BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ κ.α., Αρ. Αγωγής 1130/2023, 13/5/2023

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1014: «΄Εχει νομολογηθεί ότι τα δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της δικαστικής διαδικασίας. Έχει, επίσης, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 C.L.R. 348, ΄Ελληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ. 2)

(1993)1 Α.Α.Δ. 248, Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Re Beogradska D.D., Πολιτική ΄Εφεση 9495/6.9.1996 και Βασιλείου ν. Μακρίδη, Ποινική ΄Εφεση 6804/24.2.2000). Στην Περρέλλα, πιο πάνω, σελ. 222, υποδείχθηκε ότι "η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας, που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του".» Καθ' όλα σχετικά είναι και τ' ακόλουθα από την υπόθεση Leonid - Ivanov Spiriev v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2014)1(Α) Α.Α.Δ. 937: «.το Δικαστήριο έχει σύμφυτη (inherent) εξουσία να ελέγχει την ενώπιόν του διαδικασία και να ενεργεί ώστε να εμποδίζει και τερματίζει την όποια κατάχρησή της. Η εξουσία αυτή είναι απαραίτητη για τη διαφύλαξη της αξιοπιστίας και του κύρους, τόσο της δικαστικής διαδικασίας, όσο και του κράτους δικαίου. Σε κάθε περίπτωση, το τι συνιστά κατάχρηση διαδικασίας είναι ζήτημα πραγματικό και εξαρτάται από το κατά πόσο τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης συνθέτουν συμπεριφορά την οποία το Δικαστήριο κρίνει ως καταχρηστική ώστε να περιβάλλεται με εξουσία, αλλά και καθήκον να παρέμβει.» Με υπαγωγή των δεδομένων της παρούσας υπόθεσης, σ' όλες τις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι οι ενάγοντες αγόρασαν το επίμαχο ακίνητο δυνάμει, γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας, 29/5/2018, ως επίσης, ότι ο σχετικός τίτλος εκδόθηκε στις 11/9/

1. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 1/9/2014 η οποία έγινε μεταξύ των προηγούμενων ιδιοκτητών του επίμαχου ακινήτου και των εναγόμενων, οι πρώτοι νοίκιασαν στους δεύτερους το επίμαχο ακίνητο για περίοδο 5 χρόνων (από 1/9/2014 μέχρι 31/8/2019) με μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των €
2. Ο όρος 2 της εν λόγω συμφωνίας διαλάμβανε για το δικαίωμα των εναγόμενων να την ανανεώσουν για ακόμη 5 χρόνια, με τους ίδιους όρους, με εξαίρεση το ενοίκιο το οποίο θα έπρεπε να συμφωνηθεί μεταξύ των συμβαλλόμενων, νοουμένου ότι οι εναγόμενοι θα εκδήλωναν την πρόθεσή τους για ανανέωση της συμφωνίας, δίδοντας στους ιδιοκτήτες του επίμαχου ακινήτου, σχετική γραπτή ειδοποίηση, δυο μήνες πριν από τη λήξη της συμφωνίας. Απ' εκεί και πέρα από τη μαρτυρία που έχουν θέσει ενώπιόν μου οι ενάγοντες για σκοπούς στοιχειοθέτησης της υπό κρίση αίτησης προκύπτουν τα εξής: Αυτοί, στις 16/7/2020 απέστειλαν μέσω των δικηγόρων τους επιστολή στους εναγόμενους. Σύμφωνα με αυτή, οι ενάγοντες από 1/6/2018 είναι οι νόμιμοι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίμαχου ακινήτου και είναι η θέση τους, ότι οι εναγόμενοι παραλείπουν να τους καταβάλουν τα οφειλόμενα δεδουλευμένα ενοίκια τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €2.
3. Η συμφωνία ενοικίασης, προστίθεται, έχει λήξει από τον Αύγουστο του 2019, δεν έχει ανανεωθεί και μέχρι σήμερα, οι εναγόμενοι αρνούνται και/ή παραλείπουν να παραδώσουν κατοχή. Στη συνέχεια οι εναγόμενοι καλούνται να ξοφλήσουν κάθε οφειλόμενο ενοίκιο και να παραδώσουν στους ενάγοντες, ελεύθερη κατοχή του επίμαχου ακινήτου, στις 10/8/2020 και ώρα 11:00 π.μ. Με την ίδια επιστολή, στη συνέχεια τερματίζεται η «από μήνα σε μήνα ενοικίαση», ενώ με την τελευταία παράγραφο, οι εναγόμενοι ενημερώνονται ότι σε περίπτωση παράλειψής τους να ενεργήσουν, ως ανωτέρω, θα ληφθούν δικαστικά μέτρα εναντίον τους, τα οποία θα περιλαμβάνουν και αποζημιώσεις, λόγω της παράνομης επέμβασής τους στο επίμαχο ακίνητο. Οι δικηγόροι των εναγόντων, με νέα επιστολή τους στους δικηγόρους του εναγόμενου, ημερομηνίας 9/1/2021 επαναλαμβάνουν τη θέση τους, ότι αυτός κατέχει παράνομα το επίμαχο ακίνητο, εφόσον οι ενάγοντες από 1/6/2018 είναι οι μόνοι νόμιμοι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του. Με την ίδια επιστολή, οι ενάγοντες απαίτησαν την άμεση παράδοση του επίμαχου ακινήτου. Η εν λόγω επιστολή έτυχε απάντησης από τους δικηγόρους του εναγόμενου, οι οποίοι για το σκοπό αυτό απέστειλαν στους συναδέλφους του τη δική τους επιστολή, ημερομηνίας 12/1/
4. Σύμφωνα με αυτή, δεν υπήρξε και ούτε υπάρχει παράνομη επέμβαση επί του επίμαχου ακινήτου, γιατί ο εναγόμενος βρίσκεται στην κατοχή του εδώ και 5 χρόνια, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, αλλά και συνεχίζει να το κατέχει νόμιμα μέχρι σήμερα και να πληρώνει νόμιμα το συμφωνημένο ενοίκιο. Το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής απορρίφθηκε από τους δικηγόρους των εναγόντων, ως ανυπόστατο, με την επιστολή τους, ημερομηνίας 21/1/
5. Με την εν λόγω επιστολή, οι δικηγόροι των εναγόντων, ουσιαστικά επαναλαμβάνουν όσα αναφέρουν και με την επιστολή τους, ημερομηνίας 9/1/2021, με την προσθήκη ότι η από μήνα σε μήνα ενοικίαση του επίμαχου ακινήτου, τερματίστηκε με την επιστολή των εναγόντων, ημερομηνίας 16/7/
6. Ενόψει των ανωτέρω, οι ενάγοντες καταχώρησαν εναντίον των εναγόμενων στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, την αγωγή 598/2021 με την οποία ζητούσαν παύση της παράνομης κατοχής και την παράδοση του επίμαχου ακινήτου στους ίδιους, καθώς και την καταβολή των οφειλών και αποζημιώσεων, ενόψει της παράνομης κατοχής του ακινήτου. Στο πλαίσιο της εν λόγω αγωγής καταχώρησαν αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν σ' αυτή ένσταση, στην οποία ανάφεραν μεταξύ άλλων, ότι κατέθεταν χρηματικά ποσά με την ένδειξη «ενοίκιο». Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι ενάγοντες δεν είχαν λάβει γνώση ότι γίνονταν αυτές οι καταθέσεις με τη συγκεκριμένη ένδειξη. Η κατάθεση αυτή γινόταν εσκεμμένα από τους εναγόμενους, χωρίς τη συγκατάθεση και τη σύμφωνη γνώμη των εναγόντων. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι πρόκειται για το τεκμ. 6 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, η σχετική κατάσταση, από την οποία προκύπτει ότι ο εναγόμενος από 1/8/2020 μέχρι και τις 4/12/2023 κατέθετε το ποσό των €700 κάθε μήνα «για ενοίκιο». Για να συνεχίσω, οι δικηγόροι των εναγόντων, με νέα επιστολή τους προς στους εναγόμενους, ημερομηνίας 23/5/2022, μεταξύ άλλων αναφέρουν τα εξής: Έχει περιέλθει στην αντίληψη των εναγόντων ότι μετά την επιστολή τους, ημερομηνίας 16/7/2020, οι εναγόμενοι, εσκεμμένα προβαίνουν σε κατάθεση ποσών σε τραπεζικό λογαριασμό των εναγόντων, χωρίς τη συγκατάθεσή τους και/ή χωρίς να τους ενημερώσουν προηγουμένως ότι θα προβαίνουν σε αυτή την κατάθεση ποσών, την οποία αντιλήφθηκαν εκ των υστέρων. Οποιοδήποτε ποσό καταβλήθηκε μετά τον τερματισμό της ενοικίασης, προστίθεται - δηλαδή από τις 16/7/2020 - στον τραπεζικό λογαριασμό των εναγόντων, μέχρι και σήμερα, λήφθηκε από αυτούς, ως αποζημιώσεις και άνευ βλάβης των δικαιωμάτων τους. Τα πιο πάνω ισχύουν για οποιοδήποτε άλλο ποσό καταβληθεί εκ μέρους των εναγόμενων από σήμερα μέχρι την παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής του επίμαχου ακινήτου. Με την ίδια επιστολή, οι εναγόμενοι κλήθηκαν να παραδώσουν κενή και ελεύθερη κατοχή του επίμαχου ακινήτου, στις 5/7/2022 και ώρα 10:00, με τη σημείωση ότι η από μήνα σε μήνα ενοικίαση, τερματίζεται. Η παραπάνω επιστολή έτυχε απάντησης από τους εναγόμενους, με την επιστολή των δικηγόρων τους, προς τους συναδέλφους τους, ημερομηνίας 30/5/
7. Σύμφωνα με την εν λόγω επιστολή, ο επιχειρούμενος τερματισμός σε βάρος των εναγόμενων σχετικά με την ενοικίαση του επίμαχου ακινήτου είναι παντελώς παράνομος και ανυπόστατος, εξ υπαρχής. Οι εναγόμενοι βρίσκονται απολύτως νόμιμα στην κατοχή του επίμαχου ακινήτου, ως ενοικιαστές, εκπληρώνοντας όλα τα ρητά και εξυπακουόμενα καθήκοντά τους έναντι των εναγόντων. Ο ισχυρισμός των τελευταίων για δήθεν άγνοια τους ότι εισπράττουν ενοίκια από τους εναγόμενους από το 2020 προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία, ενώ ο ισχυρισμός τους για μετατροπή των ενοικίων που εισπράξαν και θα εισπράξουν από τους εναγόμενους, αυθαίρετα σε αποζημιώσεις, καταδεικνύει και την παντελή έλλειψη σεβασμού στην υφιστάμενη δικαστική διαδικασία στο πλαίσιο της αγωγής 598/2021 (ανωτέρω). Επειδή, όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, έχει σημασία, η παράγραφος 23 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, ακολουθεί αυτούσια: «Λαμβάνοντας υπόψιν τα προαναφερθέντα, οι Αιτητές προχώρησαν στην απόσυρση της Αγωγής υπ' αριθμόν 598/2021, άνευ βλάβης των δικαιωμάτων τους.» Παρατηρώ τα εξής: Το γεγονός ότι οι ενάγοντες, ενώ σε σχέση με το επίμαχο ακίνητο και τα ίδια επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής, προηγουμένως είχαν καταχωρήσει εναντίον των εναγόμενων την αγωγή 598/2021 και στο πλαίσιό της, στις 30/6/2021 καταχώρησαν και πάλιν την ίδια - με την υπό κρίση - αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον των εναγόμενων και ενώ στις 25/1/2023 - ως είχαν κάθε δικαίωμα - απέσυραν τόσο την αγωγή όσο και την αίτηση με έξοδα σε βάρος τους και υπέρ των εναγόμενων, τα οποία δεν κατέβαλαν στους εναγόμενους, ακολούθως και συγκεκριμένα, στις 21/6/2023 καταχώρησαν την παρούσα αγωγή και στο πλαίσιό της, στις 28/1/204 την υπό κρίση αίτηση, με ίδιο αντικείμενο και τα δυο αυτά δικονομικά διαβήματά τους με τα προηγούμενα που είχαν αποσύρει, χωρίς να δώσουν καμιά εξήγηση ή δικαιολογία, γιατί αντί να προωθήσουν, απέσυραν τα προηγούμενα διαβήματά τους, θεωρώ ότι η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, συνιστά κλασσική περίπτωση κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Στη Loukos (ανωτέρω) τονίστηκε ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και ο παράγοντας προστασίας της άλλης πλευράς από ταλαιπωρία που προκύπτει από συμπεριφορά του αντιδίκου η οποία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Σ' εκείνη την υπόθεση, οι εφεσίβλητοι είχαν ετοιμάσει τρεις ένορκες δηλώσεις και εμφανίσθηκαν 5 φορές, μέσω δικηγόρου, ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς ακρόασης των τριών αιτήσεων. Κρίθηκε ότι το διάταγμα εξόδων εναντίον του αιτητή δεν αποτελούσε αντιστάθμισμα για την ταλαιπωρία την οποία είχαν υποστεί οι εφεσίβλητοι. Τηρουμένων των αναλογιών, στην ίδια περίπου θέση βρίσκονται και οι εναγόμενοι, οι οποίοι καλούνται για δεύτερη φορά να αντιμετωπίσουν τις ίδιες ακριβώς δικαστικές διαδικασίες και ειδικά την υπό κρίση αίτηση, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και κυρίως, τη δραστικότητα των συνεπειών της σε περίπτωση αποδοχής της, υπό το φως και των αιτούμενων με αυτή αξιώσεων των εναγόντων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εναγόμενους, οι οποίοι καταχώρησαν δυο ενστάσεις, δυο ένορκες δηλώσεις και ειδικά στην παρούσα υπόθεση εκπροσωπούνται από δικηγόρους, οι οποίοι υπόβαλαν και γραπτή αγόρευση και εμφανίστηκαν και δυο φορές στο Δικαστήριο. Όλα αυτά, τη στιγμή που - για να επαναλάβω - ενώ οι ενάγοντες, ουδεμία εξήγηση προβάλλουν για την απόσυρση της προηγούμενης αγωγής και κυρίως, της προηγούμενης αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης που είχαν καταχωρήσει στο πλαίσιο της εν λόγω αγωγής, ενώ είχαν καταδικαστεί στα έξοδα και των δυο αυτών διαδικασιών επανήλθαν με την παρούσα αγωγή και την υπό κρίση αίτηση, χωρίς να πληρώσουν τα έξοδα των προηγούμενων διαδικασιών. Όμως, με μόνο λόγο ότι απέσυραν την προηγούμενη αίτηση, την οποία είχαν καταχωρήσει στις 30/6/2021, χωρίς να δώσουν καμιά εξήγηση ή δικαιολογία, η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, δυόμισι και πλέον χρόνια αργότερα (στις 28/1/2024) προσλαμβάνει μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, αυτοτελώς και για τον επιπλέον λόγο ότι αντιστρατεύεται και εξουδετερώνει το σκοπό της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση, που όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Νεάρχου κ.ά. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 818 είναι κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή, να λαμβάνει ο ενάγοντας έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτησή του είναι τόση καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη. Οι ακόλουθες θέσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των εναγόντων - σύμφωνα με το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσής τους -, οι οποίες αποβλέπουν στο να δικαιολογήσουν την απόσυρση της προηγούμενης αγωγής και αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης, καθώς και το γεγονός ότι οι ενάγοντες δεν κατέβαλαν στους εναγόμενους τα έξοδα των εν λόγω διαδικασιών, με κάθε σεβασμό δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Και τούτο, επειδή δεν έχουν έρεισμα τη μαρτυρία και είναι καλά γνωστό ότι η αγόρευση του δικηγόρου του διαδίκου, δεν αποτελεί μαρτυρία: Σύμφωνα λοιπόν με τους ευπαίδευτους δικηγόρους των εναγόντων, αυτοί αναγκάστηκαν να αποσύρουν την προηγούμενη αγωγή, άνευ βλάβης των δικαιωμάτων τους για επανακαταχώρηση νέας, βασιζόμενοι στο γεγονός ότι, ενώ είχαν τερματίσει τη συμφωνία ενοικίασης του επίμαχου ακινήτου, οι εναγόμενοι εξακολουθούσαν να καταβάλλουν χρηματικά ποσά, χωρίς την άδεια και συγκατάθεσή τους και εν αγνοία τους, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η ενοικιαστική σχέση συνεχιζόταν και συνεπώς ότι έχουν υπεράσπιση. Η παράγραφος 23 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, εκτίθεται αυτούσια σε άλλο σημείο πιο πάνω και πουθενά σ' αυτή αναφέρεται ότι οι ενάγοντες αναγκάστηκαν να αποσύρουν την προηγούμενη αγωγή, είτε για τον παραπάνω είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Αντίθετα, στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο (την 22η) η ενόρκως δηλούσα για τους ενάγοντες αναφέρεται στην απαντητική επιστολή των δικηγόρων των εναγόμενων, ημερομηνίας 30/5/2022 (ανωτέρω) στην τελευταία επιστολή των δικηγόρων των εναγόντων προς τους εναγόμενους, ημερομηνίας 23/5/2023 (ανωτέρω επίσης) διατυπώνοντας τη θέση ότι οι εναγόμενοι με την εν λόγω επιστολή, προβάλλουν ανυπόστατους ισχυρισμούς, μεταξύ άλλων και την άρνησή τους για την παράνομη κατοχή του επίμαχου ακινήτου. Εάν αυτή είναι η θέση των εναγόντων για όσα προηγήθηκαν της απόσυρσης της προηγούμενης αγωγής, είναι σαφές, πως δε δικαιολογείτο η απόσυρση της αγωγής στη συνέχεια και πολύ περισσότερο, η θέση των δικηγόρων των εναγόντων - και όχι των ιδίων - ότι αυτό έγινε αναγκαστικά. Απ' εκεί και πέρα, εντελώς έωλη είναι και η θέση των δικηγόρων των εναγόντων ότι στον ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή και αίτηση, δεν είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία ψήφισης των εξόδων που προκύπτουν από την προηγούμενη αγωγή και οι ενάγοντες δεν κλήθηκαν να καταβάλουν συγκεκριμένα έξοδα στους εναγόμενους. Για να καταλήξω, δεδομένου ότι για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, χρησιμοποιώντας το λεκτικό του Εφετείου στη Loukos (ανωτέρω), στην άσκηση της σύμφυτης δικαιοδοσίας μου, η οποία αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, θεωρώ ότι θα πρέπει να δοθεί τέλος στην παρούσα διαδικασία με διάταγμα απόρριψης της παρούσας αίτησης. Μολονότι η αίτηση έχει κριθεί, εντούτοις, χάριν πληρότητας της απόφασής μου και για το ενδεχόμενο που οι μέχρι τώρα διαπιστώσεις μου κριθούν εσφαλμένες σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης, δηλαδή, έφεσης, θα εξετάσω την αίτηση και επί της ουσίας. Η αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης βασίζεται στη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ειδικότερα, σύμφωνα με τη Δ.18 Θ.1(α) - η οποία αποτέλεσε αντικείμενο ανάλυσης και ερμηνείας επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο, σε σωρεία αποφάσεών του - για να επιληφθεί ένα Δικαστήριο αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης, θα πρέπει να πληρούνται οι ακόλουθες τρεις, προκαταρκτικές - δικαιοδοτικής φύσεως, προϋποθέσεις: (α) Το κλητήριο ένταλμα θα πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο, δυνάμει της Δ.2 Θ.6. (β) Ο εναγόμενος θα πρέπει να έχει καταχωρήσει εμφάνιση, και (γ) Η αίτηση θα πρέπει να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση προσώπου που να μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα και να επαληθεύσει το αγώγιμο δικαίωμα και το ποσό που απαιτείται καθώς και να δηλώνει ότι δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή (βλ. Αθηνούλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 782, The Chain Gulf Traders Ltd κ.α. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 1168, Νεάρχου (ανωτέρω) κ.ο.κ.). Αν διαπιστωθεί ότι οι πιο πάνω προϋποθέσεις πληρούνται - εννοείται σωρευτικά - το δικαίωμα του ενάγοντα να αποταθεί στο Δικαστήριο για έκδοση συνοπτικής απόφασης, θεμελιώνεται, ενώ την ίδια ώρα, το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν επαρκή για να του δοθεί το δικαίωμα υπεράσπισης μετατοπίζεται στον εναγόμενο (βλ. Kyprianides v. Ioannou

(1961)1 C.L.R. 265, Hermes Insurance Co Ltd v. Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333 κ.α.). Δεν είναι αναγκαίο να καταδειχθεί βεβαιότητα επιτυχίας μιας υπεράσπισης, αφού, μια καλή πιθανότητα επιτυχίας, θα είναι αρκετή. Τα εγειρόμενα θέματα προς υπεράσπιση θα πρέπει να δίνονται ενόρκως και με ικανές λεπτομέρειες στις οποίες στηρίζονται (βλ. Trans Middle East Trading (T.M.E.T.) Ltd v. Abdul Azziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ. 239). Καθ' όλα σχετικά είναι και τ' ακόλουθα από την απόφαση στην υπόθεση Κυριάκου ν. Αναστασίου

(2013)1 Α.Α.Δ. 148: «.είναι γνωστό ότι η δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προς έκδοση συνοπτικής απόφασης, αποτελεί τον επιτρεπόμενο δικονομικά τρόπο παράκαμψης της συνήθους διεξαγωγής της δίκης και κατά συνέπεια αποτελεί από αυτή την άποψη ένα εξαιρετικό μέτρο. Προσφέρεται στα πλαίσια όσο το δυνατόν γρήγορης απονομής της δικαιοσύνης εκεί όπου ο ενάγων συμμορφούμενος με τις διατάξεις της Δ.18 θ.1, μετατοπίζει το βάρος στους ώμους του εναγομένου για να αποκαλύψει καλή υπεράσπιση. Ο εναγόμενος θα πρέπει σύμφωνα με σαφή και καθιερωμένη νομολογία, να δώσει επαρκείς λεπτομέρειες προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου για να του δοθεί άδεια να υπερασπιστεί την υπόθεση. Αναμφίβολα η εξουσία του Δικαστηρίου κάτω από τη Δ.18 ασκείται με φειδώ και όπου εμφανώς τα γεγονότα που η πλευρά του εναγομένου παραθέτει μέσα από την ένσταση της, δεν αφήνουν περιθώρια για νόμιμη υπεράσπιση, (δέστε Μάρκος Νικολάου Λτδ ν. Adamko Constructions Ltd

(2005)1 Α.Α.Δ. 376). Έχει υποδειχθεί στη N.V. Caterchef Ltd v. P.C.P. Electronics Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1912 και έχει επιβεβαιωθεί εκ νέου στην υπόθεση Sigma Radio T.V. Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 Α.Α.Δ. 408, ότι το δικαίωμα υπεράσπισης χωρίς όρους δεν «.. ικανοποιείται χωρίς την παροχή λεπτομερειών σε λογική έκταση διαφορετικά, θα ήταν εύκολο σε σχεδόν κάθε περίπτωση να εξασφαλίζεται άδεια με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς με αποτέλεσμα την αχρήστευση του.». Το τι αναμένεται από ένα εναγόμενο όταν αντιμετωπίζει αίτηση για συνοπτική απόφαση έχει διαχρονικά επιβεβαιωθεί από τη φράση «condescend upon particulars». Στο Annual Practice 1970 σελ. 127, παρ. 14/3-4/4, αναφέρονται τα εξής: «The defendant´s affidavit must "condescend upon particulars", and should, as far as possible, deal specifically with the plaintiff´s claim and affidavit, and state clearly and concisely what the defence is, and what facts are relied on as supporting it. It should also state whether the defence goes to the whole or part of the claim, and in the latter case it should specify the part. ... if a legal objection is raised, the facts and the point of law arising thereon must be clearly stated. Indeed, in all cases, sufficient facts and particulars must be given to show that there is a bona fide defence.» Τέλος, όπως υποδεικνύεται στην Κωνσταντίνου κ.ά. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολ. ΄Εφ. Αρ. Ε75/2013, ημερ. 5/3/2019, κατά το στάδιο εξέτασης της Δ.18 Θ.1 το Δικαστήριο πρέπει να πειστεί όχι ότι η υπεράσπιση είναι αληθινή και θα πετύχει, αλλά, απλώς ότι συντρέχει εύλογη πιθανότητα να υπάρχει αληθινή υπεράσπιση. Το Δικαστήριο, προστίθεται, εφόσον παρατίθενται λεπτομέρειες προβαλλόμενης καλής υπεράσπισης, ενώ καταρχήν δεν μπορεί να αξιολογήσει το αληθινό της υπεράσπισης, μπορεί να εξετάσει εάν οι προβαλλόμενες θέσεις είναι έκδηλα ψευδείς. Όπου η υπεράσπιση μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης, αλλά λιγότερο από πιθανή, θα πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση. Ο σκοπός της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση όπως αναφέρεται σε άλλο σημείο (ανωτέρω) σύμφωνα με τη Νεάρχου (ανωτέρω) είναι: «.κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόση καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18 κκ. 1 - 5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου.». Όλες οι παραπάνω αρχές επαναλαμβάνονται και σε σωρεία άλλων αποφάσεων. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Μιχαηλίδης κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Έφ. Αρ. 60/2011, ημερ. 12/7/2016, Χαραλάμπους ν. Νεοφύτου κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ. 292/2011, ημερ. 7/7/2017, ECLI:CY:AD:2017:A251, Brainvibes Ltd κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφ. Αρ. 504/2012, ημερ. 17/5/2018, ECLI:CY:AD:2018:A235, Χριστοδούλου ν. Σάββα, Πολ. ΄Εφ. Αρ. 139/2012, ημερ. 12/9/2018, Χαράκης ν. Βρυώνη, Πολ. Έφ. Αρ. Ε28/2017, ημερ. 24/10/2018, ECLI:CY:AD:2018:A461, Φιλίππου κ.ά. ν. Κούτρα, Πολ. ΄Εφ. Αρ. 397/2012, ημερ. 20/6/2019, ECLI:CY:AD:2019:A235 και Χαραλάμπους (Καρούσου) v. Μελά, Πολ. Έφ. Αρ. E242/2014, ημερ. 3/9/2020, ECLI:CY:AD:2020:A292. Στην υπό κρίση αίτηση αποτελεί γεγονός αναντίλεκτο ότι οι δύο πρώτες προκαταρκτικές - δικαιοδοτικής φύσεως, προϋποθέσεις πληρούνται. Οι ενάγοντες καταχώρησαν την αγωγή τους με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και οι εναγόμενοι καταχώρησαν εμφάνιση. Προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο η ενόρκως δηλούσα για τους ενάγοντες είναι πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα και να επιβεβαιώσει την αιτία της αγωγής, έχοντας υπόψη και τις σχετικές αρχές που διέπουν το θέμα, υπό το φως όσων αναφέρονται στις υποθέσεις Δημητρίου, The Chain Gulf Traders Ltd και Νεάρχου (ανωτέρω)από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Η ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης για συνοπτική απόφαση πρέπει να συμμορφώνεται προς ορισμένα κριτήρια π.χ. να είναι από τον ίδιο τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης, και τη βάση της αγωγής και περαιτέρω να δηλώνει ρητά ότι απ' ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο Αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από την εταιρεία το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Banka S.A. πιο πάνω, σελ. 136 - 138) όπου γίνεται αναφορά και σε αγγλική νομολογία)». Καθόλα σχετικά είναι και όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Σπηταλιώτης κ.ά. ν. Liberty Life Insurance Ltd

(2004)1(B) A.A.Δ.1113: «Σε αίτηση για συνοπτική απόφαση σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 18, η ένορκη δήλωση μπορεί να υπογραφεί από τον ενάγοντα που έχει προσωπική γνώση των γεγονότων ή από πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα (or by any other person who can swear positively to the facts). Σε περιπτώσεις εταιρειών ή τραπεζικών οργανισμών η ένορκη δήλωση βασίζεται σε δηλώσεις αξιωματούχων που έχουν αποκτήσει, σύμφωνα με τα καθήκοντα που εκτελούν, τις αναγκαίες γνώσεις για να προβούν στην απαραίτητη ένορκη δήλωση. Όπως ορθά σημειώνεται από το πρωτόδικο Δικαστήριο "από τη στιγμή που ο οργανισμός εξουσιοδοτεί το συγκεκριμένο άτομο να ορκιστεί επί της επαλήθευσης της απαίτησης από τη θέση που του έχει εμπιστευθεί εργοδοτώντας τον, σημαίνει ότι ικανοποιείται το κριτήριο της θετικής γνώσης"». Στο ερώτημα κατά πόσο πληρείται η υπό εξέταση προκαταρκτική - δικαιοδοτικής φύσεως, προϋπόθεση απαντώ καταφατικά και θα έλεγα πως ούτε και προβάλλεται περί αντιθέτου θέση από τους εναγόμενους. Όπως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα στην υποστηρικτική της αίτησης, ένορκη δήλωσή της είναι υπάλληλος των εναγόντων και συγκεκριμένα στο τμήμα «REMU» που είναι αρμόδιο για τη διαχείριση των ακινήτων ιδιοκτησίας των εναγόντων και είναι εξουσιοδοτημένη από αυτούς να προβεί στην ένορκη δήλωση. Ως εκ της ιδιότητάς της έχει πλήρη, προσωπική, απευθείας και θετική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης, καθώς και όλων των γεγονότων που αναφέρει στα πλαίσια της ένορκης δήλωσής της. Ταυτόχρονα έχει στην κατοχή της, το σύνολο των εγγράφων που αφορούν την υπόθεση τα οποία διατηρούσαν και διατηρούν σε σχετικό φάκελο που τηρούν οι ενάγοντες για το επίμαχο ακίνητο, ο οποίος βρίσκεται στην κατοχή της. Έχει γνώση και του περιεχομένου των εν λόγω εγγράφων. Τα γεγονότα και ζητήματα που αναφέρει πιο κάτω είναι εντός της δικής της προσωπικής γνώσης και δηλώνει ότι αυτά είναι αληθή. Αν υπάρχει οποιοδήποτε γεγονός που δεν είναι εντός της δικής της γνώσης, το δηλώνει ρητά καθώς και την πηγή της πληροφόρησής της. Συμφωνεί, επαναλαμβάνει και υιοθετεί ως αληθή, ακριβή και ορθά, όλα τα γεγονότα που περιέχονται στην έκθεση απαίτησης. Εξ όσων συμβουλεύεται από τους δικηγόρους των εναγόντων και ως ειλικρινά πιστεύει, οι εναγόμενοι δεν έχουν καμιά υπεράσπιση και ούτε μπορούν να εγείρουν προς αμφισβήτηση οποιοδήποτε ζήτημα στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής. Ειλικρινά πιστεύει ότι θα πρέπει να εκδοθεί συνοπτική απόφαση στην αγωγή, αφού υπό τις περιστάσεις είναι έκδηλο ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε διαφορά που να χρήζει επίλυσης για να δικαιολογείται η διεξαγωγή κανονικής δίκης. Η εμφάνιση καταχωρήθηκε προφανώς για σκοπούς καθυστέρησης της διαδικασίας και παρακώλυσης της απονομής της δικαιοσύνης. Ακολουθεί το ερώτημα κατά πόσο οι εναγόμενοι έχουν αποδείξει στον αναγκαίο βαθμό ότι έχουν καλή υπεράσπιση στην εναντίον τους αγωγή ή έχουν αποκαλύψει τέτοια επαρκή γεγονότα ώστε να τους δοθεί το δικαίωμα υπεράσπισης. Και σ' αυτό το ερώτημα, η απάντηση είναι καταφατική. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί, αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, ότι δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 1/9/2014 οι εναγόμενοι νοίκιασαν το επίμαχο ακίνητο από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του, για περίοδο 5 χρόνων και συγκεκριμένα από 1/9/2014 μέχρι 31/8/

1. Οι ενάγοντες κατέστησαν - δυνάμει τίτλου - εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίμαχου ακινήτου, στις 11/9/
2. Απ' εκεί και πέρα, οι δικηγόροι των εναγόντων, με την επιστολή τους στους εναγόμενους, ημερομηνίας 16/7/2020 ισχυρίζονται ότι η παραπάνω συμφωνία ενοικίασης έχει λήξει από τον Αύγουστο του 2019 και δεν έχει ανανεωθεί μέχρι σήμερα. Με την ίδια επιστολή, οι εναγόμενοι κλήθηκαν να παραδώσουν ελεύθερη κατοχή του επίμαχου ακινήτου, στις 10/8/2020, ενώ οι ενάγοντες τερμάτισαν την από μήνα σε μήνα ενοικίαση. Όπως αναφέρεται καταληκτικά, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των εναγόμενων, θα ληφθούν δικαστικά μέτρα εναντίον τους, τα οποία θα περιλαμβάνουν και αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση στο επίμαχο ακίνητο. Οι δικηγόροι των εναγόντων, με νέα επιστολή τους προς τους εναγόμενους, ημερομηνίας 23/5/2022, μεταξύ άλλων αναφέρουν τα εξής: Έχει περιέλθει στην αντίληψη των εναγόντων ότι μετά την επιστολή τους, ημερομηνίας 16/7/2020 (ανωτέρω) εσκεμμένα (οι εναγόμενοι) προβαίνουν σε κατάθεση ποσών σε τραπεζικό λογαριασμό των εναγόντων, χωρίς τη συγκατάθεσή τους και/ή χωρίς να τους ενημερώσουν προηγουμένως ότι θα προβαίνουν σε αυτή την κατάθεση ποσών, που αντιλήφθηκαν εκ των υστέρων. Οποιοδήποτε ποσό καταβλήθηκε μετά τον τερματισμό της ενοικίασης, προστίθεται, δηλαδή, από τις 16/7/2020, στον τραπεζικό λογαριασμό των εναγόντων, μέχρι και σήμερα, λήφθηκε από τους ενάγοντες, ως αποζημιώσεις και άνευ βλάβης των δικαιωμάτων τους. Τα πιο πάνω ισχύουν για οποιοδήποτε άλλο ποσό καταβληθεί εκ μέρους των εναγόμενων από σήμερα μέχρι την παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής του επίμαχου ακινήτου. Με την ίδια επιστολή, οι εναγόμενοι κλήθηκαν να παραδώσουν κενή και ελεύθερη κατοχή του επίμαχου ακινήτου, στις 5/7/2022, ενώ τερματίστηκε εκ νέου η από μήνα σε μήνα ενοικίαση. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί, πρόκειται για το τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση η σχετική κατάσταση από την οποία προκύπτει ότι ο εναγόμενος από 1/8/2020 μέχρι και τις 4/12/2023 κατέθετε το ποσό των €700 κάθε μήνα «για ενοίκιο». Και ενώ αποτελεί θέση των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι προέβαιναν σε κατάθεση του παραπάνω ποσού σε τραπεζικό λογαριασμό τους, χωρίς τη συγκατάθεσή τους και/ή χωρίς να τους ενημερώσουν προηγουμένως ότι θα προβαίνουν σε αυτή την κατάθεση, την οποία αντιλήφθηκαν εκ των υστέρων, από διάφορα στοιχεία μαρτυρίας που έχουν θέσει ενώπιόν μου οι εναγόμενοι και συγκεκριμένα από το περιεχόμενο της επιστολής των ιδίων προς τους ενάγοντες, ημερομηνίας 1/6/2018 και της επιστολής των τελευταίων στους πρώτους, ημερομηνίας 4/9/2018 (τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκη δήλωση της εναγόμενης) εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι μεταξύ των διαδίκων υπήρξε συμφωνία από τότε, δηλαδή από το 2018, όπως το μηνιαίο ενοίκιο σε σχέση με το επίμαχο ακίνητο καταβάλλεται σε συγκεκριμένο λογαριασμό των εναγόντων, ο οποίος αναφέρεται και στις δυο επιστολές. Προφανώς, δε μου παρέχεται ευχέρεια να αποφανθώ στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, τι ισχύει από τις παραπάνω αντικρουόμενες θέσεις, αναφορικά με τα γεγονότα, αφού αυτό είναι κάτι το οποίο μόνο στο πλαίσιο κανονικής δίκης μπορεί να γίνει. Έπειτα είναι και το γεγονός, ότι από τις διάφορες ενέργειες στις οποίες έχουν προβεί οι ενάγοντες, οι οποίοι, ενώ τερμάτισαν δυο φορές την «από μήνα σε μήνα» ενοικίαση του επίμαχου ακινήτου, την ίδια ώρα ισχυρίζονται ότι μετά την 1/6/2018 που οι ίδιοι κατέστησαν εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του, οι εναγόμενοι το κατέχουν παράνομα σε συνδυασμό και με τη θέση των τελευταίων, ότι, όχι μόνο το κατέχουν νόμιμα, αλλά σε σχέση με αυτό κατέβαλλαν ακόμη και στους ίδιους κανονικά το μηνιαίο ενοίκιο όλη αυτή την περίοδο και λαμβάνοντας τέλος υπόψη, ότι από τη μαρτυρία που έχουν θέσει ενώπιόν μου οι ενάγοντες, αυτό φαίνεται να γινόταν μέχρι και το Δεκέμβρη του 2023, δηλαδή, σε χρόνο ακόμη και μετά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής, είναι φανερό, ότι ανακύπτει και σοβαρό ζήτημα ως προς το καθεστώς κατοχής του επίμαχου ακινήτου από τους εναγόμενους. Μερικά από τα αμιγώς νομικά ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν, η απάντηση των οποίων προϋποθέτει απόφανση επί των αντικρουόμενων γεγονότων είναι τα εξής: μετά τη λήξη της συμφωνίας ενοικίασης του επίμαχου ακινήτου από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του στους εναγόμενους, αυτοί το κατείχαν από μήνα σε μήνα, ή παράνομα; Εάν ισχύει το πρώτο, οι ενάγοντες προέβησαν σε νόμιμο τερματισμό της εν λόγω ενοικίασης με την επιστολή τους, ημερομηνίας 16/7/2020; Εάν η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική, γιατί προέβησαν για δεύτερη φορά σε ανάλογο τερματισμό; Εάν μετά τη λήξη της συμφωνίας ενοικίασης του επίμαχου ακινήτου, είτε ακόμη, μετά την ημερομηνία που οι ενάγοντες κατέστησαν εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του, οι εναγόμενοι το κατείχαν παράνομα, γιατί οι ενάγοντες αισθάνθηκαν την ανάγκη να προβούν και μάλιστα, δυο φορές σε τερματισμό της από μήνα σε μήνα ενοικίασής του; Η απάντηση σ' όλα τα παραπάνω ερωτήματα έχει τεράστια σημασία, καθώς, ανάλογα με το τι ισχύει ως προς το νομικό καθεστώς παραμονής των εναγόμενων στο επίμαχο ακίνητο στον ουσιώδη χρόνο μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας αγωγής διαμορφώνονται ανάλογα και τα όποια δικαιώματα και υποχρεώσεις των διαδίκων συναφώς με αυτό (βλ. μεταξύ άλλων τις υποθέσεις Christou Nicos Developments Ltd. ν. Tοφινή

(1998)1 Α.Α.Δ. 1990, Tουμάζου ν. S.P.S. Restaurants Ltd

(2011)1 Α.Α.Δ. 700 και Δάμτσας Κωνσταντίνος Ε. και Άλλοι ν. D. Ouzounian M. Sultanian and Company (Cars) Ltd

(2016)1 Α.Α.Δ. 805). Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ προκειμένου να αναδείξω τους λόγους για τους οποίους θεωρώ βάσιμους τους 2ο, 3ο, 4ο, 8ο και 12ο λόγους ένστασης στην αίτηση. Με το 2ο λόγο υποβάλλεται ότι οι εναγόμενοι έχουν καλόπιστη με βάση γεγονότα υπεράσπιση, με τον 3ο λόγο ότι έχουν καλή υπεράσπιση επί της ουσίας, η οποία είναι καλόπιστη και επί νομικών θεμάτων, με τον 4ο λόγο ότι υπάρχουν πολλοί νομικοί και πραγματικοί λόγοι για τους οποίους καθίσταται αμφίβολο το δικαίωμα των εναγόντων στην αγωγή, με τον 8ο λόγο ότι υπάρχουν πολλά εγειρόμενα νομικά σημεία τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν μετά που θα δοθεί μαρτυρία, που αν αποδειχτούν βάσιμα καθιστούν παράνομη και/ή ανεφάρμοστη νομικά την επίδικη αξίωση των εναγόντων και τέλος, με το 12 λόγο ότι οι εναγόμενοι έχουν καλή και γνήσια υπεράσπιση. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Δίδεται στους εναγόμενους άδεια για καταχώρηση υπεράσπισης, χωρίς όρους, εντός 20 ημερών από σήμερα. Αναφορικά με τα έξοδα της αίτησης δεν βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων 1 και 2 και σε βάρος των εναγόντων. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο