K.K. New Extra Limited ν. Titan Office Furniture Limited, Αρ. Αγωγής: 3361/14, 8/12/2023

K.K. New Extra Limited ν. Titan Office Furniture Limited, Αρ. Αγωγής: 3361/14, 8/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Π. Αγαπητού, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3361/14 K.K. New Extra Limited, από τη Λεμεσό Εναγόντων -και- Titan Office Furniture Limited, από τη Λάρνακα Εναγόμενων Ημερομηνία: 8η Δεκεμβρίου, 2023 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Εξ Ανταπαιτήσεως Εναγόμενους: κα. Αντωνίου Για Εναγόμενους - Εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγοντες: κος. Νικηφόρου με κα. Σιακού ΑΠΟΦΑΣΗ (η απόφαση του Δικαστηρίου αποστέλλεται στους δικηγόρους των διαδίκων με ηλεκτρονικό μήνυμα κατόπιν λήψης της ρητής συγκατάθεσής τους και θεωρείται δημόσια απαγγελθείσα) Εισαγωγή και δικογραφία: Εισαγωγή Στο επίκεντρο της παρούσας Αγωγής είναι συμφωνίες προβολής διαφημιστικών σποτ, τα οποία οι Ενάγοντες - εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι (οι «Ενάγοντες»), που διατηρούν τηλεοπτικό σταθμό, ανέλαβαν να προβάλουν για λογαριασμό των Εναγόμενων - εξ ανταπαιτήσεως Εναγόντων (οι «Εναγόμενοι»). Οι Ενάγοντες απαιτούν απλήρωτο υπόλοιπο για τις υπηρεσίες τους, αλλά οι Εναγόμενοι, που είναι εταιρεία που εμπορεύεται έπιπλα, γραφειακό και οικιακό εξοπλισμό, ισχυρίζονται ότι προμήθευσαν τους Ενάγοντες με έπιπλα συγκεκριμένης αξίας και ότι όχι μόνον οι Ενάγοντες δεν ανταποκρίθηκαν στις υποχρεώσεις τους βάσει των συμφωνιών και δεν δικαιούνται σε θεραπεία, αλλά και ότι προκάλεσαν ζημιά στους Εναγόμενους παραβιάζοντας από την πλευρά τους τα συμφωνηθέντα, έτσι ώστε οι Εναγόμενοι να έχουν και Ανταπαίτηση. Δικόγραφα Συνοψίζω τα δικόγραφα, που καθόρισαν και το πλαίσιο της δίκης[1], χωρίς οτιδήποτε, προς το παρόν, ν' αποτελεί εύρημά μου: Στην Έκθεση Απαίτησής τους, οι Ενάγοντες αξιώνουν το ποσό των €23,487.07 πλέον νόμιμο τόκο προς 5,5% από 29.2.

1. Ισχυρίστηκαν ότι στις 28.11.2008 συμφώνησαν γραπτώς με τους Εναγόμενους όπως μεταξύ της 1.12.2008 και τις 1.12.2009 προβάλουν για λογαριασμό των Εναγόμενων 1000 διαφημιστικά σποτ, εκ των οποίων τα 550 θα ήταν δωρεάν, στο τηλεοπτικό σταθμό που διατηρούν, έναντι του ποσού των €28,144.92 (η «πρώτη συμφωνία»). Επίσης ισχυρίστηκαν ότι στις 15.12.2009 έγινε και δεύτερη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων, στη βάση της οποίας θα πρόβαλλαν άλλα 1000 διαφημιστικά σποτ, εκ των οποίων τα 500 δωρεάν, μεταξύ της 1.12.2009 και τις 1.12.2010, έναντι του επιπλέον ποσού των €40,000 (η «δεύτερη συμφωνία»). Οι Ενάγοντες εκτέλεσαν τις υποχρεώσεις τους στη βάση της πρώτης και δεύτερης συμφωνίας. Οι Εναγόμενοι όμως παρέδωσαν σ' αυτούς μόνον εμπορεύματα αξίας μόνον €44,657.81, και συνεπώς παρέμεινε υπόλοιπο ως το ποσό της αξίωσης. Απαίτησαν το ποσό δι' επιστολής τους στις 7.1.2014 αλλά οι Εναγόμενοι δεν ανταποκρίθηκαν. Οι Εναγόμενοι παραδέχθηκαν ότι υπογράφηκαν οι υπό αναφορά συμφωνίες, αλλά ισχυρίστηκαν ότι αυτές αφορούσαν σε προβολές σποτ έναντι παράδοσης επίπλων, ακριβώς επειδή οι Ενάγοντες δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν για έπιπλα τα οποία επιθυμούσαν να προμηθευτούν από τους Εναγόμενους. Επίσης παραδέχθηκαν και την αξία των εμπορευμάτων τα οποία παρέδωσαν στους Ενάγοντες. Αρνήθηκαν όμως ότι οι Ενάγοντες πρόβαλαν τα 2000 σποτ που συμφώνησαν, και ανέφεραν ότι οι Ενάγοντες παραβίασαν τη δεύτερη συμφωνία επειδή πρόβαλλαν σποτ που δεν έπρεπε να προβάλλονται. Επειδή οι Ενάγοντες δεν εξέδωσαν τιμολόγιο προς τους Εναγόμενους για τα εμπορεύματα της πρώτης συμφωνίας, οι Εναγόμενοι απώλεσαν το ποσό των €3,671.07 το οποίο θα μπορούσαν να διεκδικήσουν. Επίσης οι Εναγόμενοι υπέστηκαν ζημιά ύψους €16,512.89 το οποίο αντιστοιχούσε στα εμπορεύματα που παρέδωσαν στους Ενάγοντες προς εκπλήρωση της δεύτερης συμφωνίας, την οποία οι Ενάγοντες επίσης παραβίασαν και με το οποίο ποσό οι Ενάγοντες πλούτισαν αδικαιολόγητα. Τα δύο προαναφερθέντα ποσά, αλλά και γενικές αποζημιώσεις για παράβαση των επίδικων συμφωνιών οι Εναγόμενοι τ' ανταπαίτησαν. Απαντώντας στην Υπεράσπιση και υπερασπιζόμενοι την Ανταπαίτηση των Εναγόμενων, οι Ενάγοντες αρνήθηκαν την εκδοχή των Εναγόμενων, επανέλαβαν τις θέσεις τους και ισχυρίστηκαν ότι οι συμφωνίες αφορούσαν αποκλειστικά την παροχή υπηρεσιών από τους Ενάγοντες προς τους Εναγόμενους. Μαρτυρία και Ακρόαση Κατά την ακροαματική διαδικασία για τους Ενάγοντες κατέθεσε ο Κυριάκος Κωνσταντίνου («ΜΕ»), και για τους Εναγόμενους οι Ανδρέας Γεωργιάδης («ΜΥ1»), Έλλη Γεωργιάδου («ΜΥ2») και Κώστας Κυπρή («ΜΥ3»). Η μαρτυρία όλων είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά, αλλά θα τη συνοψίσω για σκοπούς της παρούσας. Σύνοψη Μαρτυρίας ΜΕ:- Ο ΜΕ κατέθεσε αναφορικά με τις συμφωνίες μεταξύ των διαδίκων και ανέφερε τους όρους των. Ισχυρίστηκε ότι οι Ενάγοντες εκτέλεσαν τις υποχρεώσεις τους έναντι των Εναγόμενων. Για τις συναλλαγές τους με τους Εναγόμενους, είπε, οι Ενάγοντες διατηρούσαν κατάσταση λογαριασμού και εξέδιδαν τιμολόγια. Σύμφωνα με τον ΜΕ στη βάση των 2 συμφωνιών, οι Εναγόμενοι όφειλαν στους Ενάγοντες ποσό €28,144.92 για την πρώτη και €40,000 για τη δεύτερη, δηλαδή συνολικά €68,144.92, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Οι Εναγόμενοι έφεραν έπιπλα αξίας €44,657.81 στους Ενάγοντες και συνεπώς οφείλουν το υπόλοιπο των €23,487.
2. Οι Ενάγοντες απαίτησαν το ποσό, αλλά οι Εναγόμενοι δεν το εξόφλησαν. Ουδέποτε οι Εναγόμενοι ρώτησαν αναφορικά με την προβολή των σποτ της πρώτης συμφωνίας και μάλιστα, μόλις τέλειωσε η πρώτη άρχισε η δεύτερη. Ο ΜΕ κατέθεσε τα εξής τεκμήρια: Τεκμήριο 1 - Πιστοποιητικό σύστασης των Εναγόντων, Τεκμήριο 2 - Πιστοποιητικά διευθυντών, εγγεγραμμένου γραφείου και καταχώρισης ετήσιων εκθέσεων, Τεκμήριο 3 - Αντίγραφο Γραπτής Συμφωνίας ημερομηνίας 28.11.2008, Τεκμήριο 4 - Αντίγραφο Γραπτής Συμφωνίας ημερομηνίας 15.12.2009, Τεκμήριο 5 - Κατάσταση λογαριασμού στο όνομα των Εναγόμενων, Τεκμήριο 6 - Δέσμη 13 τιμολογίων στο όνομα των Εναγόμενων και Τεκμήριο 7 - Ένορκη δήλωση επίδοσης ημερομηνίας 27.1.2014 και συνημμένη επιστολή ημερομηνίας 7.1.
3. Κατά την αντεξέτασή του, ο ΜΕ υποστήριξε ότι τα τιμολόγια αποστέλλονταν με φαξ και ταχυδρομείο, αλλά οι Ενάγοντες δεν ζητούσαν αυτά να υπογράφονται από τους Εναγόμενους. Εκδίδονταν δε ανά μήνα, είπε, αφού το συνολικό ποσό για ένα έτος διαιρείτο δια του
4. Το ίδιο έγινε και για την πρώτη συμφωνία. Δεν ήταν βέβαιος εάν τα τιμολόγια εκδόθηκαν σε χρόνο άλλο από εκείνον που αναγράφουν, ούτε θυμόταν πότε τα είδε για πρώτη φορά. Ερωτηθείς αναφορικά με το τιμολόγιο που αφορούσε την πρώτη συμφωνία και σε ποιο μήνα αντιστοιχούσε είπε ότι δεν ξέρει λογιστικά. Ούτε μπορούσε να τοποθετηθεί αναφορικά με το χρόνο έκδοσης του τιμολογίου της πρώτης συμφωνίας, το οποίο φαίνεται να εκδόθηκε μεταγενέστερα από τα τιμολόγια της δεύτερης συμφωνίας. Η λογική του, ισχυρίστηκε, λέει ότι τα τιμολόγια έφτασαν στα χέρια του πελάτη. Σε σχέση με το κατά πόσο τα διαφημιστικά σποτ πράγματι μεταδόθηκαν, ο ΜΕ υποστήριξε ότι ενημερώθηκε από τους υπαλλήλους του ότι τούτο έγινε και μάλιστα ότι υπάρχουν και πιστοποιητικά μετάδοσης, τα οποία αποδεικνύουν και ότι τα σποτ μεταδόθηκαν και τα οποία αποστέλλονταν μαζί με τα τιμολόγια. Πιθανολόγησε, βάσει της εμπειρίας του και βλέποντας το «προϊόν», όπως το αποκάλεσε, ότι οι Εναγόμενοι διάλεξαν να διαφημίζονται μετά τις 6 το απόγευμα. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η πρώτη συμφωνία δεν προνοούσε ότι το αντάλλαγμα για την μετάδοση διαφημιστικών σποτ ήταν η παράδοση επίπλων, αλλά χρηματικό ποσό και ανέφερε ότι εάν οι Ενάγοντες χρωστούσαν στους Εναγόμενους θα πλήρωναν και ότι οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν για την πρώτη συμφωνία. Οι Ενάγοντες, ανέφερε, δεν διεκδίκησαν το ποσό της πρώτης συμφωνίας πριν τη δεύτερη, επειδή είχε απέναντι του επιχειρηματίες και δεν είχε αμφιβολία για εκείνους. Αρνήθηκε ότι οι Ενάγοντες, έστω και κατόπιν σχετικής ενημέρωσης από τους Εναγόμενους, πρόβαλλαν λανθασμένη διαφήμιση. ΜΥ1:- Με τη μαρτυρία του, ο ΜΥ1, πρόσφερε άλλη εκδοχή των γεγονότων. Κατά τον ΜΥ1, ήταν οι Ενάγοντες που επιθυμούσαν ν' αγοράσουν έπιπλα και λόγω του ότι δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν γι' αυτά, πρότειναν να παραχωρήσουν στους Εναγόμενους διαφημιστικό χρόνο. Έτσι οι διάδικοι υπέγραψαν την πρώτη συμφωνία και οι Εναγόμενοι ετοίμασαν προσφορά με τα έπιπλα που επέλεξαν οι Ενάγοντες αξίας €28,144.92 ως αντάλλαγμα για τα 1000 διαφημιστικά σποτ. Ουδέποτε, είπε, ερωτήθηκαν οι Εναγόμενοι ποιες ώρες θα προβάλλονταν τα διαφημιστικά σποτ. Με τις παραδόσεις των επίπλων οι Εναγόμενοι εξέδιδαν τιμολόγια. Εκτός από τα έπιπλα που άξιζαν όσο το συμφωνηθέν ποσό της πρώτης συμφωνίας, οι Ενάγοντες παράγγειλαν επιπλέον έπιπλα αξίας €13,183.64, για τα οποία οι Εναγόμενοι επίσης εξέδωσαν τιμολόγια. Οι διάδικοι υπέγραψαν και τη δεύτερη συμφωνία το Δεκέμβρη του 2009 και περί τον Ιανουάριο του 2010 ο ΜΥ1 ενημέρωσε τηλεφωνικά τον ΜΕ ότι συγκεκριμένα προϊόντα δεν θα έπρεπε να διαφημίζονται. Αργότερα οι Εναγόμενοι παρέδωσαν επιπλέον έπιπλα αξίας €3,329.25, και εξέδωσαν κι άλλο τιμολόγιο. Επειδή πελάτες των Εναγόμενων ζήτησαν έπιπλα για τα οποία δεν θα έπρεπε να προβάλλεται διαφήμιση, οι Εναγόμενοι παρακολούθησαν το πρόγραμμα του σταθμού των Εναγόντων και δεν εντόπισαν να προβάλλεται οποιαδήποτε διαφήμιση. Το Σεπτέμβριο του 2010, ο ΜΥ1 ανέφερε προφορικά στον ΜΕ όταν αν δεν επιβεβαιώσει την προβολή των σποτ δεν θα τον προμήθευε με άλλα έπιπλα. Συνεπώς το σύνολο των επίπλων αξίας €16,512.89 τα οποία οι Εναγόμενοι παρέδωσαν στους Ενάγοντες ήταν ουσιαστικά χωρίς αντάλλαγμα. Επίσης, επειδή οι Ενάγοντες ουδέποτε εξέδωσαν τιμολόγια για τις υπηρεσίες που προβλέπονταν στην πρώτη συμφωνία οι Εναγόμενοι απώλεσαν το ποσό το οποίο οι ίδιοι κατέβαλαν στο ΦΠΑ και το οποίο θα μπορούσαν να διεκδικήσουν. Ο ΜΥ1 κατέθεσε τα ακόλουθα: Τεκμήριο 8 - Πιστοποιητικό σύστασης των Εναγόμενων, Τεκμήριο 9 - Δέσμη τιμολογίων στο όνομα των Εναγόντων για το συνολικό ποσό των €28,144.92, Τεκμήριο 10 - Δέσμη τιμολογίων στο όνομα των Εναγόντων για το συνολικό ποσό των €13,183.64 και Τεκμήριο 11 - Δέσμη τιμολογίων στο όνομα των Εναγόντων για το συνολικό ποσό των €3,329.
5. Αντεξεταζόμενος o MY1 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν προβλήθηκαν το σποτ για την πρώτη συμφωνία, επειδή δεν υπήρχε λόγος να το ελέγξει. Οι Εναγόμενοι ανέφερε, δεν ξόφλησαν το ποσό των συμφωνιών επειδή, κατόπιν ελέγχου αλλά και μετά που δεν έλαβαν αποδεικτικά στοιχεία, θεωρούν ότι δεν έλαβαν τις συμφωνηθείσες υπηρεσίες. Επειδή ο σταθμός των Εναγόντων ήταν τοπικός της Λεμεσού, ο έλεγχος γινόταν μόνο μέσω συνεργατών στη Λεμεσό που μπορούσαν τότε να τον παρακολουθούν. Δήλωσε ότι τότε οι Εναγόμενοι ήταν άπειροι στο θέμα και ανακάλυψαν ότι εκδίδεται σχετικό «διατακτικό» για την προβολή μέσα από μεταγενέστερη συνεργασία τους με άλλους σταθμούς. Στη θέση ότι από τη στιγμή που κάποιος πελάτης, το 2010, προσήλθε στο κατάστημα και ζήτησε το προϊόν που δεν θα έπρεπε να διαφημίζεται, δεικνύει ότι τα σποτ πράγματι προβάλλονταν, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πότε ο πελάτης είδε τις διαφημίσεις, εάν δηλαδή τις είδε κατά την εκτέλεση της πρώτης συμφωνίας ή της δεύτερης. Αν όμως την είδε την πρώτη τότε ενισχύεται η θέση των Εναγόμενων ότι δεν προβάλλονταν τα σποτ κατά τη δεύτερη, ενώ εάν προβάλλονταν την δεύτερη δεν θα έπρεπε επειδή δόθηκαν οδηγίες να μην προβάλλονται τα συγκεκριμένα και άρα οι οδηγίες δεν εισακούστηκαν. Κακώς, παραδέχθηκε, δεν έλεγξε νωρίτερα εάν προβάλλονταν τα σποτ της πρώτης συμφωνίας. Ουδέποτε, επέμεινε, επιλέχθηκε ζώνη προβολής από τους Εναγόμενους. Δεν θυμόταν για ποιο λόγο οι ίδιοι δεν ζήτησαν να εκδοθεί τιμολόγιο για το ποσό της πρώτης συμφωνίας. Δεν είχε μαζί του βεβαίωση ότι ήταν οι Εναγόμενοι εγγεγραμμένοι τότε στο ΦΠΑ. Σε υποβολή ότι οι Ενάγοντες τήρησαν και τις δύο συμφωνίας, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι η πρώτη συμφωνία εκτελέστηκε πλήρως, αλλά κατά τη διάρκεια της δεύτερης, όταν ανέκυψε το θέμα με το λανθασμένο σποτ και διενεργήθηκε έλεγχος, διαφάνηκε ότι δεν έπαιζαν τα σποτ. ΜΥ2:- Η ΜΥ2 είναι η αδερφή του ΜΥ
6. Της ζήτησε ο αδερφός της να παρακολουθεί το σταθμό των Εναγόντων όταν βρισκόταν στο σπίτι της στη Λεμεσό. Τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2010 όταν ήταν σπίτι παρακολουθούσε, αλλά ουδέποτε εντόπισε διαφημιστικό σποτ που ν' αφορά τους Εναγόμενους. Αντεξεταζόμενη διευκρίνισε ότι από την ώρα που σχόλναγε από την εργασία της στις 3 το απόγευμα, αν ήταν σπίτι, αλλά και τα Σαββατοκύριακα, είχε την τηλεόραση ανοιχτή στο σταθμό των Εναγόντων και δεν είδε διαφήμιση. Δεν θυμόταν εάν πριν τον Αύγουστο του 2010 παρακολουθούσε το σταθμό των Εναγόντων. ΜΥ3:- Ο ΜΥ3 είναι υπάλληλος των Εναγόμενων. Κατά τη μαρτυρία του, περί τον Αύγουστο του 2010, ο ΜΥ1 του ζήτησε να παρακολουθεί το σταθμό των Εναγόντων ενόσω βρίσκεται στο κατάστημα των Εναγόμενων στη Λεμεσό. Ακολούθησε τις οδηγίες, αλλά δεν είδε οποιαδήποτε διαφήμιση. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι δεν θυμόταν να ήρθε πελάτης και του ζήτησε προϊόντα που δεν είχαν και ότι τον Αύγουστο ήταν κλειστό το κατάστημα για μια βδομάδα. Αγορεύσεις Με το πέρας της μαρτυρίας οι δικηγόροι των διαδίκων παρέδωσαν γραπτές αγορεύσεις και τοποθετήθηκαν και προφορικά. Συνοψίζω τις θέσεις τους ως ακολούθως: Η δικηγόρος των Εναγόντων αναφέρει ότι ο ισχυρισμός των Εναγόντων περί μη προβολής των διαφημιστικών σποτ συγκρούεται με τον ισχυρισμό τους ότι οι πρώτη πρόβαλλαν σποτ που δεν έπρεπε, με αποτέλεσμα πελάτες των Εναγόμενων να τους ζητούν προϊόντα που δεν είχαν. Πρόσθεσε ότι ο ΜΕ ήταν διευθυντής των Εναγόντων και είχε ιδία γνώση, επιβεβαιώνοντας ότι προβλήθηκαν τα σποτ. Το δε γεγονός της υπογραφής της δεύτερης συμφωνίας καταμαρτυρεί ότι οι Εναγόμενοι ήταν ευχαριστημένοι από τη συνεργασία τους με τους Ενάγοντες. Όσων αφορά την ανταξίωση των Εναγόμενων για το απωλεσθέν ποσό του ΦΠΑ λόγω μη έκδοσης τιμολογίου η δικηγόρος παρέπεμψε στο Τεκμήριο 6, το οποίο, ως η αναφορά της, ήταν στην κατοχή των Εναγόμενων αλλά και στο ότι οι Εναγόμενοι δεν απέδειξαν ότι υπέβαλαν φορολογική δήλωση. Επίσης, η δικηγόρος υποστηρίζει ότι ο ΜΕ ήταν μάρτυρας της αλήθειας, ενώ ο ΜΥ1 όχι και στη βάση τούτη το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Εναγόμενοι παρέμειναν υπόλογοι για να εξοφλήσουν το απαιτούμενο ποσό πλέον τους τόκους και τα έξοδα. Εξ αντιθέτου, οι δικηγόροι των Εναγόμενων εν πρώτοις εστιάστηκαν στο ότι η μαρτυρία του ΜΕ σε καίρια σημεία ήταν εξ ακοής, αφού ο ίδιος ο ΜΕ δεν ήταν γνώστης των γεγονότων για τα οποία μαρτυρούσε, και δη αναφορικά με την προβολή των σποτ και την έκδοση των τιμολογίων. Η μαρτυρία της πλευράς των Εναγόμενων εισηγούνται, ήταν αξιόπιστη και θα πρέπει να το Δικαστήριο να της αποδώσει τη δέουσα βαρύτητα. Οι Ενάγοντες προσθέτει, δεν απέδειξαν την υπόθεσή τους καθότι δεν απέδειξαν ότι πρόβαλαν τα διαφημιστικά σποτ. Το Δικαστήριο θα πρέπει να καταλήξει σε εύρημα, ότι τα σποτ της δεύτερης συμφωνίας δεν προβλήθηκαν. Ήταν καθήκον των Εναγόντων να απαιτήσουν από τους Εναγόμενους έπιπλα και εάν οι δεύτεροι δεν τα παρέδιδαν τότε θα νομιμοποιούντο να καταχωρήσουν την Αγωγή και δεν το έπραξαν. Βάσει των Τεκμηρίων 10 και 11, εισηγούνται οι δικηγόροι, οι Εναγόμενοι παρέδωσαν έπιπλα αξίας €16,512.
7. Αφού οι Ενάγοντες δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους, οι Εναγόμενοι δικαιούντο να μην εκπληρώσουν ούτε τις δικές τους μια και επρόκειτο για αμοιβαίες υποχρεώσεις. Δικαιούνται επίσης ν' αποζημιωθούν για την αξία των επίπλων που παρέδωσαν χωρίς να λάβουν υπηρεσίες από τους Ενάγοντες. Τέλος, μια και το Τιμολόγιο για την πρώτη συμφωνία εκδόθηκε σε χρόνο εκτός της περιόδου της πρώτης συμφωνίας οι Εναγόμενοι δικαιούνται και το ποσό των €3,671.01 ως το ΦΠΑ που απώλεσαν. Αξιολόγηση Μαρτυρίας: ΜΕ: Αντιμετώπισα τη μαρτυρία του ΜΕ με προσοχή, εν όψει της θέσης που κατέχει στους Ενάγοντες. Πρέπει να πω ότι ως μάρτυρας δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Αντιμέτωπος με ερωτήσεις για ουσιαστικά θέματα της υπόθεσης των Εναγόντων, ο ΜΕ απαντούσε γενικώς και υπεξέφευγε παραπέμποντας σε άλλα πρόσωπα, των οποίων η μαρτυρία ουδέποτε παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Αναφορικά με τα τιμολόγια που παρουσίασε δεν είχε γνώση του τρόπου και του χρόνου κατά τον οποίο εκδίδονταν, λέγοντας ότι δεν έχει λογιστικές γνώσεις. Παρέπεμψε δε γι' αυτά στο λογιστήριο των Εναγόντων. Δεν γνώριζε γιατί το τιμολόγιο που αφορούσε την πρώτη συμφωνία εκδόθηκε μετά τα τιμολόγια που αφορούσαν την δεύτερη συμφωνία (η οποία ήταν και χρονικά μεταγενέστερη), ούτε επεξήγησε για ποιο λόγο, ενώ στην πρώτη συμφωνία εκδόθηκε ένα τιμολόγιο για ολόκληρο το ποσό της αξίας των σποτ, στη δεύτερη το σύνολο χρεωνόταν σε ισόποσες δόσεις ανά μήνα. Ως προανέφερα άλλοι μάρτυρες δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο από πλευράς Εναγόντων, χωρίς να παρέχεται οποιαδήποτε εξήγηση για την μη προσέλευσή τους, μια και ήταν ο ίδιος ο ΜΕ που ενέπλεξε εκείνους ως τους γνώστες των γεγονότων. Καθ' αυτό τον τρόπο η μαρτυρία του ΜΕ επί του θέματος παρέμεινε εξ ακοής, τη βαρύτητα της οποίας αξιολογώ πιο κάτω. Άλλη πτυχή της υπόθεσης ήταν το κατά πόσο τα διαφημιστικά σποτ πράγματι προβλήθηκαν. Η μαρτυρία του ΜΕ επί τούτου ήταν έως και νεφελώδης, αλλά και ως επίσης διαφάνηκε επίσης εξ ακοής: Παρά το γεγονός ότι ανέφερε ότι εκδίδονταν πιστοποιητικά μετάδοσης των σποτ και ότι αυτά αποστέλλονταν στους Εναγόμενους μαζί με τα τιμολόγια με τηλεομοιότυπο μήνυμα, αφενός παρέπεμψε και για το θέμα αυτό σε υπαλλήλους του, οι οποίοι δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο και αφετέρου δεν προσκόμισε οτιδήποτε που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό του. Αρνητική εντύπωση προκάλεσε και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε τις ερωτήσεις αναφορικά με τη ζώνη προβολής των διαφημιστικών σποτ, μια και ουσιαστικά η απάντησή του στην αρχή περιορίστηκε, ανεξήγητα, στο να εκφράσει την άποψή του και έπειτα μεταβλήθηκε, αναφέροντας γενικά ότι τα σποτ προβάλλονταν σε ώρες υψηλής τηλεθέασης, χωρίς να αναφέρει θετικά εν τέλει σε ποια ζώνη προβάλλονταν. Ωσαύτως και αποφασίζοντας επί της βαρύτητας που πρέπει ν΄ αποδοθεί στα πιο πάνω σημεία της μαρτυρίας του ΜΕ, και έχοντας κατά νου το Άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9 και τις σχετικές Νομολογιακές αρχές[2], επαναλαμβάνω ότι δεν επεξηγήθηκε γιατί τα πρόσωπα που, κατά τον ίδιο τον ΜΕ, γνώριζαν τα πιο πάνω γεγονότα και πληροφόρησαν τον ΜΕ δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο, ούτε μπορεί να διαπιστωθεί ο βαθμός της εξ ακοής μαρτυρίας, ελλείψει διευκρίνισης ως προς το κατά πόσο οι κατ' ισχυρισμό ενημέρωση που έτυχε ο ΜΕ ήταν απευθείας. Συνεπώς δεν είναι δυνατό να αποδώσω βαρύτητα στη συγκεκριμένη μαρτυρία του ΜΕ. Πέραν τούτων, προβλημάτισαν και αντιφάσεις και περαιτέρω ελλείψεις στη μαρτυρία του ΜΕ αυτή καθ΄ αυτή: με την πρώτη συμφωνία, την οποία ο ίδιος κατέθεσε ως Τεκμήριο, ανέφερε ότι αυτή δεν αφορούσε στην παράδοση επίπλων από πλευράς Εναγόμενων. Δεν επεξήγησε όμως την αναφορά που υπάρχει στην ίδια τη συμφωνία ότι η αξία των διαφημιστικών σποτ θα εξοφλεί την «παραγγελία 1153» και όταν ερωτήθηκε σχετικά, ζήτησε να του φέρουν την παραγγελία να τη δει. Σχετικό με το θέμα, αλλά και ενδεικτικό του συγκεχυμένου της μαρτυρίας του ΜΕ, είναι και το ποσό που παρουσιάζεται ως να πιστώνεται στο όνομα των Εναγόμενων στην κατάσταση λογαριασμού που προσκόμισε. Το ύψος του ποσού αυτού ξεπερνά το συμφωνηθέν ποσό της δεύτερης συμφωνίας (δηλαδή το ποσό ήταν €44,657.81 ενώ το ποσό της δεύτερης συμφωνίας ήταν €40,000). Για τη δεύτερη συμφωνία ο ΜΕ ανέφερε ότι οι Εναγόμενοι είχαν καθήκον να παραδώσουν έπιπλα, ενώ για την πρώτη ότι επρόκειτο για συμφωνία καταβολής χρηματικού ποσού. Προκύπτει λογικώς ότι, με το ποσό που οι ίδιοι οι Ενάγοντες πίστωσαν στο λογαριασμό των Εναγόμενων, οι Ενάγοντες θεωρούσαν ότι οι Εναγόμενοι παρέδωσαν προϊόντα (ή, έστω, εάν ήθελε υιοθετηθεί χάριν επιχειρήματος η θέση του ΜΕ, προέβησαν σε πληρωμές σε συνδυασμό με παράδοση προϊόντων) σε ποσό που υπερέβαινε το σύνολο της δεύτερης συμφωνίας. Παρά ταύτα ο ΜΕ δεν ανέφερε ούτε εάν οι Εναγόμενοι παρέδωσαν οποιαδήποτε έπιπλα στη βάση της πρώτης συμφωνίας - αφού ο ισχυρισμός του ήταν ότι δεν αφορούσε την παράδοση επίπλων η συγκεκριμένη συμφωνία - ούτε όμως έδειξε οποιεσδήποτε άλλες πληρωμές εκ μέρους των Εναγόμενων, ούτως ώστε να επεξηγεί το επιπλέον ποσό που προκύπτει. Παράλληλα επέμενε στον ισχυρισμό του ότι οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν για την πρώτη συμφωνία. Συνολικά, την εντύπωσή μου για τη μαρτυρία του ΜΕ στιγμάτισαν η προφανής έλλειψη ιδίας γνώσης του σε συνδυασμό με την παράλειψή του να επεξηγήσει ικανοποιητικά τα γεγονότα και στοιχεία επί των οποίων βασίστηκε, αλλά και η παράλειψη της πλευράς του να καλέσει τα πρόσωπα τα οποία, κατά τον ίδιο τον ΜΕ, είχαν πράγματι γνώση των γεγονότων για τα οποία κατέθετε. Όλα αυτά κατέστησαν τη μαρτυρία του ασταθές έδαφος για την εξαγωγή συμπερασμάτων και για τους πιο πάνω λόγους δεν την αποδέχομαι. ΜΥ1: Αντιμετώπισα τη μαρτυρία του ΜΥ1 εξίσου με προσοχή λόγω της θέσης του στους Εναγόμενους. Σε γενικές γραμμές βρήκα ότι η μαρτυρία του ήταν σταθερή και οι απαντήσεις του άμεσες. Η θέση του ότι η πρώτη συμφωνία αφορούσε συμφωνία για προβολή διαφημιστικών σποτ έναντι παράδοσης επίπλων φαίνεται να συνάδει με το ίδιο το λεκτικό της συμφωνίας στην οποία αναφέρεται ότι η αμοιβή θα εξοφλεί συγκεκριμένη παραγγελία. Η θέση του ότι οι Ενάγοντες δεν εξέδωσαν τιμολόγια για την πρώτη συμφωνία κατά το χρόνο που λογικώς θα έπρεπε να χρεώνονταν οι εν λόγω υπηρεσίες, υποστηρίχθηκε από την ίδια τη μαρτυρία του ΜΕ και τα Τεκμήρια 5 και
8. Αναφορικά με την έκδοση τιμολογίων από πλευράς Εναγόμενων δηλαδή των Τεκμηρίων 9, 10 και 11, ο ΜΥ1 δεν αντεξετάστηκε και ούτε οι ημερομηνίες παράδοσης των επίπλων προς τους Ενάγοντες, ούτε τα αναγραφόμενα αντικείμενα, ούτε η αξία αυτών αμφισβητήθηκαν καθ' οιονδήποτε τρόπο. Παρά όμως τη γενικότερα θετική εντύπωση που αποκόμισα από τον ΜΥ1, πρέπει να πω ότι ορισμένοι, σημαντικοί για τα επίδικα θέματα, ισχυρισμοί και εξηγήσεις που έδωσε στερούνταν πειστικότητας. Εξηγώ: ο ΜΥ1 - κατά τον ίδιο - εγκεκριμένος ελεγκτής κατ' εκπαίδευση, απέδωσε σε λάθη και απειρία των Εναγόμενων όλα τα εξής: (α) το γεγονός της μη επιλογής ζώνης προβολής των διαφημιστικών σποτ - υποχρέωση που, βάσει των επίδικων συμφωνιών, βάρυνε τους ίδιος τους Εναγόμενους -, (β) το ότι οι Εναγόμενοι, κατ' ισχυρισμό, δεν έλεγξαν το κατά πόσο πράγματι προβάλλονταν τα διαφημιστικά σποτ ενώ είχαν προηγουμένως παραδώσει έπιπλα αξίας €44,657.81, και (γ) το ότι οι Εναγόμενοι ουδέποτε αποτάθηκαν στους Ενάγοντες γραπτώς για οποιοδήποτε θέμα που σχετιζόταν με τις επίδικες συμφωνίες, είτε αυτό ήταν σε σχέση με την επισήμανση μη προβολής σποτ που περιείχε συγκεκριμένα προϊόντα, είτε το παράπονο για προβολή του συγκεκριμένου σποτ, είτε για να τους αποσταλεί απόδειξη προβολής των σποτ, είτε για να ειδοποιήσει τους Ενάγοντες ότι δεν προτίθετο να παραδώσει άλλα έπιπλα, είτε για να τερματιστεί η συνεργασία. Κατ' ουσία ο ΜΥ1 πρόβαλε στο Δικαστήριο τη θέση ότι μέχρι και το μέσο της δεύτερης συμφωνίας, οι Εναγόμενοι προμήθευαν με προϊόντα τους Ενάγοντες στα τυφλά. Εκτός λογικής κρίνω τον ισχυρισμό του ότι εφαλτήριο να διερευνήσει, για πρώτη φορά, το κατά πόσο τα σποτ προβάλλονταν δεν ήταν άλλο από το γεγονός ότι κάποιος πελάτης πράγματι παρακολούθησε διαφημιστικό σποτ. Το εν λόγω σποτ, κατά τον ΜΥ1 δεν θα έπρεπε μεν να προβάλλεται, λόγω κατ' ισχυρισμό προηγούμενης ανάκλησής του από τον ίδιο, αλλά δεν μπορώ να αποδεχθώ ως λογικό το ότι ο ΜΥ1 παρουσίασε ως το έναυσμα για την αμφισβήτηση της προβολής των σποτ ένα γεγονός το οποίο, ανεξάρτητα αν προβαλλόταν λάθος σποτ ή όχι, ουσιαστικά επιβεβαιώνει αυτή την προβολή. Συνδυαστικά ασυμβίβαστη στο σύνολο των αιτιάσεων των Εναγόμενων περί μη προβολής οποιουδήποτε σποτ και περί πιθανής πλήρους αποτυχίας του ανταλλάγματος κρίνεται η προφανής απόφαση των Εναγόμενων να συνάψουν και τη δεύτερη συμφωνία με τους Ενάγοντες σχεδόν αμέσως μετά τη λήξη της πρώτης και μάλιστα για μεγαλύτερη αξία και ενώ, όπως κατέδειξε ο ίδιος ο ΜΥ1 και θα αναφερθώ ευθύς αμέσως πιο κάτω, το μεγαλύτερο μέρος των γενικώς συμφωνηθέντων προϊόντων παραδόθηκε στους Ενάγοντες πριν καν την υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας. Ως προκύπτει από το Τεκμήριο 10, οι Εναγόμενοι, έχοντας παραδώσει προς τους Ενάγοντες το σύνολο της αξίας των εμπορευμάτων που προβλέπονταν από την πρώτη συμφωνία, παρέδωσαν κατά τη διάρκειά της πρώτης συμφωνίας και επιπλέον προϊόντα, την αξία των οποίων, ανεξήγητα, ανταπαίτησαν ως αποζημιώσεις μαζί με την αξία των προϊόντων που παρέδωσαν κατά τη διάρκεια της δεύτερης συμφωνίας, λόγω παράβασής της δεύτερης από τους Ενάγοντες (βλέπε παράγραφο 8 της Υπεράσπισης και σχετικό παρακλητικό της Ανταπαίτησης). Γράφω «ανεξήγητα» επειδή ουδέποτε επεξηγήθηκε στο Δικαστήριο ο λόγος που οι Εναγόμενοι, ως οι ίδιοι ισχυρίστηκαν μέσω του ΜΥ1, προμήθευσαν, κατά τη διάρκεια ισχύος της πρώτης συμφωνίας, δηλαδή μέχρι και την 1.12.2009, τα έπιπλα αξίας €13,183.64 (στις ημερομηνίες 10.2.09, 19.2.09, 31.3.09 και 14.4.09 αντίστοιχα). Πέραν του κενού επεξήγησης, εγείρεται επί του ιδίου σημείου και ζήτημα συνάφειας της δικογράφησης εκ μέρους των Εναγόμενων, εν σχέση με το τι ο ΜΥ1 εν τέλει μαρτύρησε στο Δικαστήριο. Στην παράγραφο 8 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης αναφέρεται ότι το συνολικό ποσό των €16,512.89 (δηλαδή το σύνολο των τιμολογίων των Τεκμηρίων 10 και 11) ήταν η αξία των προϊόντων που παραδόθηκαν για να εκπληρώσουν μέρος της δεύτερης συμφωνίας. Παρά ταύτα η δεύτερη συμφωνία υπεγράφη περί τους 8 μήνες μετά από την, κατά τον ΜΥ1, παράδοση των προϊόντων των τιμολογίων του Τεκμηρίου 10, τα οποία με το δικόγραφο εντάσσονταν ως προηγουμένως κατέγραψα. Ουδεμία μαρτυρία προσφέρθηκε για να επεξηγήσει το προφανές χρονικό χάσμα και την κατά τα φαινόμενα ετεροχρονισμένη παράδοση προϊόντων με την υπογραφή της δεύτερης συμφωνίας και εάν πράγματι η εν λόγω συμφωνία περιλάμβανε και τα εν λόγω προϊόντα, προκειμένου συνάδει το γεγονός με τη δικογραφημένη θέση και απαίτηση των Εναγόμενων. Τέλος και όσων αφορά το ζήτημα της απαίτησης των Εναγόμενων για απώλεια της ευκαιρίας να διεκδικήσουν το ΦΠΑ λόγω μη έκδοσης τιμολογίου από πλευράς Εναγόντων αναφορικά με το πληρωθέν τίμημα της πρώτης συμφωνίας, η μαρτυρία του ΜΥ1 ήταν γενική και βασισμένη, ως φάνηκε σε λογικό συνειρμό, παρά σε συγκεκριμένα στοιχεία που καταδείκνυαν τη ζημιά που κατ' ισχυρισμό υπέστησαν οι Εναγόμενοι. Εν όψει των πιο πάνω θεωρώ ότι μπορώ βασιστώ μόνο σε μέρος της μαρτυρίας του ΜΥ1 ως ανωτέρω, δηλαδή αποδέχομαι ότι και οι δύο συμφωνίες αφορούσαν την προβολή διαφημιστικών σποτ εις αντάλλαγμα για την παράδοση επίπλων και ότι οι Εναγόμενοι παρέδωσαν στους Ενάγοντες έπιπλα αξίας €44,651.
9. ΜΥ2: Η ΜΥ2 είναι αδελφή του ΜΥ
10. Γενικά η εντύπωση που αποκόμισα από τη μαρτυρία της ήταν θετική, επειδή απαντούσε ευθέως και χωρίς περιστροφές στα όσα ερωτήθηκε και παρέμεινε σταθερή στις θέσεις της. Αποδέχομαι της μαρτυρία της μεν, σπεύδω όμως να παρατηρήσω ότι ήταν, εν τέλει, περιορισμένης αξίας ως προς τα επίδικα θέματα εν όψει και του, εν τέλει, αδιευκρίνιστου του χρόνου κατά τον οποίο τα διαφημιστικά σποτ κατ' ισχυρισμό προβάλλονταν ή θα έπρεπε να προβάλλονταν. Ως η ίδια η ΜΥ2 ανέφερε, εκτέλεσε τις οδηγίες του αδερφού της να παρακολουθεί το σταθμό των Εναγόντων κατά τις ώρες και ημέρες που βρισκόταν στο σπίτι της. Κατά τον ίδιο τον ΜΥ1, οι Εναγόμενοι ουδέποτε επέλεξαν ζώνη προβολής, ενώ η μαρτυρία του ΜΕ αναφορικά με τη ζώνη ήταν στη βάση της δικής του λογικής και όχι με θετική γνώση. Στη βάση επίσης του ίδιου του κειμένου των συμφωνιών δεν καθοριζόταν συχνότητα προβολής των σποτ. Μόνο η διάρκεια και οι υπάρχουσες ζώνες. Συνεπώς και επιπρόσθετα δεν καταδείχθηκε στο Δικαστήριο ότι, βάση των συμφωνιών, τα σποτ θα προβάλλονταν με συγκεκριμένη συχνότητα. ΜΥ3: Ομοίως καλή εντύπωση σχημάτισα και για τη μαρτυρία του ΜΥ3 . Κατά παρόμοιο με την ΜΥ2 τρόπο, ο ΜΥ3 ανέφερε ότι ακολούθησε τις οδηγίες του ΜΥ1 και παρακολουθούσε το σταθμό των Εναγόντων, ενόσω βρισκόταν στο κατάστημα που διατηρούν οι Εναγόμενοι στη Λεμεσό. Κατά την αντεξέτασή του δέχθηκε ότι, κατά το χρόνο που του ζητήθηκε να παρακολουθεί το σταθμό, έλειπε τουλάχιστον μια βδομάδα σε άδεια, ότι έφευγε για διάλειμμα διάρκειας 2 ωρών κατά τις μεσημβρινές ώρες και ότι, κατά τις ώρες εργασίας, εξυπηρετούσε παράλληλα και πελάτες που επισκέπτονταν το κατάστημα των Εναγόμενων. Αποδέχομαι μεν τη μαρτυρία του, αλλά και πάλι εν όψει του ότι ουδέποτε προσκομίστηκε μαρτυρία αναφορικά με το πότε τα διαφημιστικά σποτ προβάλλονταν ή θα έπρεπε να προβάλλονταν, δεν μπορώ θα πω ότι ήταν διαφωτιστική ως προς το επίδικο θέμα του κατά πόσο πράγματι προβάλλονταν τα διαφημιστικά σποτ ή όχι. Ευρήματα γεγονότων: Στη βάση των παραδεχτών γεγονότων αλλά και της αξιολόγησης της μαρτυρίας σε σχέση με τα επίδικα θέματα προβαίνω στα εξής ακόλουθα ευρήματα: Οι Ενάγοντες, στις 28.11.08 υπέγραψαν με τους Εναγόμενους το Τεκμήριο 3, δηλαδή τη Γραπτή Συμφωνία, η οποία άρχισε από την 1.12.08 και θα ήταν σε ισχύ μέχρι την 1.12.09 και στη βάση της οποίας οι πρώτοι ανέλαβαν να προβάλουν για τους δεύτερους 1000 διαφημιστικά σποτ, τα 550 εκ των οποίων θα ήταν δωρεάν, έναντι του ποσού των €28,144.92 συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Η εν λόγω συμφωνία προνοούσε ότι η αμοιβή των Εναγόντων θα εξοφλούσε την παραγγελία 1153, η οποία αποτελείτο από έπιπλα τα οποία οι Ενάγοντες παρήγγειλαν από τους Εναγόμενους. Κατά τη διάρκεια της εν λόγω συμφωνίας και συγκεκριμένα στις οι Εναγόμενοι παρέδωσαν στους Ενάγοντες έπιπλα αξίας €28.144,92 αλλά και έπιπλα αξίας €13,183.
11. Στις 15.12.09 Ενάγοντες και Εναγόμενοι υπέγραψαν το Τεκμήριο 4, δηλαδή τη Γραπτή Συμφωνία, η οποία άρχισε από την 1.12.09 και θα ήταν σε ισχύ μέχρι την 1.12.10 και στη βάση της οποίας οι πρώτοι ανέλαβαν να προβάλουν για τους δεύτερους 1000 διαφημιστικά σποτ, τα 500 εκ των οποίων θα ήταν δωρεάν, έναντι του ποσού των €40,000 συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ. Η εν λόγω συμφωνία προνοούσε ότι η αμοιβή των Εναγόντων θα πληρωθεί με εμπορεύματα «ΤΙΤΑΝ», δηλαδή προϊόντα που εμπορεύονταν οι Εναγόμενοι. Κατά τη διάρκεια της εν λόγω συμφωνίας και συγκεκριμένα στις 28.7.10 και 29.7.10, οι Εναγόμενοι παρέδωσαν στους Ενάγοντες έπιπλα αξίας €3.329,
12. Η συνολική αξία επίπλων που οι Εναγόμενοι παρέδωσαν στους Ενάγοντες ανερχόταν στο ποσό των €44,657.
13. Τα ευρήματα μου συμπληρώνονται πιο κάτω κατόπιν περαιτέρω ανάλυσης. Νομική Πτυχή γενικά: Σε υποθέσεις αστικής φύσεως, ο Ενάγων φέρει το γενικό βάρος να αποδείξει στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι η δική του εκδοχή γεγονότων είναι πιο πιθανή παρά να μην είναι[3]. Το βάρος αποσείεται αποκλειστικά με μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη από το Δικαστήριο[4]. Το νομικό ή γενικό βάρος δεν πρέπει όμως να συγχέεται με το αποδεικτικό βάρος απόδειξης. Το πρώτο είναι πάντοτε στους ώμους του Ενάγοντος και δεν μεταφέρεται, ενώ το αποδεικτικό υποδηλώνει το βάρος που διάδικος φέρει να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία για την υποστήριξη επίδικου ή σχετικού θέματος, έτσι ώστε το Δικαστήριο να καλέσει την άλλη πλευρά να απαντήσει. Ως προς το θέμα της ερμηνείας συμβάσεων παραθέτω τα εξής: Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Θεολόγου κ. α. ν. Κτηματικής Εταιρείας Νεμεσις Λτδ.