ΠΑΥΛΟΥ Γ. ΔΙΓΓΛΗ κ.α. ν. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ κ.α., Αρ. Αίτησης/Έφεσης: D.L.O. 32/2019, 8/3/2023

(1)(qq)

(2), Δ.57 Θ.2, Δ.64, Δ.55 Θ1-4, Δ.1 Θ.2 και Δ.2. Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τον περί Δικαστηρίον Νόμο 14/1960 αρ. 2, τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1956 περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας ( Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) αρ. 1-18, τον Περί Μεταβιβάσεων και Υποθηκεύσεως Νόμο του 1965 (9/1965) άρθρο 36, στον Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 (66(Ι)/2012) άρθρο 5

(2)και 10 στο Σύνταγμα αρ.28 και 30 καθώς και στις Συμφυείς Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου». Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να καθορίζει το χρόνο εντός του οποίου θα πρέπει να καταχωρηθεί η τροποποιημένη Γενική Αίτηση (Originate by Summons) των Αιτητών. Ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει ή/και να δίδει οδηγίες στον Πρωτοκολλητή να αποδεκτεί ως αριθμό καταχώρησης της Γενικής Αίτησης (Originate by Summons) τον υφιστάμενο αριθμό της Αίτησης / Έφεσης 32/19 χωρίς οποιαδήποτε αλλαγή. Ζ. Διαζευκτικά με τ Ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει ή/και να δίδει οδηγίες στον Πρωτοκολλητή να ορίσει αριθμό καταχώρησης στην Τροποποιημένη Γενική Αίτηση (Originate by Summons). Η. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να καθορίζει το χρόνο εντός του οποίου θα πρέπει να καταχωρηθεί νέα ένσταση από πλευράς Καθ' ων η Αίτηση εάν κρίνεται δίκαιο και εύλογο από το σεβαστό Δικαστήριο. Θ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Ι. Τα έξοδα της αίτησης, πλέον Φ.Π.Α, πλέον έξοδα επίδοσης». Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.1 Θ.2, Δ.2 Θ.1, Δ.25 Θ.1-6, Δ.48 Θ.1, 2, 4, 8 και 9, Δ.55 Θ.1-4, Δ.57, Δ.59, Δ.63

(1), Δ.64 Θ.1 (1-3), 2, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/1965 άρθρο 36, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960 άρθρο 2 και στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1956 περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησης) άρθρα 1 - 18, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη συμφυή πρακτική και γενική εξουσία του Δικαστηρίου, στις αρχές της επιείκειας και στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Χριστίνας Χρυσανδρέα στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: εξ όσων πληροφορείται από τον δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση εκ παραδρομής και λόγω λάθους καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση υπό τη βάση λανθασμένου εναρκτηρίου μέσου και συγκεκριμένα καταχωρήθηκε υπό μορφή Αίτησης/Έφεσης ενώ θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί ως Γενική Αίτηση. Ισχυρίζεται ότι με βάση τη νομολογία ο μόνος τρόπος με τον οποίο το Δικαστήριο μπορεί και έχει τη διακριτική ευχέρεια να θεραπεύσει και τροποποιήσει τέτοιου είδους λάθη είναι δυνάμει των προνοιών της Δ.25 Θ.5 και 6 και της Δ.64 Θ.1 (1-3) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ισχυρίζεται επίσης ότι με την επίδικη αίτηση η οποία καταχωρήθηκε χωρίς καθυστέρηση μόλις διαπιστώθηκε η αναγκαιότητά της και την αιτούμενη τροποποίηση με την οποία δεν μεταβάλλεται η ουσία της υπόθεσης δεν παραβλάπτονται τα δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση. Η ως άνω αίτηση επιδόθηκε στους καθ' ων η αίτηση. Οι καθ' ου η αίτηση 1 δήλωσαν ότι δεν θα καταχωρήσουν ένσταση ενώ οι καθ' ων η αίτηση 2 έπραξαν τούτο καταχωρώντας σχετική ένσταση. Η ένσταση των καθ' ων η αίτηση 2 περιέχει 12 λόγους. Προβάλλεται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, υποβλήθηκε καθυστερημένα, η αιτούμενη τροποποίηση δεν είναι νομότυπη και δεν επιτρέπεται με αυτή να τροποποιηθεί η φύση της αίτησης, η προώθηση των αιτημάτων των αιτητών με εναρκτήρια κλήση (originating summons) δεν ενδείκνυται ως ορθό δικονομικό διάβημα ούτε η υπό κρίση αίτηση είναι η ενδεδειγμένη διαδικασία προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, η αίτηση είναι πρόωρη και καταχρηστική και τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα πλήξει βασικά συνταγματικά δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση 2 και θα τους προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη. Η εν λόγω ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Κατελίτσας Κουμή στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι λειτουργός της Υπηρεσίας Ανάκτησης Χρεών των καθ' ων η αίτηση 2 και εξ όσων την ενημέρωσαν οι δικηγόροι τους η επίδικη αίτηση είναι αβάσιμη, παράτυπη και αόριστη, δεν συνοδεύεται από τη δέουσα ένορκη δήλωση, αποτελεί κατάχρηση του δικαστικού χρόνου και δημιουργεί αχρείαστα έξοδα. Ισχυρίζεται επίσης ότι η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου που χειρίζεται την υπόθεση και είναι ασυμβίβαστο να λειτουργεί ταυτόχρονα και ως μάρτυρας στην ίδια υπόθεση. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι με την αιτούμενη τροποποίηση επιδιώκεται η μεταβολή της φύσης της αίτησης κάτι το οποίο είναι αντικανονικό και παράτυπο. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση χωρίς την αντεξέταση οποιουδήποτε από τα πρόσωπα που ορκίστηκαν τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση. Οι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις και εισηγήσεις τους το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Έχω μελετήσει τις θέσεις τους, τις έχω υπόψη μου και θα κάνω αναφορά σε αυτές όπου κρίνω ότι τούτο είναι αναγκαίο. Ο δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε ότι η αιτούμενη τροποποίηση/διόρθωση αφορά τυχαίο σφάλμα ή/και παράλειψη και δεν αποσκοπεί σε καμία περίπτωση στην τροποποίηση της ουσίας της Αίτησης/Έφεσης παρά μόνο την τροποποίηση ή/και διόρθωση του εναρκτήριου μέσου με το οποίο έχει αρχίσει η παρούσα διαδικασία ήτοι της Αίτησης/Έφεσης σε Γενική Αίτηση. Εισηγήθηκε επίσης ότι κανένας από τους λόγους ένστασης δεν ευσταθεί και πως δικαιολογείται πλήρως η έγκριση της αίτησης αφού αυτή είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και δεν θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους καθ' ων η αίτηση. Από την άλλη η δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση 2 εισηγήθηκε ότι οι πρόνοιες της Δ.25 δεν μπορούν να αποτελέσουν μέσο επίτευξης της επιδιωκόμενης τροποποίησης αφού με αυτή επιζητείται η μετατροπή της κυρίως αίτησης σε Γενική Αίτηση (εναρκτήρια κλήση) παρόλο που η εν λόγω Διαταγή περιορίζεται στην τροποποίηση δικογράφων. Εισηγήθηκε επίσης ότι με την επίδικη αίτηση οι αιτητές επιδιώκουν να μετατρέψουν το εναρκτήριο τους μέσο σε εναρκτήρια κλήση που προσφέρεται από τη Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία όμως δεν ενδείκνυται για περιπτώσεις όπως η παρούσα η οποία δεν αφορά αμιγώς νομικά ζητήματα αλλά σε αυτήν υπάρχουν και ισχυρισμοί γεγονότων οι οποίοι τελούν υπό αμφισβήτηση. Εισηγήθηκε τέλος την απόρριψη της αίτησης με έξοδα σε βάρος των αιτητών τα οποία ζήτησε να είναι άμεσα πληρωτέα. Έχοντας υπόψη μου ότι η επίδικη αίτηση στηρίζεται στη Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία διέπει το θέμα της τροποποίησης δικογράφων καθώς και τον ισχυρισμό της κας Χρυσανδρέα ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να θεραπεύσει και τροποποιήσει λάθη κρίνω πως από τα πιο πάνω προκύπτει ότι οι αιτητές θεωρούν ότι η αίτησή τους αφορά θέμα τροποποίησης δικογράφων και με αυτή καλούν το Δικαστήριο να ασκήσει τη σχετική εξουσία που του παρέχετε από την ως άνω Διαταγή. Έχοντας περαιτέρω υπόψη μου την αιτούμενη θεραπεία Α της παρούσας αίτησης με την οποία ζητείται από το Δικαστήριο να επιτρέψει «την αντικατάσταση ή/και τροποποίηση ή/και την διόρθωση του εναρκτήριου μέσου με το οποίο έχει αρχίσει η παρούσα διαδικασία, ήτοι της Αίτησης/Έφεσης ημερ. 28.03/2019 σε Γενική Αίτηση (Originate by Summons)» κρίνω ότι με αυτή στην ουσία δεν ζητείται η τροποποίηση μέρους της εν λόγω κυρίως αίτησης αλλά η αντικατάστασή της από αίτηση με τη μορφή Αίτησης/Έφεσης σε Γενική Αίτηση. Έχοντας υπόψη μου ότι η Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διέπει το θέμα της τροποποίησης δικογράφων κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επιτρέψει την επίδικη αίτηση αφού στην εν λόγω εξουσία του δεν περιλαμβάνεται η δυνατότητα αντικατάστασης της φύσης μιας αίτησης σε άλλη όπως επιζητείται με την παρούσα αίτηση ήτοι της Αίτησης/Έφεσης σε Γενική Αίτηση. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την εισήγηση του δικηγόρου των αιτητών ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία δυνάμει των προνοιών της Δ.64 Θ.1

(3)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας να διασώσει μια διαδικασία στην περίπτωση που χρησιμοποιήθηκε διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους πιο πάνω Κανονισμούς. Σύμφωνα με την ως άνω Διαταγή «Το Δικαστήριο δε θα παραμερίζει εξ ολοκλήρου οποιαδήποτε διαδικασία, ή το κλητήριο ένταλμα, ή άλλο εναρκτήριο μέσο με το οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία, για το λόγο ότι έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς». Στην υπόθεση WUNDERLICH κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 αποφασίστηκε ότι η Δ.64 όπως είναι διαμορφωμένη κατάργησε τη διάκριση μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας και παρέχει πλέον στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα. Παρά την πιο πάνω διακριτική ευχέρειά του το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την ως άνω απόφαση: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.64. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.

(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd

(1995)3 A.A.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1996)3 A.A.Δ. 323). Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης "πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών")». Κατά την κρίση μου η παρούσα περίπτωση δεν μπορεί να ενταχθεί στις θεραπεύσιμες παρατυπίες τις οποίες το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να θεραπεύσει όπως για παράδειγμα την περίπτωση όπου χρησιμοποιείται κλητήριο ειδικώς οπισθογραφημένο για αγωγή που υπάρχει ισχυρισμός για δόλο αντί του γενικώς οπισθογραφημένου (Φαλέκκος ν. Χριστοφίδη

(2013)1 Α.Α.Δ. 2534) ή την περίπτωση παράλειψης σφράγισης ενός κλητηρίου εντάλματος (ANS SECRETARIES LTD ν. ORIANDA MANAGEMENT FZ LLC κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 362/2009, ημερ. 3.7.2014, ECLI:CY:AD:2014:A458). Με όλο τον σεβασμό προς την ως άνω εισήγηση του ευπαίδευτου δικηγόρου των αιτητών κρίνω ότι ούτε αυτή μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού παραβλέπει ότι στην παρούσα υπόθεση επιδιώκεται η μετατροπή της φύσης της κυρίως αίτησης. Κρίνω ότι η επίδικη αίτηση δεν αφορά θέμα μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς. Πρόκειται αντιθέτως για θεμελιώδη παράλειψη η οποία άπτεται της φύσης της αίτησης που έπρεπε να είχε καταχωρηθεί την οποία το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει. Έχοντας κρίνει ότι η αιτούμενη θεραπεία Α δεν μπορεί να εγκριθεί για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω κρίνω περαιτέρω ότι ομοίως πρέπει να απορριφθούν και οι υπόλοιπες θεραπείες της επίδικης αίτησης οι οποίες δεν είναι αυτοτελείς αλλά εξαρτώνται από την ως άνω θεραπεία. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση 2 και εναντίον των αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα με την ολοκλήρωση της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο