Neil Sampson, ως εκτελεστής της διαθήκης της αποβιώσασας Melek Kolezade άλλως Melek Hussein κ.α. ν. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Λ

(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 583 επισημαίνονται τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» Καθ' όλα σχετικά είναι και τ' ακόλουθα από την υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου v. Aristo Developers Ltd

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1377: «Αποτελεί πλέον αξίωμα ότι αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως. («uberrima fides»). (δέστε τις υποθέσεις Brink´s Mat Ltd v. Elcombe

(1988)1 WLR 1350, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 264-267 και Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται μέσα από την μονομερή αίτηση πρέπει να είναι ορθή στη βάση της χωρίς παραπλάνηση (Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1953). Έχει επίσης σημασία το πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος» Ομοίως και τ' ακόλουθα από τη Σάββα v. Τηλεμάχου

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2081: «Η έκταση της υποχρέωσης για αποκάλυψη γεγονότων σε μονομερείς αιτήσεις αναπτύχθηκε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navig. Co Ltd κ.ά.

(1996)1 (Α) ΑΑΔ 597: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co

(1965)1 C.L.R. 58. Abdu Ali Altobeiqui v. M/V Nada G. and another

(1985)1 C.L.R. 543. Sekavin S.A. v. Ship "Platon ch"

(1987)1 C.L.R.

1. Amathus Navigation Co Ltd v. Concort Express Liners and others, Αγωγή Ναυτοδικείου 27/93, ημερομηνίας 22 Δεκεμβρίου
2. Στη Zachariades v. Liveras and others

(1989)1 C.L.R. 437, κρίθηκε υπό το φως της Αγγλικής νομολογίας ότι η μη αποκάλυψη όρου της μεταξύ των μερών συμφωνίας για την παραπομπή διαφορών σε Δικαστήριο της αλλοδαπής συνιστά εκτροπή από την αρχή της πλήρους αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων και δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος. Αντίθετα με την απόφαση στη Zachariades (ανωτέρω) και τις αρχές των Αγγλικών αποφάσεων που υιοθετεί, η απόφαση του δικαστηρίου στην Ellinger v. Guinness, Mahom & Co.,

(1939)4 All E.R. 16, τείνει να υποστηρίξει ότι η μη αποκάλυψη πρέπει να συνοδεύεται και από πρόθεση εξαπάτησης (deceit) και να δικαιολογείται η ακύρωση, προσέγγιση που απηχείται και σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Cyprus Potato Marketing Board v. Primiaks (Pacific Violet) και άλλου, υπόθεση αρ. 93/89, ημερομηνίας 28 Μαρτίου 1990 και Sons of Afif Yamout v. Schiffahrts - Gex. Elbe M.B.H. & Co, και άλλων, Αγ. Ναυτοδικείου αρ. 11/89 και 12/89, ημερομηνίας 25 Ιουνίου 1990, η κατάληξη της οποίας δεν εγκρίθηκε κατά την αναθεώρησή της. (Βλέπε Sons of Afif Yamout (αναφέρεται πιο κάτω)). Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. (Βλέπε The Andria

(1984)1 All E.R. 1126 (CA), The Hagen

(1908)P. 189. Boyce v. Gill

(1981)64 L.T. 824. Brink's Mat Ltd Elombe

(1988)1 W.L.R. 1350 (C.A.). Stavros Hotel Appartments Limited και άλλοι ν. Χριστοφόρου και άλλων, Πολιτική Έφεση αρ. 8181, ημερομηνίας 23 Μαρτίου 1995). Η θέση αυτή κρίνεται σωστή. Ότι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Στην υπόθεση RESOLA (CYPRUS) LTD v. Χρήστου, Πολιτική Έφεση 9610, ημερ. 31.3.1998 ειπώθηκαν τα εξής: "Όπως διαπιστώσαμε στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED και άλλου - (Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90 - 30.5.96)), πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής."» Τέλος παραπέμπω και στο απόσπασμα που ακολουθεί από την υπόθεση Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας κ.ά. ν. Δήμου Αγίας Νάπας

(2013)2 Α.Α.Δ. 62: «Απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων σε μονομερή αίτηση στην ουσία ισοδυναμεί με εξαπάτηση του δικαστηρίου. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί, το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό και η πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Ο αιτητής έχει υποχρέωση να αποκαλύψει στο δικαστήριο όχι μόνο τα γεγονότα τα οποία γνωρίζει, αλλά και οποιαδήποτε άλλα γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να γνωρίζει αν προέβαινε σε λογικές και κατάλληλες κάτω από τις περιστάσεις έρευνες και τα οποία γεγονότα θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του δικαστηρίου. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στις υποθέσεις Demstar Ltd. v. Zim Israel Navigation

(1996)1 A.A.Δ. 597, Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου

(1998)1 Α.Α.Δ. 598, The Timberland of USA v. Evans & Sons Ltd.

(1998)1 A.A.Δ. 1179 και Rybolovlev v. Rybolovleva

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 82).» Οι παραπάνω αρχές επαναβεβαιώνονται σε σημαντικό αριθμό, ακόμη πιο πρόσφατων αποφάσεων. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Commerzbank Auslandsbanken Holding AG κ.ά. ν. Adeona Holdings Limited κ.ά.

(2015)1 Α.Α.Δ. 386, PHOENIX PHARMACY LIMITED κ.ά. ν. BUGAEV, Πολ. Έφ. Αρ. Ε69/2016, ημερ. 11/4/2019, LarienaInvestments Ltd κ.ά. ν. RFI Consortium Ltd, Πολ. Έφ. 164/19, ημερ. 22/1/2021 και CJSC "TV COMPANY STREAM" κ.ά. v. CONTENT UNION SA, Πολ. Έφ. Αρ. Ε34/2018, Ε35/2018, ημερ. 8/4/

1. Τα ουσιαστικά γεγονότα που επικαλούνται οι εφεσείοντες για σκοπούς θεμελίωσης της έφεσής τους, επί των οποίων εδράζεται και η υπό κρίση αίτηση και κατ' επέκταση, το επίμαχο διάταγμα, σύμφωνα με την υποστηρικτική της αίτησης, ένορκη δήλωση τής Ραφαέλας Φιλίππου είναι τα εξής: Με βάση τον όρο 4(α) της επίδικης σύμβασης, η τιμή πώλησης θα καταβαλλόταν με τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα των εφεσίβλητων, ενώ σύμφωνα με τον όρο 9, θα καταβαλλόταν τόκος προς 4% ετησίως επί της τιμής πώλησης. Εξ όσων ο Διευθυντής πληροφόρησε το γραφείο τους, κανένα ποσό τόκου δεν πληρώθηκε, ενώ, το συνολικό ποσό που καταβλήθηκε στον ειδικό λογαριασμό, ως το τίμημα πώλησης ήταν €161.319,
2. Όπως φαίνεται στην επίδικη σύμβαση, το τίμημα πώλησης ήταν €170.000, πλέον τόκους. Κατά την άποψή της, το συνολικό ποσό της πώλησης δεν έχει καταβληθεί και λανθασμένα ο Διευθυντής θεώρησε ότι η καταβολή τόκου δεν εξετάζεται και δεν αποτελεί προϋπόθεση με βάση τη σχετική νομοθεσία. Κατ' επέκταση, η απόφασή του να μην καταβληθούν οι τόκοι παραβιάζει το άρθρο 26 του Συντάγματος που προβλέπει το δικαίωμα του «συμβάλλεσθαι ελευθέρως». Στην παρούσα έφεση εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και υπάρχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να επιτύχει. Εν προκειμένω, από τα πιο πάνω περιγραφόμενα γεγονότα έχει τεθεί εκείνη η μαρτυρία που καταδεικνύει ότι τουλάχιστον, οι εφεσείοντες δικαιούνται σε ψηλότερο ποσό, ως τη νόμιμη αντιπαροχή της επίδικης σύμβασης. Και ενώ αυτά είναι τα ουσιώδη γεγονότα που είχαν θέσει υπόψη μου οι εφεσείοντες για σκοπούς θεμελίωσης και στοιχειοθέτησης της υπό κρίση αίτησης, στη βάση των οποίων έκρινα ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, οπότε με τη συνδρομή και της τρίτης ουσιαστικής προϋπόθεσης καθώς και του κατ' επείγοντος του πράγματος, εξέδωσα στην απουσία της άλλης πλευράς το επίμαχο διάταγμα, παρέλειψαν να θέσουν υπόψη μου ή να επισύρουν την προσοχή μου στα ακόλουθα, εξίσου ουσιώδη - αν όχι πιο ουσιώδη - γεγονότα, τα οποία έθεσαν υπόψη μου ή επέσυραν την προσοχή μου σ' αυτά - και μάλιστα, με την προσαγωγή και αποδεικτικών στοιχείων - οι εφεσίβλητοι: Καταρχάς, ότι οι τελευταίοι κατέβαλαν ολόκληρο το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Όπως αναφέρει ο διευθυντής τους στην υποστηρικτική της ένστασής τους στην υπό κρίση αίτηση, ένορκη δήλωσή του, δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 20/10/2007, η αποβιώσασα τούς πώλησε το επίμαχο ακίνητο και αυτοί της κατέβαλαν έναντι απόδειξης (τεκμ. Α στην ένορκη δήλωσή του) το ποσό των €8.543,01 (£5.000). Ωστόσο, αργότερα και συγκεκριμένα, στις 16/4/2008, μεταξύ των ιδίων υπογράφτηκε η επίδικη σύμβαση και συμφωνήθηκε προφορικά μεταξύ τους, ότι το παραπάνω ποσό, θα αφαιρείτο από το ποσό των €170.860 που αποτελεί το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Επειδή το επίμαχο ακίνητο αποτελεί τουρκοκυπριακή ιδιοκτησία, οι εφεσίβλητοι προχώρησαν με την υποβολή αίτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών για εξασφάλιση της αναγκαίας άδειας μεταβίβασης του εν λόγω ακινήτου στους ίδιους. Κατά ή περί την 1/11/2012, οι εφεσίβλητοι κάλεσαν την αποβιώσασα να τους προμηθεύσει με κάποια απαραίτητα έγγραφα για να καταστεί δυνατή η προώθηση της εν λόγω αίτησης. Ταυτόχρονα τής κατέβαλαν το επιπλέον ποσό των €1.000 έναντι του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Η τελευταία, για το σκοπό αυτό εξέδωσε τη σχετική απόδειξη (τεκμ. Γ στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των εφεσίβλητων). Και ενώ οι παραπάνω ισχυρισμοί των εφεσίβλητων παρέμειναν αναπάντητοι, οι εφεσείοντες που έχουν και το βάρος απόδειξης της συνδρομής των ουσιαστικών προϋποθέσεων για έκδοση του επίμαχου διατάγματος, ενώ γνώριζαν τα παραπάνω γεγονότα ή με εύλογη επιμέλεια θα μπορούσαν να πληροφορηθούν εάν προέβαιναν σε λογικές και κατάλληλες έρευνες (βλ. τις Στυλιανού και Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας, ανωτέρω) τα οποία θα ασκούσαν πολύ μεγάλη επιρροή στην κρίση μου να εκδώσω ή να μην εκδώσω το επίμαχο διάταγμα, δεν έθεσαν υπόψη τα γεγονότα αυτά, καθ' ον χρόνο επιλαμβανόμουν της αίτησης και εξέδιδα μονομερώς το επίμαχο διάταγμα. Και θεωρώ ουσιώδη τα παραπάνω γεγονότα, επειδή, πολύ απλά καταρρίπτουν τη μια από τις δυο θεμελιακές θέσεις τους ότι οι εφεσίβλητοι δεν τους κατέβαλαν ολόκληρο το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Εάν στο ποσό των €161.316,99 που κατατέθηκε στον ειδικό λογαριασμό προστεθεί το ποσό των €8.543,01 (£5.000) που οι εφεσίβλητοι κατέβαλαν στην αποβιώσασα, στις 20/1/2007 καθώς και το ποσό των €1.000 που της κατέβαλαν την 1/11/2012 προκύπτει ότι της κατέβαλαν το συνολικό ποσό των €170.863, δηλαδή, ακριβώς, ολόκληρο το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Ότι οι εφεσείοντες γνώριζαν ή όφειλαν και μπορούσαν να γνωρίζουν το συγκεκριμένο γεγονός προκύπτει και από την απόφαση του Διευθυντή στην ένστασή τους κατά της πρόθεσής του να προχωρήσει στη μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου και συγκεκριμένα, από την παράγραφο 4 στην οποία αναφέρει ότι επισυνάπτεται αντίγραφο της ένορκης δήλωσης του αγοραστή (δηλαδή των εφεσίβλητων) ότι δεν έχει οποιαδήποτε εκκρεμότητα προς τους ίδιους με βάση τις συμβατικές του υποχρεώσεις και κυρίως από την αναφορά του στη συνέχεια ότι το ποσό των €161.316,99 το οποίο αποτελεί συμβατική υποχρέωση των αγοραστών, σαν υπόλοιπο του τιμήματος πώλησης έχει κατατεθεί σε ειδικό προσωρινό λογαριασμό στην τράπεζα σύμφωνα με το άρθρο 44Κ

(2)του Νόμου. Η υπογραμμισμένη φράση, προφανώς έχει την έννοια, ότι οι εφεσίβλητοι, έναντι του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης, εκτός από το τελευταίο ποσό, που αποτελεί το υπόλοιπο, προηγουμένως κατέβαλαν και κάποιο άλλο ποσό. Σε σχέση με το ίδιο γεγονός, οι εφεσείοντες ελέγχονται και για το ότι δεν επέσυραν την προσοχή μου στην παραπάνω αναφορά του Διευθυντή, έστω κι αν η απόφασή του επισυνάπτεται ως τεκμήριο στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση τής Ραφαέλας Φιλίππου. Να πω απλώς, ότι στην υπόθεση MIKE WILLSTROP κ.ά. ν. YIANNIS GEORGIOS MAMMOUS κ.ά.

(2010)1(Γ) Α.Α.Δ. 1740, η συμφωνία στην οποία περιεχόταν η ρήτρα διαιτησίας περιλήφθηκε στην αίτηση που οδήγησε μονομερώς στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος, χωρίς ωστόσο να επισημανθεί η ύπαρξή της. Κατ' έφεση κρίθηκε ότι η συγκεκριμένη παράλειψη ήταν ουσιώδης, οπότε, η απόφαση με την οποία οριστικοποιήθηκε το προσωρινό διάταγμα ακυρώθηκε και γι' αυτό το λόγο. Όμως, τα παραπάνω δεν είναι τα μόνα ουσιώδη γεγονότα που δεν έθεσαν υπόψη μου οι εφεσείοντες, καθ' ον χρόνο καταχωρούσαν την υπό κρίση μονομερή αίτηση στη βάση της οποίας εξασφάλισαν το επίμαχο διάταγμα. Παρέλειψαν να θέσουν υπόψη μου και μερικά ακόμη που αφορούν στη θεμελιακή, επίσης, θέση τους, ότι οι εφεσίβλητοι παρέλειψαν να τους καταβάλουν τόκο επί του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Και μάλιστα, όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, το έκαναν με σαφώς παραπλανητικό τρόπο. Αυτό δε αποδεικνύεται από τα ακόλουθα γεγονότα - μέρος των οποίων αναφέρονται και σε άλλο σημείο πιο πάνω - που και πάλι έθεσαν υπόψη μου οι εφεσίβλητοι, χωρίς να υπάρξει αντίλογος από τους εφεσείοντες: Επειδή το επίμαχο ακίνητο αποτελεί τουρκοκυπριακή ιδιοκτησία, οι εφεσίβλητοι προχώρησαν με την υποβολή αίτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών για εξασφάλιση της αναγκαίας άδειας μεταβίβασης του εν λόγω ακινήτου στους ίδιους. Κατά ή περί την 1/11/2012, οι εφεσίβλητοι κάλεσαν την αποβιώσασα να τους προμηθεύσει με κάποια απαραίτητα έγγραφα για να καταστεί δυνατή η προώθηση της εν λόγω αίτησης. Ταυτόχρονα τής κατέβαλαν το επιπλέον ποσό των €1.000 έναντι του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης του επίμαχου ακινήτου. Οι δικηγόροι της, με ηλεκτρονικό μήνυμά τους προς τους δικηγόρους των εφεσίβλητων, ημερομηνίας 29/1/2014 (τεκμ. Δ στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των εφεσίβλητων) τους ενημέρωσαν ότι προηγουμένως είχαν επικοινωνήσει με το αρμόδιο κυβερνητικό τμήμα στην Κύπρο το οποίο τους πληροφόρησε ότι η πράξη μεταβίβασης του επίμαχου ακινήτου είχε μπλοκαριστεί επειδή αυτό πωλήθηκε σε τιμή, πολύ μικρότερη από την αξία του. Ωστόσο, μετά την αποστολή της επιστολής των δικηγόρων των εφεσίβλητων, ημερομηνίας 14/1/2014 προς τον Υπουργό Εσωτερικών, ο αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του εν λόγω υπουργείου, με την απαντητική επιστολή τους προς τους δικηγόρους των εφεσίβλητων, ημερομηνίας 12/2/2014 (τεκμ. Ε στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των εφεσίβλητων) τους πληροφόρησε ότι ο κηδεμόνας τουρκοκυπριακών περιουσιών χορήγησε την κατ' αρχήν έγκρισή του για να γίνει η μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου και ότι το θέμα θα υποβληθεί για τελική έγκριση στου Υπουργικό Συμβούλιο. Το Υπουργείο Εσωτερικών, με την επιστολή του προς το Διευθυντή, ημερομηνίας 21/5/2014 (τεκμ. Ζ στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των εφεσίβλητων) τον πληροφόρησε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο χορήγησε την έγκρισή του για μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου. Για να επαναλάβω αποτελεί θέση των εφεσειόντων ότι με βάση τον όρο 4(α) της επίδικης σύμβασης, το τίμημα πώλησης θα καταβαλλόταν με τη μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου στο όνομά των εφεσίβλητων, ενώ σύμφωνα με τον όρο 9, θα καταβαλλόταν από τους τελευταίους τόκος προς 4% ετησίως επί του τιμήματος πώλησης. Εξ όσων ο Διευθυντής πληροφόρησε το γραφείο των δικηγόρων τους, κανένα ποσό τόκου δεν πληρώθηκε. Λανθασμένα ο Διευθυντής θεώρησε ότι η καταβολή τόκου δεν εξετάζεται και δεν αποτελεί προϋπόθεση με βάση τη σχετική νομοθεσία. Κατ' επέκταση, η απόφασή του να μην καταβληθούν οι τόκοι παραβιάζει το άρθρο 26 του Συντάγματος που προβλέπει το δικαίωμα του «συμβάλλεσθαι ελευθέρως». Αποτελεί κοινό έδαφος ότι με βάση τον όρο 4 της επίδικης σύμβασης, το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του επίμαχου ακινήτου θα καταβαλλόταν κατά τη μεταβίβασή του στ' όνομα του των εφεσίβλητων ή οποιουδήποτε άλλου φυσικού ή νομικού προσώπου υποδειχθεί από αυτούς. Ακολούθως, σύμφωνα με τον όρο 8 «The parties agree that if for reasons not attributed to any act or Default of the Vendor (for which act or default the Vendor will be considered as in breach of this agreement) the transfer of title of the property to the Purchaser as herein specified will not be approved and/or allowed by the Government of Cyprus within 12 months from signing hereof, then further applications and appeals will be made until approval for the transfer is given, it is also agreed by the parties, that should the 12 months be exceeded, then parties agree that a further agreed installment will be made by the purchaser to the Vendor.» Τέλος, ο όρος 9 της επίμαχης σύμβασης - που κατά τους εφεσείοντες, διαλαμβάνει απλώς ότι θα καταβάλλεται τόκος προς 4% επί του τιμήματος πώλησης - προνοεί ότι «In the event of the approval of the transfer by the Government of Cyprus prior to period of 12 months and the Purchaser fails and/or delays the payment of the aforesaid installment 4 (b) above, the Purchaser shall pay the aforesaid amount with interest there on at 4% per annum, provided that the Vendor will give three months notice in writing to the Purchaser.» Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των δυο αυτών όρων - για ό,τι μας ενδιαφέρει - είναι σαφές, ότι η υποχρέωση των εφεσίβλητων για καταβολή τόκου τελούσε υπό την αίρεση της έγκρισης από την κυβέρνηση τής αίτησης για μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου σε διάστημα μικρότερο των 12 μηνών από την υπογραφή της επίδικης σύμβασης και της μη καταβολής από τους εφεσίβλητους του συμφωνημένου τιμήματος πώλησής του και τέλος, της επίδοσης από τον πωλητή, δηλαδή την αποβιώσασα, σχετικής γραπτής προειδοποίησης τριών μηνών στον αγοραστή, δηλαδή στους εφεσίβλητους. Το τι έκαναν οι εφεσείοντες, κατά σαφώς παραπλανητικό τρόπο, ήταν το εξής: ενώ έθεσαν υπόψη μου την επίδικη σύμβαση στην οποία περικλείονται οι παραπάνω όροι και ειδικά ο όρος 9, εντούτοις επέσυραν την προσοχή μου, σε εκείνο μόνο το μέρος του που τους βόλευε προκειμένου να με πείσουν ότι οι εφεσίβλητοι απέστησαν της συμβατικής τους υποχρέωσης για καταβολή τόκου επί του τιμήματος πώλησης του επίμαχου ακινήτου και προφανώς, σκόπιμα παρέλειψαν να αναφερθούν σε οτιδήποτε αφορά στη διαδικασία έκδοσης άδειας από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών που θα επέτρεπε τη μεταβίβαση του επίμαχου ακινήτου, πότε αυτή δόθηκε και ότι δε δόθηκε εντός 12 μηνών από την υπογραφή της επίδικης σύμβασης και κυρίως, ότι η αποβιώσασα μέχρι και το θάνατό της και ακολούθως οι ίδιοι, υπό την ιδιότητά τους ως εκτελεστών της διαθήκης της, δεν ικανοποίησαν την απαίτηση που διαλαμβάνεται στον ίδιο όρο, ως προαπαιτούμενο για να καταστούν υπόχρεοι καταβολής τόκων οι εφεσίβλητοι, που ήταν η επίδοση σ' αυτούς, σχετικής γραπτής προειδοποίησης τριών μηνών με αξίωση την καταβολή τόκων. Όλα τα παραπάνω γεγονότα που οι εφεσείοντες, είτε γνώριζαν είτε θα μπορούσαν να πληροφορηθούν, εντούτοις, είτε απέκρυψαν είτε αποσιώπησαν ή δεν αποκάλυψαν είτε τέλος δεν επέσυραν την προσοχή μου σ' αυτά, καθ' ον χρόνο καταχωρούσαν την υπό κρίση - μονομερή - αίτηση και στο πλαίσιό της εξασφάλιζαν το επίμαχο διάταγμα είναι τόσο ουσιώδη, που εάν κατά την εξέταση της αίτησης τα είχα υπόψη μου, τόση και τέτοια θα ήταν η επιρροή που θα ασκούσαν στην κρίση μου σε βαθμό που δηλώνω ευθέως ότι θα απέρριπτα την αίτηση. Και τούτο, επειδή στη βάση τους, θα έκρινα ότι δεν υπήρχε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, που αποτελούν τις δυο από τις τρεις ουσιαστικές προϋποθέσεις που θα πρέπει, ως θέμα αρχής να πληρούνται σωρευτικά για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι παραπάνω παραλείψεις τους, θα έλεγα ότι συνιστούν κλασική περίπτωση απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων, που στην ουσία ισοδυναμεί με εξαπάτηση του Δικαστηρίου εκ μέρους τους, οι οποίοι παραβίασαν το αξίωμα να προσέλθουν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια [βλ. την Ιερά Μητρόπολη Πάφου (ανωτέρω)]. Αυτό σημαίνει ότι, καθηκόντως, οφείλω να τους απαντήσω όπως και στη Στυλιανού (ανωτέρω επίσης) με τη φράση «δεν σας ακούω πλέον» και να ακυρώσω το επίμαχο διάταγμα και μάλιστα, χωρίς να χρειάζεται να εξετάσω την ουσία της υπόθεσης και συγκεκριμένα, κατά πόσο πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος, μολονότι, ουσιαστικά το έχω ήδη κάνει σε σχέση με τις δυο πρώτες από αυτές. Από τη στιγμή που με βάση αδιάσειστα στοιχεία μαρτυρίας που έχουν θέσει ενώπιόν μου οι εφεσίβλητοι, στοιχειοθετείται η θέση τους ότι κατέβαλαν ολόκληρο το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του επίμαχου ακινήτου και δεν υποχρεούνται στην καταβολή τόκου επί του ποσού αυτού, ουσιαστικά προκρίνεται και η τύχη της έφεσης, που έχει ως πραγματικό έρεισμα τις περί αντιθέτου θέσεις των εφεσειόντων και για το ένα και για το άλλο. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Το διάταγμα, ημερομηνίας 26/7/2023 ακυρώνεται. Αναφορικά με τα έξοδα, δε βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εφεσίβλητων 2 και σε βάρος των εφεσειόντων. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο