ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 319/2020, 11/4/2023

(1999)1 Α.Α.Δ. 1938) προκύπτει ότι η εναγόμενη 2 συγκατατέθηκε στην τροποποίηση του τίτλου και των δικογράφων της αγωγής όσες φορές οι ενάγοντες επιζήτησαν την τροποποίηση. Προκύπτει επίσης ότι στις 23.11.2021 η εναγόμενη 2 υπό την ιδιότητά της ως εναγόμενη 3 όπως αυτή περιγράφεται στον υφιστάμενο μέχρι σήμερα τίτλο της αγωγής καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης. Στις 29.9.2022 οι ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για απόφαση εναντίον της εναγομένης 3 λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης και η τελευταία, ως εναγόμενη 2 όπως αναγράφεται στην αίτησή της, στις 9.12.2022 καταχώρησε την επίδικη αίτηση με την οποία εξαιτείται τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφεται (strike - out) και/ή απορρίπτεται και/ή παραμερίζεται (set aside) η Αγωγή και/ή το Κλητήριο Ένταλμα και/ή η Έκθεση Απαίτησης ως τροποποιήθηκε δια των Διαταγμάτων Δικαστηρίου ημερομηνίας 21/04/2021, 11/10/2021 και 9/12/2021 εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 ως επιπόλαιας και ενοχλητικής (frivolous and vexatious) Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφεται (strike - out) και/ή απορρίπτεται και/ή παραμερίζεται (set aside) η Αγωγή και/ή το Κλητήριο Ένταλμα και/ή η Έκθεση Απαίτησης ως τροποποιήθηκε δια των Διαταγμάτων Δικαστηρίου ημερομηνίας 21/04/2021, 11/10/2021 και 9/12/2021 εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 λόγω αντικανονικότητας της διαδικασίας και/ή πάσχουσας διαδικασίας και/ή ως καταχωρηθέντων κατά παράβαση των δικονομικών θεσμών και/ή κανόνων και/ή των κανόνων σύνταξης δικογράφων διότι οι Εναγόμενοι 1 και 3 δεν αποτελούν υπαρκτά πρόσωπα και/ή διότι οι Εναγόμενοι 1 και 3 δεν δύνανται να ενάγονται ως ξεχωριστά πρόσωπα και/ή ως ξεχωριστοί διάδικοι Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία και/ή διαταγή του Δικαστηρίου ήθελε κριθεί εύλογη και/ή δίκαιη και/ή αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Δ. Έξοδα και Φ.Π.Α. τόσον της παρούσας Αίτησης όσο και της Αγωγής». Η αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9, Δ.12 Θ.4, Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ3, Δ.48, Δ.52, Δ.57 και Δ.64, στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στο Σύνταγμα και τη Νομολογία και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Λάμπρου στην οποία περιέχονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: ο Ιωάννης Κουππαρής απεβίωσε στις 24.6.2013 και στις 4.3.2014 το Ε.Δ. Λάρνακας στα πλαίσια της αίτησης διαχείρισης με αρ. 13/2014 διόρισε ως διαχειριστές της περιουσίας του τον Αλέξανδρο Κωνσταντίνου και την Όλγα Φελλά. Ισχυρίζεται ότι κανένας από τους πιο πάνω συνδιαχειριστές δεν μπορεί να ενεργεί μόνος του χωρίς τη συγκατάθεση του άλλου ούτε να ενάγεται ξεχωριστά και για αυτόν τον λόγο ο τίτλος της αγωγής πάσχει αφού καθένας από αυτούς ενάγεται ως ξεχωριστός διάδικος με αποτέλεσμα να καθίστανται και οι δύο ανύπαρκτα πρόσωπα. Περαιτέρω δημιουργούνται πρακτικά ζητήματα και ζητήματα Δημόσιας τάξης εφόσον δεν τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου πρόσωπα εναντίον των οποίων θα μπορούσε να εκδοθεί νόμιμη και/ή νομότυπη απόφαση η οποία θα φέρει στη συνέχεια και νόμιμα και/ή νομότυπα αποτελέσματα. Ισχυρίζεται επίσης πως σύμφωνα με τη νομολογία το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας του εναγόμενου είναι η αίτηση για διαγραφή της αγωγής επειδή η ύπαρξη του εναγόμενου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αντιδικίας μέσω των δικογράφων. Οι ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση της εναγομένης 2 προβάλλοντας 9 λόγους για την απόρριψη της αίτησης. Ισχυρίζονται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν στηρίζεται στους ορθούς θεσμούς, ότι η εναγόμενη 2 κωλύεται λόγω συμπεριφοράς να προωθεί την παρούσα αίτηση αφού είχε συγκατατεθεί στην έκδοση των διαταγμάτων τροποποίησης που προηγήθηκαν, ότι υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης και ότι δεν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η ένσταση στηρίζεται μεταξύ άλλων στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2 ΘΘ.1 - 13, Δ.19 Θ.4 και 26, Δ.27 ΘΘ.1-3, Δ.48 ΘΘ.1-3, 8 και 9 και Δ.64, στο Κεφ. 189, στις σύμφυτες εξουσίες, την πρακτική και τη νομολογία του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν την ένσταση εμφαίνονται στην ένορκο δήλωση της υπαλλήλου των εναγόντων κας Μάρθας Γεωργίου η οποία περιλαμβάνει τους ακόλουθους μεταξύ άλλων ισχυρισμούς: η αιτήτρια παραλείπει να αναφέρει ότι τα διατάγματα τροποποίησης εκδόθηκαν εκ συμφώνου και ουδέποτε αμφισβήτησε την οντότητα των εναγομένων ούτε ήγειρε θέμα αδυναμίας τους να εναχθούν ως ξεχωριστοί εναγόμενοι στην αγωγή. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κανένα από τα πρόσωπα που ορκίστηκαν τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα δεν αντεξετάστηκαν. Κατά την ακρόαση της αίτησης οι δικηγόροι των διαδίκων προσκόμισαν στο Δικαστήριο γραπτό κείμενο με το οποίο καθένας τους υποστηρίζει και προωθεί τις θέσεις του. Έχω υπόψη μου τις θέσεις και εισηγήσεις τους και θα κάνω αναφορά σε αυτές όταν και όπου κρίνω ότι αυτό είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Το αιτητικό Α της αίτησης, όπως είναι διατυπωμένο εγείρει θέμα διαγραφής ολόκληρης της αγωγής επειδή, ως η εναγόμενη 2 ισχυρίζεται, η αγωγή είναι επιπόλαια και ενοχλητική ενώ το αιτητικό Β εγείρει το ίδιο θέμα και ως λόγος για την έγκρισή του προβάλλεται ότι οι εναγόμενοι 1 και 3 δεν είναι υπαρκτά πρόσωπα ή/και ότι τα εν λόγω πρόσωπα δεν δύνανται να ενάγονται ως ξεχωριστά πρόσωπα ή διάδικοι. Σχετική με το θέμα της διαγραφής ενός δικογράφου είναι η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to beentered accordingly as may be just». Η διαταγή αντλεί την καταγωγή της μέσα από τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς Ο.25 r.4. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 575 σε σχέση με την έννοια του αγώγιμου δικαιώματος: «In point of law, ...every cause of action is a reasonable one' (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch. D. p. 495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck [1893] 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L. R. 418)...And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action, but give the plaintiff leave to amend.» Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση), στη σελ. 144, στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης για παραμερισμό ή διαγραφή ενός δικογράφου, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο αποκαλύπτεται βάσιμη αιτία αγωγής με κάποια πιθανότητα επιτυχίας στη βάση των ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα. Το ερώτημα δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, αλλά εάν αποκαλύπτεται μία εύλογη αιτία αγωγής. Προκύπτει, επίσης, από το εν λόγω σύγγραμμα, ότι εάν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά τα γεγονότα είτε τον νόμο, το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν είναι λόγος διαγραφής της αγωγής. Στην υπόθεση Νίκος Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)

(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, διευκρινίστηκε ότι η Δ.19 Θ.26 περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με τη Δ.27 Θ.3. Ένα δικόγραφο δεν θεωρείται ότι είναι ενοχλητικό απλώς γιατί οι ισχυρισμοί που περιέχει δυνατό να αποδειχθούν τελικά αναληθείς (Turquand v. Fearon 48 J.J. Q.B. 703) ή γιατί τα νομικά σημεία που εγείρονται μπορεί να αποδειχθούν ανεφάρμοστα ή να απορριφθούν στο τέλος της υπόθεσης ή διότι παρατίθενται διαζευκτικές βάσεις αγωγής. Η τάση είναι να διατάσσεται η διαγραφή ενός δικογράφου μόνο όταν εγείρεται θέμα άσχετο ή μη αναγκαίο και το γεγονός αυτό είναι ξεκάθαρο (London Corporation v. Homer

(1914)111 L.T. 512 C.A.). Tο δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (Buttes Gas & Oil Co. v. Hammer [1975] 2 W.L.R., 425). Στην υπόθεση In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 C.L.R. 246, αναφέρθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα ακόλουθα: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος». Σχετική επίσης είναι και η υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1852, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3) η διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960, σελ. 575). Επομένως η αίτηση για διαγραφή της περαιτέρω υπεράσπισης έπρεπε να είχε προσεγγισθεί με βάση τις πιο πάνω αρχές. Η εξέταση σε βάθος της υπεράσπισης κρίνεται εσφαλμένη». Προκύπτει συνεπώς από τα πιο πάνω ότι η διαγραφή δικογράφου είτε με βάση τη Δ.19 Θ.26 είτε με βάση τη Δ.27 Θ.3 συνιστά εξαιρετικό μέτρο και η εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με εξαιρετική φειδώ διαφορετικά η διαγραφή του θα συνεπαγόταν παραβίαση του δικαιώματος του διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει δυνάμει του άρθρου 30

(1)του Συντάγματος. Η διαγραφή δικογράφου δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά. και In re Pelmako Development Ltd 1 C.L.R. 246). Το δικόγραφο του οποίου αξιώνεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (In re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για να καταλήξει το Δικαστήριο στα συμπεράσματά του θα εξετάσει πρώτα την επίδικη αγωγή υπό το πρίσμα των προνοιών της Δ.27 Θ.3 η οποία αφορά τη διαγραφή δικογράφου. Είναι απαραίτητο, με βάση την ως άνω αναφερθείσα επί του θέματος νομολογία (In re Pelmako Development Ltd), η αγωγή να αξιολογηθεί με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της. Από την εξέταση της αγωγής προκύπτουν οι πιο κάτω, σημαντικοί, κατά την κρίση μου, ισχυρισμοί: οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι είναι τα πρόσωπα τα οποία διαδέχθηκαν ή και ανέλαβαν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αλληλεγγύης η οποία κατά ή περί τις 16.4.2011 συνήψε με τον Ιωάννη Κουππαρή σύμβαση πιστώσεως με την οποία εκείνη του παραχώρησε τραπεζικές διευκολύνσεις ή/και δάνειο ή/και πίστωση σε τρεχούμενο λογαριασμό. Ισχυρίζονται επίσης ότι η εναγόμενη 2 εγγυήθηκε γραπτώς τις υποχρεώσεις του ως άνω αναφερόμενου Ιωάννη Κουππαρή προς τους ενάγοντες. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι οι εναγόμενοι δεν τήρησαν τους όρους των ως άνω μεταξύ τους συμφωνιών και ως εκ τούτου οι ενάγοντες τερμάτισαν τις εν λόγω συμφωνίες και προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής και ζητούν όπως οι εναγόμενοι διαταχθούν να τους καταβάλουν τα επίδικα ποσά τα οποία δικαιούνται δυνάμει των μεταξύ τους συμφωνιών. Στην έκθεση απαίτησής τους οι ενάγοντες έχουν δικογραφήσει σχετικές λεπτομέρειες. Οι ως άνω αξιώσεις των εναγόντων αναγνωρίζονται στο νομικό μας σύστημα ως βάσεις αγωγής και λόγω τούτου κρίνω ότι το δικόγραφο τους αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής και δεν πρόκειται για δικόγραφο αναντίλεκτα ανυπόστατο. Όπως προκύπτει από τη σχετική με το θέμα νομολογία, το δικόγραφο του οποίου αξιώνεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (In re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω). Λόγω των πιο πάνω κρίνω ότι η επίδικη αγωγή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιπόλαια ή ενοχλητική και συνεπώς δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο σχετικός ισχυρισμός της εναγομένης 2 και να διαγραφεί η αγωγή ως αυτή εισηγείται. Εξετάζοντας την άλλη θέση της εναγομένης 2 πως η αγωγή πρέπει να διαγραφεί επειδή οι εναγόμενοι 1 και 3 είναι ανύπαρκτα πρόσωπα και επειδή αντικανονικά ενάγονται ξεχωριστά και όχι από κοινού ως διαχειριστές της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντος κρίνω πως ούτε αυτή μπορεί να γίνει αποδεκτή. Όπως προκύπτει από το τεκμήριο 1 το οποίο η εναγόμενη 2 επικαλέστηκε και το οποίο είναι το Διάταγμα του Ε.Δ. Λάρνακας ημερ. 4.3.2014 που εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης Διαχείρισης με αρ. 13/2014 και επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση της κας Λάμπρου, οι ως άνω εναγόμενοι είναι υπαρκτά πρόσωπα τα οποία μάλιστα διορίστηκαν ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Γιαννάκη Κουππαρή άλλως Ιωάννη Φελλά Κουππαρή. Επιπλέον η εναγόμενη 2 είναι το ίδιο πρόσωπο με την εναγόμενη 3 στην παρούσα αγωγή η οποία ενάγεται και ως εναγόμενη 3 όχι υπό την προσωπική της ιδιότητα αλλά ως μία εκ των διαχεριστών της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντος. Σε κάθε περίπτωση και έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω πως η αναγραφή των εναγομένων 1 και 3 ξεχωριστά και όχι μαζί ως ένας διάδικος δεν διαφοροποιεί το γεγονός ότι αυτοί είναι πράγματι υπαρκτά πρόσωπα και οι από κοινού διαχειριστές της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντος. Κρίνω επίσης πως η εν λόγω αναγραφή δεν αποτελεί αντικανονικότητα της διαδικασίας η οποία να δύναται να θεωρηθεί πως καθιστά την αγωγή αναντίλεκτα ανυπόστατη ή ενοχλητική ούτως ώστε να αποτελεί βάσιμο λόγο για διαγραφή ή απόρριψη ή παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος ως επιζητείται με το αιτητικό Β της επίδικης αίτησης. Λόγω των πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση της εναγομένης 2 δεν μπορεί να επιτύχει και για τον λόγο αυτό απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον της εναγομένης 2 και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο