήριο. Κατά και/ή περί τις 05/05/2017 επισκέφθηκε τον Δρ. Χρ.Πατσαλίδη ιδιώτη γιατρό, ο οποίος αφού και αυτός διέγνωσε κάταγμα αριστερού ώμου, άνω βραχίονα προέβηκε σε χειρουργική επέμβαση οστεοσύνθεσης με γάζες και βίδες. Της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και της συνεστήθη ξεκούραση, ακινητοποίηση και φυσιοθεραπεία. Περαιτέρω τις δόθηκε άδεια ασθενείας από τις 05/05/2017 έως 05/08/
- Παρέμεινε στη Πολυκλινική Υγεία στην Λεμεσό για δύο ημέρες και της δόθηκε εξιτήριο από τον Δρ. Χρ.Πατσαλίδη στις 06/05/
- Κατά και/ή περί τις 15/05/2017 η Ενάγουσα μετέβηκε ξανά στην Πολυκλινική Υγεία και τον Δρ. Χρ.Πατσαλίδη, ο οποίος προέβη σε τρίτη χειρουργική επέμβαση και αφαίρεσε τις γάζες και τις βίδες που χρησιμοποιήθηκαν για την Οστεοσύνθεση του ώμου της. Επίσης της τοποθετήθηκε νάρθηκας στο μηροκνημικό. Η Ενάγουσα μετά που απολύθηκε από την Πολυκλινική Υγεία στη Λεμεσό κατάγγειλε τον Εναγόμενο στον Αστυνομικό Σταθμό Αγ.Αντωνίου, όπου μετά από την συλλογή των στοιχείων ανοίχθηκε ποινική υπόθεση εναντίον του. Παρά την υποβολή της σε φυσιοθεραπείες εντούτοις τα συμπτώματα δεν έχουν αποθεραπευτεί πλήρως. Επίσης η Ενάγουσα ιδιαίτερα τους πρώτους τρεις μήνες μετά το δυστύχημα χρειαζόταν την βοήθεια συγγενικών προσώπων για την διεκπεραίωση ακόμα και των πιο συνηθισμένων καθημερινών της αναγκών. Είναι η θέση της ότι αυτή δικαιούται γενικές αποζημιώσεις για πόνο, ταλαιπωρία, μείωση των απολαύσεων και/ή της ποιότητας της ζωής της και/ή απώλεια της εργασίας της και βλάβες που υπέστη συνεπεία των όσων περιγράφονται ανωτέρω, ως επίσης και γενικές αποζημιώσεις για μελλοντικές θεραπείες και/ή εγχειρίσεις και/ή μελλοντικές φυσιοθεραπείες, στις οποίες η Ενάγουσα θα αναγκαστεί να υποβληθεί συνεπεία των όσων αναφέρονται ανωτέρω (παράγραφος 24 Γ της Ε/Α). Ο συνήγορος της ενάγουσας κατά την τελική του αγόρευση δεν επέμενε για τη αξίωση των τελευταίων. Οι ειδικές ζημιές που υπέστη η ενάγουσα από το ατύχημα περιλαμβάνουν ιατρικά έξοδα, φυσιοθεραπείες, φάρμακα, που ανέρχονται στο συνολικό ποσό των €4.612,
- Η Ενάγουσα περαιτέρω ισχυρίζεται ότι δικαιούται και σε παραδειγματικές αποζημιώσεις ένεκα της συμπεριφοράς και/ή αλόγιστου και/ή απερίσκεπτου ενέργειας και/ή παραλείψεως του Εναγόμενου. Στην έκθεση υπεράσπισης του εναγόμενου (Ε/Υ στο εξής) δεν γίνεται αποδοχή των θέσεων της ενάγουσας και αυτός ισχυρίζεται ότι ο σκύλος του κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν ανεπιτήρητος, αλλά δεμένος με λουρί και τον πήγαινε βόλτα κοντά στο μηχανουργείο του στη Λεμεσό. Συνάντησαν στο δρόμο την ενάγουσα με τον σκύλο της και σε κάποια στιγμή την είδε να είναι γονατισμένη κάτω στο δρόμο και να φωνάζει. Αφού έδεσε τον σκύλο του την πλησίασε και την βοήθησε. Ο σκύλος του δεν της επιτέθηκε. Επίσης δεν αποδέχεται τις σωματικές βλάβες της, οι οποίες είναι προυπάρχουσες και τα ποσά των γενικών και των ειδικών ζημιών που εξαιτείται είναι διογκωμένα και υπερβολικά. Κατά συνέπεια ζητεί όπως η αγωγή της ενάγουσας απορριφθεί με έξοδα υπέρ του και εναντίον της. Η ενάγουσα στην Απάντηση της επαναλαμβάνει τις θέσεις της και ισχυρίζεται ότι ο εναγόμενος αφού διαπίστωσε το λάθος του την είχε επισκεφθεί 4 φορές στο Νοσοκομείο για να δει την πρόοδο της υγείας της και μάλιστα αυτός παραδέκτηκε στο σύζυγο της ότι ο σκύλος του διέλαθε της προσοχής του και της επιτέθηκε νομιζόμενος ότι είναι παιχνίδι. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Για την απόδειξη της υπόθεσης της ενάγουσας κατέθεσαν 3 μάρτυρες ήτοι ως ΜΕ1 η ενάγουσα, ως ΜΕ2 ο N.Nικολάου και ως ΜΕ3 ο Γ.Χ¨Σάββας. Προς υπεράσπιση του εναγόμενου κατέθεσε ως ΜΥ1 ο ίδιος και ως ΜΥ2 ο Σ.Πίπυρος. Περαιτέρω κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκαν οι γραπτές δηλώσεις των πιο πάνω (τεκμ. Α-Ε) και 18 τεκμήρια ενώ δηλώθηκε και εγκρίθηκε από το δικαστήριο ως παραδεκτό γεγονός το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ.Χρ.Πήλασα τεκμ.19 που αφορά την ενάγουσα το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου. ΜΕ1 ήταν η ενάγουσα η οποία κατέθεσε στο δικαστήριο την γραπτή δήλωση της τεκμ.Α το οποίο και υιοθέτησε ως επίσης και τα τεκμήρια 1-
- Κατά την κυρίως εξέταση της είπε ότι το μηχανουργείο του εναγομένου είναι πολύ κοντά από το σπίτι της. Τον σκύλο του εναγομένου τον γνωρίζει και είχε και αυτή σκυλάκι. Είπε ότι η ζωή της μετά την επίθεση από το σκύλο του εναγομένου άλλαξε, δεν μπορεί να βγει από το σπίτι και έκλεισε την ταβέρνα που διατηρούσε. Κατά την αντεξέταση της είπε ότι το μηχανουργείο του εναγομένου είναι περιφραγμένο. Το σκύλο του εναγομένου δεν τον ξανάδε να περιφέρεται, ούτε τον είδε να επιτίθεται σε άλλο πρόσωπο. Αυτός δεν είχε λουρί την ώρα που ήρθε κατά πάνω της. Στη θέση της υπεράσπισης ότι ο εναγόμενος της είπε ότι ο σκύλος φορούσε λουρί την ώρα που ο εναγόμενος τον έλουζε απάντησε αρνητικά. Είπε ότι ο εναγόμενος μετά το συμβάν την μετέφερε στο σπίτι αυτήν και το σκυλάκι της. Ακόμη ότι αυτή επισκέφθηκε και το νοσοκομείο και τον Δρ.Πατσαλίδη στον οποίο είπε ότι της επιτέθηκε σκύλος. Στην υπόδειξη των τεκμηρίων 5 και 16 ήτοι των πιστοποιητικών του Δρ.Πατσαλίδη ότι δεν του είχε αναφέρει ότι της επιτέθηκε σκύλος αυτή αποδέχτηκε ότι δεν βλέπει συγκεκριμένα τέτοια αναφορά αλλά υποστήριξε ότι του το ανέφερε. Επίσης είπε ότι ο ίδιος ο εναγόμενος της είπε ότι ο σκύλος δεν ήθελε να της κάνει κακό αλλά να παίξει μαζί της. Στην υποβολή ότι ουδέποτε διατηρούσε οποιαδήποτε ταβέρνα απάντησε αρνητικά λέγοντας ότι την είχε για 12 χρόνια και την έκλεισε λόγω του συμβάντος και προηγουμένως δεν είχε κανένα πρόβλημα υγείας. Στη θέση της υπεράσπισης ότι ο εναγόμενος είχε δεμένο τον σκύλο με λουρί κατά τη διάρκεια του μπάνιου, του ξέφυγε γιατί ήταν βρεγμένος, αυτή είπε ότι δεν αντιλήφθηκε να είναι βρεγμένος. Αρνήθηκε την θέση ότι ουδέποτε της επιτέθηκε ο σκύλος του εναγομένου και ότι έπαθε τραύματα από την επίθεση αυτή. Κατά την αντεξέταση της, της υποδείχθηκε το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ.Χρ.Πήλασα του ΓΝΛ τεκμ.19 και το περιεχόμενο του αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός. Στην επανεξέταση επανέλαβε ότι ήταν περιφραγμένο το μηχανουργείο του εναγομένου, ο σκύλος του διέφυγε και της επιτέθηκε και ο ίδιος ο εναγόμενος της είπε ότι το κάγκελο ήταν ανοιχτό. ΜΕ2 ήταν ο Ν.Νικολάου σύζυγος της ενάγουσας ο οποίος κατέθεσε στο δικαστήριο την γραπτή δήλωσή του τεκμήριο Β την οποία υιοθέτησε. Αυτός ενόρκως ανέφερε ότι η σύζυγος του πριν το ατύχημα ήταν μια χαρά, ενώ μετά επηρεάστηκε η σωματική και ψυχική της υγεία. Είπε ότι ο εναγόμενος ανέφερε ότι έλουζε το σκύλο του, ο οποίος ήταν δεμένος, η πόρτα της μάντρας όπου βρισκόταν ήταν ανοιχτή και από εκεί απέδρασε. Αυτός δεν ήταν παρών στο περιστατικό. Κατά την αντεξέταση του, είπε ότι έβλεπε τον σκύλο στο μηχανουργείο μαζί με κάποιον άλλο σκύλο να είναι σε περιφραγμένο χώρο. Ουσιαστικά αυτός ανέφερε ότι ο εναγόμενος προέβηκε σε παραδοχές ότι ενώ έλουζε το σκύλο του, αυτός του έφυγε από το μηχανουργείο το οποίο ήταν ανοιχτό και ο σκύλος ήταν χωρίς λουρί. Στη θέση της υπεράσπισης ότι ο σκύλος του εναγομένου φορούσε λουρί κατά το μπάνιο, αυτός είπε έτσι του είπε ο εναγόμενος, του το φόρεσε, του έφυγε και αυτός ήταν βρεγμένος. Επίσης στη θέση ότι το κάγκελο ήταν κλειστό, αυτός επανέλαβε ότι ο ίδιος του είπε ότι ήταν ανοιχτός ο χώρος και έφυγε ο σκύλος. Η θέση της υπεράσπισης ήταν ότι ο σκύλος φορούσε λουρί κατά το μπάνιο, ο χώρος που ήταν ο σκύλος του εναγόμενου ήταν περιφραγμένος, ότι αυτός δεν της επιτέθηκε, και δεν έπαθε τραύματα λόγω του σκύλου του εναγομένου. Επίσης την ταβέρνα της, την έκλεισε για άλλους λόγους. ΜΕ3 ήταν ο Γ. Χ¨Σάββας υιός της ενάγουσας ο οποίος κατέθεσε στο δικαστήριο την γραπτή δήλωσή του τεκμήριο Γ την οποία υιοθέτησε. Κατά την κυρίως εξέταση του αναφέρθηκε ότι η μητέρα του διατηρούσε ταβέρνα για 15 χρόνια η οποία ήταν γεμάτη κόσμο, από το μεσημέρι μέχρι τη νύχτα. Η μητέρα του την επίδικη ημέρα ήταν στο σπίτι και εκεί ο εναγόμενος του είπε πως ο σκύλος του, του έφυγε από το κάγκελο που ήταν ανοικτό, αυτός ήθελε να παίξει και έσπρωξε την μητέρα του λόγω του όγκου του. Αυτός ειδοποίησε το ασθενοφόρο για να μεταφέρει την μητέρα του στο νοσοκομείο και ο εναγόμενος ήταν εκεί. Κατά την αντεξέταση του είπε ότι δεν είδε τον σκύλο να της επιτίθεται. ΜΥ1 ήταν ο εναγόμενος. Αυτός κατέθεσε στο δικαστήριο την γραπτή δήλωση του τεκμ.Δ στην οποία δεν αποδέχεται οποιαδήποτε ευθύνη για το συμβάν. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο σκύλος του ευρίσκετο στο περιφραγμένο μηχανουργείο του στο οποίο καθημερινά μπαινοβγαίνει κόσμος και δεν δημιούργησε ποτέ κανένα πρόβλημα. Την επίδικη ημέρα ο σκύλος του ήταν σε χωράφι απέναντι από την οικία της ενάγουσας την οποία είδε κάτω στο δρόμο έξω απ' αυτήν να φωνάζει το όνομα Νίκο και έδεσε τον σκύλο του στο ντίκερ εντός του χωραφιού. Η ενάγουσα του είπε να μεταφέρει τον σκύλο της στην οικία της και αυτή στη συνέχεια μπήκε μέσα. Αυτός δεν γνωρίζει πώς αυτή βρέθηκε γονατισμένη. Ουδέποτε ανέφερε στο σύζυγο ή στον γιό της ότι ο σκύλος του, της επιτέθηκε και την έριξε κάτω και ουδέποτε τους πρότεινε χρήματα ως αποζημίωση, αλλά η ενάγουσα του ζήτησε €
- Η ενάγουσα τον κατήγγειλε στην αστυνομία και στην ποινική υπόθεση αθωώθηκε και απαλλάχθηκε στις εναντίον του κατηγορίες. Ο ίδιος επισκέφθηκε την ενάγουσα στο Νοσοκομείο 2 φορές για ανθρωπιστικούς λόγους και εκεί προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει για την έκδοση της κάρτας νοσηλείας της. Κατά την αντεξέταση του ο εναγόμενος ανέφερε ότι ο σκύλος του ράτσας Ακίτα είναι ήρεμος και ποτέ δεν δημιούργησε προβλήματα σε κανέναν. Ο χώρος που είχε τους σκύλους του ήταν δίπλα στο οικόπεδο. Η ενάγουσα έπεσε κάτω και κτύπησε μόνη της ενώ ο σκύλος του δεν πήγε κοντά της. Επίσης είπε αρχικά ότι η ενάγουσα ήθελε από τον εναγόμενο να της καταβάλει €6000 και μετά είπε €8000 - €
- Στην υποβολή ότι στο ποινικό δικαστήριο αντιμετώπιζε κατηγορία ότι ο σκύλος του δεν έφερε λουρί και όχι για αμέλεια αυτός είπε «έφυε μου που τον έλουσα, είπαμεν τα». ΜΥ2 ήταν ο Σ.Πίππιρος ο οποίος κατέθεσε και υιοθέτησε στο δικαστήριο την γραπτή δήλωση του τεκμ.Ε στην οποία αναφέρει ότι είναι πολύ καλός φίλος του εναγόμενου. Ο σκύλος του εναγόμενου ο οποίος ευρίσκετο στο μηχανουργείο του, είναι ήρεμος και ποτέ δεν δημιούργησε προβλήματα σε κανένα. Πάντα κυκλοφορούσε με λουρί και δεν ήταν ανεπιτήρητος. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Σκοπός της αξιολόγησης της μαρτυρίας είναι να μπορέσει το Δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα και, στη βάση των δικών του ευρημάτων ως προς τα γεγονότα, να εξετάσει στη συνέχεια κατά πόσον ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης, το έχει αποσείσει στον βαθμό που απαιτείται. Ωστόσο, η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (Barry Wynne v. David Costakis Mavronicola κ.α.
(2009)1(β) Α.Α.Δ. 1138, Αθανασίου κ.α. ν Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614)). Η μαρτυρία εξετάζεται από τo Δικαστήριο συνολικά και όχι αποσπασματικά (Πολιτική ΄Εφεση Αρ.273/2010, Βαρβάρα (Ρίτσα) Mason ν. Αντώνη Αντωνίου κ.α, ημερ. 8.4.2014). Αναφορικά με την αποδοχή μέρους μαρτυρίας ενός μάρτυρα και απόρριψης άλλου μέρους, παραπέμπω στις υποθέσεις Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την ενάγουσα όπως και τους λοιπούς μάρτυρες τους οποίους και αξιολογώ στη συνέχεια. Η ΜΕ1 μου έκανε καλή εντύπωση, ήταν σαφής, ειλικρινής και σταθερή στις θέσεις της περιγράφοντας πώς την επίδικη ημέρα ενώ ευρισκόταν με τον σκύλο της για περίπατο στο χωράφι πλησίον της οικίας της, ο σκύλος του εναγόμενου αφού έτρεξε προς αυτήν, ψήλωσε τα μπροστινά του πόδια και την κτύπησε στη δεξιά πλευρά και κατέληξε στο έδαφος. Αυτή υπέστη κάταγμα στον αριστερό ώμο και στο δεξί γόνατο. Η μάρτυρας ήταν σταθερή και ειλικρινής στην μαρτυρία της μάλιστα σε κάποια περίπτωση κατά την κυρίως εξέταση της έκλαιγε ενώπιον του δικαστηρίου περιγράφοντας πώς άλλαξε η ζωή της μετά απ΄αυτό το συμβάν. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτή κατέθεσε την αλήθεια και τα πραγματικά γεγονότα, ούτε και πλήγηκε η αξιοπιστία της καθ΄οιονδήποτε τρόπο. Στην θέση της υπεράσπισης γιατί στο ιατρικό πιστοποιητικό του Ιατρού του ΓΝΛ τεκμ.19 (στο δεύτερο μέρος όπου καταγράφεται η έκθεση του Ιατρού) αυτός καταγράφει ότι η ενάγουσα «αναφέρει πτώση, ενώ έπαιρνε τον σκύλο της περίπατο» ενώ η ίδια επικαλείται επίθεση που δέχθηκε από τον σκύλο του εναγόμενου δεν διαπιστώνω οτιδήποτε το επιλήψιμο. Αυτό δεν είναι ικανό να πλήξει την αξιοπιστία της, αντίθετα εκείνο που διαφαίνεται είναι ότι στο πρώτο μέρος του τεκμ.19 που φέρει την ημερομηνία του συμβάντος, ήτοι 30.4.17 αναφέρεται «αυτή, ισχυρίζεται ότι δέχθηκε επίθεση από σκύλο». Συνεπώς αποδέχομαι ότι την ίδια ημέρα του συμβάντος η ενάγουσα ανέφερε στην αστυνομία ότι δέχθηκε επίθεση από σκύλο. Στο κάτω μέρος του τεκμηρίου όπου αναφέρεται η έκθεση του Ιατρού, η ημερομηνία είναι ενάμιση μήνα μετά και δεν έχουν διαπιστωθεί οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Ιατρός κατέγραψε αυτή την αναφορά, δηλαδή άλλο λόγο απ΄αυτόν που η ενάγουσα επικαλείται. Επίσης αποδέχομαι τις θέσεις της ότι από την επίθεση που δέχθηκε από τον σκύλο του εναγόμενου αυτή τραυματίστηκε μεταξύ άλλων με κατάγματα και υποβλήθηκε σε τρεις εγχειρήσεις τόσο στο ΓΝΛ όσο και στην Πολυκλινική Υγεία στην Λεμεσό. Συνακόλουθα όλη η μαρτυρία της κρίνεται ως αξιόπιστη στο σύνολο της. ΜΕ2 Αυτός ήταν σαφής και σταθερός στην μαρτυρία του για τις παραδοχές στις οποίες προέβηκε ο εναγόμενος στο σπίτι του και στο νοσοκομείο για το πως έγινε το συμβάν αλλά και ότι ο εναγόμενος του είπε ότι ο σκύλος του της επιτέθηκε. Επίσης επιβεβαίωσε την ενάγουσα ότι είχε μεγάλο κύκλο εργασιών. Ήταν ειλικρινής και είπε ότι ουδέποτε είδε το σκύλο του εναγομένου να επιτίθεται στην σύζυγό του. Ο μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση, ήταν σταθερός στη μαρτυρία του και με έχει πείσει για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Πλείστα από αυτά που ανέφερε επιβεβαιώνουν τις θέσεις της ενάγουσας. Συνακόλουθα αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολο της. ΜΕ3 Ουσιώδης ήταν η μαρτυρία του αναφορικά με την παρουσία του εναγομένου στο σπίτι της μητέρας του, όπου εκεί ο εναγόμενος αποδέχτηκε ότι ο σκύλος του έφυγε από το μηχανουργείο του από το κάγκελο που ήταν ανοιχτό. Επιβεβαίωσε την ενάγουσα και τον ΜΕ2 για την κατάσταση της ενάγουσας πριν και μετά το συμβάν, τις παραδοχές του εναγομένου στην παρουσία του, ότι έκλεισε την ταβέρνα της μετά το συμβάν αλλά και για τις συνέπειες απο την ύπαρξη των σωματικών βλαβών σε αυτήν. Δεν έχω αμφιβολία ότι παρά το γεγονός ότι ο ΜΕ3 είναι ο υιός της ενάγουσας, εντούτοις ήταν σαφής και ειλικρινής μάρτυρας και συνεπώς αποδέχομαι την μαρτυρία του ως αξιόπιστη. ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΣ - ΜΥ1 Αυτός ενώ ισχυρίζεται ότι δεν είδε πώς η ενάγουσα έπεσε και κτύπησε, εντούτοις λέει ότι είναι μόνη της που έπεσε και κτύπησε. Διαφαίνονται ξεκάθαρα οι αντιφατικές του θέσεις οι οποίες είναι οι εξής: στην Ε/Υ του την οποία υιοθέτησε, ισχυρίστηκε ότι αυτός είχε τον σκύλο του δεμένο με λουρί και τον έπαιρνε βόλτα, κοντά στο μηχανουργείο του και εισήλθαν στο χωράφι. Η ενάγουσα πήγε στο σπίτι της μόνη της και αυτός πήρε τον σκύλο της εκεί. Αντίθετα αντεξεταζόμενος είπε ότι την έβαλε στο σπίτι της αυτός, άρα δεν μπορούσε να περπατήσει, και μετά την σήκωσε και την έβαλε σε καναπέ. Σε προχωρημένο σημείο της αντεξέτασης του και αφού ο συνήγορος της ενάγουσας του ανέφερε τί είπε στην Ε/Υ του στην οποία λέει άλλα, αυτός είπε τα εξής : « όταν τον έλουσα, τον έπιασα να τον πάρω βόλτα, πριν να ξεκινήσω είδε κάττο, πήγε να τον μουντάρει, το λουρί του ως ήταν βρεγμένο στο λαιμό, όταν τον τράβησα απότομα, έφυε από το λουρί και καταδίωξε τον κάττο, πήγα πίσω του και αυτός μπήκε στο χωράφι». Σε ερώτηση τί τελικά ισχύει αυτός είπε «έτσι έγινε». Στη συνέχεια αφού του υποδείχθηκε ότι άλλα είπε στην Ε/Υ του δηλαδή ότι έπαιρνε τον σκύλο του βόλτα ενώ ενόρκως είπε ότι ο σκύλος του ευρισκόταν στο χωράφι αυτός απάντησε ότι όσα είπε ενόρκως είναι η αλήθεια λέγοντας μάλιστα ότι πριν είχε άλλο δικηγόρο. Επιπλέον πρόσθεσε ενόρκως ότι ενώ τον έλουζε, αυτός του ξέφυγε χωρίς το λουρί του. Εδώ να σημειώσω ότι η υπεράσπιση έθεσε αντιφατικές υποβολές προς τους μάρτυρες αναφορικά με το θέμα του λουριού, δηλαδή ότι ο σκύλος έφερε λουρί. Στην ερώτηση πώς είδε ότι η ενάγουσα κρατούσε τον σκύλο της με λουρί αφού ως λέει δεν είχε οπτική επαφή με αυτήν, απάντησε ότι τον κρατούσε και τον έπαιρνε βόλτα. Το δικαστήριο διαπιστώνει αντιφατική υποβολή προς την ενάγουσα ότι ουδέποτε διατηρούσε ταβέρνα ενώ ο ίδιος ο εναγόμενος είπε αντεξεταζόμενος ότι αυτή είχε την ταβέρνα και αυτός παράγγειλε 2 -3 φορές φαγητό. Παρά την θέση του ότι δεν την είδε πως κτύπησε είπε ότι σίγουρα αυτή δεν κτύπησε λόγω του σκύλου του. Επίσης ενώ στην Ε/Υ του αναφέρει ότι επισκέφθηκε την ενάγουσα 2 φορές στο νοσοκομείο στο δικαστήριο είπε «μία φορά, δεν θυμάμαι». Ακόμη ενόρκως αναφερόμενος στην συνομιλία με την ενάγουσα για το κατά πόσο αυτή έχει κάρτα νοσηλείας, της είπε «έχω κάποια κοπέλα που μου κάμνει έτσι δουλειές, να σου βγάλει κάρτα, να μην πληρώσουμε, να μην δώσεις λεφτά». Στη συνέχεια προσπάθησε να αναιρέσει την παραδοχή του ότι μίλησε στον πληθυντικό αριθμό. Μία αναφορά του από την οποία προκύπτει παραδοχή του για πληρωμή. Για πρώτη φορά επικαλέστηκε στο τεκμ.Δ ότι βρήκε την ενάγουσα στο σπίτι της να μαγειρεύει στις 9.00-10.00, και καμία αναφορά δεν έγινε στην Ε/Υ του για τέτοια δυνατότητα της. Βεβαίως στη συνέχεια καταθέτοντας προσπάθησε να τα αλλάξει, λέγοντας «μπορεί να έκαμα λάθος να είναι Πέμπτη ή Παρασκευή». Δεν αποδέχομαι την θέση του για κάτι τέτοιο αφού σύμφωνα με το εξιτήριο της ενάγουσας από το Νοσοκομείο, αυτή εξήλθε την ίδια ημέρα. Δεν είναι δυνατό και λογικό να είχε προλάβει να εξέλθει από το Νοσοκομείο και να μεταβεί στην οικία της και μάλιστα να μαγειρεύει εγχειρισμένη. Οι πιο πάνω αντιφατικές θέσεις του εναγόμενου είναι ενδεικτικές και όχι εξαντλητικές.Αυτός προσπάθησε να αποφύγει οποιαδήποτε ευθύνη είχε για το συμβάν και δεν με έχει πείσει για τις θέσεις του, οι οποίες όπως ανέφερα ήταν αντιφατικές. Εκείνο που αποδέχομαι από την μαρτυρία του είναι ότι αυτός είναι ο ιδιοκτήτης και κάτοχος σκύλου ράτσας ΑΚΙΤΑ. Ότι παραδέκτηκε στον ΜΕ3 ότι το κάγκελο του μηχανουργείου του ήταν ανοικτό. Επίσης ότι επισκέφθηκε την ενάγουσα στο ΓΝΛ όπου αυτή νοσηλευόταν και προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει για να εκδοθεί κάρτα νοσηλείας της. Κατά τα λοιπά απορρίπτω την μαρτυρία του ως αναξιόπιστη. ΜΥ2 Ήταν εμφανής η προσπάθεια του να βοηθήσει τον εναγόμενο με τον οποίο γνωρίζονται πολλά χρόνια. Αυτός είπε ότι σε αρκετές περιπτώσεις ο εναγόμενος έχει τον σκύλο του δεμένο στο μηχανουργείο του ενώ ο εναγόμενος δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο. Η μαρτυρία του δεν με έπεισε, γιατί προσπάθησε να περιγράψει την συμπεριφορά του σκύλου του εναγόμενου γενικότερα, ενώ ο ίδιος δεν ευρισκόταν πάντα εκεί στο μηχανουργείο αλλά κάποιες ώρες και όχι όλες. Συνεπώς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς συμπεριφερόταν αυτός αλλά και ούτε πώς ήταν την επίδικη ημέρα και εάν επιτέθηκε ή όχι της ενάγουσας. Ως εκ των άνω δεν δίνω στην μαρτυρία του οποιαδήποτε βαρύτητα. ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας των 2 πλευρών οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αυτών, προχώρησαν σε νομική επιχειρηματολογία μέσω γραπτών αγορεύσεων που ετοίμασαν και υπέβαλαν στο Δικαστήριο προς διευκόλυνση του και αφού τις υιοθέτησαν επεξήγησαν προφορικώς το περιεχόμενο τους. Δεν κρίνω σκόπιμο και χρήσιμο να παραθέσω το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων των ευπαιδεύτων συνηγόρων αφού αυτές βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου ως μέρος των επισυνημμένων εγγράφων, έχουν εξεταστεί με τη δέουσα προσοχή και σοβαρότητα, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και αξιολογούνται από το Δικαστήριο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική και το βάρος απόδειξης βρίσκεται γενικά στους ώμους του Ενάγοντα να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την κυπριακή νομολογία, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της μαρτυρίας που θα κριθεί αξιόπιστη, πάντοτε στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό αλλά μόνο αξιόπιστη μαρτυρία βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων (Miorage v. Radivojenik
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1162 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 614). Η θέση η οποία προωθήθηκε στην γραπτή αγόρευση της ενάγουσας βασίζεται στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148 στα άρθρα 51 και 54(α) και (β) Σύμφωνα με το άρθρο 54 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου του Κεφ. 148: «Σε αγωγή που εγείρεται σε σχέση με ζημιά, κατά την οποία αποδεικνύεται- (α) ότι η ζημιά προκλήθηκε από άγριο ζώο, ή από άλλο ζώο που δεν είναι άγριο το οποίο είχε, όπως γνώριζε ο εναγόμενος, ή πρέπει να θεωρηθεί ότι γνώριζε κατά τεκμήριο, την τάση για την τέλεση της πράξης, από την οποία προκλήθηκε η ζημιά· και (β) ότι ο εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη του ζώου αυτού, ο εναγόμενος φέρει το βάρος της απόδειξης του ότι δεν υφίστατο αμέλεια για την οποία αυτός ευθύνεται σε σχέση με το ζώο αυτό». Γίνεται κατανοητό εκ των ανωτέρω ότι σε περίπτωση άγριου ζώου ή ζώου για το οποίο πρόσωπο που είναι ιδιοκτήτης του ή είχε την ευθύνη του γνώριζε ή έπρεπε να γνωρίζει την τάση του για την τέλεση της πράξης από την οποία προέκυψε η ζημιά έχει το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν αμελής. Όπως υποστηρίζεται στο σύγραμμα των κ.κ.Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Κεφάλαιο 148, Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο & Αποφάσεις, Τόμος 2, σελ. 51-52: « Η παράγραφος (α) του άρθρου υιοθετεί τη διάκριση του κοινού δικαίου μεταξύ άγριων ζώων (animals ferae naturae) και άλλων ήμερων ζώων (animals mansuetae naturae). Για άγριο ζώο αρκεί να αποδειχθεί ότι ήταν τέτοιο και ότι ο εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη του και τότε ο εναγόμενος πρέπει να αποδείξει ότι η ζημιά που προκλήθηκε δεν ήταν λόγω αμέλειας του. Η ευθύνη για άλλο ζώο βασίζεται στην λεγόμενη αρχή του scienter (γνώσης). Αν ο εναγόμενος γνώριζε η έπρεπε να γνωρίζει την τάση του ζώου για την τέλεση της πράξης από την οποία προέκυψε η ζημιά, τότε έχει το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν αμελής. Άγρια είναι τα ζώα που συνήθως δεν έχουν γίνει κατοικίδια όπως λιοντάρια, τίγρεις, κροκόδειλοι, ελέφαντες, έστω και αν τα συγκεκριμένα ζώα έχουν εξημερωθεί». Στο ίδιο σύγγραμμα στην σελίδα 51 τονίστηκαν τα εξής: «Επίσης κάποιος μπορεί να είναι υπεύθυνος για αμέλεια, όπου ζώα υπό τον έλεγχό του, προκαλούν ζημιά κάτω από τη γενική αρχή παράβασης υποχρέωσης επιμέλειας, όπως στην υπόθεση Πολυμέταλ Λτδ ν. Κωνσταντίνου
(1998)1 ΑΑΔ 393 στην οποία λέχθηκαν τα εξής σχετικά: «Και η κατοχή ήμερου ζώου μπορεί, ανάλογα με τη φύση του, να παρεμβάλλει προβλεπτούς κινδύνους για την ασφάλεια του γείτονα, όπως εξηγείται παραστατικά από το Λόρδο Atkin σε υπόθεση που αφορούσε σκύλο, στην Fardon v. Harcourt - Rivington [1932] All E.R. Rep.
- Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφασή του κατοπτρίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο προσδιορίζεται η εκπλήρωση του καθήκοντος επιμέλειας για την ασφάλεια του γείτονα από κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από την κατοχή σκύλου: "Αλλά, είναι επίσης αληθές, ότι ανεξάρτητα από την ευθύνη η οποία επιβάλλεται στον ιδιοκτήτη ζώων ή το πρόσωπο το οποίο τα έχει υπό τον έλεγχό του, λόγω γνώσης των τάσεων τους, υπάρχει, και το σύνηθες καθήκον προσώπου να μεριμνά έτσι ώστε το ζώο του ή το κινητό αντικείμενο υπό τον έλεγχο του δεν τίθεται σε τέτοια χρήση που να είναι πιθανόν να βλάψει το γείτονα. Το σύνηθες καθήκον επιμέλειας όπως ορίζουν οι αρχές του δικαίου της αμέλειας." Όπως επισημαίνει ο Λόρδος Dunedin στη δική του απόφαση, στην ίδια υπόθεση, το καθήκον επιμέλειας προκύπτει από τη γνώση για τις κινήσεις του σκύλου, μεταξύ άλλων, και από τα πηδήγματά του. Οι ίδιες αρχές επαναλαμβάνονται και σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων στις οποίες γίνεται αναφορά στην πρωτόδικη απόφαση. Ιδιαίτερα διαφωτιστικές είναι οι παρατηρήσεις του Pearson L.J. στην Ellis v. Johnstone [1963] 1 All E.R.
- Εξηγεί τις διαφορές μεταξύ της αυστηρής ευθύνης για τη φύλαξη σκύλου, ο οποίος εξομοιούται με άγριο ζώο λόγω των γνωστών επιθετικών του τάσεων, και της ευθύνης του κατόχου ήμερου, κατά τεκμήριο, σκύλου που ανάγεται σε αμέλεια από ενέργειες του ζώου οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στον άνθρωπο. Επισημαίνει ότι και στην περίπτωση της αμέλειας, "...perhaps some special propensity is required.", (... ίσως απαιτείται κάποια ειδική τάση). Τέτοιες τάσεις μπορεί να λεχθεί, ανάλογα με τους κινδύνους στους οποίους είναι δυνατό να εκθέσουν την ασφάλεια του γείτονα, λαμβάνονται υπόψη στον προσδιορισμό του καθήκοντος επιμέλειας. Σχετικό, στην προκείμενη περίπτωση, είναι το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ο σκύλος, όπως ήταν ή έπρεπε να ήταν γνωστό στους εφεσείοντες, ήταν "παιχνιδιάρης και ζωηρός". Τρεις άλλες Αγγλικές αποφάσεις, σχετικές προς το επίδικο θέμα, οι οποίες επίσης αναλύονται στην πρωτόδικη απόφαση είναι οι Sycamore v. Ley [1932] 1 All E.R. 97, Searle v. Wallbank [1947] A.C. 360 και η Cummings v. Granger [1977] 1 All E.R. 104.». Οι ίδιες νομικές αρχές επαναλαμβάνονται και στην απόφαση του Εφετείου στην Γρηγόρης Ευαγγέλου ν. Αγάθης Χαραλάμπους
(2005)1Α Α.Α.Δ σελ. 602 και σύγγραμμα Charlesworth on Negligence, 4th edition, 1962 αναφορικά με το ζήτημα της γνώσης (scienter) και της απόδειξης της - παράγραφοι 738-
- ΕΥΡΗΜΑΤΑ Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της αγωγής αυτής αλλά λαμβάνοντας υπόψη μου και τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Η ενάγουσα κατά τους ουσιώδεις χρόνους ήταν 62 ετών, αυτοεργαζόμενη και ιδιοκτήτρια ταβέρνας με την ονομασία «το Σουβλάκι της Κατερίνας» στη Λεμεσό. Ο εναγόμενος διατηρούσε μηχανουργείο λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι της ενάγουσας. Αυτός ήταν ο ιδιοκτήτης και κάτοχος μεγαλόσωμου σκύλου ράτσας ΑΚΙΤΑ ο οποίος ευρισκόταν στο μηχανουργείο του. Το μηχανουργείο του ήταν περιφραγμένο. Στις 30/04/2017 η ενάγουσα βγήκε με το σκυλάκι της για περίπατο σε χωράφι απέναντι από την οικία της. Σε κάποια στιγμή ο σκύλος του εναγόμενου εξήλθε από την ανοικτή πόρτα του υποστατικού του εναγόμενου, περιφερόταν ανεπιτήρητος και έτρεξε προς το μέρος της. Αυτή παρέμεινε ακίνητη και ο σκύλος ψήλωσε τα μπροστινά του πόδια, την κτύπησε στη δεξιά πλευρά και έπεσε κάτω στο έδαφος με την αριστερή της πλευρά και τραυματίστηκε. Η ενάγουσα φώναζε για βοήθεια του συζύγου της, ο οποίος ήταν στο σπίτι τους. Ακολούθως είδε το αυτοκίνητο του εναγόμενου από απέναντι, του φώναξε και αυτός μόλις την είδε σταμάτησε, πήρε τον σκύλο της, τον έβαλε στο σπίτι της και μετά πήρε την ενάγουσα και την έβαλε επίσης στο σπίτι της. Εκεί ήταν και ο σύζυγος της. Στη συνέχεια η ενάγουσα τηλεφώνησε στο υιό της ΜΕ3 ο οποίος ειδοποίησε ασθενοφόρο, το οποίο την μετέφερε στο τμήμα πρώτων βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Από την πιο πάνω επίθεση του σκύλου του Εναγόμενου η ενάγουσα υπέστη άλγος αριστερού ώμου, άλγος αριστερής πρόσθιας πλευράς, άλγος δεξιού γονάτου, εκδορά και οίδημα δεξιού γονάτου, εκδορά αριστερού άκρου χεριού (τεκμ.19). Της έγιναν ακτινογραφίες και διαπιστώθηκε υποκεφαλικό κάταγμα αριστερού βραχίονα και κάταγμα δεξιάς επιγονατίδας. Αυτή εισήχθηκε στο ορθοπεδικό τμήμα του ΓΝΛ και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Παρέμεινε 4 ημέρες κλινήρης στο ΓΝΛ, όπου στις 04/05/2017 της δόθηκε εξιτήριο (τεκμ.4). Αυτή επισκέφθηκε τον Δρ.Χρ.Πατσαλίδη και έλαβε απ΄αυτόν τα ιατρικά πιστοποιητικά ημερ.5.5.17 (τεκμ.5) και ημερ.28.9.17 (τεκμ.16). Αυτός την υπέβαλε σε εγχείρηση δύο φορές, της έδωσε φαρμακευτική αγωγή και της συνέστησε ξεκούραση, ακινητοποίηση και φυσιοθεραπεία. Περαιτέρω της δόθηκε άδεια ασθενείας από τις 05/05/2017 έως τις 05/08/
- Στις 5.5.17 αυτή στην Πολυκλινική Υγεία υποβλήθηκε σε εξετάσεις αίματος τεκμ.13 και σε βιοχημικές εξετάσεις τεκμ.
- Παρέμεινε στη Πολυκλινική Υγεία στην Λεμεσό για δύο ημέρες και της δόθηκε εξιτήριο στις 06/05/2017 (τεκμ.7). Στις 12.5.17 η ενάγουσα κατέβαλε στον Δρ.Χρ.Πατσαλίδη το ποσό των €800 τεκμ.15
(2)για εγχείρηση αριστερού ώμου και €600 στις 28.9.17 τεκμ.15
(6). Eπίσης αυτή κατέβαλε τα πιο κάτω ποσά: · στο Φαρμακείο Π.Θεοδώρου στις 6.5.17, 15.5.17, 14.7.17 €77 για φάρμακα (τεκμ.9,12, 15
(3)), · στην Πολυκλινική Υγεία €2.454,16 τεκμ.10 και €207,03 στις 11.10.17 τεκμ.15
(7). στο Κέντρο Ορθοπεδικών Εφαρμογών Κ&Σ Κωνσταντίνου (Υποδηματοποιεία) Λτδ ποσό €150 (απόδειξη 3331 τεκμ.3), Στο Κέντρο Φυσικοθεραπείας και Αποκατάστασης Γεωργιάδης και Σκανναβιάς Λτδ Επίσης αυτή κατέβαλε το ποσό των €110 και €200 τεκμ.15
(1)
(5). Στις 14.6.17 αποστάληκε στον εναγόμενο από τον συνήγορο της ενάγουσας η επιστολή τεκμ.17 για την εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης. Στις 23.6.17 οι συνήγοροι του εναγόμενου απέστειλαν απαντητική επιστολή προς αυτόν τεκμ.18 απορρίπτοντας το περιεχόμενο της επιστολής του τεκμ.17. Μετά που εξήλθε από την Πολυκλινική Υγεία στη Λεμεσό αστυνομικός την επισκέφθηκε στην οικία της και προέβηκε σε καταγγελία εναντίον του εναγόμενου για την επίθεση του σκύλου του και καταχωρίστηκε η ποινική υπόθεση αρ.10660/2018 με κατηγορία ότι αυτός περιέφερε σκύλο χωρίς λουρί (σχετ.το τεκμ.2 η κλήση που η ενάγουσα έλαβε). Η ενάγουσα από την επίθεση του σκύλου υπέστη σοκ, πόνο, σωματική και ψυχική ταλαιπωρία και υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες. Συνεπεία των εμμενόντων συμπτωμάτων αναγκάστηκε να προβεί σε περαιτέρω ορθοπαιδική εξέταση και να λάβει και άλλη φαρμακευτική αγωγή. Μετά τον τραυματισμό της από το σκύλο χρειαζόταν την βοήθεια συγγενικών της προσώπων για την διεκπεραίωση των καθημερινών της αναγκών. Αυτή αναγκάστηκε να τερματίσει την εργασία της, δηλαδή την ταβέρνα που διατηρούσε και η κοινωνική της ζωή άλλαξε μετά το συμβάν. Ο εναγόμενος επισκέφθηκε δύο φορές την ενάγουσα στο Νοσοκομείο για να δει την πορεία της υγείας της και προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει για την έκδοση κάρτας νοσηλείας. ΕΥΘΥΝΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ Ενόψει των ευρημάτων του Δικαστηρίου και κατ' εφαρμογή των νομικών αρχών που παρατέθηκαν πιο πάνω προχωρώ στην αποτύπωση της κρίσης του Δικαστηρίου ως προς την όποια ευθύνη για αμέλεια του εναγόμενου για το επίδικο συμβάν και στην περίπτωση που το Δικαστήριο προβεί στην κατάληξη αυτή, το κατά πόσο η Ενάγουσα έχει αποδείξει ότι υπέστηκε ζημιές και το ύψος τούτων. Σύμφωνα με την μαρτυρία δεν διαφάνηκε ότι ο σκύλος του εναγόμενου ήταν άγριο ζώο ή ότι αυτό είχε επιθετικές τάσεις, προ του συμβάντος. Μάλιστα η ενάγουσα είπε ότι δεν αντιλήφθηκε ότι αυτός δημιούργησε προβλήματα στο παρελθόν, αλλά ούτε και λέχθηκε παρόμοια επίθεση του σε άλλο πρόσωπο, ούτως ώστε το Δικαστήριο να εξετάσει την ευθύνη του εναγόμενου για αμέλεια στην βάση της αρχής της γνώσης (scienter) (άρθρο 54 (α) του Κεφ.148). Στην προκειμένη περίπτωση, έχει κατ' αρχάς αποδειχθεί μέσω της δοθείσας μαρτυρίας η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη το γεγονός ότι ο εναγόμενος είχε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο την ευθύνη του σκύλου ράτσας ΑΚΙΤΑ. Επίσης έχει αποδειχθεί ότι ο σκύλος δεν ήταν δεμένος, ότι εξήλθε τρέχοντας από το μηχανουργείο του εναγόμενου μέχρι το χωράφι στο οποίο περπατούσε η ενάγουσα με το σκυλάκι της και αυτός της επιτέθηκε. Συνεπώς, το Δικαστήριο προχωρεί στη διατύπωση της τελικής του κρίσης κατά πόσο ο Εναγόμενος έχει ενεργήσει αμελώς και εάν τυγχάνει εφαρμογής η γενική αρχή παράβασης υποχρέωσης επιμέλειας. Αυτό δηλαδή που θα εξετάσει και θα αποφασίσει ακολούθως το Δικαστήριο είναι το εάν από τις περιστάσεις της υπόθεσης ο Εναγόμενος είχε καθήκον να μεριμνά και να λάβει εκείνα τα μέτρα έτσι ώστε ο σκύλος του, τον οποίο κατείχε ελεύθερο στο μηχανουργείο του, να μην εξερχόταν απ΄εκεί, να βλάψει οποιονδήποτε πρόσωπο και επί του προκειμένου την ενάγουσα. Δέον να αναφερθεί ότι οι δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας καταλόγιζαν αμέλεια στον Εναγόμενο καθότι παρέλειψε να τον έχει περιορισμένο, αυτός περιφερόταν στο δρόμο ανεπιτήρητος, της επιτέθηκε, με αποτέλεσμα αυτή να επιπέσει και να τραυματιστεί. Το δικαστήριο θεωρεί ότι ο εναγόμενος όφειλε να έχει περιορισμένο τον σκύλο του και εφόσον δεν τον είχε δεμένο με λουρί μέσα στο μηχανουργείο του, όφειλε να έχει την είσοδο κλειστή, ούτως ώστε να αποτρέψει οποιαδήποτε διαφυγή του σκύλου απ΄εκεί. Η παράλειψη του εναγόμενου να περιορίσει το σκύλο του εντός του μηχανουργείου του σε συνάρτηση με την πόρτα την οποία άφησε ανοικτή επέδρασε αποφασιστικά στην πρόκληση της βλάβης την οποία υπέστη η ενάγουσα για την οποία ο εναγόμενος κρίνεται υπόλογος. Αυτός δεν άσκησε το καθήκον επιμέλειας που είχε για την προστασία της ενάγουσας και του κοινού γενικότερα. Γενεσιουργός αιτία της πτώσης και του τραυματισμού της ενάγουσας ήταν η επίθεση που δέχθηκε από τον σκύλο του εναγόμενου ο οποίος διακινείτο ελεύθερα στο χωράφι, πλησίον της οικίας της ενάγουσας. Αυτός επειδή ένιωθε υπεύθυνος για το συμβάν επισκέφθηκε την ενάγουσα στο ΓΝΛ και προθυμοποιήθηκε να την βοηθήσει να εκδόσει κάρτα νοσηλείας του νοσοκομείου γιατί θα επιβαρυνόταν τα έξοδα της αναφορικά με τις σωματικές της βλάβες. Στην υπόθεση Παντελής Κωνσταντινίδης vs Παναγιώτα Χαραλάμπους
(2000)1 (β) Α.Α.Δ 1299 κρίθηκε ότι το δικαστήριο καθοδηγήθηκε ορθά, ως προς το ισχύον δίκαιο. Ανάφερε ότι «η εφαρμογή των αρχών αυτών στα γεγονότα της προκείμενης υπόθεσης, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο εφεσείων ήταν ένοχος αμέλειας. Το αφηνίασμα του αλόγου συνιστούσε προβλεπτή εκδήλωση, όπως προβλεπτή ήταν η έξοδος του από την αγρέπαυλη, μέσω της ανοικτής θύρας, στους γύρω αγρούς και τον παρακείμενο δρόμο. Είναι αυτή η διάσταση των πραγμάτων που έθετε καθήκον επιμέλειας στον εφεσείοντα για την προστασία της ασφάλειας των εφεσίβλητων. Οι προφυλάξεις ήταν απλές και εύκολα μπορούσαν να ληφθούν, με το κλείσιμο της εξόδου. Παρέλειψε να εκπληρώσει το καθήκον αυτό, εξ' ου και η καταδίκη του για τη ζημιά που προκάλεσε στους εφεσίβλητους». Το δικαστήριο τελικά απέρριψε την έφεση και δεν επέμβηκε στην απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου. Ο Εναγόμενος επέδειξε αμέλεια γιατί ως ο ιδιοκτήτης και κάτοχος μεγαλόσωμου σκύλου ράτσας ΑΚΙΤΑ είχε την ευθύνη του, παρέλειψε να ασφαλίσει και να κλειδώσει ολοκληρωτικά το μέρος στο οποίο βρισκόταν αυτός, δεν έλαβε τα δέοντα μέτρα για την προστασία των γειτόνων και ειδικότερα της ενάγουσας ως όφειλε. Αυτός διακινείτο ελεύθερος με αποτέλεσμα να επιτεθεί της ενάγουσας η οποία έπεσε στο έδαφος και τραυματίστηκε. Στη βάση της δοθείσας μαρτυρίας, η ενάγουσα απέδειξε τη διάπραξη του αστικού αδικήματος της αμέλειας από τον εναγόμενο, η οποία εντοπίζεται στο ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να λάβει οποιαδήποτε μέτρα και/ή τέτοια μέτρα είτε φύλαξης του σκύλου (π.χ. δέσιμο) είτε ασφαλούς περίφραξης του χώρου διαμονής του σκύλου ούτως ώστε να μην ήταν εύκολη η έξοδος και διαφυγή του από το μηχανουργείο του και η επίθεση σε περαστικούς όπως η ενάγουσα. Το δικαστήριο στη συνέχεια θα προχωρήσει στον υπολογισμό των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων της Ενάγουσας ενόψει των ευρημάτων του. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Η ενάγουσα αξιώνει γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, πόνο, ταλαιπωρία, απώλεια της εργασίας της, μείωση των απολαύσεων και/ή της ποιότητας της ζωής της. Σε σχέση με τις αρχές που πρέπει να διέπουν τον καθορισμό αποζημιώσεων και καθοδηγούν το Δικαστήριο ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων στην υπόθεση Χαριλάου ν. Νικολάου
(2003)1Γ Α.Α.Δ 1460, όπου συνοψίζεται η σχετική νομολογία, αναφέρεται ότι «στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγούντα. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό και συνεπώς η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο του Δικαστηρίου ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας, σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία του αδικοπραγούντα αλλά την αποκατάσταση. Η ίδια η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων. Η νομολογία δε του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επιδείξει μια σταθερή αύξηση του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Έχει τονίσει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα. Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξία του χρήματος. (Βλ. επίσης Κουμπαρή κ.α. ν. Φούτρη
(2001)1 Α.Α.Δ. 921, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Paraskevopoullos v. Georgiou
(1970)1 C.L.R. 116, Xenophontos and another v. Anastasiou
(1981)1 C.L.R. 521), Fysco Constructing Co. Ltd v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Μιχαήλ κ.ά. ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ. κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 1049 και Ταμπούρα ν. Κολάνη
(2008)1Α Α.Α.Δ. 384), Μερακλή κ.α. ν. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148), Lankuttis v. Νικόλα
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128), Γενικός Εισαγγελέας ν. Στυλιανού κ.ά.
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1718, Σε ορισμένες περιπτώσεις όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις ή τραύματα, το Δικαστήριο ενδεχομένως να ανατρέξει σε νομολογία για να αντλήσει καθοδήγηση. Από την μελέτη λοιπόν της νομολογίας σε σχέση με βλάβες παρόμοιας φύσης όπως αυτές που υπέστη η Ενάγουσα έχω εντοπίσει τις ακόλουθες αποφάσεις: Στην υπόθεση Αριστείδου v. Σιαηλή
(1998)1Β Α.Α.Δ. 617 επιδικάστηκε ποσό ύψους Λ.Κ.£6.000 (€10348,76) για συντριπτικό κάταγμα του έσω σφυρού της αριστερής ποδοκνημικής άρθρωσης, χειρουργικές επεμβάσεις για σταθεροποίηση του κατάγματος με βίδα και για την αφαίρεση της βίδας, ακινητοποίηση του άκρου με γύψινο επίδεσμο, υποβολή σε φυσιοθεραπεία και χρήση βακτηρίων για περίοδο δυόμιση περίπου μηνών, δυσκολία στο βαθύ κάθισμα καθώς και στη βάδιση σε ανώμαλο έδαφος και με πιθανότητα δημιουργίας οστεοαρθρίτιδας. Η δική μας περίπτωση προσομοιάζει κάπως με αυτήν. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Χριστοφή
(2003)1Α Α.Α.Δ. 11 επιδικάστηκε ποσό ύψους Λ.Κ.£6.000 για κατάγματα των τριών πλευρών και μετατοπισμένο κάταγμα του έσω σφυρού, διεξαγωγή δύο χειρουργικών επεμβάσεων σε διάστημα μιας εβδομάδας καθώς και τρίτης για αφαίρεση των υλικών οστεοσύνδεσης, με άλλες βλάβες να επηρέαζαν την κνήμη, τον αστράγαλο και τον τένοντα του κνημιαίου μυός, χρήση νάρθηκα για έξι εβδομάδες, ακολούθως φυσιοθεραπεία και κινησιοθεραπεία, πόνος και ταλαιπωρία για ένα έτος με μόνιμα κατάλοιπα όπως περιορισμός κινήσεων του ποδιού ο οποίος επηρεάζει σε βαθύ κάθισμα, στην εργασία και στο βάδισμα σε ανώμαλο έδαφος και αλλοίωση της αρθριτικής επιφάνειας του έσω σφυρού με πιθανότητα μετατραυματικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων, αυξήθηκε σε Λ.Κ.£12.000 κατ' έφεση. Ασφαλώς αυτή υπόθεση είναι σοβαρότερη από την παρούσα. Στην απόφαση Κούρρης ν. Παπαδοπούλου ν. Νικολάου
(1998)1ΒΑ.Α. Δ. 1147, ο εφεσείων, περίπου 35 ετών κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπέστη ανοικτό συντριπτικό κάταγμα του κάτω τρίτου της δεξιάς κνήμης και περόνης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε ποσό γενικών αποζημιώσεων ύψους £7.000,00 (δηλαδή, €11.960,21) το οποίο το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε. Τα τραύματα του εφεσείοντα ήταν σοβαρότερα από της ενάγουσας στην παρούσα. Στην προκείμενη περίπτωση παρουσιάστηκε ενώπιον μου το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ.Χρ.Πήλασα του ΓΝΛ (τεκμ.19) το περιεχόμενο του οποίου έγινε παραδεκτό γεγονός. Σε αυτό αναφέρονται οι σωματικές βλάβες της ενάγουσας,ως παρατέθηκαν πιο πάνω με σοβαρότερες το υποκεφαλικό κάταγμα αριστερού βραχίονα και κάταγμα δεξιάς επιγονατίδας. Το δικαστήριο έχει αποδεχθεί την μαρτυρία της ενάγουσας η οποία κρίθηκε αξιόπιστη αναφορικά με το γεγονός της επίθεσης από τον σκύλο του εναγόμενου και την πρόκληση συνεπεία αυτής των πιο πάνω σωματικών βλαβών σε αυτή. Επίσης έγινε αποδεκτό ότι αυτή εισήχθηκε και παρέμεινε τόσο στο ΓΝΛ όσο και στην Πολυκλινική Υγεία για περίθαλψη και υποβλήθηκε σε εγχειρήσεις. Πέραν όμως αυτού η ενάγουσα δεν έχει παρουσιάσει στο δικαστήριο συγκεκριμένη επιστημονική - ιατρική μαρτυρία είτε από το ΓΝΛ είτε τον Δρ.Χρ.Πατσαλίδη ο οποίος την εγχείρησε, για να καταθέσει και να αντεξεταστεί ποιά επακριβώς ήταν η κατάσταση της τόσο στον αριστερό βραχίονα όσο και στο δεξί γόνατο, ούτως ώστε να κριθεί αναγκαία η υποβολή της σε 3 εγχειρήσεις, τί είδους εγχειρήσεις ήταν αυτές, αλλά και η μετέπειτα κατάσταση της. Ακόμη περί τούτου δεν υπάρχει καμία μαρτυρία γιατί αυτή αναγκάστηκε να φορέσει νάρθηκα στο γόνατο και να της τοποθετηθούν γάζες και βίδες στον ώμο, αλλά και γιατί συνεπεία αυτών κρίθηκε αναγκαία η άδεια ασθενείας της για 3 μήνες. Αυτά θα αποδεικνύονταν με συγκεκριμένη ιατρική μαρτυρία η οποία δεν παρουσιάστηκε ενώπιον μου. Επιπρόσθετα πέραν των αναφορών της ότι σταμάτησε την εργασία της, θέση την οποία αποδέχομαι, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ενώπιον μου, ούτε και παρουσίασε οποιοδήποτε στοιχείο ή αποδεικτικό σε σχέση με την φύση αυτής. Με την απλή κατάθεση των φωτοαντιγράφων του Δρ.Χρ.Πατσαλίδη (τεκμηρίων 5 και 16) εκ μέρους της, χωρίς την παρουσία του συντάκτη για να τα επεξηγήσει, δεν μπορεί το δικαστήριο να καταλήξει σε ευρήματα ή συμπεράσματα αναφορικά με τα πιο πάνω τα οποία και αμφισβητούνται. Δέον να αναφέρω ότι αυτά κατατέθηκαν από την ενάγουσα και καμία αναφορά ή δήλωση ή αποδοχή έγινε εκ μέρους και των δύο πλευρών ότι κατατίθενται για την αλήθεια του περιεχομένου τους, σε αντίθεση με όσα επικαλείται ο συνήγορος της. Συνακόλουθα το δικαστήριο θα επιδικάσει σε αυτήν γενικές αποζημιώσεις αναφορικά με τα δύο πιο πάνω κατάγματα που ήταν οι σοβαρότερες της βλάβες. Επίσης λαμβάνεται υπόψη ότι αυτή υπέστη και άλγος αριστερού ώμου, άλγος αριστερής πρόσθιας πλευράς, άλγος δεξιού γονάτου, εκδορά και οίδημα δεξιού γονάτου, εκδορά αριστερού άκρου χεριού. Συνεπεία όλων αυτών υπέστη σοκ, πόνο, σωματική ταλαιπωρία τα οποία επηρέασαν αρνητικά την προσωπική της ζωή. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι υπό τις περιστάσεις το ορθό και δίκαιο ποσό για σκοπούς αποζημίωσης της ενάγουσας είναι το ποσό των €7000. ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Περαιτέρω, η ενάγουσα στην Ε/Α της αναφέρει τις ειδικές αποζημιώσεις που αξιώνει από τον εναγόμενο (παράγραφος 11 της Ε/Α). Εδώ να σημειωθεί ότι ως έχει νομολογηθεί οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα αλλά δεν απαιτείται ενισχυτική μαρτυρία για την απόδειξή τους (βλ. Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου
(1996)1Β Α.Α.Δ. 1157, Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Eίναι πρωτίστως καθήκον του Ενάγοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για την βασιμότητα της απαίτησης του και όχι για τον Εναγόμενο να την αντικρούσει (βλ. Μιχαηλίδη ν. Κακουλλή
(1992)1 Α.Α.Δ. 673). Ειδικότερα η ενάγουσα αξιώνει: (α) Για το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού €10 (β) Για το Κέντρο Ορθοπεδικών Εφαρμογών Κ&Σ Κωνσταντίνου (Υποδηματοποιεία) Λτδ €150 (γ) Για την Πολυκλινική Υγεία Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ €2,454.16 (δ) Για τον Δρ. Χρίστο Πατσαλίδη €800 (12.05.2017) (ε) Για το Φαρμακείο €81,30 (στ) Για την Πολυκλινική Υγεία Ιδιωτικό Νοσοκομείο Λτδ €207,03 (Η) Για τον Δρ.Χρίστος Πατσαλίδη €600 (28.09.2017) (Ζ) Για το Κέντρο Φυσικοθεραπείας και Αποκατάστασης Γεωργιάδης και Σκανναβιάς Λτδ €110 (Θ) Για το Κέντρο Φυσικοθεραπείας και Αποκατάστασης Γεωργιάδης και Σκανναβιάς Λτδ €200 Σύνολο €4.612,49 Σύμφωνα όμως με την υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη & Συνεταίροι κ.α.,Πολ.Έφ.118/10,ημερ. 16.12.15, «οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει βεβαίως να εξειδικεύονται και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, αλλά είναι δυνατή η απόδοση αποζημίωσης όταν η μαρτυρία είναι αξιόπιστη, αλλά υπολείπεται σε επάρκεια διότι όπου είναι αποδεκτό ότι έχει προκληθεί ζημιά, ο παραβάτης δεν πρέπει να απαλλάσσεται». Για το τιμολόγιο του ΓΝΛ που παρουσίασε ως τεκμήριο 1 για ποσό €10 η ενάγουσα δεν εξήγησε τί αποτελεί, αυτό είναι ανυπόγραφο και χωρίς όνομα, συνεπώς δεν το αποδέχομαι και δεν το δικαιούται. Αποδέχομαι ότι η ενάγουσα κατέβαλε στο Κέντρο Ορθοπεδικών Εφαρμογών Κ&Σ Κωνσταντίνου (Υποδηματοποιεία) Λτδ ποσό €150 και παρουσίασε την απόδειξη 3331 τεκμ.3. Το ποσό αυτό το οποίο παρέμεινε αναντίλεκτο έχει αποδειχθεί και το δικαιούται. Στις 12.5.17 η ενάγουσα κατέβαλε στον Δρ.Χρ.Πατσαλίδη το ποσό των €800 τεκμ.15
(2)για εγχείρηση αριστερού ώμου και €600 στις 28.9.17 τεκμ.15
(6)για τα οποία παρουσίασε σχετικές αποδείξεις, παρέμειναν αναντίλεκτα, τα αποδέχομαι και συνεπώς τα δικαιούται. Eπίσης αυτή κατέβαλε τα πιο κάτω αναντίλεκτα ποσά και παρουσίασε τις σχετικές αποδείξεις πληρωμών τους : · στο Φαρμακείο Π.Θεοδώρου στις 6.5.17, 15.5.17, 14.7.17 €77 για φάρμακα (τεκμ.9,12, 15
(3)), · στην Πολυκλινική Υγεία €2.050 δυνάμει του τιμολογίου τεκμ.10 και €207,03 στις 11.10.17 τεκμ.15
(7)και των αποδείξεων τεκμ.8 και 11. · Στο Κέντρο Φυσικοθεραπείας και Αποκατάστασης Γεωργιάδης και Σκανναβιάς Λτδ Επίσης αυτή κατέβαλε το ποσό των €110 και €200 τεκμ.15
(1)
(5). Συνακόλουθα επιδικάζεται το συνολικό ποσό των €4194,03 υπέρ της ενάγουσας ως ειδικές αποζημιώσεις. ΤΟΚΟΣ Στην βάση του άρθρου 58(Α) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπεται η επιδίκαση του τόκου επί ολόκληρου ή μέρους των επιδικασθεισών αποζημιώσεων για ολόκληρη ή μέρος της περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος και της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης, εκτός εάν το Δικαστήριο είναι ικανοποιημένο ότι συντρέχουν ειδικοί λόγοι περί του αντιθέτου. Η απόφαση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991), 1 Α.Α.Δ. 475 προέβη σε εκτεταμένη αναθεώρηση του θέματος αυτού, με τελική τοποθέτηση ότι ο προσδιορισμός του επιτοκίου αφήνεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με δεδομένο ότι ο τόκος δεν επιδικάζεται ως αποζημίωση για την ζημιά που προκλήθηκε, αλλά για την αποστέρηση χρημάτων που θα έπρεπε να αποδοθούν στον παθόντα. Σημειώνεται επίσης, με αναφορά σε αντίστοιχη αγγλική νομολογία, ότι «ο τραυματισμός δεν προκαλεί διά μιας τον πόνο, την ταλαιπωρία και τα υπόλοιπα για τα οποία τελικά αποζημιώνεται ο ενάγων». Επομένως εκεί όπου παρατηρείται αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής, ο ενάγων θα πρέπει να στερείται των χρημάτων στα οποία δικαιούται, από την άποψη βέβαια της επιδίκασης τόκου επί αυτών, εφόσον η καθυστέρηση προέρχεται από δικό του σφάλμα. Στην παρούσα το συμβάν έλαβε χώρα στις 30.4.17, η καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος καταχωρίστηκε στις 18.9.17 και της Ε/Α της στις 5.12.
- Συνεπώς δεν διαβλέπω οποιαδήποτε καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας αγωγής. Αναφορικά με τις ειδικές αποζημιώσεις θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτές αποκρυσταλλώθηκαν μέχρι τον Οκτώβριο του
- Η ιατρική έκθεση του Δρ.Πήλασα φέρει ημερ.12.6.17 για τις σωματικές βλάβες της ενάγουσας. Συνεπώς θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως επιδικάσω νόμιμο τόκο επί του συνολικού ποσού των ειδικών και των γενικών αποζημιώσεων από την ημερομηνία του συμβάντος ήτοι 30.4.
- ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Εν κατακλείδι η αγωγή επιτυγχάνει και εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου:
- €7000 ως γενικές αποζημιώσεις, με νόμιμο τόκο από τις 30.4.17 μέχρι εξοφλήσεως.
- €4.194,03 ως ειδικές αποζημιώσεις, με νόμιμο τόκο από τις 30.4.17 μέχρι εξοφλήσεως. Τέλος τα έξοδα της αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα του ποσού της απόφασης και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου. (Υπ.) ......... Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο