← Κύπρος

ΑΝΔΡΕΑ Α. ΛΕΩΝΙΔΑ ν. Α. MESSIOS & SONS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 5770/1997, 14/5/2023

ΑΝΔΡΕΑ Α. ΛΕΩΝΙΔΑ ν. Α. MESSIOS & SONS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 5770/1997, 14/5/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Αγιομαμίτη, Π.Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 5770/1997 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑ Α. ΛΕΩΝΙΔΑ Ενάγων ν. A. MESSIOS & SONS LIMITED Εναγόμενη ΚΑΙ ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΗΜΕΡ. 04/12/1997 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑ Α. ΛΕΩΝΙΔΑ Ενάγων ν.

  1. Α. MESSIOS & SONS LIMITED
  2. ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΕΣΣΙΟΥ, ΑΠΟ ΛΕΜΕΣΟ Εναγόμενοι Αίτηση ημερ. 22/4/2019 14 Μαΐου 2024 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Μ. Κωνσταντίνου Για τον Καθ' ου η αίτηση: κα Α. Αριστείδου Καθ' ου η αίτηση: Παρών Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η απόφαση που εκδόθηκε στις 29.08.07 στο πλαίσιο της εκδίκασης των συνενωμένων αγωγών με αρ.5770/97 και 5126/98 Ε.Δ. Λεμεσού (στο εξής η «απόφαση») δεν έμελλε να θέσει τέρμα στις διαφορές των διαδίκων. 17 χρόνια μετά την έκδοση της απόφασης, οι διάδικοι εξακολουθούν να ερίζουν ως προς την εκτέλεση της απόφασης, έχοντας σε αυτό το διάστημα προχωρήσει στη λήψη νέων δικαστικών διαβημάτων, τόσο σε αστικό, όσο και σε ποινικό επίπεδο. Οι ανησυχίες που εξέφρασε το Δικαστήριο στην απόφαση, δυστυχώς, επαληθεύθηκαν, αφού οι πιο κάτω επισημάνσεις που περιλαμβάνονται στη σελ. 3 της απόφασης αποτυπώνουν, δυστυχώς, και τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων: «Παρά τα χρόνια που πέρασαν, όπως διαφάνηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, η ένταση συνεχίζεται μεταξύ των διαδίκων, ιδιαίτερα από πλευράς του ιδιοκτήτη της γης, ο οποίος αισθάνεται ότι ξεγελάστηκε και κοροϊδεύτηκε από τους εργολάβους. Το Δικαστήριο προσπάθησε να βρει συναινετικές λύσεις, έστω και για μέρος των διαφορών, ώστε να δημιουργηθεί καλό κλίμα μεταξύ τους το οποίο θα αποτελούσε τον καταλύτη στη βελτίωση των σχέσεων τους στο μέλλον. Με λύπη καταγράφω τη διαπίστωση μου ότι αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Εύχομαι η έκδοση της παρούσας απόφασης να βοηθήσει στο να επιλυθούν οι διαφορές. Όμως επειδή δεν είμαι απόλυτα βέβαιος αν θα συμβεί αυτό, στις συναντήσεις που είχα με τους διαδίκους και τους δικηγόρους τους στο στάδιο των οδηγιών, προειδοποίησα τους εμπλεκόμενους ότι αν δεν είναι προσεκτικοί και αν δεν προσεγγίσουν με νηφαλιότητα τις διαφορές τους, ορισμένες από τις οποίες είναι προβλεπτό ότι θα προκύψουν εκ νέου στο μέλλον λόγω της κοινής ιδιοκτησίας των διαφόρων χώρων, θα υπάρξουν χειρότερες εξελίξεις. Εύχομαι να μην επαληθευθούν οι προβλέψεις μου.» Με την υπό κρίση αίτηση, οι Εναγόμενοι στην αγωγή με αρ.5770/97 (στο εξής οι «Αιτητές») ζητούν την έκδοση εντάλματος δέσμευσης (writ of attachment) το οποίο να διατάσσει την επιβολή προστίμου και/ή τη σύλληψη και φυλάκιση του Ενάγοντα στην προαναφερόμενη αγωγή (στο εξής «Καθ' ου η αίτηση»), λόγω της άρνησής του να συμμορφωθεί με διάταγμα που περιλαμβάνεται στην απόφαση. Παραθέτω τα επίμαχα διατάγματα που εκδόθηκαν εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, όπως αυτά καταγράφηκαν στο συνταχθέν κείμενο της απόφασης (στο εξής θα καλούνται μαζί ως το «διάταγμα»): «
  3. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο διατάσσεται ο Ενάγοντας στην αγωγή, όπως μέσα σε 3 μήνες από σήμερα (29/08/2007) προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για ξεχωριστή ή αυτοτελή εγγραφή ή και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων από οποιονδήποτε σε ισχύ νόμο ή κανονισμό πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων για τη δημιουργία ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγραφών στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού, των μονάδων ή και των ιδιοκτησιών ή και των δικαιωμάτων σε σχέση με τα υποστατικά ή τις οικοδομές ή τις μονάδες ή άλλως στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής [ ], τεμ. [ ] του Φ/Σχ LVII/14 στο χωριό Πισσούρι, που περιγράφονται στην παράγραφο 21Β του Καταλόγου Παραδεκτών Γεγονότων, ο οποίος επισυνάπτεται στην παρούσα ως Παράρτημα Α' και όπως σε περίπτωση άρνησης ή παράλειψης του Ενάγοντα να ενεργήσει μέσα στην πιο πάνω προθεσμία όπως προαναφέρεται, ορίζεται από το Δικαστήριο το πρόσωπο που αναφέρεται στην παράγραφο πιο κάτω, όπως ενεργήσει για λογαριασμό του Ενάγοντα με σκοπό τη δημιουργία των αναφερόμενων ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγραφών στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο.
  4. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο διορίζεται, σε περίπτωση άρνησης του Ενάγοντα να συμμορφωθεί με τα πιο πάνω, ο κ. Κυριάκος Κυριακίδης όπως ενεργήσει για λογαριασμό του Ενάγοντα με σκοπό τη δημιουργία των αναφερόμενων ξεχωριστών ή αυτοτελών εγγραφών στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο στη βάση των προνοιών της παρούσας Απόφασης και υπό την αίρεση ότι ο ΔΒ θα έχει εξασφαλίσει την απαιτούμενη πρόσβαση του κτήματος σε δημόσιο δρόμο.» Προτού αναφερθώ στη μαρτυρία που υποστηρίζει την αίτηση, σημειώνω, ότι το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) καθόρισε με ενδιάμεση απόφασή του ημερ.22.12.22 τον τρόπο διεξαγωγής της ακρόασης της αίτησης. Σύμφωνα με την πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση, η ακρόαση θα διεξαχθεί στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, τηρουμένου του δικαιώματος αντεξέτασης, αλλά και καταχώρησης επιπρόσθετων ενόρκων δηλώσεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καταχωρήθηκαν, κατόπιν σχετικής αδείας, επιπρόσθετες ένορκες δηλώσεις προς υποστήριξη της αίτησης και της ένστασης αντίστοιχα και αντεξετάστηκαν όλοι οι ενόρκως δηλούντες (δύο για λογαριασμό των Αιτητών και έξι για λογαριασμό του Καθ' ου η αίτηση). Μετά την πιο πάνω διευκρίνηση, προχωρώ στην παράθεση της μαρτυρίας των Αιτητών. O Αιτητής 2 στις ένορκες δηλώσεις του ημερ.22.04.19 και 16.01.23 ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι Αιτητές εξόφλησαν το εξ αποφάσεως χρέος τους στη βάση των προνοιών της συμφωνίας διευθέτησης η οποία υπογράφηκε στις 11.11.10, δηλαδή μετά την έκδοση της απόφασης. Ο Καθ' ου η αίτηση, ωστόσο, δεν συμμορφώθηκε με το διάταγμα που περιλαμβάνεται στην απόφαση, αφού αρνείται να υπογράψει τα αναγκαία έγγραφα για την έκδοση των ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας των μονάδων του συγκροτήματος. Οι Αιτητές, λόγω της προαναφερόμενης άρνησης του Καθ' ου η αίτηση, αποτάθηκαν στον Κυριάκο Κυριακίδη (στο εξής «Κ.Κ.»), ο οποίος, σύμφωνα με το διάταγμα, διορίζεται για να ενεργήσει για λογαριασμό του Καθ' ου η αίτηση σε περίπτωση άρνησης του τελευταίου να συμμορφωθεί με αυτό. Ο Καθ' ου η αίτηση, ωστόσο, εμπόδισε τον Κ.Κ. να διοριστεί προς τον σκοπό υλοποίησης των προνοιών του διατάγματος. Πιο συγκεκριμένα, οι δικηγόροι του Καθ' ου η αίτηση υποστήριξαν ότι για να ενεργοποιηθεί η πρόνοια διορισμού του θα έπρεπε προηγουμένως να εξασφαλισθεί πρόσβαση του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο η οποία δεν έχει μέχρι σήμερα εξασφαλισθεί. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ισχύει, αφού το ακίνητο διαθέτει πρόσβαση. Σύμφωνα με την επιστολή της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού ημερ.09.08.18 (Τεκμήριο 23 της ένορκης δήλωσης ημερ.22.04.19 του Αιτητή 2), έχει εγγραφεί δρόμος, εκτός ενός μικρού τμήματος που αφορά τα τεμάχια 226 και
  5. Το τεμάχιο 226 παραχωρήθηκε από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου για την εγγραφή δημόσιου δρόμου και το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού επιβεβαίωσε, ότι, μετά την εν λόγω παραχώρηση, το ακίνητο εφάπτεται σε δημόσιο δρόμο (Τεκμήριο 24 της ένορκης δήλωσης ημερ.22.04.19 του Αιτητή 2). Το σχετικό γεγονός κοινοποιήθηκε και στον Καθ' ου η αίτηση με επιστολή ημερ.08.01.19 (Τεκμήριο 25 της ένορκης δήλωσης ημερ.22.04.19 του Αιτητή 2) του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού. Επομένως, υπάρχει πρόσβαση του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο. Από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης υπήρξαν διάφορες συναντήσεις και ανταλλαγή αλληλογραφίας ανάμεσα στους διαδίκους και τους συνηγόρους τους. Ειδικότερα, στις 31.07.18, έλαβε χώρα συνάντηση μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων και του αρχιτέκτονα του έργου (Μ.Α.1). Στην εν λόγω συνάντηση ο Μ.Α.1 ανέφερε, ότι θα πρέπει να υπογραφεί από τους διαδίκους η αίτηση για έκδοση εκσυγχρονισμένης εγγραφής - Τεκμήριο 14 της ένορκης δήλωσης ημερ.22.04.19 του Αιτητή 2 (στο εξής «Τεκμήριο 14»). Η δικηγόρος του Καθ' ου η αίτηση επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί ως προς την υπογραφή του Τεκμηρίου 14 από τον πελάτη της. Εντέλει, με επιστολή της ημερ.12.09.18, ανέφερε, ότι το Τεκμήριο 14 δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για την έκδοση άδειας οικοδομής του εστιατορίου του Καθ' ου η αίτηση. Ως εκ τούτου, ο Καθ' ου η αίτηση δεν υπέγραψε το Τεκμήριο
  6. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε με τη συνήγορο του Καθ' ου η αίτηση, ότι με απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου διαπιστώθηκε επέμβαση στο τεμάχιο με αρ.
  7. Ο ίδιος δεν φέρει καμία ευθύνη για την εν λόγω επέμβαση. Κατέβαλε διάφορα ποσά για να αποκτήσει πρόσβαση το ακίνητο σε δημόσιο δρόμο, αλλά υπάρχει ασυνεννοησία μεταξύ Επαρχιακής Διοίκησης και Κτηματολογίου, αφού, ενώ αποφασίστηκε να προχωρήσουν με απαλλοτρίωση, εντούτοις δεν το έχουν πράξει μέχρι σήμερα. Πέραν του Τεκμηρίου 14, για την εξασφάλιση τίτλων ιδιοκτησίας των μονάδων του ακινήτου, είναι απαραίτητο να διευθετηθεί και το θέμα των προσθηκομετατροπών. Είναι αναγκαία η υπογραφή του Καθ' ου η αίτηση για το εν λόγω ζήτημα, αλλά ο τελευταίος αρνείται να συνεργαστεί. Η προθυμία του Καθ' ου η αίτηση για συνεργασία περιορίστηκε μόνο στα θέματα που αφορούν το εστιατόριό του, για το οποίο έχει εξασφαλιστεί άδεια οικοδομής, καθώς και για τις υπόλοιπες μονάδες που του αναλογούν. Ο Μ.Α.1 στην ένορκη δήλωσή του ημερ.16.01.23 ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού, ως αρμόδια αρχή, πληροφόρησε την Αιτήτρια 1 από τις 20.08.96 (Τεκμήριο 3 ένορκης δήλωσης Μ.Α.1), ότι για να εκδοθούν πιστοποιητικά έγκρισης θα έπρεπε τηρηθούν οι όροι της άδειας οικοδομής που προβλέπουν για την παραχώρηση μεριδίου για τη διαμόρφωση του οδικού δικτύου και των χώρων πρασίνου. Ο Καθ' ου η αίτηση ενημερώθηκε για την πιο πάνω απαίτηση, καθώς, ως συνιδιοκτήτης, οφείλει να παραχωρήσει μέρος της ιδιοκτησίας του για τη διαμόρφωση του οδικού δικτύου και των χώρων πρασίνου. Από τότε αρνείται και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να αρνείται να παραχωρήσει τη συγκατάθεσή του. Με την πάροδο των ετών, η διαδικασία διαφοροποιήθηκε και αυτό το οποίο απαιτείται, πλέον, να υπογραφεί είναι η αίτηση για έκδοση εκσυγχρονισμένης εγγραφής (Τεκμήριο 14). Η εν λόγω αίτηση αποσκοπεί στην παραχώρηση τμήματος του ακινήτου για διεύρυνση του εφαπτόμενου δημόσιου μονοπατιού σε δημόσιο δρόμο και δημιουργία χώρων πρασίνου. Το Τεκμήριο 14 παραδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση στη συνάντηση της 31.07.18 και του ζητήθηκε επανειλημμένως να το υπογράψει, αλλά ο τελευταίος αρνείται. Τα έγγραφα τα οποία επισυνάπτονται στο Τεκμήριο 14, είναι η άδεια οικοδομής, εγκεκριμένα σχέδια και η πολεοδομική άδεια. Τα εν λόγω έγγραφα βρίσκονται στην κατοχή του Καθ' ου η αίτηση από το
  8. Το Τεκμήριο 14 είναι το μόνο έγγραφο που απαιτείται από τον Καθ' ου η αίτηση να υπογράψει και είναι αναγκαίο έγγραφο για την έκδοση τίτλων ιδιοκτησίας. Η άδεια οικοδομής για το εστιατόριο του Καθ' ου η αίτηση εξασφαλίστηκε στις 21.10.22 (Τεκμήριο 1 ένορκης δήλωσης Μ.Α.1). Αντεξεταζόμενος ο Μ.Α.1 ρωτήθηκε για την αίτηση που υποβλήθηκε από τον Έπαρχο Λεμεσού το 1997 (προφανώς για την αίτηση ΑΧ31/97 για την οποία γίνεται λόγος πιο κάτω από τον Μ.Κ.3). Ανέφερε, ότι πληροφορήθηκε για πρώτη φορά για την εν λόγω αίτηση δύο περίπου μήνες πριν την ημερομηνία αντεξέτασής του (20.02.24). Είναι η πρώτη φορά στα 42 χρόνια καριέρας του που γίνεται κάτι τέτοιο αυτεπάγγελτα από τον Έπαρχο. Αρνήθηκε, ότι, ενόψει των επεμβάσεων σε χώρους πρασίνου, είναι αχρείαστη η υπογραφή του Τεκμηρίου
  9. Υπέδειξε, ότι δεν παραχωρήθηκε χώρος πρασίνου και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υπάρξει επέμβαση. Περαιτέρω, σε συνάντηση που είχε ο ίδιος με την πολεοδομική αρχή, τού λέχθηκε, ότι μπορεί να υποδειχθεί οποιοσδήποτε άλλος χώρος για τη δημιουργία χώρου πρασίνου. Συμφώνησε με την ευπαίδευτη συνήγορο του Καθ' ου η αίτηση, ότι με απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου διαπιστώθηκε η ύπαρξη επέμβασης σε γειτονικό τεμάχιο. Στη θέση της συνηγόρου, ότι ενόψει της πιο πάνω επέμβασης, δεν θα μπορούσε να εγκριθεί η αίτηση - Τεκμήριο 14, απάντησε ότι δεν μπορεί να τοποθετηθεί επί του εν λόγω ζητήματος. Πέραν του Τεκμηρίου 14, ο Καθ' ου η αίτηση αρνήθηκε να υπογράψει τα σχέδια που αφορούν προσθηκομετατροπές σε κατοικίες, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η εξασφάλιση σχετικής έγκρισης. Συμφώνησε, ωστόσο, ότι στη συνάντηση ημερ.31.07.18 το μοναδικό έγγραφο που παραδόθηκε προς υπογραφή ήταν το Τεκμήριο
  10. Μετά την παράθεση της μαρτυρίας που υποστηρίζει την αίτηση, προχωρώ στην ένσταση του Καθ' ου η αίτηση στην οποία καταγράφονται 25 λόγοι ένστασης. Οι λόγοι ένστασης έχουν μελετηθεί και δεν θεωρώ σκόπιμη την επανάληψή τους, αφού αυτοί αναπτύσσονται στις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν προς υποστήριξη της ένστασης και στις οποίες γίνεται αναφορά πιο κάτω. Ο Καθ' ου η αίτηση στις ένορκες δηλώσεις του ημερ. 02.07.19 και 20.01.23 ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι ουδέποτε αρνήθηκε να υπογράψει έγγραφα τα οποία είναι αναγκαία για την έκδοση των απαιτούμενων πιστοποιητικών και αδειών από τις αρμόδιες αρχές, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η εν συνεχεία έκδοση ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας των μονάδων του επίδικου συγκροτήματος. Συγκεκριμένα, τον Φεβρουάριο του 2011 υπέγραψε τα αρχιτεκτονικά σχέδια που του δόθηκαν από τον αρχιτέκτονα του έργου ‑ M.A.
  11. Μετά την υπογραφή των εν λόγω σχεδίων απέστειλε δεκάδες επιστολές στους Αιτητές και τους δικηγόρους τους ζητώντας πληροφόρηση σε σχέση με την εξασφάλιση των απαιτούμενων αδειών και ειδικότερα σε σχέση με τις ενέργειες που έλαβαν οι Αιτητές για την εκτέλεση των υποχρεώσεών τους, όπως αυτές πηγάζουν από την απόφαση. Οι δικηγόροι των Αιτητών με επιστολή τους ημερ. 05.07.18 ανέφεραν, προς έκπληξή του, ότι ουδέποτε υπέγραψε οποιαδήποτε έγγραφα ή αρχιτεκτονικά σχέδια τον Φεβρουάριο του 2011 και τον κάλεσαν να τα υπογράψει. Διευθετήθηκε συνάντηση στο γραφείο των δικηγόρων του, προκειμένου να του παραδοθούν εκ νέου τα εν λόγω έγγραφα για υπογραφή και να επιλυθεί έτσι το όλο ζήτημα. Η εν λόγω συνάντηση έλαβε χώρα στις 31.07.18 και σε αυτή, ο M.A.1 παρέδωσε προς υπογραφή την αίτηση για έκδοση εκσυγχρονισμένης εγγραφής - Τεκμήριο
  12. Μάλιστα, ο Μ.Α.1 ανέφερε ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε άλλο έγγραφο το οποίο να χρήζει της υπογραφής του. Η υπογραφή της προαναφερόμενης αίτησης, σύμφωνα με πληροφόρηση που έλαβε από τον αρχιτέκτονά του, καθώς και από αρμόδιο υπάλληλο της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού, δεν αποτελεί προαπαιτούμενο ή προϋπόθεση για την υποβολή αίτησης για έκδοση άδειας οικοδομής για το εστιατόριό του. Για αυτόν τον λόγο δεν υπέγραψε την εν λόγω αίτηση. Σε κάθε περίπτωση, η υποχρέωση του με βάση το διάταγμα έγκειται στην υπογραφή των αναγκαίων εγγράφων για τη δημιουργία ξεχωριστών εγγραφών των μονάδων και όχι οποιωνδήποτε εγγράφων παρουσιαστούν από τους Αιτητές. Το Τεκμήριο 14 δεν είναι απαραίτητο έγγραφο, καθώς δεν έχει εκπληρωθεί από τους Αιτητές η αίρεση της εξασφάλισης της απαιτούμενης πρόσβασης του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο. Η εκπλήρωση της εν λόγω αίρεσης αποτελεί προαπαιτούμενο για να ενεργοποιηθεί η δική του υποχρέωση προς υπογραφή των οποιωνδήποτε αναγκαίων εγγράφων. Η μη πλήρωση της πιο πάνω αίρεσης αποτέλεσε και έναν εκ των λόγων για τους οποίους οι δικηγόροι του Καθ' ου η αίτηση έφεραν ένσταση στον διορισμό του Κ.Κ. Ο Καθ' ου η αίτηση παραδέχθηκε, ότι μετά την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης εξασφαλίστηκε άδεια οικοδομής για το εστιατόριό του. Παραμένει, ωστόσο, ανεκπλήρωτη η αίρεση για απόκτηση της απαιτούμενης πρόσβασης του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο. Αρμόδια αρχή για να αποφανθεί ως προς το κατά πόσο υπάρχει απαραίτητη πρόσβαση του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο είναι το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Το εν λόγω Τμήμα με επιστολές του ημερ. 18.02.21 και 16.02.22 (Τεκμήρια 34 και 35 αντίστοιχα της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση ημερ. 20.01.23) ανέφερε ότι δεν έχει εξασφαλιστεί ικανοποιητική προσπέλαση στο ακίνητο. Αντεξεταζόμενος επανέλαβε, ότι είναι πρόθυμος να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις του όπως αυτές πηγάζουν από το διάταγμα, νοουμένου ότι θα διευθετηθούν με τις αρμόδιες αρχές όλα τα ζητήματα τα οποία εκκρεμούν και υπεύθυνοι για την επίλυσή τους είναι οι Αιτητές. Ο Μ.Κ.1 είναι λειτουργός του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως και υπηρετεί στη Λεμεσό. Στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 18.01.23 ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ο υφιστάμενος δρόμος με τον οποίο συνδέεται το ακίνητο με τον δημόσιο δρόμο δεν αποτελεί ικανοποιητική προσπέλαση. Αυτό, διότι παρεμβάλλεται άλλο ιδιωτικό τεμάχιο, ήτοι το τεμάχιο με αρ.[ ]. Η ολοκλήρωση του οδικού δικτύου στην περιοχή θα επιτευχθεί όταν υποβληθεί πολεοδομική αίτηση για ανάπτυξη του τεμαχίου με αρ.263, καθώς, τότε, θα επιβληθεί η παραχώρηση και κατασκευή της απαιτούμενης ρυμοτομίας. Αντεξεταζόμενος δήλωσε, ότι κατά τον χρόνο χορήγησης της πολεοδομικής άδειας δεν ήταν σε ισχύ η Εντολή 1/1994 η οποία καθορίζει τι θεωρείται ως ικανοποιητική προσπέλαση. Σε κάθε, όμως, περίπτωση η πολεοδομική άδεια εκδόθηκε με την προϋπόθεση ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο Πισσουρίου θα προχωρούσε σε απαλλοτρίωση συγκεκριμένων ακινήτων για την κατασκευή δημόσιου δρόμου. Ο Μ.Κ.2 στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 16.01.23 δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι κατόπιν εντολής του ιδιοκτήτη του τεμαχίου με αρ. [ ] ανέλαβε την εξωτερική οριοθέτησή του. Σε επιτόπια επίσκεψη που πραγματοποίησε το 2020 διαπίστωσε, ότι ο δρόμος που οδηγεί στο ακίνητο κατασκευάστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο τεμάχιο με αρ. [ ]. Συγκεκριμένα, η συνολική έκταση του τεμαχίου είναι 446 τ.μ. και η επέμβαση του δρόμου σε αυτό ανέρχεται στα 410 τ.μ. Τον Δεκέμβριο του 2022 πραγματοποίησε νέα επιτόπια επίσκεψη και χωρομετρική εργασία στο τεμάχιο και διαπίστωσε ότι η κατάσταση με την επέμβαση παρέμεινε αμετάβλητη. Στα σχέδια του Κτηματολογίου φαίνεται ότι υπάρχει πρόσβαση προς το ακίνητο. Ο υφιστάμενος, ωστόσο, δρόμος δεν κατασκευάστηκε με βάση το σχέδιο του Κτηματολογίου. Αντεξεταζόμενος δήλωσε, ότι λόγω της μεγάλης υψομετρικής διαφοράς που συνδέει το ακίνητο με τον δημόσιο δρόμο, η επιτόπου κατασκευή του δρόμου δεν έγινε με βάση το σχέδιο του Κτηματολογίου, αλλά κατασκευάστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου εντός του τεμαχίου με αρ.
  13. Ο Μ.Κ.3 είναι κτηματολογικός λειτουργός A και στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 31.03.23 ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, ότι μέχρι σήμερα δεν έχει κατατεθεί αίτηση για οριζόντιο διαχωρισμό αναφορικά με το ακίνητο. Για να καταστεί δυνατή η έκδοση ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας, θα πρέπει να προηγηθεί ο οριζόντιος διαχωρισμός του ακινήτου. Ο Έπαρχος Λεμεσού καταχώρησε αίτηση για έκδοση εκσυγχρονισμένης εγγραφής με αρ. AΧ31/
  14. Για την εξέταση της εν λόγω αίτησης έγινε η σχετική χωρομετρική εργασία και ζητήθηκε η έγκριση της αρμόδιας αρχής με επιστολή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερ. 29.09.
  15. Ενόψει της κατάθεσης της αίτησης AΧ31/97, δεν είναι απαραίτητη η κατάθεση νέας αίτησης εκσυγχρονισμού εγγραφής. Κατά την αντεξέτασή του διευκρίνισε, ότι η αρμόδια αρχή για να απαντήσει στην επιστολή ημερ.29.09.21, είναι ο Έπαρχος Λεμεσού. Με την πιο πάνω επιστολή ζητείται όπως εγκριθεί το σχέδιο στο οποίο φαίνονται οι επεμβάσεις. Ο Μ.Κ.4 είναι τεχνικός μηχανικός στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού και στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 02.05.23 δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι κατά την εξέταση της αίτησης AΧ31/97 προέβη σε χωρομετρική εργασία η οποία αφορούσε την αφαίρεση ρυμοτομίας αναφορικά με το ακίνητο. Στο πλαίσιο της πιο πάνω εργασίας διαπιστώθηκαν επεμβάσεις στον δημόσιο χώρο πρασίνου. Μετά την ολοκλήρωση της χωρομετρικής εργασίας στάλθηκε σχετική επιστολή προς τον Έπαρχο Λεμεσού ημερ. 29.09.
  16. Στην αντεξέτασή του διευκρίνισε, ότι ο δημόσιος χώρος πρασίνου τέθηκε δυνάμει της πολεοδομικής άδειας που εκδόθηκε σε σχέση με το ακίνητο. Ο Μ.Κ.5 στην ένορκη δήλωσή του ημερ. 31.03.23 δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού. Αναφορικά με τις 55 κατοικίες που ανεγέρθηκαν στο ακίνητο δεν υποβλήθηκε αίτηση για εξασφάλιση πιστοποιητικού έγκρισης. Εκκρεμεί η αφαίρεση της ρυμοτομίας και του χώρου πρασίνου, ως ο όρος 500 της πολεοδομικής άδειας. Μετά από χωρομετρική εργασία που διεξάχθηκε από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας διαπιστώθηκε παράνομη επέμβαση στους χώρους πρασίνου. Για να καταστεί δυνατή η αφαίρεση της ρυμοτομίας και των χώρων πρασίνου θα πρέπει να επιλυθεί το θέμα των παράνομων επεμβάσεων στους χώρους πρασίνου, καθώς και στο γειτονικό τεμάχιο με αρ. 136 επί του οποίου επεμβαίνουν ορισμένες εκ των κατοικιών που ανεγέρθηκαν στο ακίνητο. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να τοπιοτεχνηθούν οι χώροι πρασίνου. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε με την ευπαίδευτη συνήγορο των Αιτητών ότι υπάρχει δυνατότητα επανακαθορισμού των χώρων πρασίνου. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι για να συμβεί αυτό θα πρέπει να συγκατατεθεί η Πολεοδομία, αλλά και να υλοποιηθεί ο χώρος πρασίνου. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προχώρησαν σε αγορεύσεις. Το γραπτό κείμενο των αγορεύσεων, καθώς και όσα δήλωσαν προφορικά οι συνήγοροι, έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους. Ειδική αναφορά θα γίνει κατωτέρω, όπου αυτό κριθεί σκόπιμο. Νομική Πτυχή Οι βασικές νομοθετικές διατάξεις επί των οποίων εδράζεται η υπό κρίση αίτηση είναι το άρθρο 42 του Ν.14/60 και η Δ.42Α των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στη Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου

(2011)1 Α.Α.Δ 293, λέχθηκε ότι το δικαιοδοτικό πλαίσιο που προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών ή νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων είναι το άρθρο 42 του Ν.14/60, ενώ οι διαδικαστικές προϋποθέσεις για την ενεργοποίηση της πιο πάνω δικαιοδοσίας τίθενται στη Δ.42Α. Στην προαναφερόμενη υπόθεση επαναβεβαιώθηκε η φύση της διαδικασίας ως οιονεί ποινικής και τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Από την ιδία τη φύση της διαδικασίας παρακοής ως οιονεί ποινικής, (βλ. Ηalin v. Timur
(2005)1(Α) A.A.Δ.424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μακρίδης
(1991)1 Α.Α.Δ. 401): α. Ύπαρξη διατάγματος. β. Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης. γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος. δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής.» Συμπεράσματα Μέσα από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μου αναδύονται αρκετά γεγονότα ως κοινώς αποδεκτά. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται οι ημερομηνίες έκδοσης και επίδοσής της απόφασης στον Καθ' ου η αίτηση. Συγκεκριμένα, η απόφαση, μέρος της οποίας αποτελεί και το διάταγμα, εκδόθηκε μετά από ακροαματική διαδικασία στις 29.08.07 και επιδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση στις 07.09.
  1. Από τη σύγκριση των πιο πάνω ημερομηνιών προκύπτει, ότι η απόφαση επιδόθηκε μετά την παρέλευση 10 ετών από την ημερομηνία έκδοσής της. Το ίδιο, ασφαλώς, ισχύει και σε σχέση με την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, η οποία έλαβε χώρα στις 22.04.
  2. Η Δ.40 θ.8 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως ίσχυε τόσο κατά τον χρόνο επίδοσης της απόφασης, όσο και κατά τον χρόνο καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης, προνοούσε τα ακόλουθα: «Όταν παρέλθουν δέκα έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μια από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι.» Η μελέτη του φακέλου της υπόθεσης καταδεικνύει, ότι δεν ζητήθηκε άδεια του Δικαστηρίου για την εκτέλεση της απόφασης προτού αυτή επιδοθεί. Σχετική αίτηση καταχωρήθηκε εκκρεμούσης της παρούσας διαδικασίας και συγκεκριμένα στις 22.11.
  3. Το Δικαστήριο εξέδωσε στις 24.11.22 διάταγμα που επέτρεψε την εκτέλεση της απόφασης για περίοδο δύο ετών από τις 22.11.
  4. Δεν έχει, επομένως, αναδρομική ισχύ το προαναφερόμενο διάταγμα. Τα πιο πάνω γεγονότα δεν απασχόλησαν τους συνηγόρους στις αγορεύσεις τους. Επισημάνθηκαν από το Δικαστήριο μετά την επιφύλαξη της απόφασης. Ως εκ τούτου κλήθηκαν οι συνήγοροι των διαδίκων για να τοποθετηθούν επ' αυτών, εφόσον άπτονται άμεσα των προϋποθέσεων ενεργοποίησης της διαδικασίας εξαναγκασμού υποταγής σε διάταγμα και συγκεκριμένα της προϋπόθεσης ύπαρξης διατάγματος προς το οποίο οφείλει να υπακούσει ο Καθ' ου η αίτηση. Η κα Κωνσταντίνου, στηριζόμενη στο σύγγραμμα «Commercial Injunctions, 5th edition», του Steven Gee Q.C., σελ.551 - 554, εισηγήθηκε, αφενός, ότι δεν είναι απαραίτητη η επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος στον Καθ' ου η αίτηση όταν ο τελευταίος ήταν παρών κατά την έκδοση του διατάγματος ή όταν έλαβε γνώση αυτού με άλλο τρόπο. Αφετέρου, το Δικαστήριο κέκτηται διακριτικής ευχέρειας να απαλείψει την υποχρέωση επίδοσης του διατάγματος, όταν θεωρεί αυτό δίκαιο. Προς περαιτέρω υποστήριξη των εισηγήσεων της παρέπεμψε στις αγγλικές αποφάσεις Hyde v. Hyde
(1888)13 P.D. 166 και Davy International Ltd v. Tazzyman [1997] 1 W.L.R.
  1. Εν ολίγοις, η ευπαίδευτη συνήγορος εισηγήθηκε, ότι το γεγονός της επίδοσης του διατάγματος σε χρόνο κατά τον οποίο η απόφαση δεν ήταν εκτελεστή, δεν επηρεάζει τη δυνατότητα προώθησης της παρούσας αίτησης. Αυτό, διότι ο Καθ' ου η αίτηση γνώριζε το περιεχόμενο του διατάγματος πριν την επίδοσή του και σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο μπορεί να παραβλέψει την υποχρέωση επίδοσης του διατάγματος. Αντίθετη ήταν η θέση της κας Αριστείδου. Η συνήγορος υποστήριξε, ότι η επίδοση του διατάγματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ενεργοποίηση της παρούσας διαδικασίας. Η δε επίδοση, θα πρέπει να γίνει καθ' ον χρόνο η απόφαση είναι εκτελεστή. Καταρχάς, θα πρέπει να ειπωθεί ότι η διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 42 του Ν.14/60 και στη Δ.42Α των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, συνιστά μέθοδο εκτέλεσης των Δικαστικών αποφάσεων και διαταγμάτων. Επισημαίνω, ότι το άρθρο 42 του Ν.14/60 τιτλοφορείται ως «Εξαναγκασμός υποταγής εις διατάγματα». Ταυτόχρονα, η Δ.42Α παρεμβάλλεται μεταξύ των Δ.Δ.40 - 43Β των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίες ρυθμίζουν τα της εκτέλεσης των αποφάσεων. Στην Tofan v. Δημοκρατίας, Αναθεωρητική Έφ. αρ.163/2013, ημερ.02.07.20, ειπώθηκαν τα ακόλουθα, σε σχέση με το άρθρο 42 του Ν.14/60, τα οποία, κατά την κρίση μου, συνηγορούν με την προαναφερόμενη προσέγγιση: «Με το άρθρο 42 του Ν.14/60 παρέχεται δικαιοδοσία στο δικαστήριο για την αντιμετώπιση πράξεων καταφρονητικών του κύρους, της υπόστασης και της αποτελεσματικότητας των αποφάσεών του και για τον εξαναγκασμό προς υπακοή στα διατάγματά του.» Επίσης, σχετικά είναι και όσα καταγράφονται στους «Halsbury' s Laws Of England, 3rd ed., Vol.8», στο κεφάλαιο «Contempt of Court», παράγραφος 56: «
  2. Definitions. Attachment (e) and committal are summary processes for punishing criminal contempts (f), and also modes of execution for enforcing judgments and orders (g).» Είναι, επομένως, φανερό, ότι η υπό αναφορά διαδικασία συνιστά διαδικασία εκτέλεσης του διατάγματος προς το οποίο υπάρχει ανυπακοή. Αυτή, κατά την άποψή μου, είναι η έννοια του εξαναγκασμού προς υπακοή σε διάταγμα. Συνεπώς, για να εκδοθεί διάταγμα φυλάκισης ή ένταλμα κατάσχεσης δυνάμει του άρθρου 42 του Ν.14/60 και της Δ.42Α, θα πρέπει, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση λήψης μέτρων εκτέλεσης, το διάταγμα να είναι εκτελεστό. Υποδεικνύεται, ότι στην Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Μακρίδης
(2012)1 Α.Α.Δ 1218, το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας τα κριτήρια παραχώρησης άδειας εκτέλεσης απόφασης δυνάμει της Δ.40 θ.8, ως ίσχυε τότε, ανέφερε, ότι μετά την πάροδο 6 ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης, δεν επιτρέπεται η εκτέλεσή της αν δεν μεσολαβήσει άδεια του Δικαστηρίου. Θεωρώ ότι, κατά τον ίδιο τρόπο, δεν μπορεί να επιβληθεί συμμόρφωση προς διάταγμα το οποίο κατά τον χρόνο επίδοσής του δεν ήταν εκτελεστό. Εν προκειμένω, όπως ήδη αναφέρθηκε, κατά τον χρόνο επίδοσης του διατάγματος στις 07.09.17, η απόφαση και το διάταγμα δεν μπορούσαν να εκτελεστούν, καθώς είχαν παρέλθει τα 10 έτη που προνοούσε η Δ.40 θ.8 (ως αυτή ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο) και δεν ζητήθηκε άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών εισηγήθηκε, για τους λόγους που εκτέθηκαν πιο πάνω, ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης δεν ήταν αναγκαία η επίδοση του διατάγματος και σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο διαθέτει εξουσία προς θεραπεία της παράλειψης επίδοσης. Συνεπώς, η παράλειψη επίδοσης του διατάγματος κατά τον χρόνο που η απόφαση ήταν σε ισχύ, δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε απόρριψη της υπό κρίση αίτησης. Με κάθε σεβασμό στην εισήγηση της κας Κωνσταντίνου, θεωρώ ότι τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμα «Commercial Injunctions» (ανωτέρω) και στην απόφαση Davy International Ltd v. Tazzyman (ανωτέρω), δεν προσφέρονται για άντληση καθοδήγησης. Τόσο στο σύγγραμμα, όσο και στην απόφαση που με παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος, αναλύονται οι πρόνοιες των αγγλικών RSC Ord. 45, r.7
(6)και
(7). Οι εν λόγω, ωστόσο, θεσμοθετημένες πρόνοιες του αγγλικού δικονομικού συστήματος διαφέρουν από όσα ρητά και ξεκάθαρα προβλέπει η δική μας Δ.42Α. Συγκεκριμένα, η Δ.42Α θ.2 επιβάλλει την προσωπική επίδοση του διατάγματος στον Καθ' ου η αίτηση. Η διατύπωσή της δεν αφήνει περιθώρια άσκησης διακριτικής ευχέρειας στο Δικαστήριο. Ούτε, από την άλλη, περιλαμβάνεται στη Δ.42Α οποιαδήποτε ρύθμιση που να επιτρέπει τη μη επίδοση της απόφασης ή του διατάγματος ή που να παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα θεραπείας τέτοιας παράλειψης. Αντιθέτως, η νομολογία προσεγγίζει με αυστηρότητα την εφαρμογή των προνοιών της Δ.42Α. Στην Tofan v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), η παράλειψη προσωπικής επίδοσης των διαταγμάτων και η εισήγηση της συνηγόρου της εφεσείουσας, ότι οι εφεσίβλητοι είχαν λάβει γνώση αυτών, αντιμετωπίστηκε ως εξής: «Η αυστηρότητα των προβλεπομένων τιμωρητικών μέτρων που επιδιώκονται μέσω αιτήσεως αυτής της φύσεως, (σύλληψη και περιορισμός, κατάσχεση περιουσίας), εναντίον του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται το διάταγμα επιβάλλει, επί ποινή ακυρώσεως της διαδικασίας, (βλ. Μακρίδης
(1991)1 Α.Α.Δ 401, Oικονομίδου v. Ph. Economides Εstates Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ 405), τη διαπίστωση της συνδρομής των δικονομικών προϋποθέσεων της Δ.42Α, ήτοι την ύπαρξη διατάγματος, δεόντως οπισθογραφημένου, και την προσωπική επίδοση αυτού και της αίτησης με την οποία ζητούνται τα τιμωρητικά μέτρα προς το εν λόγω πρόσωπο. Στην παρούσα υπόθεση, το γεγονός ότι οι εφεσίβλητοι έλαβαν, τελικά, γνώση, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, των διαταγμάτων δεν μπορεί να θεραπεύσει την ελαττωματική επίδοσή τους. Ο Κ. 2 της Δ42Α προβλέπει ότι:- «2. An office copy of the order shall be served on the person to whom the order is directed. The service shall, unless otherwise directed by the Court or a Judge, be personal." .......................................... Η λανθασμένη, λοιπόν, επίδοση των διαταγμάτων, καθώς και η λανθασμένη επίδοση της αίτησης, η οποία, όπως αναφέρεται πιο πάνω, επίσης, δεν ήταν προσωπική, ευρίσκονται σε αντίθεση με τις διατάξεις της Δ.42Α, οι οποίες, όπως έχει ήδη λεχθεί, αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση άσκησης της σχετικής δικαιοδοσίας. Στην υπόθεση Krashias Shoe Factory v. Adidas, τονίστηκε ότι η Δ.42Α καθιστά την προσωπική επίδοση, τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης προς εξαναγκασμό σε υπακοή προς αυτό, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη του προσώπου που δε συμμορφώνεται.» Περαιτέρω, πρόσφατα, στην απόφαση Μαρία Γ. Γρηγορίου εμπορευόμενη υπό την επωνυμία G.M.G. SPECIAL INTEREST TOURISM v. Astarti Development Ltd, Πολ. Έφ. Αρ. Ε212/2015, ημερ.09.05.23, ECLI:CY:AD:2023:A160, λέχθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα πιο κάτω: «Διαδικασία για τον εξαναγκασμό της να συμμορφωθεί, δεν μπορεί να επιτύχει εάν δεν της έχει επιδοθεί το διάταγμα, όπως προνοείται στη Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και μέσα στο χρόνο που το διάταγμα θα καθορίζει για συμμόρφωση (Papasian Ltd v. Xenophontos
(1987)1 C.L.R. 376, 378 στην οποία ακολουθήθηκε η Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co. Ltd [1932] 2 K.B. 87).» Η τελευταία επισήμανση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προαναφερόμενη υπόθεση, ότι δηλαδή το διάταγμα θα πρέπει να επιδοθεί μέσα στον χρόνο που αυτό καθορίζει για συμμόρφωση, οδηγεί στο δεύτερο θεμελιακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η υπό κρίση αίτηση και το οποίο εγείρεται με τον λόγο ένστασης αρ.
  1. Το διάταγμα επέβαλλε στον Καθ' ου η αίτηση να ενεργήσει εντός 3 μηνών από τις 29.08.
  2. Με άλλα λόγια, ο Καθ' ου η αίτηση όφειλε να συμμορφωθεί με αυτό μέχρι τις 28.11.
  3. Συνεπώς, το διάταγμα θα έπρεπε να επιδοθεί εντός του προαναφερόμενου χρονικού διαστήματος. Το διάταγμα, ωστόσο, ως αναφέρθηκε, επιδόθηκε στις 07.09.
  4. Οι Αιτητές δεν ζήτησαν παράταση του χρόνου συμμόρφωσης. Ως εκ των ανωτέρω, δεν μπορεί να εγείρεται ζήτημα ανυπακοής του Καθ' ου η αίτηση με το διάταγμα, αφ' ης στιγμής αυτό δεν επιδόθηκε μέσα στον χρόνο που ρητά καθόριζε προς συμμόρφωση. Αν και τα πιο πάνω θεμελιακά προβλήματα σφραγίζουν την τύχη της υπό κρίση αίτησης, εντούτοις θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω και τα ακόλουθα σε σχέση με την ουσία της. Το διάταγμα εναντίον του Καθ' ου η αίτηση εκδόθηκε υπό την αίρεση της εξασφάλισης της απαιτούμενης πρόσβασης του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο. Δεν παραβλέπω τη θέση της συνηγόρου των Αιτητών, ότι η υπό αναφορά αίρεση τέθηκε μόνο σε σχέση με τη δυνατότητα διορισμού του Κ.Κ. Με κάθε σεβασμό, η εν λόγω εισήγηση έρχεται σε αντίθεση με την απόφαση. Τα πιο κάτω αποσπάσματα των σελ.79 - 81 της απόφασης, ομιλούν από μόνα τους (σημ. στην απόφαση ως ΔΑ ορίζεται ο Καθ' ου η αίτηση και ως ΔΒ η Αιτήτρια 1): «Τέλος το θέμα της Ειδικής Εκτέλεσης αναπόφευκτα συνδέεται με την εξασφάλιση προσπέλασης στο ακίνητο, υποχρέωση που βαρύνει τον ΔΒ. Όμως θα συζητήσω το θέμα στην επόμενη ενότητα». ....................... «Όμως το διάταγμα Ειδικής Εκτέλεσης αναπόφευκτα θα πρέπει να συνδεθεί με τη διαπιστωθείσα υποχρέωση του ΔΒ να εξασφαλίσει την αναγκαία προσπέλαση ώστε να ανοίξει ο δρόμος για εξασφάλιση των σχετικών αδειών. Τυχόν μη σύνδεση των διαταγμάτων Ειδικής Εκτέλεσης με την πιο πάνω υποχρέωση του ΔΒ για εξασφάλιση προσπέλασης, θα σήμαινε ότι δεν θα μπορούσε να προχωρήσει η διαδικασία στην Πολεοδομία, με αποτέλεσμα να μη μπορεί ο ΔΑ να εκτελέσει τις δικές του υποχρεώσεις. Επομένως είναι η κατάληξη μου σε απάντηση του υπό συζήτηση Ειδικού Ζητήματος ότι όλα τα διατάγματα Ειδικής Εκτέλεσης που αφορούν τον ΔΑ τίθενται υπό την αίρεση ότι ο ΔΒ θα εξασφαλίσει το συντομότερο δυνατό την απαιτούμενη από τις αρμόδιες αρχές πρόσβαση και θα κοινοποιήσει εγγράφως το γεγονός στον ΔΑ.» Το ερώτημα, επομένως, είναι κατά πόσο ικανοποιήθηκε η εν λόγω αίρεση από την Αιτήτρια
  5. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μου καταδεικνύει, ότι η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι αρνητική. Σύμφωνα, με την αναντίλεκτη μαρτυρία του Μ.Κ.1, ο υφιστάμενος δρόμος που συνδέει το ακίνητο με τον δημόσιο δρόμο δεν αποτελεί ικανοποιητική προσπέλαση, λόγω της παρεμβολής του τεμαχίου με αρ.
  6. Υπενθυμίζω, ότι ο Μ.Κ.1 είναι λειτουργός του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, το οποίο αποτελεί την αρμόδια αρχή για τη διαπίστωση της εξασφάλισης της απαιτούμενης πρόσβασης του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο. Περαιτέρω, ο Μ.Κ.2 επιβεβαίωσε με τη σειρά του, χωρίς να αμφισβητηθεί επί τούτου, ότι ο επίμαχος δρόμος κατασκευάστηκε σχεδόν εξολοκλήρου στο τεμάχιο με αρ.
  7. Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν ουσιαστικά και από τον Αιτητή
  8. Συγκεκριμένα, αυτό το οποίο ανέφερε ο Αιτητής 2 επικαλούμενος το Τεκμήριο 24 της ένορκης δήλωσής του ημερ.22.04.19, είναι ότι το ακίνητο εφάπτεται δημόσιου δρόμου και ότι, επομένως, υπάρχει πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο. Αυτό το γεγονός, όμως, δεν ικανοποιεί την αίρεση που έθεσε το Δικαστήριο, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη ή αναγκαία πρόσβαση. Ως απαιτούμενη πρόσβαση, νοείται, ασφαλώς, η πρόσβαση η οποία θα ικανοποιεί την αρμόδια αρχή, έτσι ώστε να μπορεί στη συνέχεια να επιβληθεί στον Καθ' ου η αίτηση η υποχρέωση να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προς έκδοση των ξεχωριστών τίτλων εγγραφής των μονάδων που ανεγέρθηκαν στο ακίνητο. Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστική η αναφορά από την απόφαση που παρατέθηκε πιο πάνω και η οποία διασυνδέει την εξασφάλιση προσπέλασης με την πρόοδο της διαδικασίας στην Πολεοδομία. Κατάληξη Για όλους τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση και εναντίον των Αιτητών, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.