Αναφορικά με την υπό εκκαθάριση εταιρεία PAN-AMAN HOTELS LTD ν. -, Αρ. Αίτησης: 471/2021, 18/12/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 471/2021 Αναφορικά με την υπό εκκαθάριση εταιρεία PAN-AMAN HOTELS LTD και Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 ---------------------- Αίτηση ημερομηνίας 1/3/2023 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18/12/2023 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για αιτητή: κ. Α. Μελάς για ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΛΑΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ Για καθ' ης η αίτηση: κ. Κ. Καμπανέλλας για ΝΙΚΟΣ ΧΡ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ & ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ Δ.Ε.Π.Ε. Για εκκαθαριστή τής υπό εκκαθάριση εταιρείας PAN-AMAN HOTELS LTD: κα Κ. Φιλιππίδου για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Τμήμα Αφερεγγυότητας: κα Ωρ. Χρίστου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στο πλαίσιο της κυρίως αίτησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, την οποία καταχώρησε η καθ' ης η αίτηση στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης, στις 26/1/2023 εκδόθηκε - μετά από ακρόαση - διάταγμα παύσης του εκκαθαριστή της εταιρείας PAN-AMAN HOTELS LTD (στο εξής «εταιρεία») και αντικατάστασής του από τον αδειοδοτημένο σύμβουλο αφερεγγυότητας, Σωκράτη Σωκράτους. Ο πρώην, πλέον, εκκαθαριστής «στο εξής «αιτητής» εφεσίβαλε - ως είχε δικαίωμα - την παραπάνω απόφαση (στο εξής «εκκαλούμενη απόφαση») και την 1/3/2023 καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση - η οποία υποστηρίζεται από δική του ένορκη δήλωση - με την οποία ζητά την αναστολή εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασης «. στο βαθμό που αφορά θετική υποχρέωση του Αιτητή να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να μην ενεργεί ως εκκαθαριστής της εταιρείας PAN-AMAN HOTELS LTD, μέχρι ολοκλήρωσης της εκδίκασης της εφέσεως ....» Η καθ' η αίτηση, ο νυν εκκαθαριστής της εταιρείας και το Τμήμα Αφερεγγυότητας καταχώρησαν ξεχωριστά ένσταση στην αίτηση. Της καθ' ης η αίτηση και του νυν εκκαθαριστή υποστηρίζονται από δική τους ένορκη δήλωση και του Τμήματος Αφερεγγυότητας από ένορκη δήλωση του λειτουργού του, Μάριου Χρυσάνθου. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να το επαναλάβω και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων των δικηγόρων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά τόσο στη μαρτυρία όσο και στις αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Υπεισέρχομαι στην ουσία της αίτησης, η οποία ασφαλώς θα ιδωθεί υπό το φως και των λόγων ένστασης σ' αυτή. Η καθ' ης η αίτηση με το 2ο λόγο ένστασης και ο νυν εκκαθαριστής της εταιρείας με τον 3ο λόγο ένστασης υποβάλλουν ότι το αιτητικό και/ή παρακλητικό της αίτησης και το λεκτικό είναι λανθασμένο και/ή λανθασμένα διατυπωμένο, αόριστο και/ή ασαφές, ενώ δεν καθορίζεται επακριβώς και με σαφήνεια τι αξιώνεται από το Δικαστήριο να διατάξει ώστε να μπορεί να είναι εκτελεστή και/ή ορθή η τυχόν εκδοθείσα απόφασή του. Συμφωνώ μαζί τους. Με την εκκαλούμενη απόφαση διέταξα απλώς την παύση του αιτητή από εκκαθαριστή της εταιρείας και την αντικατάστασή του από τον νυν εκκαθαριστή της. Αυτό σημαίνει ότι με την έκδοση της απόφασης, αυτόματα, το πρώτο σκέλος της, που είναι η παύση του αιτητή από εκκαθαριστή της εταιρείας, επέφερε τα όποια έννομα αποτελέσματα συνεπάγεται η έκδοση της απόφασης. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι από εκείνη τη στιγμή, ο αιτητής δε δικαιούται να προβαίνει σ' οποιαδήποτε ενέργεια ή πράξη, στις οποίες δυνητικά θα μπορούσε να προβεί ενόσω ήταν εκκαθαριστής της εταιρείας. Η εκκαλούμενη απόφαση δεν περικλείει διαταγή προς τον ίδιο να λάβει οποιαδήποτε μέτρα και δη, απαραίτητα μέτρα, προκειμένου να μην ενεργεί ως εκκαθαριστής της εταιρείας, για να έχει νόημα το αίτημά του για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, όπως αυτό υποβάλλεται με την υπό κρίση αίτηση. Είναι φανερό, ότι αυτό που ζητά είναι την αναστολή εκτέλεσης ανύπαρκτης απόφασης. Όμως, το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Και ν' αποτελούσε μέρος της εκκαλούμενης απόφασης ό,τι συνθέτει το αίτημα αναστολής εκτέλεσής της, σ' αυτό ενυπάρχει και το στοιχείο της αντινομίας. Δεδομένου ότι με την εκκαλούμενη απόφαση δεν διέταξα απλώς την παύση του αιτητή από εκκαθαριστή της εταιρείας, αλλά, ταυτόχρονα και την αντικατάστασή του από τον νυν εκκαθαριστή της και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο αιτητής με την υπό κρίση αίτηση, δε ζητά την αναστολή εκτέλεσης και αυτού του μέρους της εκκαλούμενης απόφασης, είναι φανερό ότι σε περίπτωση που εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα, θα ανακύψει η εξής νομική και πραγματική κατάσταση: Ο αιτητής δε θα είναι υποχρεωμένος να λάβει οποιαδήποτε μέτρα προκειμένου να μην ενεργεί ως εκκαθαριστής της εταιρείας, που πρακτικά σημαίνει ότι θα έχει το δικαίωμα να συνεχίσει να ενεργεί ως εκκαθαριστής της, η οποία όμως, ταυτόχρονα, θα έχει ως εκκαθαριστή της και τον νυν εκκαθαριστή. Κάτι τέτοιο, εκτός από άκρως παράλογο και αντινομικό, θα συνιστούσε όχι αναστολή εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασης, αλλά απαράδεκτη και εκτός δικαιοδοτικής βάσης, έκνομη, σε βαθμό διαστροφής, τροποποίησή της. Τα παραπάνω δεν είναι και ο μόνος λόγος για τον οποίο η αίτηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ακόμη ένας λόγος είναι και το γεγονός ότι με την εκκαλούμενη απόφαση δεν επιβάλλεται οποιαδήποτε υποχρέωση ή καθήκον στον αιτητή. Αυτό σημαίνει ότι η αιτούμενη αναστολή είναι χωρίς αντικείμενο, επομένως, το Δικαστήριο - κατ' επέκταση - στερείται δικαιοδοσίας να τη διατάξει (βλ. - τηρουμένων των αναλογιών - Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.ά. (αρ. 1) 1997 1 Α.Α.Δ. 1384. Μολονότι η αίτηση ουσιαστικά έχει κριθεί εντούτοις, χάριν πληρότητας της απόφασής μου και κυρίως, για το ενδεχόμενο που οι μέχρι τώρα διαπιστώσεις μου κριθούν εσφαλμένες σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης, θα συνεχίσω. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου-Λάρνακας Λίμιτεδ (πρώην Συνεργατικός Οργανισμός «Πρωτοβουλία Γυναικών» Κύπρου Λτδ) ν. Χρίστου Αυξεντίου και Άλλων
(2016)1 Α.Α.Δ. 759: «Η αναστολή εκτέλεσης απόφασης δίδεται ως αποτέλεσμα άσκησης διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Οι αρχές, με βάση τις οποίες ασκείται, συνοψίστηκαν στην υπόθεση Χαραλάμπους v. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 1978, ως ακολούθως: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1 Α.Α.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: "Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας."» Τα ίδια περίπου αναφέρονται και στη μεταγενέστερη υπόθεση Χρυσοχού ν. Ιωαννίδου, Έφεση. Αρ. 7/2017, ημερ. 10/10/2017 από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Οι πρόνοιες της Δ.35 θ.18 αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης από τη νομολογία κατ΄ επανάληψη (βλ.Penderhil, Παπακοκκίνου και Θεοφάνους (ανωτέρω) τις οποίες επικαλέστηκαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων που παραπέμπουν και στην προγενέστερη επί του θέματος νομολογία, καθώς και σε μεταγενέστερες. Όπως τις CΥΤΑ v. Peppis Company Ltd, Πολ. Εφ. 87A/216 ημερ. 12.12.16, Οneworld Ltd v. OJSC Bank of Moscow, Πολ. Εφ. Ε32/15 ημερ. 2.2.16, Χατζηϊωάννου κ.α. ν. Ellinas Finance Public Company Ltd, Πολ. Εφ. 255/14 ημερ. 22.12.16 και Demetriades Group of Companies Ltd v. APM Italian Type Ice-Cream Ltd, Πολ.Εφ. 372/15 ημερ. 15.2.17). Όπως προκύπτει από τη θεώρηση των εν λόγω αυθεντιών, η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή διατάγματος - εκκρεμούσης έφεσης - ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση την εξισορρόπηση δύο βασικών παραγόντων. Ο πρώτος, της διασφάλισης της τελεσιδικίας, υπό την έννοια ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται - εκτός για πολύ καλό λόγο - των καρπών της επιτυχίας του και, ο δεύτερος, ότι το ένδικο μέσο της έφεσης δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του και να καθίσταται κενό περιεχομένου. Όπως δε είναι νομολογημένο, στο πλαίσιο εξισορρόπησης των προαναφερθέντων παραγόντων λαμβάνονται υπόψη και άλλα κριτήρια, όπως (α) οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης οι οποίες όμως είναι οριακής σημασίας και χωρίς καθοριστική επίπτωση (Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147) και (β) ο κίνδυνος πρόκλησης αδικίας σε ένα από τους διαδίκους, ή και στους δύο, στην περίπτωση έκδοσης ή μη έκδοσης του διατάγματος αναστολής (Hammond Suddard Solicitors v. Agrichem International Holdings Ltd
(2001)EWCA civ 2065, par22).» Με υπαγωγή των δεδομένων της υπό κρίση αίτησης στις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Ο αιτητής, στην υποστηρικτική της υπό κρίση αίτησης, ένορκη δήλωσή του, για σκοπούς στοιχειοθέτησης της αίτησης, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Είναι εκκαθαριστής της εταιρείας και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Όπως τον πληροφορούν οι δικηγόροι του υπάρχουν αρκετά βάσιμοι λόγοι έφεσης και μεγάλο ποσοστό επιτυχίας (αναφέρονται οι λόγοι). Με την έφεσή του προσβάλλεται η κρίση του Δικαστηρίου σχετικά με την παύση του, αλλά κυρίως, για την αντικατάστασή του από τον κ. Σωκράτους (αναφέρονται οι λόγοι). Όπως το συμβουλεύουν οι δικηγόροι του είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης, διότι διαφορετικά η έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου, αφού ενδεχόμενη επιτυχία της, θα χάσει τη σημασία της, μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. Οι περιστάσεις δικαιολογούν την αναστολή της διαδικασίας, αφού τέτοια αναστολή δεν πρόκειται να επηρεάσει τα συμφέροντα της εταιρείας, αλλά ούτε και των πιστωτών της (αναφέρονται οι λόγοι). Αντίθετα, η μη αναστολή είναι σίγουρο ότι θα επιφέρει επηρεασμό στα δικαιώματά του, καθότι σε περίπτωση επιτυχούς έκβασης της έφεσης, αυτή θα καταστεί αναποτελεσματική και άνευ αντικειμένου. Για τους πιο πάνω λόγους αιτείται όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ της αίτησης και αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης, ενόσω εκκρεμεί η έφεση και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, το οποίο, εξ όσων γνωρίζει και πιστεύει είναι κατεπείγον να εκδοθεί εφόσον υποχρεούται να λάβει μέτρα για να παύσει να ενεργεί ως εκκαθαριστής, βάσει της απόφασης του Δικαστηρίου. Αρχίζω με όσα αναφέρει που πρόδηλα αποτελούν αναλήθεια. Το πρώτο ότι είναι εκκαθαριστής της εταιρείας. Και το δεύτερο, ότι βάσει της εκκαλούμενης απόφασης υποχρεούται να λάβει μέτρα για να παύσει να ενεργεί ως εκκαθαριστής της εταιρείας. Με την εκκαλούμενη απόφαση καθώς ήδη έχει αναφερθεί διατάχθηκε απλώς η παύση του από εκκαθαριστή της εταιρείας και η αντικατάστασή του από το νυν εκκαθαριστή. Τίποτε πέραν αυτών. Ακολούθως, μου προκαλεί εντύπωση, που ενώ, όπως αναφέρει, με την έφεσή του προσβάλλεται η κρίση του Δικαστηρίου σχετικά με την παύση του, αλλά κυρίως για την αντικατάστασή του από τον κ. Σωκράτους, παραδόξως, αυτό που ζητά με την υπό κρίση αίτηση είναι την αναστολή εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασης στο βαθμό - μόνο - που με αυτή διατάχθηκε η παύση του, χωρίς να ζητά το ίδιο και για το άλλο σκέλος της απόφασης, που αποτελεί και τον κύριο - υποτίθεται - λόγο για τον οποίο καταχώρησε την έφεση, που είναι ο διορισμός του κ. Σωκράτους ως εκκαθαριστή της εταιρείας. Έπειτα, ο γενικός, αόριστος και χωρίς ίχνος τεκμηρίωσης ισχυρισμός του, ότι η μη αναστολή είναι σίγουρο ότι θα επιφέρει επηρεασμό στα δικαιώματά του, καθότι σε περίπτωση επιτυχούς έκβασης της έφεσης, αυτή θα καταστεί αναποτελεσματική και άνευ αντικειμένου, χωρίς να συγκεκριμενοποιεί ποια είναι αυτά τα δικαιώματά του και κυρίως, πώς και γιατί αυτά θα επηρεαστούν είναι φανερό, ότι καθιστά την έφεσή του κατά της εκκαλούμενης απόφασης από μέσο διεκδίκησης των δικαιωμάτων του σε αυτοσκοπό. Δηλαδή «Έφεση χάριν της έφεσης» υπό την έννοια ότι την καταχώρησε απλώς επειδή είχε δικαίωμα να την καταχωρήσει. Όπως υποδεικνύεται στη Λουκαΐδου-Θεοφάνους Λίζα ν. Λεωνίδα Γεωργίου και Άλλου
(2016)1 Α.Α.Δ. 473: «Για να εγκριθεί αίτημα αναστολής εκτέλεσης, θα πρέπει να καταδειχθεί ότι υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες να το δικαιολογούν. Περαιτέρω, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη.» Καθ' όλα σχετικά και τ' ακόλουθα από τη Demetriades Group of Companies Limited ν. APM Italian Type Ice-Cream Limited, Πολ. Έφ. Αρ. 372/2015, ημερ. 15/2/2017: «Χωρίς αμφιβολία, σε αιτήσεις αυτής της μορφής, δεν είναι πάντοτε εύκολο το καθήκον του Δικαστηρίου για εξισορρόπηση των προαναφερόμενων ουσιαστικών παραγόντων και θέσεων. Προβάλλει σε όλες τις περιπτώσεις, ως βασικό κριτήριο, το κατά πόσο υπάρχει ενδεχόμενο να προκληθεί ανεπανόρθωτη αδικία στο ένα ή στο άλλο μέρος εάν το Δικαστήριο, ανάλογα, χορηγήσει ή αρνηθεί την αναστολή. Η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου εξαρτάται από το σύνολο των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Παραμένει όμως ως ουσιαστικό ερώτημα το κατά πόσο υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης αδικίας σε ένα από τους δύο διάδικους, ή ακόμη και στους δύο, στην περίπτωση έκδοσης ή μη του διατάγματος αναστολής. .. .. Η κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης στο πρόσωπο των Αιτητών, είναι, βεβαίως, δεσπόζον στοιχείο, δεδομένης της προαναφερθείσας ανάγκης εξισορρόπησης μεταξύ διασφάλισης των καρπών της επιτυχίας επιτυχόντος διαδίκου και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος άσκησης έφεσης. Οι Αιτητές όμως απέτυχαν να θεμελιώσουν κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, αφού στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο υπό εξέταση ισχυρισμός προβάλλεται αόριστα και λαμβάνει τη μορφή γενικής επίκλησης. Το σχετικό βάρος για κατάδειξη ανεπανόρθωτης βλάβης εναποτίθεται στους ώμους του κάθε Αιτητή που επιζητεί αναστολή της εκτέλεσης εις βάρος του απόφασης. Όπως επίσης φέρει το βάρος να θεμελιώσει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, προκειμένου να καταστεί δυνατό να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο, όπως λέχθηκε, ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του ...» Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα δε βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της καθ' ης η αίτηση, του εκκαθαριστή της εταιρείας και του Τμήματος Αφερεγγυότητας και σε βάρος του αιτητή. (Υπ.) ................ Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο