Α/φοι Θράσου & Συνεργάτες ν. LANOMEX DEVELOPMENT LTD, Αρ. Αγωγής:1

Α/φοι Θράσου & Συνεργάτες ν. LANOMEX DEVELOPMENT LTD, Αρ. Αγωγής:1264/2014, 31/1/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2023:A53 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρήστου Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1264/2014 Μεταξύ: Α/φοι Θράσου & Συνεργάτες Ενάγοντες και LANOMEX DEVELOPMENT LTD Εναγόμενοι Ημερομηνία: 31 Ιανουαρίου, 2023 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: O κ. Λεωνίδας Χατζηπέτρου και η κ. Αργυρώ Σάββα για Αλέκος Ευαγγέλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους: Ο κ. Χρίστος Φρακάλας και η κ. Μαρίζα Κκαϊλή για Ιωαννίδης Δημητρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. και ο κ. Κωνσταντίνος Κεραυνός Α Π Ο Φ Α Σ Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ/ΔΙΚΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ/ΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ: Η απαίτηση των εναγόντων εναντίον των εναγόμενων για το υπόλοιπο ποσό των €375.000,00 εδράζεται σε ισχυριζόμενη παράβαση εκ μέρους των εναγόμενων Συμφωνίας Τερματισμού και Συμβιβασμού η οποία συνάφθηκε μεταξύ τους στις 22.06.2012 (στη συνέχεια «η Επίδικη Συμφωνία»). Οι εναγόμενοι από πλευράς τους, εκτός της άρνησης των ισχυρισμών και της αξίωσης των εναγόντων ανταπαιτούν εναντίον τους αποζημιώσεις για ειδική ζημιά και απώλεια που υπέστησαν και η οποία οφειλόταν στις ψευδείς παραστάσεις και διαβεβαιώσεις που τους δόθηκαν από τους ενάγοντες περί της καταλληλότητας των αρχιτεκτονικών σχεδίων που εκπόνησαν για υποβολή τους στις αρμόδιες αρχές και στις ζημιογόνες ενέργειες στις οποίες εξ ανάγκης υποβλήθηκαν όπως ήταν η σύναψη δανείου για το οποίο αναγκάστηκαν να καταβάλουν τόκους €4.500.000,00 όπως και το ποσό των €232.000,00 που αποτελεί αδικαιολογήτως καταβληθέν ποσό από αυτούς για πλημμελή εκτέλεση ανατεθείσας σε αυτούς εργασίας. Η απαίτηση και η ανταπαίτηση συνεκδικάστηκαν. Η αγωγή αρχικά ηγέρθη εναντίον της εταιρείας Lefkaritis & Hassapis Developers Kimonas Ltd. Ακολούθως και μετά την αλλαγή του ονόματος της σε LANOMEX DEVELOPMENT LTD από τις 24.07.2014 σύμφωνα με το Πιστοποιητικό Αλλαγής του ονόματος της το οποίο καταχωρίστηκε στον φάκελο του Δικαστηρίου στις 07.02.2019 με σχετική Ειδοποίηση σύμφωνα με τη Δ.12 Θ.3, έκτοτε ισχύει πλέον η πιο πάνω ονομασία της. Σύμφωνα με δικογραφημένο ισχυρισμό ο οποίος δηλώθηκε και ως παραδεκτό γεγονός οι ενάγοντες είναι συνεταιρισμός εγγεγραμμένος στον Έφορο Εταιρειών ο οποίος ασχολείται, μεταξύ άλλων, με την παροχή υπηρεσιών αρχιτέκτονα, πολιτικού μηχανικού, επιβλέποντα μηχανικού και με συναφείς υπηρεσίες. Οι εναγόμενοι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών. Σύμφωνα επίσης με τα δικόγραφα οι διάδικοι στις 18.06.2008 συμφώνησαν, μεταξύ άλλων, ότι οι ενάγοντες θα αναλάμβαναν τη γενική μελέτη και την επίβλεψη του Έργου υπό την ονομασία "Kimon" το οποίο θα ανεγειρόταν στην περιοχή της παραλίας των Φοινικούδων στην Λάρνακα έναντι συμφωνημένης αμοιβής ίσης προς το ποσοστό 5,25% επί του συνολικού κόστους κατασκευής, το οποίο υπολογιζόταν τότε σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Η συμφωνία αυτή είναι κοινός τόπος ότι τροποποιήθηκε στις 25.02.2011. Ακολούθησε η Επίδικη Συμφωνία με την οποία οι διάδικοι αποφάσισαν να τερματίσουν τις ανωτέρω συμφωνίες ημερομηνίας 18.06.2008 και 25.02.2011. Η Επίδικη Συμφωνία προνοούσε τους ακόλουθους, μεταξύ άλλων, ρητούς όρους: (
i)Η συμφωνία ημερομηνίας 18.06.2008 και η συμφωνία ημερομηνίας 25.02.2011 θα τερματίζονταν με άμεση ισχύ. (
ii)Οι ενάγοντες θα διαβίβαζαν στους εναγόμενους το σύνολο των σχεδίων, μελετών και εγγράφων τα οποία είχαν ετοιμάσει στα πλαίσια της συμφωνίας ημερομηνίας 18.06.2008. (iii) Οι ενάγοντες θα παραιτούνταν προς όφελος των εναγόμενων σε σχέση με το σύνολο των πνευματικών δικαιωμάτων που αφορούσαν στα σχέδια, μελέτες και έγγραφα που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο. (
iv)Οι ενάγοντες θα υπόγραφαν και θα διαβίβαζαν στους εναγόμενους το σύνολο των απαραίτητων εγγράφων για να καταστεί δυνατή η άμεση ανάθεση του έργου σε εταιρεία ή οίκο της επιλογής των εναγόμενων. (
v)Σε σχέση με τις ως άνω συμφωνίες και/ή οποιασδήποτε άλλης γραπτής ή προφορικής συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων που συμφωνήθηκε πριν την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 22.06.2012 και ανεξάρτητα από αυτές, οι διάδικοι συμφώνησαν και αποδέχτηκαν ότι δεν θα είχαν οποιαδήποτε απαίτηση ο ένας εναντίον του άλλου και σε περίπτωση ύπαρξης τέτοιας απαίτησης, οι διάδικοι συμφώνησαν ότι με τη συμφωνία ημερομηνίας 22.06.2012 παραιτούνταν ανεπιφύλακτα και ανέκκλητα από τέτοια απαίτηση. (
vi)Σε αντάλλαγμα του τερματισμού των συμφωνιών που αναφέρονται πιο πάνω και του όρου που αναφέρεται στην υποπαράγραφο (
v)πιο πάνω, οι εναγόμενοι ανέλαβαν να καταβάλουν στους ενάγοντες το συνολικό ποσό των €425.000,00 σύμφωνα με το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα: (α) €25.000,- με την υπογραφή της συμφωνίας 22.06.2012. (β) €25.000,- μέχρι και τις 15.08.2012. (γ) €25.000,- μέχρι και τις 15.10.2012. (δ) €25.000,- μέχρι και τις 15.12.2012. (ε) €81.250,- μέχρι και τις 30.06.2013. (στ) €81.250,- μέχρι και την 31.12.2013. (ζ) €81.250,- μέχρι και την 30.06.2014. (η) €81.250,- μέχρι και την 31.12.2014. Είναι επίσης αναμφισβήτητος ο ισχυρισμός ότι οι ενάγοντες εκπλήρωσαν όλες τις υποχρεώσεις τους προς τους εναγόμενους βάσει της ως άνω συμφωνίας. Από την άλλη οι εναγόμενοι, έναντι του συνολικού ποσού των €425.000,00 κατέβαλαν μόνο τις δύο πρώτες δόσεις συνολικού ποσού €50.000,00. Με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων το υπόλοιπο ποσό των €375.000,00 ως αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης και/ή ως συμφωνημένες αποζημιώσεις και/ή ως συμφωνημένο χρέος και/ή άλλως πως, νόμιμο τόκο και έξοδα πλέον Φ.Π.Α. Οι εναγόμενοι στην Υπεράσπισή τους απορρίπτουν τους ισχυρισμούς των εναγόντων και υποστηρίζουν ότι η Επίδικη Συμφωνία είναι εξ υπαρχής άκυρη. Συγκεκριμένα οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες, προβαίνοντας σε ψευδείς παραστάσεις, τους διαβεβαίωναν ότι τα σχετικά αρχιτεκτονικά σχέδια ήταν κατάλληλα για το σκοπό υποβολής τους στις αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας και προς εξασφάλιση των αναγκαίων αδειών από την Πολεοδομική Αρχή η οποία ήταν ο Δήμος Λάρνακας. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια όμως, μεταξύ άλλων, δεν ήταν κατάλληλα για τον ως άνω σκοπό καθώς ήταν αδύνατον, εκ των πραγμάτων, να εξασφαλιστούν οι αναγκαίες άδειες από την Πολεοδομική Αρχή στη βάση αυτών. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι οι διαβεβαιώσεις των εναγόντων ήταν ψευδείς και παραπλανητικές, με αποτέλεσμα οι εναγόμενοι να υποστούν ευμεγέθεις ζημιές, μεταξύ άλλων, λόγω των υπέρογκων τόκων που είχαν χρεωθεί για δάνειο το οποίο είχαν λάβει από τραπεζικό οργανισμό. Περαιτέρω, και υπό τις περιστάσεις που προκάλεσαν ζημιά σε αυτούς παρανόμως και αμελώς οι ενάγοντες, αφού η προτεινόμενη προς ανέγερση οικοδομή δεν θα μπορούσε πλέον να πραγματοποιηθεί ένεκα της προαναφερθείσας ακαταλληλότητας των σχεδίων που παρουσίασαν οι ενάγοντες, οι εναγόμενοι σε μια προσπάθεια να μετριάσουν τις ζημιές τους και να διαχειριστούν τις σχετικές δανειακές τους υποχρεώσεις, αναγκάστηκαν να πωλήσουν το τεμάχιο επί του οποίου θα ανεγειρόταν το Έργο. Συγκεκριμένα με το δικόγραφο τους αξιώνουν τα ποσά που κατ' ισχυρισμό τους και εξ ανάγκης υποβλήθηκαν όπως ήταν η σύναψη δανείου ύψους €25.000.000,00 για το οποίο αναγκάστηκαν να καταβάλουν τόκους €4.500.000,00 όπως και το ποσό των €232.000,00 που αποτελεί και πάλι κατ' ισχυρισμό τους το αδικαιολογήτως καταβληθέν ποσό για την πλημμελή εργασία των εναγόντων. Συνεπεία αυτού, οι εναγόμενοι με την Ανταπαίτηση τους ανταπαιτούν από τους ενάγοντες ποσό ύψους €4.732.500,00 ως ειδική ζημιά και απώλεια και ή διαφυγόν κέρδος. Δηλώθηκε ακόμα ως παραδεκτό γεγονός ότι στη βάση της Επίδικης Συμφωνίας η υποχρέωση των εναγόντων ήταν να παραδώσουν τα σχέδια που είχαν ετοιμαστεί όπως και έκαναν και τα οποία είχαν ύψος 84 μέτρα. Θεωρώ το σημείο αυτό κατάλληλο να απαριθμήσω τα επίδικα θέματα/ερωτήματα τα οποία θα με απασχολήσουν στη συνέχεια και τα οποία ουσιαστικά καλούμαι να αποφασίσω και απαντήσω στη βάση της δοθείσας μαρτυρίας, συνάδουσας ασφαλώς με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς και τα οποία οι ενάγοντες είχαν υποχρέωση να αποδείξουν, όπως και οι εναγόμενοι ως προς την ανταπαίτηση τους, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων: (α) Η Συμφωνία την οποία σύναψαν οι διάδικοι την 22.06.2012 ήταν έγκυρη σύμβαση εξώδικου συμβιβασμού; (β) Οι εναγόμενοι παραβίασαν την εν λόγω συμφωνία; (γ) Εάν οι εναγόμενοι παραβίασαν την εν λόγω συμφωνία, οι ενάγοντες έχουν υποστεί ζημιά; Και εάν ναι, ποια είναι η ζημιά τους; Συνάδει αυτή με την αξίωση τους; (δ) Έχει αποδειχθεί η ανταξίωση των εναγόμενων για τη ζημιά που επικαλούνται με την προσκόμιση κατάλληλης μαρτυρίας; Εάν ναι ποια είναι αυτή; Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: Εκ μέρους των εναγόντων έδωσε μαρτυρία ο Διευθύνων Σύμβουλος τους κ. Χάρης Θράσου (ΜΕ1). Το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του στην κυρίως εξέταση του δόθηκε μέσω της γραπτής του δήλωσης (Έγγραφο Α). Κατά την κυρίως εξέταση του ο ΜΕ1 κατάθεσε διάφορα έγγραφα τα οποία σημειώθηκαν ως τεκμήρια (Τεκμ. 1 - 35). Κατά την αντεξέτασή του, όταν του υποδείχθηκε έγγραφο το οποίο αναγνώρισε κατατέθηκε ως Τεκμ. 36. Για τους εναγόμενους καταθέσαν οι κ.κ. Νίκος Γαβριήλ (ΜΥ1), Φλώρος Βωνιάτης (ΜΥ2), Παντελάκης Κωνσταντίνου (ΜΥ3), Γιώργος Γιασεμή (ΜΥ4) και Ιάκωβος Γαλανός (ΜΥ5). Ο τελευταίος κατάθεσε την έκθεση του ως Τεκμ. 37, η ιδιότητα του καθενός και η μαρτυρία που ο καθένας πρόσφερε θα καταγραφούν στη συνέχεια κατά συνοπτικό κατά το δυνατό τρόπο και θα γίνει ταυτόχρονα αξιολόγηση της. Ο κ. Θράσου (ΜΕ1), είναι πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός και εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ. Αναφέρθηκε στην ιδιότητα υπό την οποία κατάθεσε και τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά του προσόντα, πού και πώς τα απέκτησε, τα έργα που εκτέλεσαν οι ενάγοντες μέσω του γραφείου τους, την εμπειρία που διαθέτουν σε τέτοιου είδους έργα και τις θέσεις ευθύνης δημοσίου συμφέροντος στις οποίες υπηρέτησε ο ίδιος προσωπικά. Ανάφερε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο απασχολούνταν στο γραφείο των εναγόντων 23 πρόσωπα εκ των οποίων 12 Αρχιτέκτονες και Πολιτικοί Μηχανικοί. Στις 18.06.2008, οι ενάγοντες και οι εναγόμενοι σύναψαν συμφωνία (Τεκμ.1), δυνάμει της οποίας οι εναγόμενοι ανάθεσαν στους ενάγοντες τη γενική μελέτη και επίβλεψη ενός έργου το οποίο οι εναγόμενοι προτίθεντο να αναπτύξουν επί ακίνητης ιδιοκτησίας τους στο παραλιακό μέτωπο των Φοινικούδων στην Λάρνακα και επί ενός εφαπτομένου τεμαχίου που ανήκε στο Δήμο Λάρνακας, το οποίο διαπραγματεύονταν να αγοράσουν (στη συνέχεια «το Έργο»). Το Έργο θα αποτελείτο από ένα πολυώροφο ξενοδοχείο, δίπλα από άλλο πολυώροφο κτίριο αποτελούμενο από διαμερίσματα. Στο ισόγειο θα υπήρχε εμπορικό κέντρο και πολυώροφος χώρος στάθμευσης δέκα ορόφων (για στάθμευση 500 περίπου αυτοκινήτων). Οι ενάγοντες ανάλαβαν την εκπόνηση της γενικής μελέτης και την επίβλεψη του Έργου, σύμφωνα με τους όρους ανάθεσης. Αναγνώρισε και υπέδειξε στην 3η σελίδα του Τεκμ. 1 την υπογραφή του κ. Άλκη Θράσου, ο οποίος είναι υιός του και ένας εκ των συνεταίρων των εναγόντων. Ανάφερε ότι στην πορεία το Έργο έλαβε από τους εναγόμενους το όνομα «Κίμων». Σύμφωνα με όρο του Τεκμ. 1 η αμοιβή των εναγόντων θα ήταν ίση προς ποσοστό 5,25% επί του ολικού κόστους κατασκευής, το οποίο υπολογιζόταν σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Κατάθεσε ως Τεκμ. 2 τη μελέτη σκοπιμότητας η οποία εκπονήθηκε από την εταιρεία ελεγκτών KPMG κατόπιν παράκλησης των εναγόμενων και η οποία του δόθηκε από εκπρόσωπο των εναγόμενων. Στη σελίδα 8 του Τεκμ. 2 φαίνεται ότι το συνολικό κόστος του Έργου, ως αυτό υπολογίστηκε από τους ειδικούς που είχαν διορίσει οι ίδιοι οι εναγόμενοι, αναμενόταν να ανέλθει σε περίπου €73.961.000,00. Ως εκ τούτου η αναμενόμενη αμοιβή τους υπολογιζόταν περίπου σε €3.883.000,00, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν οποιεσδήποτε τυχόν επιπρόσθετες εργασίες. Ανάφερε ότι αφού υπογράφτηκε η Συμφωνία (Τεκμ.1), με τους εναγόμενους για το Έργο, οι ενάγοντες εργάστηκαν προς την κατεύθυνση της ολοκλήρωσης της μελέτης του σε διαβούλευση με τους εναγόμενους και διάφορες υπηρεσίες όπως ήταν οι Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Λάρνακας, η Πολεοδομία, η Πυροσβεστική Υπηρεσία, ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού κ.λπ. Προς τούτο κατάθεσε ως Τεκμ. 3 δέσμη εγγράφων αποτελούμενη από τα ακόλουθα έγγραφα: (α) Δέσμη εγγράφων που αποτελείται από (
i)(Τεκμ. 3α - 3γ) ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 23.08.2010 από τους ενάγοντες προς τους αντιπροσώπους των εναγόμενων (
ii)ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 20.08.2010 από την αντιπρόσωπο των εναγόμενων προς τους ενάγοντες (iii) ηλεκτρονικό μήνυμα των εναγόντων ημερομηνίας 6.08.2010 προς την αντιπρόσωπο των εναγόμενων με τα επισυνημμένα πρακτικά που τήρησαν για τη συνάντηση της 6.08.2010 μεταξύ των εναγόντων και αντιπροσώπων του Δήμου Λάρνακας. (β) Ηλεκτρονική επιστολή των εναγόντων ημερομηνίας 14.10.2010 προς τους συμβούλους των εναγόμενων WATG με κοινοποίηση προς τους αντιπροσώπους των εναγόμενων (Τεκμ. 3δ). (γ) Ηλεκτρονική επιστολή ημερομηνίας 7.10.2010 από την αντιπρόσωπο των εναγόμενων προς τους ενάγοντες στην οποία φαίνεται περαιτέρω αλληλογραφία των συμβούλων των εναγόμενων WATG με τους εναγόμενους (Τεκμ. 3ε). (δ) Ηλεκτρονική επιστολή ημερομηνίας 3.11.2010 από την αντιπρόσωπο των εναγόμενων προς τους ενάγοντες στην οποία περιλαμβάνεται προηγούμενη επιστολή των εναγόντων προς τους εναγόμενους ημερομηνίας 3.11.2010 με επισυνημμένα πρακτικά που τηρήθηκαν από τους ενάγοντες σε σχέση με συνάντηση μεταξύ των διαδίκων που έλαβε χώρα στις 27.10.2010 (Τεκμ. 3στ). (ε) Ηλεκτρονική επιστολή των εναγόντων προς αντιπρόσωπο των εναγόμενων ημερομηνίας 17.11.2010 (Τεκμ. 3ζ). (ζ) Ηλεκτρονική επιστολή ημερομηνίας 7.06.2011 από τον αντιπρόσωπο των εναγόμενων προς τους ενάγοντες με την οποία τους πληροφορούσαν ότι είχαν λάβει τα αρχιτεκτονικά σχέδια που ετοίμασαν οι ενάγοντες για τους σκοπούς του έργου και ότι αυτά μελετιούνταν από το συμβούλιο των εναγόμενων (Τεκμ. 3η). Ο μάρτυρας επισήμανε την τότε αδυναμία των εναγόμενων να προχωρήσουν, επειδή εκκρεμούσε ακόμη η συμφωνία με το Δημαρχείο για συγκεκριμένο τεμάχιο το οποίο ανήκε στο Δήμο Λάρνακας. Ανάφερε περαιτέρω ότι οι εναγόμενοι ήταν σε διαβούλευση και αυτοί με τρίτα πρόσωπα με σκοπό τη χρηματοδότηση του Έργου, είτε μέσω της εμπλοκής της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε μέσω τρίτων. Κατάθεσε ως Τεκμ. 4 σχετικό ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 2.02.2010 του κ. Γαβριήλ (ΜΥ1), ο οποίος ενεργούσε ως αντιπρόσωπος των εναγόμενων, προς τους ενάγοντες με το οποίο τους κοινοποιούσε την πρόταση των εναγόμενων προς τον Δήμο Λάρνακας για τη συμμετοχή του τελευταίου στο Έργο. Η πρόταση των εναγόμενων προς τον Δήμο Λάρνακας είναι επισυνημμένη στο ίδιο έγγραφο. Πέραν των πιο πάνω διαβουλεύσεων, οι εναγόμενοι είχαν διαβουλεύσεις και με την Bouygues Batiment International (στη συνέχεια «η ΒΒΙ») για τη συμμετοχή της στο Έργο και χρηματοδότηση του. Συγκεκριμένα, κατά την 1.07.2011 πραγματοποιήθηκε συνάντηση εργασίας στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας Α/φοι Λευκαρίτη Λτδ. Εκ μέρους των εναγόντων εκτός από τον ίδιο παρευρέθηκαν οι κ.κ. Πάνος Σαματάς, Άλκης Θράσου και Γιώργος Συμεού. Εκ μέρους των εναγόμενων παρευρέθηκαν οι κ.κ. Ντίνος Λευκαρίτης, Γιώργος Χασάπης, Άκης Λευκαρίτης, Φλώρος Βωνιάτης, Λίτσα Λουκά, Νίκος Γαβριήλ και Κίκης Λευκαρίτης. Κατά τη σύσκεψη αυτή ο κ. Φλώρος Βωνιάτης ενημέρωσε, μεταξύ άλλων, τους παρευρισκόμενους ότι οι εναγόμενοι είχαν διαβουλεύσεις με τον Οργανισμό ΒΒΙ οι οποίοι ενδιαφέρονταν να αναλάβουν το Έργο και εγγυούνταν μείωση του κόστους ενώ ταυτόχρονα θα συμμετείχαν στη χρηματοδότηση. Πρόσθεσε δε ότι η Κοινοπραξία (δηλαδή οι εναγόμενοι), θεωρούσε ότι δεν ήταν έτοιμη να υποβάλει ακόμη σχέδια για πολεοδομική άδεια. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι ο ίδιος διευκρίνισε ότι η αίτηση για πολεοδομική άδεια απαιτούσε την υποβολή αρχιτεκτονικών σχεδίων τα οποία εκείνη την στιγμή υπήρχαν, νοουμένου όμως ότι δεν θα άλλαζε το "concept", όπως το χαρακτήρισε, του Έργου. Διευκρίνισε ότι υπό αυτή την έννοια, όντως η Κοινοπραξία θα μπορούσε να υποβάλει αίτηση για πολεοδομική άδεια. Ο κ. Άκης Λευκαρίτης ανάφερε στη συνάντηση ότι οι BBI δεσμεύτηκαν ακόμα να εξασφαλίσουν τις υπηρεσίες γνωστής Φίρμας Hotel Operators και άρα η συνολική τους εμπλοκή θα αφορούσε μείωση του κόστους, χρηματοδότηση και υψηλού επιπέδου Hotel Operation και διευκρίνισε ότι είχε συγκλεισθεί η εν λόγω συνεδρίαση ώστε οι ενάγοντες να διευκρινίσουν στους εναγόμενους κατά πόσο θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν με τον Οίκο αυτό, με τον ίδιο τον μάρτυρα να απαντά, μεταξύ άλλων, ότι νοουμένου ότι ο ρόλος ενός εκάστου θα καθοριζόταν και εφόσον ακολουθείτο η Κυπριακή νομοθεσία με βάση την οποία οι ρόλοι του Μελετητή και του Κατασκευαστή ήταν πλήρως διαχωρισμένοι, οι ενάγοντες θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν με τον Οίκο αυτό (δηλαδή τους BBI). Ισχυρίστηκε ότι στο μεταξύ οι εργασίες για τη μελέτη του έργου προχωρούσαν κανονικά και κατάθεσε ως Τεκμ. 5 αντίγραφο ηλεκτρονικής επιστολής των εναγόμενων προς τους ενάγοντες ημερομηνίας 5.10.2011. Ανάφερε ότι στις 4.07.2011 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στα γραφεία των εναγόντων. Αυτή ήταν η πρώτη κοινή συνάντηση μεταξύ των εναγόντων, των εναγόμενων και της BBI και σκοπός της ήταν η ανταλλαγή απόψεων, η παρουσίαση του πρώτου σκαριφήματος εκ μέρους της ΒΒΙ και προγραμματισμός περαιτέρω ενεργειών για την προώθηση του Έργου. Παρόντες στην εν λόγω συνάντηση εκ μέρους των εναγόντων, εκτός από τον ίδιο, ήταν οι κ.κ. Πάνος Σαματάς, Άλκης Θράσου, Γιώργος Συμεού και Άκης Καραμιχάλης. Εκ μέρους των εναγόμενων συμμετείχαν στη συνάντηση οι κ.κ. Γιώργος Χασάπης, Νίκος Γαβριήλ και Λίτσα Λουκά ενώ εκ μέρους της ΒΒΙ παρευρέθηκαν οι κ.κ. Vincent Corlaix και Hadi Bassil. Στις 31.10.2011, έγινε συνάντηση στο Δημαρχείο Λάρνακας σε σχέση με το Έργο. Εκ μέρους των εναγόντων παρευρέθηκαν ο ίδιος και οι κ.κ. Γεώργιος Συμεού, Χρυστάλλα Πούπα, εκ μέρους των εναγόμενων ο κ. Νίκος Γαβριήλ και εκ μέρους του Δήμου ο δημοτικός μηχανικός κ. Ανδρέας Καρακατσάνης. Στην εν λόγω συνάντηση συμφωνήθηκαν κατ' αρχήν με το Δημαρχείο, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Δεν θα υπήρχε περιορισμός σε ύψος δεδομένου ότι θα αφηνόταν πράσινο 15% συμπεριλαμβανομένης και της τοπιοτέχνησης, η οποία προηγουμένως θα έπρεπε να εγκριθεί από την Αρμόδια Αρχή και ότι ο συντελεστής δόμησης δεν θα υπερέβαινε το 400%. Στις 24.11.2011, οι αντιπρόσωποι των εναγόμενων κ.κ. Γιώργος Χασάπης και Φλώρος Βωνιάτης τον επισκέφθηκαν στο Γραφείο του για να συζητηθεί το μέλλον του Έργου. Του ανέφεραν ότι οι τράπεζες αρνήθηκαν να χρηματοδοτήσουν αυτό το Έργο και ότι σκέφτονταν να συνεργαστούν με στρατηγικό επενδυτή για την ολοκλήρωση του Έργου και συγκεκριμένα με τους ΒΒΙ διότι θεωρούσαν ότι οι εναγόμενοι δεν είχαν άλλη επιλογή. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2012, ο μάρτυρας είχε διάφορες επικοινωνίες με τους αντιπροσώπους των εναγόμενων σε σχέση με το Έργο, όπου εγέρθηκε επανειλημμένα το θέμα της καταβολής κάποιου ποσού έναντι της εργασίας τους. Κατά την 22.02.2012 απέστειλε στους εναγόμενους γραπτή παράκληση (Τεκμ. 6), για καταβολή κάποιου ποσού έναντι της αμοιβής τους. Οι εναγόμενοι απάντησαν μέσω επιστολής των δικηγόρων τους ημερομηνίας 23.02.2012 (Τεκμ. 7), με την οποία τερμάτισαν την μεταξύ τους συμφωνία ημερομηνίας 18.06.2008. Κατάθεσε επίσης ως Τεκμ. 8 επιστολή των δικηγόρων των εναγόμενων ημερομηνίας 24.02.2012 προς το ΕΤΕΚ με την οποία ζήτησαν άδεια για την αντικατάσταση των εναγόντων στο Έργο. Με την ίδια επιστολή ενημέρωσαν το ΕΤΕΚ ότι σε περίπτωση απαίτησης των εναγόντων θα αποδέχονταν διαιτησία μέσω του ΕΤΕΚ. Το ΕΤΕΚ τους απάντησε με επιστολή του ημερομηνίας 5.03.2012 μέσω τηλεομοιότυπου (Τεκμ. 9). Οι ενάγοντες αποδέχθηκαν την παραπομπή της οικονομικής διαφοράς τους με τους εναγόμενους στο ΕΤΕΚ με επιστολή τους ημερομηνίας 15.03.2012 (Τεκμ. 10). Στις 6.06.2012, οι εναγόμενοι απέστειλαν στους ενάγοντες ηλεκτρονική επιστολή (Τεκμ. 11), με την οποία τους πληροφόρησαν ότι είχαν πληροφορηθεί ότι οι κανονισμοί της Πολιτικής Αεροπορίας επέτρεπαν ως μέγιστο ύψος κτιρίου τα 48,5 μέτρα ενώ τα σχέδια τους ήταν για 84 μέτρα. Σημειώνεται ότι, το ύψος 84 μέτρων το οποίο αναφέρεται στην ως άνω επιστολή (Τεκμ. 11), προέκυψε μετά από υπόδειξη των εναγόμενων, ως φαίνεται στην ως άνω επιστολή (Τεκμ. 11). Οι εναγόμενοι ενώ είχαν ήδη λάβει την πιο πάνω πληροφόρηση για το μέγιστο ύψος του κτιρίου σύμφωνα με του κανονισμούς της Πολιτικής Αεροπορίας απέστειλαν στους ενάγοντες ηλεκτρονική επιστολή ημερ. 12.06.2012 (Τεκμ. 12), με την οποία τους πληροφορούσαν ότι εκείνη την εβδομάδα θα ήταν σε θέση να υπογράψουν με τους ενάγοντες συμφωνία τερματισμού και συμβιβασμού σε σχέση με τις προηγούμενες συμφωνίες περιλαμβανομένης και της συμφωνίας ημερομηνίας 18.06.2008 και νέα συμφωνία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών Διευθυντή Έργου. Στην εν λόγω επιστολή οι ενάγοντες απάντησαν με επιστολή τους ημερομηνίας 13.06.2012 (Τεκμ. 13). Με σκοπό τον συμβιβασμό όλων των διαφορών των διαδίκων, δηλαδή, της διαφοράς που προέκυψε και η οποία είχε παραπεμφθεί στο ΕΤΕΚ σε σχέση με τον τερματισμό των υπηρεσιών των εναγόντων, την οποιαδήποτε τυχόν απαίτηση σε σχέση με το επίπεδο υπηρεσίας που είχαν προσφέρει οι ενάγοντες στους εναγόμενους, τη συνέχιση του Έργου μέσω άλλων αρχιτεκτόνων και τη μεταβίβαση των αρχιτεκτονικών σχεδίων από τους ενάγοντες στους εναγόμενους, οι διάδικοι υπέγραψαν την Επίδικη Συμφωνία σύμφωνα με την οποία οι εναγόμενοι ανέλαβαν μεταξύ άλλων να καταβάλουν στους ενάγοντες το συνολικό ποσό των €425.000,00 σε αντάλλαγμα του τερματισμού της συμφωνίας ημερομηνίας 18.06.2008 και της συμπληρωματικής συμφωνίας ημερομηνίας 25.02.2011. Την ίδια ημερομηνία που υπογράφηκε η Επίδικη Συμφωνία οι διάδικοι υπέγραψαν και δεύτερη Συμφωνία στη συνέχεια («η Συμφωνία Παροχής Συμβουλευτικών Υπηρεσιών Διευθυντή Έργου»), η οποία είχε ως αντικείμενο και/ή αφορούσε παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών Διευθυντή του Έργου από τους ενάγοντες προς τους εναγόμενους. Η συμφωνία αυτή Παροχής Συμβουλευτικών Υπηρεσιών Διευθυντή Έργου, ανάφερε ο μάρτυρας, είναι ανεξάρτητη και άσχετη με το επίδικο θέμα και/ή με την Επίδικη Συμφωνία. Σημειώνεται ότι οι υπηρεσίες που αναφέρονται στην εν λόγω συμφωνία αφορούσαν σε υπηρεσίες που θα προσφέρονταν δεδομένου ότι θα υλοποιείτο το έργο. Το Έργο ουδέποτε υλοποιήθηκε. Οι εναγόμενοι προέβησαν σε τρεις πληρωμές έναντι των χρηματικών τους υποχρεώσεων που απορρέαν από την Επίδικη Συμφωνία και εξόφλησαν τις δύο πρώτες δόσεις. Κατάθεσε τις σχετικές αποδείξεις ως Τεκμ. 15 (α, β και γ). Οι ενάγοντες σύμφωνα με όρο της ως άνω Επίδικης Συμφωνίας απέστειλαν σχετική επιστολή ημερομηνίας 30.06.2012 στο ΕΤΕΚ και το ενημέρωσαν ότι οι διαφορές των διαδίκων είχαν διευθετηθεί (Τεκμ. 16). Ανάφερε ότι ουδέποτε θα είχαν αποσύρει τη διαφορά που είχαν με τους εναγόμενους ενώπιον του ΕΤΕΚ εάν δεν είχαν υπογράψει την Επίδικη Συμφωνία με την οποία είχαν διευθετήσει τις εν λόγω διαφορές τους. Περαιτέρω σύμφωνα με όρο της ως άνω Συμφωνίας οι ενάγοντες παρέδωσαν στους εναγόμενους με επιστολή τους ημερομηνίας 02.07.2012 (Τεκμ. 17), τα σχέδια που είχαν ετοιμάσει για το Έργο σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή. Κατά ή περί την 15.10.2012, οι εναγόμενοι απέστειλαν επιστολή προς τους ενάγοντες (Τεκμ. 18), στην οποία ανάφεραν ότι η Επίδικη Συμφωνία είχε υπογραφτεί από τους εναγόμενους στη βάση βεβαίωσης και δέσμευσης των εναγόντων ότι οι τελευταίοι είχαν ετοιμάσει σχέδια τα οποία ήταν κατάλληλα για κατάθεση ώστε να παραχωρηθεί πολεοδομική άδεια. Περαιτέρω, οι εναγόμενοι αναφέρουν ότι πληροφορήθηκαν από το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς, το ύψος της οικοδομής δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 47 μέτρα από τη θάλασσα. Ανάφεραν περαιτέρω ότι το ύψος της οικοδομής σύμφωνα με τα σχέδια που είχαν ετοιμαστεί από τους ενάγοντες ήταν μεγαλύτερο των 47 μέτρων, γεγονός το οποίο, φαίνεται να είναι παράτυπο και αντίθετο με τη σχετική νομοθεσία και κανονισμούς. Τέλος, με την εν λόγω επιστολή ζήτησαν τη θέση των εναγόντων επί των πιο πάνω ισχυρισμών. Ο μάρτυρας επισήμανε ότι οι εναγόμενοι απέστειλαν την εν λόγω επιστολή την ίδια ημέρα που ήταν πληρωτέα η τρίτη δόση τους βάσει της Επίδικης Συμφωνίας και την ίδια μέρα που εξόφλησαν την δεύτερη δόση τους. Ισχυρίστηκε ότι οι εναγόμενοι υπέγραψαν την Επίδικη Συμφωνία και τη Συμφωνία Παροχής Συμβουλευτικών Υπηρεσιών Διευθυντή Έργου χωρίς οποιαδήποτε βεβαίωση και/ή δέσμευση των εναγόντων ότι οι τελευταίοι είχαν ετοιμάσει σχέδια τα οποία ήταν κατάλληλα για κατάθεση ώστε να παραχωρηθεί πολεοδομική άδεια. Περαιτέρω, ήταν ρητός όρος της Επίδικης Συμφωνίας ότι οι διάδικοι δεν θα είχαν οποιαδήποτε απαίτηση από το άλλο Μέρος, η οποία να πρόκυπτε από τη Συμφωνία ημερομηνίας 18.06.2008 και από τη Συμπληρωματική Συμφωνία ημερομηνίας 25.02.2011 και/ή οποιαδήποτε άλλη Συμφωνία που έγινε μεταξύ των Μερών πριν την υπογραφή της Επίδικης Συμφωνίας και/ή ότι ακόμη και εάν είχαν τέτοια απαίτηση, παραιτούνταν από αυτή. Ανάφερε ότι στην επιστολή του Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας ημερομηνίας 12.09.2012 (Τεκμ. 19), στην οποία αναφέρονται και οι εναγόμενοι στην επιστολή τους με ημερομηνία 15.10.2012, το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι διενεργήθηκε αεροναυτική μελέτη, η οποία κατέδειξε ότι η προτεινόμενη ανάπτυξη του κτιρίου δεν πρέπει να ξεπερνά τα σαράντα επτά

(47)μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Η ως άνω επιστολή τους κοινοποιήθηκε από τους εναγόμενους με ηλεκτρονική επιστολή τους ημερομηνίας 17.09.

Ο μάρτυρας εξήγησε ότι η αρμόδια Αρχή για την έκδοση πολεοδομικής άδειας είναι η Πολεοδομική Αρχή που στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο Δήμος Λάρνακας. Η Πολεοδομική Αρχή κατόπιν υποβολής αίτησης για πολεοδομική άδεια διαβουλεύεται με τα εκάστοτε αρμόδια τμήματα. Οι απόψεις όμως των τμημάτων αυτών είναι συμβουλευτικού χαρακτήρα για την Πολεοδομική Αρχή η οποία είναι η μόνη αρμόδια για να εκδίδει τη σχετική άδεια. Οι ενάγοντες ήταν έτοιμοι και πρόθυμοι να διαβουλευθούν με όλους τους αρμόδιους ώστε να εξευρεθεί λύση στο θέμα που προέκυψε σχετικά με το ύψος του κτιρίου. Επικαλούμενος την πείρα του, ανάφερε ότι η άποψη ενός κυβερνητικού τμήματος δεν αποτελεί δεσμευτικό προηγούμενο για την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή. Στην παρούσα υπόθεση δεν είχε προλάβει να υποβληθεί εκ μέρους των εναγόντων υπό την ιδιότητα τους ως αρχιτέκτονες, αίτηση για πολεοδομική άδεια, καθότι είχε εν τω μεταξύ υπογραφεί η Επίδικη Συμφωνία και οι ενάγοντες είχαν αντικατασταθεί. Επιπρόσθετα όμως των πιο πάνω, ισχυρίστηκε ότι στην πορεία, το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας αναθεώρησε την άποψη του και αποδεχόταν πλέον ως μέγιστο ύψος του κτιρίου τα 72 μέτρα. Προς τούτο κατάθεσε ως Τεκμ. 20 αντίγραφο ηλεκτρονικού μηνύματος από τον κ. Γιάννη Θεοφίλου (Air Traffic Controller) προς τους ενάγοντες ημερομηνίας 18.01.
Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων που είχαν για το Έργο με τους εναγόμενους, τα σχέδια που τους παρουσίαζαν οι ενάγοντες προέβλεπαν μέγιστο ύψος κτιρίου τα 71,50 μέτρα με ύψος κάθε ορόφου 3,15 μέτρα. Το ύψος των 84 μέτρων προέκυψε μετά από υπόδειξη των εναγόμενων, ως φαίνεται στην επιστολή που προαναφέρθηκε [Τεκμ.3(ε)]. Εν πάση περιπτώσει η τελική θέση της Πολεοδομικής Αρχής σε σχέση με τα σχέδια και τη μελέτη που είχαν ετοιμάσει, θα φαινόταν μόνο αφού υποβαλλόταν η πολεοδομική αίτηση, κάτι για το οποίο οι εναγόμενοι δεν ήταν έτοιμοι να τους δώσουν το πράσινο φως κατά την περίοδο που ενεργούσαν ως Αρχιτέκτονες/Πολιτικοί Μηχανικοί σύμφωνα με τη Συμφωνία ημερομηνίας 18.06.2008 και προς τούτο παρέπεμψε στην επιστολή [Τεκμ.3 (η)] ακολούθως δε υπογράφτηκε η Επίδικη Συμφωνία. Σε απάντηση της επιστολής των εναγόμενων ημερομηνίας 15.10.2012, οι ενάγοντες απέστειλαν επιστολή ημερομηνίας 22.10.2012 (Τεκμ. 21), προς τους εναγόμενους με την οποία τους πληροφορούσαν ότι αν και διαφωνούσαν με τις θέσεις που εκφράστηκαν στην επιστολή τους με ημερομηνία 15.10.2012, ότι ήταν έτοιμοι να συναντηθούν ως Διευθυντές του Έργου για συζήτηση του θέματος. Οι εναγόμενοι όμως δεν επανήλθαν επί του θέματος. Στις 14.11.2012 οι ενάγοντες απέστειλαν στους εναγόμενους επιστολή (Τεκμ. 22), με την οποία τους καλούσαν να πληρώσουν την επόμενη δόση. Οι εναγόμενοι απάντησαν στην ως άνω επιστολή των εναγόντων με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 22.11.2012 (Τεκμ. 23), στην οποία εξέφραζαν ουσιαστικά τις ίδιες θέσεις ως αναφέρονταν στην επιστολή τους ημερομηνίας 15.10.
Ο μάρτυρας αρνήθηκε τους ισχυρισμούς των εναγόμενων οι οποίοι αναφέρονται στην επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 22.11.2012 (Τεκμ. 23). Στην επιστολή των δικηγόρων των εναγόμενων απάντησαν οι δικηγόροι των εναγόντων με δική τους επιστολή ημερομηνίας 14.12.2012 (Τεκμ. 24). Στις 17.12.2012 οι ενάγοντες απέστειλαν ηλεκτρονική επιστολή προς τους εναγόμενους (Τεκμ. 25), με την οποία απαιτούσαν την εξόφληση των δόσεων που είχαν ήδη καταστεί πληρωτέες και απαιτητές. Στην επιστολή των δικηγόρων των εναγόντων, οι εναγόμενοι απάντησαν μέσω των δικηγόρων τους με επιστολή των τελευταίων ημερομηνίας 28.12.2012 (Τεκμ. 26), το περιεχόμενο της οποίας και απέρριψε. Την 1.07.2013 οι εναγόμενοι με επιστολή τους (Τεκμ. 27), τερμάτισαν τη συμφωνία Παροχής Υπηρεσιών Διευθυντή Έργου ημερομηνίας 22.06.2012, χωρίς να εκφράσουν οποιαδήποτε απαίτηση. Οι ενάγοντες αποδέχθηκαν τον τερματισμό με επιστολή τους ημερομηνίας 2.07.2013 (Τεκμ. 28). Στις 15.07.2013, οι εναγόμενοι, μέσω των δικηγόρων τους, απέστειλαν στους ενάγοντες επιστολή (Τεκμ. 29), με την οποία, κατ' ισχυρισμό, τερμάτιζαν την Επίδικη Συμφωνία και ότι ουδέν ποσό όφειλαν στους ενάγοντες το περιεχόμενο της οποίας και αρνήθηκε. Οι ενάγοντες απάντησαν στην επιστολή των δικηγόρων των εναγόμενων με επιστολή τους ημερομηνίας 13.09.2013 (Τεκμ. 30), με την οποία απέρριπταν μεταξύ άλλων τον προτεινόμενο τερματισμό της Επίδικης Συμφωνίας. Ο μάρτυρας εξήγησε ότι υπό τις πιο πάνω περιστάσεις οι ενάγοντες βεβαιώθηκαν ότι οι εναγόμενοι δεν επρόκειτο να τηρήσουν την Επίδικη Συμφωνία ούτε τα χρονοδιαγράμματα των δόσεων και για τον λόγο αυτό προχώρησαν με την αγωγή αυτή. Κατάθεσε ακόμα ως Τεκμ. 31 - 35 διάφορα άλλα σχετικά έγγραφα η σημασία των οποίων θα εξηγηθεί όπου χρειαστεί στη συνέχεια της απόφασης. Ο ΜΕ1 αντεξετάστηκε από την πλευρά των εναγόμενων και έδωσε περαιτέρω επεξηγήσεις, όπου του ζητήθηκαν, για όσα κατάθεσε κατά την κυρίως εξέταση του. Παρέμεινε σταθερός σε όσα υποστήριξε κατά την κυρίως εξέταση του και για τις απαντήσεις που έδιδε παρέπεμπε στα σχετικά έγγραφα που ήδη κατάθεσε κατά την κυρίως εξέτασή του. Αναγνώρισε, όταν του υποδείχθηκε κατά την αντεξέταση του, το έγγραφο που τιτλοφορείται ως «Συμφωνία Παροχής Συμβουλευτικών Υπηρεσιών Διευθυντή Έργου» και ως τέτοιο κατατέθηκε ως Τεκμ.
Η αντεξέταση του μάρτυρος δεν κατάφερε να ανατρέψει οποιοδήποτε μέρος της μαρτυρίας του κατά την κυρίως εξέταση του η οποία ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη. Βρίσκω ότι ο ΜΕ1 απαντούσε τεκμηριωμένα, με ευθύτητα και χωρίς ενδοιασμούς σε όσα ρωτήθηκε και η μαρτυρία του ανέδειξε μάρτυρα που προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια. Κρίνεται ως ειλικρινής μάρτυρας στη μαρτυρία του οποίου μπορώ να βασιστώ για να εξαγάγω τα ορθά συμπεράσματα σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Τα πιο πάνω συνιστούν την εν γένει εντύπωση μου επί της αξιοπιστίας του. Επί μέρους σημεία της μαρτυρίας του θα τύχουν περαιτέρω σχολιασμού και στη συνέχεια της απόφασης μου. Ο κ. Γαβριήλ (ΜΥ1), ανάφερε ότι εργάζεται στην εταιρεία LEFKARITIS και κατά τον επίδικο χρόνο ορίστηκε ως υπεύθυνος για το Έργο με ανάλογη προσωπική εμπλοκή στις διάφορες συναντήσεις ή και παραστάσεις ή και περιστατικά της υπόθεσης από τα αρχικά στάδια της συμφωνίας (Τεκμ.1), ήτοι από την σύναψη της στις 18.06.2008 μέχρι και την ημερομηνία που η συμφωνία τερματίστηκε. Εξήγησε ότι η επίδικη διαφορά προέκυψε λόγω του ύψους του Έργου καθώς υπήρχε περιορισμός από την Πολιτική Αεροπορία. Τούτο, καθώς δεν είχε ληφθεί εξ αρχής υπόψη, όπως φάνηκε, καθώς ο σχεδιασμός ήταν για 84 μέτρα ύψος που στο τέλος διαφάνηκε ότι θα επιτρέπονταν μόνο 47 μέτρα, κάτι που καθιστούσε το έργο ως μη βιώσιμο με αποτέλεσμα να προκληθεί αυτό το πρόβλημα. Ισχυρίστηκε ότι το ζήτημα του ύψους του Έργου ήταν ζήτημα για το οποίο ευθυνόταν ο Αρχιτέκτονας/Πολιτικός Μηχανικός και ότι ως ιδιοκτήτες του Έργου βρέθηκαν προ τετελεσμένων γεγονότων. Όταν υποδείχθηκε το ζήτημα στον Αρχιτέκτονα, αυτός ανέφερε ότι το ζήτημα θα μπορούσε να επιλυθεί, κάτι όμως που δεν συνέβη ποτέ. Ο μάρτυρας ήταν γνώστης της επιστολής του Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας που απευθυνόταν στον Δημοτικό Μηχανικό του Δήμου Λάρνακας ημερ. 12.09.2012 (Τεκμ. 19), η οποία αναφερόταν στο πρόβλημα του ύψους του κτιρίου. Παρόμοια ήταν γνώστης και της επιστολής της εταιρείας Lefkaritis & Hassapis Developers Kimonas Ltd με ημερ. 15.10.2012 (Τεκμ. 18), προς τους ενάγοντες, με την οποία αναφέρονταν στα προβλήματα που ανέκυπταν με τις μέχρι τότε συμφωνίες τους με την επιστολή Τεκμ.
Ανάφερε ότι η επιστολή (Τεκμ. 19), έπεται της Συμφωνίας Τερματισμού και Συμβιβασμού της 22.06.2012 (Τεκμ.14). Επέμενε ότι σε συζητήσεις που είχαν με τον κ. Θράσου, αυτός διαβεβαίωνε ότι το ζήτημα του ύψους θα μπορούσε να λυθεί χωρίς να τους λέγει τον τρόπο. Οι συζητήσεις με την Πολιτική Αεροπορία οδήγησαν από το ύψος των 84 μέτρων στα 74 μέτρα. Ο μάρτυρας αναγνώρισε ότι η επιστολή των τότε δικηγόρων τους (Τεκμ. 23), αναφερόταν στην 3η κατά σειρά πληρωμή στη βάση της συμφωνίας (Τεκμ. 14), ύψους €25.000,
Ισχυρίστηκε ότι η πληρωμή αυτή δεν έγινε καθώς όταν υπεγράφη η Συμφωνία Τερματισμού και Συμβιβασμού (Τεκμ. 14), και θα γινόταν η πληρωμή τους σταδιακά, αυτό είχε γίνει για τον λόγο ότι τα σχέδια τα οποία είχαν ετοιμαστεί έλεγαν ότι ήταν έτοιμα, κάτι όμως που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και ήταν αυτός ο λόγος που δεν προέβησαν στις επόμενες πληρωμές. Ο μάρτυρας σχολίασε και τη συμφωνία ίδιας ημερομηνίας (Τεκμ. 30), η οποία θα προχωρούσε εάν εξασφαλιζόταν πολεοδομική άδεια. Παραδέχθηκε ότι γίνονταν συναντήσεις με τον Δήμο Λάρνακας και το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας. Ο ίδιος είχε συμμετάσχει σε μια συνάντηση με άτομο γνώστη των θεμάτων της Πολιτικής Αεροπορίας. Σύμφωνα και με το ηλεκτρονικό μήνυμα με ημερομηνία 18.01.2016 (Τεκμ. 20), το οποίο υποδείχθηκε στον μάρτυρα, προερχόμενο από κάποιον Γιάννη Θεοφίλου που είναι Air Traffic Controller, αναφέρει ότι το μέγιστο επιτρεπτό ύψος του κτιρίου, συμπεριλαμβανομένων ιστών αντενών, ντεπόζιτα κ.α. δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 72 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Σχολιάζοντας το Τεκμ. 2 που τιτλοφορείται ως feasibility Study (April 2009) για το Kimonas Project, ανάφερε ότι σε αυτό αναφέρεται και η υπολογιζόμενη αξία του έργου. Παραδέχθηκε ότι επρόκειτο για Έργο μεγάλης αξίας, μεικτής ανάπτυξης με ξενοδοχείο, διαμερίσματα και χώρο στάθμευσης. Ενώ αρχικά γινόταν λόγος για έργο 23 ορόφων με το μειωμένο ύψος θα γίνονταν 13 όροφοι και έτσι δεν θα ήταν βιώσιμο. Ισχυρίστηκε ότι λόγω καθυστέρησης υλοποίησης του Έργου οι εναγόμενοι βαρύνονταν με τους τόκους του δανεισμού που είχαν εξασφαλίσει και όταν κατάλαβαν ότι δεν θα μπορούσαν να προβούν στην ανάπτυξη του πώλησαν τη γη. Ο μάρτυρας κλήθηκε και επανέλαβε το περιεχόμενο του Τεκμ. 18 το οποίο συνάδει, όπως ανέφερε, με όσα κατάθεσε προηγουμένως. Κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας προέβη σε διάφορες παραδοχές που αναδύονταν από τα έγγραφα/τεκμήρια που του υποδείχθηκαν όπως ήταν η περιγραφή του Έργου, το κόστος του και η υπολογιζόμενη αμοιβή στη βάση αυτού που θα ήταν άνω των 2 εκατομμυρίων αν γινόταν το Έργο. Σε υπόδειξη των Τεκμ. 3 α - γ, του υποβλήθηκε ότι είχαν την πληροφόρηση από την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή τον Αύγουστο του 2010, ότι δεν υπήρχε περιορισμός στο ύψος, αναφέροντας ότι επρόκειτο πρακτικό που έστειλε ο κ. Χ. Θράσου για το τι λέχθηκε σε κάποια σύσκεψη διευκρινίζοντας ότι δεν συμμετείχε σε αυτή η Πολιτική Αεροπορία. Στη συνέχεια υποβλήθηκαν στο μάρτυρα διάφορες θέσεις των εναγόντων για συναντήσεις και συζητήσεις που γίνονταν στην παρουσία διαφόρων προσώπων και αρμοδίων όπως και του ίδιου του μάρτυρος σε κάποια από αυτές, όπως και με εκπροσώπους μεγάλης αλλοδαπής εργοληπτικής εταιρείας η οποία θα αναλάμβανε και τη χρηματοδότηση του έργου ως στρατηγικός επενδυτής, κατά την επίδικη περίοδο, στις πλείστες εκ των οποίων ο μάρτυρας απαντούσε ότι αγνοούσε. Σε υπόδειξη του Τεκμ. 11, το οποίο είναι ηλεκτρονική επιστολή με ημερ. 6.06.2012, παραδέχθηκε ότι οι εναγόμενοι γνώριζαν από τότε για τη θέση της Πολιτικής Αεροπορίας ως προς το ύψος του Έργου και επομένως οι εναγόμενοι γνώριζαν ότι υπό τις περιστάσεις ίσως να υπήρχε επανασχεδιασμός του Έργου. Με υπόδειξη της παρ. 3 του Τεκμ. 14 υποβλήθηκε στο μάρτυρα ότι δεν ίσχυαν αυτά που υποστήριξε κατά την κυρίως εξέταση του ότι τάχα αν και υπογράφτηκε η συμφωνία αυτή υπήρχε προφορική συμφωνία πριν υπογραφεί η συμφωνία (Τεκμ. 14). Στον μάρτυρα υποδείχθηκαν σχετικές περικοπές από τεκμήρια όπως τα Τεκμ. 1, 7,8,9, 10,12,13, 15 (Α),(Β) και (Γ), 16, 17, 18, 20, 23, 24, 26, 27,29 και 36 ή και σε συνδυασμό από καταγραφές σε αυτά και υποβλήθηκαν σε αυτόν οι θέσεις των εναγόντων ή κλήθηκε να συμφωνήσει με αυτές εφόσον υπήρχαν οι σχετικές αναφορές στα έγγραφα. Ο μάρτυρας διευκρίνισε ότι όταν είχε αναφερθεί σε προφορική συμφωνία εννοούσε τις προφορικές διαβεβαιώσεις από τους Α/φούς Θράσου ότι το ζήτημα του ύψους θα ξεπερνιόταν. Ο κ. Γαβριήλ (ΜΥ1), παρόλο ότι παρουσιάστηκε ως ο εντεταλμένος υπεύθυνος του Έργου εκ μέρους των εναγόμενων, ήταν φανερό ότι αγνοούσε πλείστες πτυχές της υπόθεσης και αυτή η άγνοια του διαφάνηκε κατά την αντεξέταση του όπως καταγράφηκαν σχετικά σημεία της πιο πάνω και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν εκ νέου. Όσα δε ανάφερε αποσκοπούσαν σε υποστήριξη της εκδοχής των εναγόμενων, ότι τάχα υπήρχε και προφορική διαβεβαίωση ότι το πρόβλημα που δημιουργήθηκε σε σχέση με το ύψος του Έργου θα ξεπερνιόταν και αυτά χωρίς να γνωρίζει σημαντικές πτυχές της διαφοράς όπως αναδύονται μέσα από τα έγγραφα που του υποδείχθηκαν από τον συνήγορο των εναγόντων, πλείστα εκ των οποίων αγνοούσε. Υπό αυτό το πρίσμα εξετάζονται και αξιολογούνται όσα προήλθαν από τη μαρτυρία του τα οποία την καθιστούν αόριστη και ανακριβή και ως εκ τούτου μη αξιόπιστη. Ο κ. Βωνιάτης (ΜΥ2), ανάφερε ότι ήταν ένας από τους μετόχους και διευθυντές στην Κοινοπραξία που ανάλαβε το Έργο Κίμων που ήταν ο Λευκαρίτης και ο Χασάπης. Ο ίδιος ήταν στο 50% και ήταν ο Διευθυντής του Ομίλου Χασάπης και τον αντιπροσώπευε σε όλες τις συναντήσεις και αποφάσεις που παίρνονταν. Ο μάρτυρας αναγνώρισε το Τεκμ.1 που ήταν η αρχική συμφωνία που υπογράφτηκε με τους ενάγοντες. Αναγνώρισε επίσης και το Τεκμ. 14 που ήταν η Συμφωνία Τερματισμού και Συμβιβασμού. Έδωσε τη δική του εκδοχή ως προς τις οικονομικές συνθήκες που χαρακτήριζαν την περίοδο από το 2008 μέχρι και το 2012 (μεταξύ δηλαδή των δύο ως άνω συμφωνιών), όταν δηλαδή γινόταν η προσπάθεια για εξασφάλιση αδειών για το Έργο όπως και χρηματοδότηση του. Ο μάρτυρας αναγνώρισε την feasibility study (Τεκμ. 2), και παρέπεμψε στη σελ. 13 αυτής όπου αναφέρονται τα χαρακτηριστικά των οικοπέδων και του Έργου. Δεν θυμόταν ακριβώς πότε ανέκυψε το "πρόβλημα" σε σχέση με το ύψος του κτιρίου και απάντησε ως εξής: « .νομίζω είχε επιστολή μετά τον τερματισμό και μετά που συμφωνήθηκε το γραφείο για να προχωρήσουμε με όλα τα σχέδια του κ. Θράσου». Όταν του υποδείχθηκε η επιστολή (Τεκμ. 19), την οποία αναγνώρισε, ανάφερε ότι ήταν αυτή που ανέτρεψε όλον τον σχεδιασμό. Ανάφερε ότι το Έργο βασιζόταν στο μεγάλο ύψος, διαφορετικά δεν θα ήταν βιώσιμο εξ αρχής. Όταν προέκυψε το πρόβλημα δεν θυμόταν αν έγιναν συναντήσεις γι' αυτό και αν συμμετείχε σε αυτές αλλά μπορούσε να πει ότι το γραφείο του κ. Θράσου προσπαθούσε να το επιλύσει. Μετά την επιστολή που έλαβαν από το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας δεν μπορούσαν πλέον να βασιστούν στα σχέδια που ετοίμασαν οι ενάγοντες και τα οποία πράγματι τους είχαν δοθεί σε έντυπη αλλά και σε ηλεκτρονική μορφή. Πρόσθεσε μάλιστα ότι οι εργασίες που έγιναν από το 2008 μέχρι τότε ήταν πολύ σημαντικές, έγιναν μελέτες πως να μπαίνουν τα αυτοκίνητα, πως να κάνουν επαναστροφή, έγινε πάρα πολύ σκληρή δουλειά για όλο το Έργο. Έγιναν πάρα πολλές συναντήσεις, ήταν 4 χρόνια σκληρής δουλειάς, δεν ήταν έτσι απλά τα πράγματα για να καταλήξουν σε σχέση με την ανάπτυξη που προγραμμάτιζαν, ανάφερε χαρακτηριστικά. Ο μάρτυρας (ΜΥ2), στη συνέχεια της μαρτυρίας του αναφέρθηκε στα προβλήματα που προκλήθηκαν σε οικονομικό επίπεδο και τις ζημιές που υπέστηκαν όσοι είχαν εμπλακεί στο Έργο και στις προσπάθειες διευθέτησης της διαφοράς που προέκυψε σε σχέση με τους ενάγοντες. Κατά την αντεξέτασή του εκτός από τις σπουδές του και την επαγγελματική του σταδιοδρομία όπως και την εμπλοκή του σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, ρωτήθηκε για την εξ αρχής εμπλοκή του στο Έργο μέχρι και που υπογράφτηκε και η Συμφωνία Τερματισμού και Συμβιβασμού στις 22.06.2022 (Τεκμ. 14). Απαντώντας στη θέση της πλευράς των εναγόντων ότι η αναφορά του ότι το Έργο βασιζόταν στο ύψος και ότι τάχα περιορίζονταν τα τετραγωνικά μέτρα όταν δεν θα ανεγειρόταν στο ύψος που ήθελαν και ότι τα τετραγωνικά μέτρα του Έργου δεν καθορίζονταν αποκλειστικά από το ύψος αλλά και από το πλάτος του, ανάφερε ότι ο σχεδιασμός ήταν όπως όλα τα δωμάτια έχουν θέα προς την θάλασσα διαφορετικά αν μερικά από αυτά έβλεπαν στον πίσω δρόμο του οικοπέδου η θέα τους θα ήταν στις αυλές των υποστατικών που βρίσκονταν στο πίσω μέρος όπου «απλώνονταν ρούχα» κατά την έκφραση του. Σε σχέση με τον δανεισμό των 23 εκατομμυρίων στον οποίο αναφέρθηκε κατά την κυρίως εξέταση του και σε υποβολή ότι η εναγόμενη δεν υπέστη οποιανδήποτε ζημιά, ανάφερε ότι οι μέτοχοι της ζημίωσαν 2 εκατομμύρια ευρώ. Απάντησε δε ως εξής: « .οι μέτοχοι ζημίωσαν 2 εκατομμύρια ευρώ, δεν ξέρω για την εταιρεία Lefkariti, μιλώ για τη δική μας δουλειά. Νομίζω το '14 που έγινε η πώληση, η συμφωνία έγινε κεκλεισμένων θυρών. Μετά από την πώληση του Έργου μπλεχθήκαμε με χρέος μισό εκατομμύριο Ευρώ ο καθένας για το συγκεκριμένο Έργο». Και στη συνέχεια σε ερώτηση αν μιλούσε για το ισχυριζόμενο κόστος ή ζημιά στους μετόχους; Απάντησε μονολεκτικά με τη λέξη «μάλιστα». Παραδέχθηκε όμως στη συνέχεια ότι από το 2014 δεν έχει οποιανδήποτε σχέση με την υπόθεση αυτή οπότε και θα ήθελε να μελετήσει το ζήτημα της πρόκλησης ζημιάς για να μπορέσει να απαντήσει οτιδήποτε σε σχέση με αυτό. Η συζήτηση που ακολούθησε κατά την αντεξέταση του μάρτυρος περιστράφηκε στις συναντήσεις και τη συζήτηση που διεξαγόταν με την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή όσο και μεταξύ των διαδίκων με σκοπό την προώθηση του Έργου αλλά και την εξεύρεση επενδυτή. Απάντησε θετικά σε ερώτηση αν την πρώτη φορά που είχαν αντιληφθεί τη θέση της Πολιτικής Αεροπορίας για το ύψος του Έργου ήταν τον Σεπτέμβριο του 2012 και ανασκεύασε τη θέση του όταν του υποδείχθηκε το Τεκμ. 11 όπου φαίνεται ως ημερομηνία γνώσης της θέσης της Πολιτικής Αεροπορίας η 06.06.2022 αν όχι η προηγούμενη ημέρα. Η συμφωνία της 18.06.2008 δέχθηκε ότι τερματίστηκε με την επιστολή των δικηγόρων τους από τις 23.02.2012 (Τεκμ. 7). Σε ερώτηση ότι μέχρι τις 23.02.2012 δεν είχε τεθεί θέμα ύψους του Έργου σε σχέση με τις απαιτήσεις της Πολιτικής Αεροπορίας, απάντησε αρχικά με τη λέξη "μάλιστα" στη συνέχεια όμως με παρέμβαση του δικηγόρου των εναγόμενων και του Δικαστηρίου για να εξηγήσει τι εννοούσε, επικαλέστηκε άγνοια του γεγονότος. Δεν απέκλεισε κατά το χρονικό διάστημα από τις 23.02.2012 μέχρι και την 22.06.2012 που υπογράφτηκε η Συμφωνία Τερματισμού και Συμβιβασμού (Τεκμ. 14), να υπήρξαν διαβουλεύσεις. Σχετικές δε αναφορές έγιναν και σε σχέση με τις επιστολές Τεκμ. 8, 9 και 10, το περιεχόμενο των οποίων αποδέχθηκε και αφορούσε την εμπλοκή του ΕΤΕΚ στην επίλυση της διαφοράς που προέκυψε. Με αναφορά στα Τεκμ.12 και 13 ο μάρτυρας παραδέχτηκε ότι είχαν εκπονηθεί σχέδια από τους ενάγοντες στη βάση της Συμφωνίας τους (Τεκμ.1). Ο μάρτυρας διαφώνησε με υποβολή ότι οι ενάγοντες ουδέποτε έδωσαν σε αντιπρόσωπο της εναγόμενης οποιαδήποτε προφορική διαβεβαίωση σε σχέση με την πιθανή επίλυση του θέματος του ύψους του κτιρίου και τον χρόνο επίλυσης του με παραπομπή στο Τεκμ. 3 (γ) παρ. 6 τα οποία είναι τα πρακτικά που τηρήθηκαν κατά τη σύσκεψη που έγινε στο Δημαρχείο Λάρνακας στις 6.08.2010 και όπου καταγράφηκε επί λέξη: «ο ΛΕ & ΑΚ δηλώσαν ότι δεν υπάρχει περιορισμός για τις πιο κάτω παραμέτρους: Κάλυψη, περιορισμός ύψους και αριθμός ορόφων, εφόσον τηρηθούν οι υφιστάμενοι συντελεστές δόμησης».(ΣΣ οι ΛΕ είναι ο Λευτέρης Εμπεδοκλής Δημοτικός Γραμματέας τότε του Δήμου Λάρνακας και ΑΚ ο Ανδρέας Καρακατσάνης Δημοτικός Μηχανικός τότε του Δήμου Λάρνακας). Σε υποβολή ότι ούτε μεταξύ της 05.06.2012 και 22.06.2012 οι ενάγοντες διαβεβαίωσαν οποιονδήποτε αντιπρόσωπο της εναγόμενης ότι το θέμα του ύψους με την Πολιτική Αεροπορία θα επιλυθεί, απάντησε ως εξής: «Αφού ο κ. δεν είναι σύμβουλος πως θα επικοινωνούσε μαζί μας, ήμασταν μόνο σε διαβουλεύσεις για συμφωνία συμβιβασμού». Ο μάρτυρας συμφώνησε ότι οι ενάγοντες δεν έλαβαν ολόκληρο το ποσό που είχαν συμφωνήσει με τη Συμφωνία Τερματισμού και Συμβιβασμού (Τεκμ. 14), και τούτο παρόλο ότι αυτοί είχαν εκπληρώσει τη δική τους υποχρέωση να παραδώσουν στην εναγόμενη τα σχέδια που είχαν μέχρι τότε ετοιμάσει τα οποία περιήλθαν στην κατοχή και ιδιοκτησία της και παρόλα αυτά ούτε τα σχέδια επιστράφηκαν ούτε και η πνευματική τους ιδιοκτησία. Ο μάρτυρας δεν αμφισβήτησε επίσης ότι οι ενάγοντες συμμορφώθηκαν και με άλλη υποχρέωσή τους να ενημερώσουν το ΕΤΕΚ ότι δεν είχαν ένσταση να ανατεθεί το Έργο σε άλλους Μηχανικούς (Τεκμ. 16). Συμφώνησε με υποβολή ότι οι ενάγοντες ουδέποτε θα συναινούσαν στον διορισμό άλλου μηχανικού εάν δεν είχαν συνάψει τη Συμφωνία (Τεκμ. 14), με την οποία θα λάμβαναν την αμοιβή τους. Συμφώνησε ότι η μόνη αμοιβή που έλαβαν οι ενάγοντες ήταν τα ποσά που αναγράφονται στις αποδείξεις [Τεκμ. 15 (α),(β) και (γ)] δηλαδή €50.000,
Ο μάρτυρας διαφώνησε με τη θέση της πλευράς των εναγόντων και σε παραπομπή σε αναφορά στα πρακτικά του Τεκμ. 3(στ) (in Conclusion) ότι οι ενάγοντες πάντοτε μιλούσαν για την ετοιμότητα τους να υποβάλουν αίτηση και ουδέποτε έδωσαν εγγύηση ότι η αίτηση θα τελεσφορούσε ως θα υποβαλλόταν με τα συγκεκριμένα αρχιτεκτονικά σχέδια. Ο μάρτυρας συμφώνησε επίσης με τη θέση των εναγόντων ότι από το 2008 μέχρι και την 15.07.2013 που αναφέρεται στο Τεκμ. 29 (επιστολή των δικηγόρων των εναγόμενων με την οποία αρνούνταν ότι όφειλαν οποιοδήποτε ποσό στους ενάγοντες), δεν τους έδωσαν οδηγίες για να υποβάλουν αίτηση για πολεοδομική άδεια. Φάνηκε κατά την αντεξέταση του μάρτυρα, όπως και δέχθηκε, όταν του υποδείχθηκε το Τεκμ. 20, ότι η Πολιτική Αεροπορία ενώ αρχικά είχε την άποψη ότι το ύψος του Έργου δεν θα μπορούσε να υπερβαίνει τα 47 ½ μέτρα στη συνέχεια, όπως φαίνεται στο Τεκμ. 20, ανέβηκε στα 72 μέτρα. Σε σχέση με το ύψος του κτιρίου και σε παραπομπή στο Τεκμ. 3 (ε) υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι το ύψος των 72 μέτρων που είχαν καθορίσει οι ενάγοντες ήταν με απαίτηση των ίδιων των εναγόμενων και των συμβούλων τους που στη συνέχεια άλλαξε όταν απαίτησαν το ύψος κάθε ορόφου να είναι 3,5 μέτρα με αποτέλεσμα να καταλήξουν σε ύψος 84 μέτρων. Ο μάρτυρας διαφώνησε, και εξήγησε ότι ήταν κατ' απαίτηση των master planner του Έργου που έγινε αυτό καθώς, για να εντασσόταν στην κατηγορία των luxury hotels παγκόσμια, θα έπρεπε το ύψος του κάθε ορόφου να είναι τουλάχιστον 3,5 μέτρα. Απάντησε θετικά σε ερώτηση αν θεωρούσε ότι οι ενάγοντες ήταν αμελείς με τις υποχρεώσεις τους σε σχέση με την αρχική συμφωνία του 2008 χωρίς όμως να υποδείξει ως προς τί ήταν αμελείς. Έχοντας υπόψη την εξέλιξη της συμφωνίας Τεκμ.1 και το ηλεκτρονικό μήνυμα της 6.06.2012 (Τεκμ. 11), υποβλήθηκε στον μάρτυρα, με τον τελευταίο να διαφωνεί, ότι με πλήρη επίγνωση της όποιας πιθανής ισχυριζόμενης αμέλειας ή παραπόνου ή θέματος, είχαν συνάψει τη Συμφωνία (Τεκμ. 14) και τίποτε δεν μεσολάβησε που να δικαιολογεί την καταστρατήγηση της από τους εναγόμενους. Ανάφερε ότι εάν ερωτάτο και αν ήταν ο ίδιος που θα αποφάσιζε, δεν θα υπέγραφε αυτή τη συμφωνία για την οποία όμως επικαλέστηκε αναρμοδιότητα για να απαντήσει κατά πόσον είναι μια έγκυρη ή όχι συμφωνία. Υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι οι ενάγοντες δεν θα υπέγραφαν την Επίδικη Συμφωνία και τη Συμφωνία (Τεκμ. 36), εάν υπήρχε όρος ή δέσμευση ότι τα έγγραφα που παραδόθηκαν στους εναγόμενους θα ήταν κατάλληλα, ως είχαν, για εξασφαλισμένη έκδοση πολεοδομικής άδειας με τον μάρτυρα να δέχεται ότι μετά την αποστολή της επιστολής (Τεκμ. 29), οι εναγόμενοι καμιά πρόθεση είχαν να πληρώσουν τις υπόλοιπες δόσεις και όχι μόνο δέχθηκε την υποβολή αλλά απάντησε ως εξής: «Συμφωνώ, όχι μόνο γιατί δεν είχε πρόθεση αλλά και γιατί δεν υπήρχε και η οικονομική δυνατότητα από τη συγκεκριμένη κοινοπραξία». Ο κ. Βωνιάτης (MY2), είναι γεγονός ότι ενώ είχε σε κάποια στάδια της υπόθεσης προσωπική εμπλοκή στις διαβουλεύσεις και διεργασίες που γίνονταν προς υλοποίηση του Έργου, εντούτοις στο κρισιμότερο σημείο τους που αφορά την επίδικη διαφορά, ήτοι την υπογραφή της Επίδικης Συμφωνίας φαίνεται να αποστασιοποιήθηκε από την σύναψη της επικαλούμενος άγνοια των όρων της. Μάλιστα χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του ότι αν γνώριζε τους όρους της θα απέτρεπε την υπογραφή της από τους εναγόμενους. Γι' αυτό η μαρτυρία του ελέγχεται ως προς τη δυνατότητα του να εκφέρει άποψη γι' αυτή. Ό,τι άλλο ανέφερε σχετικό με τη διαφορά που προέκυψε σε σχέση με την επίδικη συμφωνία μόνο ως εικασίες μπορούν να χαρακτηριστούν με δεδομένη την πιο πάνω αποστασιοποίηση του εκφράζοντας μάλιστα και τη δυσφορία του που κατ' ισχυρισμό του δεν κρατείτο ενήμερος. Σε πλείστες μάλιστα περιπτώσεις η μαρτυρία του ήταν υποβοηθητική για τους ενάγοντες όπως εύκολα διαπιστώνεται από καταγεγραμμένες πιο πάνω απαντήσεις του. Ο κ. Κωνσταντίνου (ΜΥ3), ανάφερε ότι είναι βοηθός του κ. Nikolai Potapenko διευθυντού της εναγόμενης εταιρείας. Ανάφερε ότι γνώριζε ότι τα αρχιτεκτονικά σχέδια που ετοιμάστηκαν από τους ενάγοντες ήταν ακατάλληλα και γι' αυτό διορίστηκε νέος αρχιτέκτονας για να ετοιμάσει καινούργια σχέδια. Η ακαταλληλότητα τους, όπως ανάφερε, έγκειτο στο γεγονός ότι υπήρχε πρόβλημα με το ύψος του κτιρίου και ήταν γι' αυτό που δεν προχώρησαν με τα σχέδια αυτά. Ανάφερε ότι διορίστηκε νέο αρχιτεκτονικό γραφείο, το Αρχιτεκτονικό Γραφείο Μαραθεύτη, το οποίο μέχρι τώρα έλαβε αμοιβή €300.000,00 για τα σχέδια που ετοίμασε και τη δουλειά που έκανε και ότι βρίσκονται στη διαδικασία εξασφάλισης πολεοδομικής άδειας. Η μελέτη αν θα είναι οικιστικό ή ξενοδοχείο είναι σε εξέλιξη. Ανάφερε ότι κατατέθηκε σχετική αίτηση με αριθμό Α148/18 στην Πολεοδομική Αρχή και ότι οι αρμόδιες αρχές ισχυρίστηκε ότι ανταποκρίνονται θετικά. Ανάφερε κατά την αντεξέταση του ότι εργοδοτήθηκε μέσα στο
Γνώριζε ότι είχε κατατεθεί η πιο πάνω πολεοδομική αίτηση από τον αρχιτέκτονα του Έργου κ. Μαραθεύτη. Ως προς τη θετική αντίκριση της, εξήγησε ότι η αντίληψη του αυτή προέρχεται από προφορική ενημέρωση, δεν είχε όμως κάποια ενημέρωση από κάποιον στην Πολεοδομία ότι θα εγκριθεί. Η πληροφόρηση του για την ακαταλληλότητα των σχεδίων των εναγόντων προερχόταν από τρίτους και στο Δικαστήριο ήρθε για να πει ότι η εταιρεία διόρισε νέο αρχιτέκτονα διότι δεν ήθελε να προχωρήσει με τα σχέδια του προηγούμενου αρχιτέκτονα. Ο μάρτυρας συμφώνησε ότι το 2008 υπήρξε μια συμφωνία (Τεκμ. 1), μεταξύ των διαδίκων όπου οι ενάγοντες παρείχαν υπηρεσίες στην εταιρεία τους και ότι στη βάση συμφωνίας αυτά τα σχέδια πωλήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν. Γνώριζε ότι δεν είχε αποκτηθεί το ακίνητο από τον Δήμο Λάρνακας. Σε ερώτηση αν ήταν γι' αυτό που θεωρήθηκαν ακατάλληλα, ανάφερε ότι δεν γνώριζε για τεχνικά θέματα ούτε μπορούσε να απαντήσει στη θέση ότι μπορούσε να μειωθεί το ύψος του Έργου χωρίς να χαθεί ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο. Συμφώνησε ότι με την επιστολή (Τεκμ. 7), είχε τερματιστεί η Συμφωνία (Τεκμ.1). Δεν γνώριζε αν υπήρξε προσπάθεια επίλυσης της επίδικης διαφοράς με διαιτησία του ΕΤΕΚ και αφού αυτή η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε κατέληξαν σε συμβιβασμό με τη Συμφωνία (Τεκμ. 14). Ο μάρτυρας αρνήθηκε να σχολιάσει υποβολή ότι τα σχέδια που δόθηκαν από τους ενάγοντες στους εναγόμενους δεν είχαν κάποια ακαταλληλότητα η οποία να οφειλόταν σε υπαιτιότητα των εναγόντων και στο τέλος απάντησε ότι διαφωνούσε με την υποβολή. Σε υποβολή τέλος ότι πράγματι η αίτηση για πολεοδομική άδεια είχε υποβληθεί αλλά η απάντηση δεν ήταν θετική, απάντησε ότι δεν γνώριζε. Διευκρίνισε κατά την επανεξέτασή του μετά από μια χαρακτηριστική παλινδρόμηση ως προς την θετική του γνώση για το ζήτημα αλλά και σε αντίφαση με όσα ανάφερε σε προηγούμενο στάδιο ότι τα σχέδια δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Η μαρτυρία που προήλθε από τον ως άνω μάρτυρα ήταν διαφωτιστική ως προς το τί απέληξε το Έργο. Ως προς την ουσία της επίδικης διαφοράς δεν πρόσφερε οτιδήποτε και μόνο γενικά και αόριστα και ενίοτε αντιφατικά μπορούσε να τοποθετηθεί. Για τούτο και η μαρτυρία του κρίνεται ως αδιάφορη και μη βοηθητική για την πλευρά που τον κάλεσε να δώσει μαρτυρία. Ο κ. Γιασεμή (ΜΥ4), είναι αρχιτέκτονας - μηχανικός και είναι εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ. Αναφέρθηκε στα ακαδημαϊκά του προσόντα και ανάφερε ότι διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο. Κλήθηκε ως εμπειρογνώμονας για να εξηγήσει για τη διαδικασία εξέτασης μιας πολεοδομικής αίτησης. Εξήγησε ότι το Τεκμ. 19 είναι κάποιες προκαταρτικές απόψεις του Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας για το Έργο. Ισχυρίστηκε ότι είναι ευθύνη και υποχρέωση του αρχιτέκτονα ενός έργου να ζητήσει προκαταρτικές απόψεις σε πρώτο στάδιο κατά την προμελέτη από διάφορα τμήματα και εδώ την Πολιτική Αεροπορία και ακολούθως να γίνει η οριστική μελέτη και τα σχέδια για την κατάθεση τους στην Πολεοδομία. Ο αρχικός σχεδιασμός δεν μπορούσε να προχωρήσει διότι υπερέβαινε κατά πολύ το ύψος. Η παρέλευση των χρόνων όπως σημειώθηκε εν προκειμένω, μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά την έναρξη και ολοκλήρωση ενός έργου. Ήταν σε αυτό το στάδιο της μαρτυρίας που δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι στη βάση της Επίδικης Συμφωνίας η υποχρέωση των εναγόντων ήταν να παραδώσουν τα σχέδια που είχαν ετοιμαστεί και τα οποία είχαν ύψος 84 μέτρα. Κατά την αντεξέταση του ανάφερε ότι στο Δικαστήριο κατάθετε ως μάρτυρας μετά από κλήτευση του και ότι θα πληρωνόταν για τη μελέτη που έκανε και την παράσταση του στο Δικαστήριο χωρίς όμως αυτό, όπως διευκρίνισε, να επηρεάζει την κρίση του και την άποψη του. Δέχθηκε ότι το δικαίωμα ενός αρχιτέκτονα να έχει ο ίδιος διαβουλεύσεις με διάφορα κυβερνητικά τμήματα αφού πρώτα λάβει γραπτή έγκριση από την Πολεοδομική Αρχή θεσπίστηκε το
Η μαρτυρία του μάρτυρος αυτού ως εκ της ειδικότητας του υπήρξε διαφωτιστική ως προς τις διαδικασίες που ακολουθούνται κατά το στάδιο εξασφάλισης πολεοδομικής άδειας και άδειας οικοδομής αλλά ως προς την επίδικη διαφορά δεν είχε οτιδήποτε να προσθέσει όπως και δεν πρόσφερε. Ως προς το ουσιαστικό ζήτημα για το οποίο κλήθηκε να καταθέσει για τη δυνατότητα δηλαδή που είχαν οι ενάγοντες για διαβούλευση από πριν σε σχέση με τα αρχιτεκτονικά σχέδια που ετοιμάζουν με τα διάφορα αρμόδια κυβερνητικά τμήματα όπως και εδώ αυτό της Πολιτικής Αεροπορίας τελικά δέχθηκε ότι αυτή θεσπίστηκε μετά το
Επομένως η μαρτυρία του επί του προκειμένου τελικά δεν υπήρξε υποβοηθητική για τους εναγόμενους. Ο κ. Γαλανός (ΜΥ5), είναι συνέταιρος στην KPMG Cyprus στον τομέα των ερευνών. Είχαν ετοιμάσει έκθεση/μελέτη για τον υπολογισμό του δανείου που είχε ληφθεί από την εταιρεία Λευκαρίτης & Χασάπης το περιεχόμενο της οποίας και υιοθέτησε και η οποία κατατέθηκε ως Τεκμ.
Επεξήγησε τη μέθοδο ετοιμασίας της και τα στοιχεία που έλαβαν υπόψη για την εξαγωγή του συμπεράσματος ότι το ποσοστό κόστους του δανείου αυτού από την ημέρα που γνωστοποιήθηκε ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει το Έργο, λόγω του ζητήματος ασφάλειας που έθετε η Πολιτική Αεροπορία, ανερχόταν σε €1,8 εκατομμύρια περίπου. Πρόκειται για κατάσταση η οποία συνάδει με τις ελεγμένες οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας. Ο μάρτυρας κλήθηκε και επεξήγησε διάφορες λεπτομέρειες όπως παρουσιάζονται στη μελέτη. Η μαρτυρία του μάρτυρος αυτού αποσκοπούσε στην απόδειξη της ζημιάς που κατ' ισχυρισμό υπέστησαν οι εναγόμενοι για τη μη υλοποίηση του Έργου προερχόμενη από δανειακή σύμβαση που συνήψαν η οποία όμως δεν ήταν μέρος της Συμφωνίας των Μερών (Τεκμ.1), ούτως ή άλλως και με δεδομένο ότι με την Επίδικη Συμφωνία οι όποιες απαιτήσεις μεταξύ των Μερών θεωρήθηκαν διευθετημένες και δεν θα μπορούσαν να προβληθούν στο μέλλον η μαρτυρία του καθίσταται άνευ αντικειμένου και χωρίς καμιά ουσιαστική σημασία. Επομένως, οι όποιοι υπολογισμοί του θεωρούνται ότι δεν επηρεάζουν τα πράγματι επίδικα θέματα που εξετάζονται στο πλαίσιο της παρούσας διαφοράς. Με τη μαρτυρία του ουσιαστικά μειώθηκαν και οι σχετικές αξιώσεις των εναγόμενων σε €1,8εκ. κάτι που δείχνει τη τάση που είχαν οι εναγόμενοι να μεγαλοποιήσουν την ισχυριζόμενη ζημιά τους. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Με τη συμπλήρωση της μαρτυρίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι τόσο της πλευράς των εναγόντων όσο και των εναγόμενων, στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, εξέθεσαν τη δική τους οπτική επί των διαφόρων πτυχών της υπόθεσης και της δοθείσας μαρτυρίας και με παρέπεμψαν σε διάφορες αποφάσεις και σε αυθεντίες και στο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τα διάφορα επίδικα ζητήματα όπως τα ανέδειξαν προς στοιχειοθέτηση των θέσεων τους. Έχω μελετήσει τις αγορεύσεις και εισηγήσεις τους οι οποίες ομολογουμένως μου στάθηκαν πολύ υποβοηθητικές τόσο για να αντιληφθώ τη θέση τους όσο και για να καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα όπως θα εκτεθούν στη συνέχεια. Απαντήσεις στις διάφορες εισηγήσεις και επιχειρήματα θα δοθούν με το σκεπτικό που θα ακολουθήσει χωρίς να απαιτείται να ενδιατρίψω σε κάθε επί μέρους εισήγηση ή επιχείρημα όταν κρίνεται ότι δεν εξυπηρετεί οποιονδήποτε σκοπό προς επίλυση των επίδικων ζητημάτων ή το οποίο κρίνεται ότι δεν είναι ουσιώδες ή νομικά αποδεκτό (βλ. Οδυσσέα v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490, Ανδρονίκου κ.α. v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486, την Έφεση Αρ.22/2018 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μ.Φ.Χ. v. M.X. με ημερ. 28.09.2021 και την εντελώς πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση του Δευτεροβάθμιου και πάλι Οικογενειακού Δικαστηρίου στην Έφεση Αρ. 20/2020 Γ.Λ. v. X.I. ημερ. 15.12.2021 όπου επαναλήφθηκαν τα ίδια ως άνω με την ακόλουθη διατύπωση: «.Όπως επανειλημμένα έχει λεχθεί δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να σχολιάζει κάθε επιχείρημα ή δήλωση των διαδίκων ή των συνηγόρων τους. Καθήκον του είναι η διατύπωση καθαρής δικαστικής κρίσης η οποία να είναι αιτιολογημένη». ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΕ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΔΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΞΑΓΩΓΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΩΝ: Στην συνέχεια θα με απασχολήσει η νομική υπόσταση της επίδικης συμφωνίας που δεν είναι άλλη από τη Συμφωνία Τερματισμού και Συμβιβασμού με ημερομηνία 22.06.2012 (Τεκμ. 14) η Επίδικη Συμφωνία. Η κατάρτιση της συμφωνίας αυτής δεν έχει αμφισβητηθεί από πλευράς των εναγόμενων. Το ζήτημα επομένως που θα με απασχολήσει και το οποίο θα πρέπει να αποφασιστεί είναι κατά πόσο οι εναγόμενοι ως είχαν υποχρέωση έχουν προκαλέσει με τη μαρτυρία που προσκόμισαν ρωγμές σε αυτή ή υπέσκαψαν την εγκυρότητα της. Η υπερασπιστική γραμμή των εναγόμενων βασίστηκε αφενός στον ισχυρισμό ότι η Επίδικη Συμφωνία υπογράφτηκε στη σκιά κάποιας άλλης παράλληλης προφορικής συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, η οποία προνοούσε ότι η εγκυρότητα της Επίδικης Συμφωνίας θα τελούσε υπό την αίρεση ότι τα σχέδια που θα παραδίδονταν βάσει της Επίδικης Συμφωνίας θα ήταν κατάλληλα για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας, ως είχαν. Ισχυρίστηκαν ότι οι ενάγοντες έχουν παραβιάσει την εν λόγω παράλληλη προφορική συμφωνία και συνεπακόλουθα, έχει ακυρωθεί ή τερματιστεί η Επίδικη Συμφωνία. Αφετέρου ισχυρίστηκαν ότι η τελευταία ήταν άκυρη λόγω ψευδών παραστάσεων των εναγόντων σε βάρος των εναγόμενων. Οι ενάγοντες προτάσσουν με τη μαρτυρία που παρουσίασαν ότι οι εναγόμενοι απέτυχαν να πλήξουν την εγκυρότητα ή δεσμευτικότητα της Επίδικης Συμφωνίας στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων για τον λόγο ότι οι εναγόμενοι είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι υπήρξε τέτοια προφορική συμφωνία ή ότι τους είχαν γίνει ψευδείς παραστάσεις από τους ενάγοντες στις οποίες οι εναγόμενοι βασίστηκαν και οι οποίες τους ώθησαν να την υπογράψουν. Προς τούτο υπέβαλαν στον κ. Θράσου (ΜΕ1), κατά την αντεξέταση του, ότι είχε διαβεβαιώσει τους εναγόμενους ότι τα σχέδια ήταν κατάλληλα προς κατάθεση. Δεν του υποβλήθηκε ξεκάθαρα ή/και καθόλου η θέση ότι είχε συμφωνηθεί ότι η Επίδικη Συμφωνία, τελούσε υπό την αίρεση ότι τα σχέδια ήταν κατάλληλα για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας ως είχαν. Ούτε του υποβλήθηκε ότι προέβη σε ψευδή παράσταση. Ο κ. Θράσου παραδέχθηκε ότι οι ενάγοντες είχαν δηλώσει στους εναγόμενους ότι τα σχέδια ήταν έτοιμα προς κατάθεση. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι τα σχέδια, ως είχαν, θα οδηγούσαν σε εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας είτε με όρους είτε χωρίς όρους. Αυτό που διαβεβαίωσαν τους εναγόμενους οι ενάγοντες προκύπτει από τη μαρτυρία που ευθαρσώς και ειλικρινά, όπως αξιολογήθηκε, πρόσφερε ο κ. Θράσου, ήταν ότι στις 27.10.2010 αναφέρθηκε ότι τα σχέδια θα ήταν έτοιμα για κατάθεση εντός τριών μηνών από την ολοκλήρωση του concept του Έργου. Αυτή όμως η διαβεβαίωση ουδεμία σχέση είχε με την Επίδικη Συμφωνία. Η εν λόγω διαβεβαίωση για ετοιμότητα για κατάθεση της προκύπτει από τα Τεκμ. 3στ που ήταν το πρακτικό που τηρήθηκε κατά τη συνάντηση που είχαν με την Πολεοδομική Αρχή κατά την ως άνω ημερομηνία και του οποίου έλαβαν γνώση οι εναγόμενοι με κοινοποίηση του σε αυτούς στις 3.11.2010 όπου το σχετικό απόσπασμα των πρακτικών βρίσκεται στην τελευταία σελίδα όπου καταγράφονται τα ακόλουθα: "ΗΤ expressed once again that once consent had been obtained regarding the final building concept without any further objections, TBA would require approximately 3 months in finalizing the planning drawings for submission (which are almost ready for town planning submission but due to conceptual design changes will require more time) although the process would be accelerated so that they can be submitted as soon as possible". Όπως και στο Τεκμ. 3ζ που είναι το ηλεκτρονικό μήνυμα με ημερομηνία 17.11.2010 στο οποίο καταγράφονται και τα ακόλουθα: "We await your instructions to finalise the planning drawings in order to proceed with planning submission". Επισημαίνω ότι δεν υποβλήθηκαν στον κ. Θράσου (ΜΕ1), οι λεπτομέρειες των ισχυριζόμενων ψευδών παραστάσεων ώστε να μπορέσει να τοποθετηθεί. Από την άλλη, κατά την κυρίως εξέταση του και κατά την αντεξέταση του, ο κ. Γαβριήλ (ΜΥ1), δεν τοποθετήθηκε με σαφήνεια ως προς το περιεχόμενο των ισχυριζόμενων διαβεβαιώσεων περί καταλληλόλητας των σχεδίων για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας. Αναφέρθηκε γενικά και αόριστα σε κάποια προφορική συμφωνία παρομοίου περιεχομένου με τις ισχυριζόμενες διαβεβαιώσεις και παραδέχθηκε ότι αντιλήφθηκαν από τις 5.06.2012 ότι υπήρχε περιορισμός από την Πολιτική Αεροπορία στο θέμα τους ύψους. Σε αντίθεση δε με τον κ. Γαβριήλ, ο κ. Βωνιάτης (ΜΥ2), ο οποίος ήταν και μέτοχος στους εναγόμενους κατά τον επίδικο χρόνο, δεν ανάφερε κατά τη μαρτυρία του ότι οι ενάγοντες είχαν προβεί σε ψευδείς παραστάσεις προς τους εναγόμενους πριν από τη σύναψη της Επίδικης Συμφωνίας και/ή ότι υπήρξε προφορική συμφωνία μεταξύ των διαδίκων η οποία να τροποποιούσε εκ των προτέρων την ως άνω Συμφωνία. Περαιτέρω, ο ΜΥ2 δέχθηκε ότι οι εναγόμενοι πληροφορήθηκαν για το θέμα του ύψους που πρόβαλλε η Πολιτική Αεροπορία στις 5.06.2012 και ότι οι ενάγοντες ουδέποτε διαβεβαίωσαν τους εναγόμενους ότι το θέμα του ύψους με την Πολιτική Αεροπορία θα επιλυθεί. Περαιτέρω, ανάφερε ότι οι ενάγοντες δεν ήταν σύμβουλοι των εναγόμενων και ότι την περίοδο από 5.06.2012 - 22.06.2012 ήταν μόνο σε διαβουλεύσεις για την Επίδικη Συμφωνία. Περαιτέρω, ο ΜΥ2 ανάφερε ότι ο λόγος που ζήτησαν οι εναγόμενοι να τερματιστεί η συμφωνία ημερ. 18.06.2008 ήταν γιατί από μόνοι τους πλέον δεν ήταν εφικτό να αναδείξουν το Έργο. Η παράλειψη των εναγόμενων να απαιτήσουν την επιστροφή των χρημάτων που είχαν καταβάλει έναντι της συμφωνίας τερματισμού δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Και τούτο καθώς τίθεται εν αμφιβόλω η θέση τους ότι εξαπατήθηκαν αλλά παρέλειψαν να απαιτήσουν από τους ενάγοντες τα ποσά τα οποία είχαν ήδη καταβάλει. Η παράλειψη αυτή τείνει να ενισχύσει την άποψη ότι οι ισχυρισμοί αυτοί αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις. Ο κ. Κωνσταντίνου (ΜΥ3), ανάφερε κατά την αντεξέταση του ότι οι εναγόμενοι δεν χρησιμοποίησαν τα σχέδια επειδή δεν τα ήθελαν. Αυτή η δήλωση κατά την αντίληψη μου υποσκάπτει τη θέση των εναγόμενων ότι δεν χρησιμοποίησαν τα σχέδια επειδή ήταν ακατάλληλα και ενισχύει την άποψη ότι οι ισχυρισμοί περί παράλληλης συμφωνίας και ψευδών παραστάσεων αποτελούν πράγματι εκ των υστέρων σκέψεις. Οι ως άνω επισημάνσεις που προέρχονται από τη μαρτυρία αλλά και όσα ακολουθούν αξιολογούνται ως εγγενείς αδυναμίες της υπερασπιστικής γραμμής των εναγόμενων η αξιοπιστία της οποίας τίθεται εν αμφιβόλω. Στην αντίληψη μου αυτή συνηγορούν και τα ακόλουθα: (α) Το έργο προϋπόθετε δύο ακίνητα. Το ένα ακίνητο ανήκε πράγματι στους εναγόμενους. Το δεύτερο ακίνητο θα εξασφαλιζόταν από τον Δήμο Λάρνακας. Οι εναγόμενοι όχι μόνο δεν προσκόμισαν μαρτυρία ότι εξασφάλισαν το εν λόγω ακίνητο ως παραδέχθηκαν μάλιστα κατά την αντεξέταση των μαρτύρων τους (ΜΥ1 και ΜΥ2) ότι το εν λόγω ακίνητο ουδέποτε αποκτήθηκε από τους εναγόμενους. (β) Οι εναγόμενοι ουδέποτε υπέβαλαν αίτηση για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας κατά τη διάρκεια που οι ενάγοντες ήταν οι αρχιτέκτονες του έργου αλλά ούτε και υπέβαλαν ποτέ αίτηση χρησιμοποιώντας τα εν λόγω σχέδια. Ως εκ τούτου δεν μπορούν να παραπονιούνται ότι τα σχέδια ήταν ακατάλληλα αφού αυτά ουδέποτε υπέστησαν τη βάσανο της εξέτασης τους από την Πολεοδομική Αρχή. (γ) Οι εναγόμενοι δεν προσκόμισαν μαρτυρία αναφορικά με τα νέα σχέδια τα οποία, ως ισχυρίστηκαν κατά την ακρόαση, χρησιμοποιήθηκαν για την υποβολή αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας. Δεν προσκομίστηκε μαρτυρία γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν τα σχέδια των εναγόντων στην υποβολή της αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας ή γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν ως βάση και να τροποποιούνταν. (δ) Οι εναγόμενοι δεν μπορούσαν να προχωρήσουν στην εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας με τα σχέδια των εναγόντων αφού δεν είχαν εξασφαλίσει την έξωση των ενοικιαστών του δικού τους ακινήτου. (ε) Με τη σύναψη της συμφωνίας εξώδικου συμβιβασμού, οι ενάγοντες ανέλαβαν να παραδώσουν στους εναγόμενους τα σχέδια, μελέτες και έγγραφα τα οποία είχαν ετοιμάσει οι ενάγοντες στα πλαίσια της συμφωνίας Τεκμ. 1 και να παραιτηθούν προς όφελος των εναγόμενων από το σύνολο των πνευματικών δικαιωμάτων που αφορούν στα εν λόγω σχέδια, μελέτες και έγγραφα. Αυτό προβλέπεται από τον όρο 4(α) της συμφωνίας εξώδικου συμβιβασμού (Τεκμ.14). (στ) Οι ίδιοι οι εναγόμενοι διά των μαρτύρων τους (ΜΥ 1 και ΜΥ 2), παραδέχθηκαν το γεγονός ότι οι ενάγοντες όντως τους παρέδωσαν τα εν λόγω σχέδια, μελέτες και έγγραφα τόσο σε φυσική όσο και σε ηλεκτρονική μορφή και συνεπακόλουθα παραιτήθηκαν από τα εν λόγω πνευματικά δικαιώματα. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι τερματίστηκε η Επίδικη Συμφωνία αλλά δεν επέστρεψαν στους ενάγοντες τα σχέδια, μελέτες και έγγραφα ούτε και είχαν πρόθεση να το πράξουν και ούτε παραιτήθηκαν από τα πνευματικά δικαιώματα που τα αφορούν. Υπό τις περιστάσεις, ακόμη και εάν υπήρχε θέμα ακύρωσης της επίδικης συμφωνίας στη βάση ψευδών παραστάσεων ή στη βάση ότι υπήρχε παράλληλη προφορική συμφωνία που προέβλεπε την καταλληλόλητα των σχεδίων ως είχαν για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας άνευ άλλου τινός, οι εναγόμενοι κωλύονται από το να ισχυρίζονται ότι η Επίδικη Συμφωνία δεν είναι έγκυρη και εκτελεστή ή ότι οι ενάγοντες την έχουν παραβιάσει, αφού ουσιαστικά έχουν απολαύσει δικαιώματα που τους εξασφάλιζε η Συμφωνία αυτή χωρίς όμως να θέλουν να υποστούν το κόστος των δικών τους υποχρεώσεων βάσει της εν λόγω συμφωνίας. Η ως άνω συμπεριφορά τους καταδεικνύει ότι οι εναγόμενοι είτε δεν επέμεναν στην ισχυριζόμενη προφορική συμφωνία ή ότι δεν επιθυμούσαν να την ακυρώσουν στη βάση των ισχυριζόμενων ψευδών παραστάσεων. Είναι όμως σημαντικός ο όρος 3 της Επίδικης Συμφωνίας ο οποίος εκ των πραγμάτων ακυρώνει οποιοδήποτε τυχόν παράπονο θα είχαν οι εναγόμενοι σε σχέση με τα σχέδια. Οι εναγόμενοι όφειλαν να δώσουν ξεκάθαρες και λεπτομερείς εξηγήσεις για την ύπαρξη οποιασδήποτε ισχυριζόμενης παράλληλης προφορικής συμφωνίας, η οποία ακόμα και αν υπήρχε, με τον όρο 3 της Συμφωνίας, όπως ρητά δηλώνεται, τα Μέρη της συμφωνίας, δήλωσαν και αποδέχθηκαν ότι δεν έχουν οποιαδήποτε απαίτηση το ένα Μέρος εναντίον του άλλου και αν ακόμα είχαν μια τέτοια απαίτηση παραιτούνται ανεπιφύλακτα και ανέκκλητα από αυτή. Παρατίθεται αυτούσιος ο όρος 3: «

Σε σχέση με τις συμφωνίες που αναφέρονται ανωτέρω στις παραγράφους 1 και 2 ή/και οποιασδήποτε άλλης γραπτής ή προφορικής συμφωνίας μεταξύ των Μερών που συμφωνήθηκε πριν από την ημερομηνία υπογραφής της παρούσας Συμφωνίας Τερματισμού, και ανεξάρτητα από αυτές, τα μέρη δηλώνουν και αποδέχονται ότι δεν έχουν οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον του άλλου μέρους και, αν τυχόν είχαν τέτοια απαίτηση, με την παρούσα συμφωνία παραιτούνται ανεπιφύλακτα και ανέκκλητα από αυτή». Αξίζει να καταγραφεί ως σχετικός αυτούσιος και ο όρος 5 της Επίδικης Σύμβασης ο οποίος έχει ως εξής: «Σε αντάλλαγμα του τερματισμού των συμφωνιών που αναφέρονται ανωτέρω στις παραγράφους 1 και 2, και όπως προνοεί ο όρος 3, της παραίτησης των μερών από τις εκατέρωθεν απαιτήσεις τους σε σχέση με αυτές, το Μέρος Α αναλαμβάνει να καταβάλει στο Μέρος Β το ποσό των €425,00 (τετρακόσιες είκοσι πέντε χιλιάδες Ευρώ) με το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα». Σύμφωνα όμως με αναμφισβήτητη μαρτυρία, οι εναγόμενοι γνώριζαν από τις αρχές Ιουνίου ότι η Πολιτική Αεροπορία πρόβαλλε ενστάσεις στο προτεινόμενο ύψος του κτιρίου και ότι θεωρούσε ότι το αποδεκτό ύψος ήταν τα 47 μέτρα. Οι εναγόμενοι γνώριζαν ότι τα αρχικά σχέδια του κτιρίου ήταν 72 μέτρα και στη συνέχεια, μετά από δική τους απαίτηση, τροποποιήθηκαν και αυξήθηκαν σε 84 μέτρα. Γνωρίζοντας αυτά τα δεδομένα (δηλαδή ότι το προτεινόμενο ύψος του κτιρίου δεν θα μπορούσε να τύχει της υποστήριξης της Πολιτικής Αεροπορίας), οι εναγόμενοι, παρόλα αυτά, προχώρησαν και υπέγραψαν την Επίδικη Συμφωνία η οποία, σύμφωνα με τον όρο 3 αυτής, απαλλάσσει τους διάδικους από οποιαδήποτε απαίτηση τυχόν είχε ο κάθε ένας από αυτούς εναντίον του άλλου, συμπεριλαμβανομένης βεβαίως και οποιασδήποτε απαίτησης για τυχόν αμελή σχεδίαση ή μελέτη. Κρίνω επομένως ότι είναι όψιμο να ισχυρίζονται οι εναγόμενοι ότι η Επίδικη Συμφωνία γενικά, και ειδικά ο όρος 3 αυτής, πρέπει να μην τύχουν εφαρμογής στη διαφορά που καλείται να επιλύσει το Δικαστήριο. Όρο ή γενικά έγγραφο το οποίο ο κ. Βωνιάτης (ΜΥ2) σε μια έξαρση ειλικρίνειας ανάφερε ότι αν το είχε υπ' όψη του δεν θα άφηνε να υπογραφεί. Η εν λόγω γνώση των εναγόμενων από τις αρχές Ιουνίου (06.06.212) αποδεικνύεται και από το Τεκμ. 11 στο οποίο καταγράφονται τα ακόλουθα από τον κ. Γαβριήλ (ΜΥ1): "Please note that yesterday I had a meeting with Scott Brownrigg (Panos Panayiotou) and BBI in Limassol regarding the Civil Aviation regulations. The maximum allowable heigh that we can go is 48.5m and our plans is for 84m. Our plans for the residential tower is for 23 floors and we can go now according to the Civil Aviation regulations up to 13 floors. This is a big problem and according to Panos we have to redesign the whole project. Please read correspondence below and attached for the said subject". Επομένως εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι εάν οι εναγόμενοι, στις αρχές Ιουνίου του 2012 και πριν από την υπογραφή της Επίδικης Συμφωνίας είχαν την πεποίθηση ότι θα πρέπει να γίνει επανασχεδιασμός του Έργου λόγω ύψους, τότε πως είναι δυνατόν να έτυχαν ψευδών παραστάσεων από τους ενάγοντες ότι τα σχέδια ήταν κατάλληλα ως είχαν (δηλαδή μέγιστου ύψους 84 μέτρων) για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας και να βασίστηκαν στις εν λόγω παραστάσεις και πως είναι δυνατόν οι ενάγοντες να συμφώνησαν προφορικά με τους εναγόμενους ότι, παρά την ύπαρξη του έγγραφου όρου 3 της Επίδικης Συμφωνίας εάν τα σχέδια δεν εξασφάλιζαν πολεοδομική άδεια άνευ άλλου τινός, τότε θα ακυρωνόταν η Συμφωνία αυτή. Η θέση αυτή των εναγόμενων δεν μπορεί να τύχει θετικής σύγκλησης και απορρίπτεται. Οι εναγόμενοι είχαν το βάρος να αποδείξουν την ύπαρξη της προφορικής συμφωνίας που επικαλούνται, η οποία εν πάση περιπτώσει εμπίπτει στον όρο 3, με δεδομένο ότι δεν υποβλήθηκε στον κ. Θράσου (ΜΕ1), ότι υπήρχε τέτοια συμφωνία ούτε του υποβλήθηκαν οι λεπτομέρειες των ισχυριζόμενων ψευδών παραστάσεων ή της προφορικής συμφωνίας, ότι ο ΜΥ1 ήταν ασαφής ως προς τους όρους της συμφωνίας και των ψευδών παραστάσεων, ο ΜΥ2 δεν ανέφερε καθόλου ότι οι ενάγοντες είχαν προβεί σε ψευδείς παραστάσεις ούτε ανάφερε ότι υπήρχε προφορική συμφωνία, οι εναγόμενοι παράλειψαν να ζητήσουν πίσω τα χρήματα που είχαν πληρώσει βάσει της συμφωνίας εξώδικου συμβιβασμού και παράλειψαν να επιστρέψουν τα σχέδια που έλαβαν και να παραιτηθούν προς όφελος των εναγόντων από τα πνευματικά δικαιώματα των σχεδίων και εγγράφων, ότι ο ΜΥ3 παραδέχθηκε ότι τα σχέδια δεν χρησιμοποιήθηκαν επειδή οι εναγόμενοι δεν ήθελαν να τα χρησιμοποιήσουν, που αυτό ήθελε να πει έστω και αν στο τέλος και στην επανεξέταση του και υπό μορφή αντεξέτασής του όπως αναδύεται και από το πρακτικό ανάφερε ότι δεν μπορούσαν να προχωρήσουν με αυτά, κάτι που δεν είναι η απόλυτη αλήθεια που διέπει αυτό το ζήτημα το γεγονός ότι τέτοια προφορική συμφωνία θα αναιρούσε παντελώς την εφαρμογή του όρου 3 της Επίδικης Συμφωνίας και τέλος το ότι οι εναγόμενοι γνώριζαν τουλάχιστον από τις αρχές Ιουνίου 2012, δηλαδή πριν την υπογραφή της ως άνω Συμφωνίας, ότι η Πολιτική Αεροπορία έφερε ένσταση σε ύψος κτιρίου πέραν των 47 μέτρων, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη τέτοιας προφορικής συμφωνίας ή ότι οι ενάγοντες είχαν προβεί σε ψευδείς παραστάσεις. Επομένως, βρίσκω ότι στις 22.06.2012 οι διάδικοι σύναψαν έγκυρη και δεσμευτική Συμφωνία με το περιεχόμενο αυτής να περιορίζεται στο γραπτό κείμενο της εν λόγω Συμφωνίας. Οι ενάγοντες, αποδεσμεύοντας τους εναγόμενους από τις υποχρεώσεις τους βάσει των προνοιών των συμφωνιών 18.06.2008 και 25.02.2011 σύμφωνα με τον όρο 3 της Επίδικης Συμφωνίας, και παραδίδοντας τα αρχιτεκτονικά σχέδια (ως είχαν) στους εναγόμενους και μεταβιβάζοντας σε αυτούς τα πνευματικά δικαιώματα επί των εν λόγω σχεδίων, βρίσκω ότι εκπλήρωσαν όλες τις υποχρεώσεις τους βάσει των προνοιών της ως άνω Συμφωνίας και έτσι δικαιούνταν να αξιώσουν όπως πληρωθούν τα ποσά που προβλέπονται από αυτή. Σε σχέση τώρα με το δεύτερο επίδικο ζήτημα, το κατά πόσο δηλαδή οι εναγόμενοι παραβίασαν τις πρόνοιες της Επίδικης Συμφωνίας, και το ύψος της ζημιάς που υπέστησαν οι ενάγοντες, βρίσκω ότι οι εναγόμενοι όφειλαν να καταβάλουν στους ενάγοντες σύμφωνα με τον όρο 5 της Επίδικης Συμφωνίας το ποσό των €425.000,
Οι εναγόμενοι προέβησαν σε τρεις πληρωμές έναντι των χρηματικών τους υποχρεώσεων που απορρέαν από την ως άνω Συμφωνία και εξόφλησαν τις δύο πρώτες δόσεις, ήτοι το ποσό των €50.000,00 χωρίς να εγείρουν οποιοδήποτε ζήτημα περί αμέλειας των εναγόντων και/ή ακαταλληλότητας των σχεδίων και/ή για τερματισμό της συμφωνίας. Σύμφωνα με τον κ. Θράσου (ΜΕ1), στις 6.06.2012, οι εναγόμενοι απέστειλαν στους ενάγοντες ηλεκτρονική επιστολή με την οποία τους πληροφόρησαν ότι είχαν πληροφορηθεί ότι οι κανονισμοί της Πολιτικής Αεροπορίας επέτρεπαν ως μέγιστο ύψος κτιρίου τα 48,5 μέτρα ενώ τα σχέδια τους ήταν για 84 μέτρα. Η πιο πάνω ηλεκτρονική επιστολή κατατέθηκε ως Τεκμ. 11 στην διαδικασία και δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά των εναγόμενων. Ο ΜΥ1 και ο ΜΥ2 αποδέχτηκαν ότι πληροφορήθηκαν για το θέμα αυτό από τις 5.06.
Και ενώ οι εναγόμενοι, όπως οι ίδιοι παραδέχονται, γνώριζαν από τις 5.06.2012 τον περιορισμό της Πολιτικής Αεροπορίας σε σχέση με το ύψος, υπέγραψαν την Επίδικη Συμφωνία και μάλιστα προέβησαν και σε τρείς πληρωμές προς τους ενάγοντες με βάση την εν λόγω συμφωνία ήτοι στις 25.06.2012, 10.09.2012 και 15.10.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η τρίτη πληρωμή έγινε μετά την λήψη της επιστολής του Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας ημερομηνίας 12.09.2012 από τους εναγόμενους, η οποία κοινοποιήθηκε με ηλεκτρονική επιστολή από τους εναγόμενους στους ενάγοντες στις 17.09.2012 (Τεκμ. 19). Ακολούθησε η επιστολή των δικηγόρων τους (Τεκμ.24), με την οποία οι ενάγοντες κάλεσαν τους εναγόμενους να καταβάλουν στους ενάγοντες τα ποσά τα οποία είχαν καταστεί πληρωτέα μέχρι τότε αλλά οι εναγόμενοι, με επιστολή των δικών τους δικηγόρων (Τεκμ. 26), αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με αποτέλεσμα να έχουν ξεκάθαρα τη θέση ότι δεν είχαν πρόθεση να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους βάσει της Επίδικης Συμφωνίας. Την πρόθεση αυτή επιβεβαίωσε και ο ΜΥ1 κατά την αντεξέταση του. Ως εκ τούτου δεν παρέχονταν άλλα περιθώρια στους ενάγοντες και κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις νομιμοποιούνταν να εγείρουν αγωγή για ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό προτού να καταστεί πληρωτέα η τελευταία δόση. Οι εναγόμενοι κατέβαλαν μόνο το ποσό των €50.000,00 (σχ. είναι το Τεκμ. 15) και οφείλουν το υπόλοιπο ποσό των €375.000,
Ανεξάρτητα όμως από τον όρο 3 της Επίδικης Συμφωνίας, τα όσα καταγράφηκαν ήδη πιο πάνω ως προς το ζήτημα του ισχυρισμού των εναγόμενων περί ψευδών παραστάσεων των εναγόντων σε σχέση με την υπογραφή της ως άνω Συμφωνίας, κρίνω ότι καλύπτουν το ζήτημα και σε σχέση με την προβαλλόμενη Ανταπαίτηση. Θα μπορούσαν όμως να λεχθούν και τα ακόλουθα σε σχέση με το ίδιο θέμα αναλύοντας τους σχετικούς ισχυρισμούς των εναγόμενων στο δικόγραφο τους: i. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες απέφυγαν να επισημάνουν στους εναγόμενους τη διάσταση μεταξύ σχεδίων και νομοθεσίας ως προς το ύψος τους κτιρίου [παρ.12(α) της Υπεράσπισης]. Εξετάζοντας τη μαρτυρία ως προς αυτόν τον ισχυρισμό δεν εντόπισα οποιονδήποτε ισχυρισμό ότι οι ενάγοντες πράγματι απέκρυψαν από τους εναγόμενους την σχετική νομοθεσία ως προς το ύψος του κτιρίου και εν πάση περιπτώσει στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε οποιοσδήποτε περιορισμός ως προς το ύψος δεδομένου ότι θα τηρείτο ο συντελεστής δόμησης και κάλυψης. Ως εκ τούτου βρίσκω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια ψευδής παράσταση. ii. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες διαβεβαίωσαν αναληθώς τους εναγόμενους ότι τα σχέδια που εκπόνησαν ήταν απόλυτα ορθά και κατάλληλα για συνέχιση των εργασιών και/ή για κατάθεση αυτών για τη παραχώρηση πολεοδομικής άδειας [παρ. 12(β) της Υπεράσπισης]. Όμως, με τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την πλευρά των εναγόμενων δεν αποδεικνύεται ότι οι ενάγοντες προέβησαν σε τέτοιες διαβεβαιώσεις προς τους εναγόμενους. Τα σχέδια ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν για κατάθεση και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ισχυρίζονται οι εναγόμενοι ότι οποιεσδήποτε παραστάσεις ήταν ψευδείς. iii. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες ψευδώς και αναληθώς τους διαβεβαίωσαν ότι παρέδωσαν στους εναγόμενους όλα τα αναγκαία σχέδια και/ή μελέτες [παρ. 12(ε) της Υπεράσπισης]. Δεν έχει όμως προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να στοιχειοθετεί τον εν λόγω ισχυρισμό και έτσι αυτός απορρίπτεται. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός στη διαδικασία ότι οι ενάγοντες όντως παρέδωσαν τα εν λόγω σχέδια, μελέτες και έγγραφα τόσο σε φυσική όσο και σε ηλεκτρονική μορφή. iv. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες ψευδώς και αναληθώς ανέφεραν στους εναγόμενους ότι ουδέν πρόβλημα υπάρχει σε σχέση με το ύψος της οικοδομής [παρ. 12(δ) της Υπεράσπισης]. Εξετάζοντας τη μαρτυρία προκύπτει ότι ο κ. Θράσου (ΜΕ1), ανάφερε πράγματι ότι σε δύο συναντήσεις που είχε στην Πολεοδομική Αρχή (που στην προκείμενη περίπτωση ήταν ο Δήμος Λάρνακας), είχε λάβει διαβεβαιώσεις ότι δεν υπήρχε περιορισμός στο ύψος. Η πρώτη συνάντηση έγινε στις 6.
2010 ενώ η δεύτερη συνάντηση στην οποία ήταν παρών και ο κ. Γαβριήλ (ΜΥ1), εκπροσωπώντας τους εναγόμενους, έγινε την 31.10.
Σύμφωνα δε με τα πρακτικά της συνάντησης στο Δημαρχείο Λάρνακας τον Αύγουστο 2010 τα οποία αποστάλθηκαν στους εναγόμενους με σχετικό ηλεκτρονικό μήνυμα και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν (σχ. το Τεκμ. 3α: «Οι ΛΕ & ΑΚ δήλωσαν ότι δεν υπάρχει περιορισμός για τις πιο κάτω παράμετρους: Κάλυψη, περιορισμός ύψους και αριθμός ορόφων, εφόσον τηρηθούν οι υφιστάμενοι συντελεστές δόμησης». Οι ΛΕ & ΑΚ ήταν οι αρμόδιοι Δημοτικός Γραμματέας και Δημοτικός Μηχανικός αντίστοιχα εκείνη την χρονική περίοδο του Δήμου Λάρνακας. Ούτε και αμφισβήτησε οτιδήποτε από αυτά που επαναλήφθηκαν στη συνάντηση της 31.10.2011 ο κ. Γαβριήλ (ΜΥ1), ο οποίος εκπροσώπησε τους εναγόμενους, απλώς ανέφερε ότι δεν θυμόταν. Επομένως όσα ισχυρίστηκε ο κ. Θράσου (ΜΕ1) σχετικά με τη συνάντηση της 31.10.2011 επίσης παρέμειναν αναντίλεκτα. v. Από το έγγραφο 4 του Τεκμ. 37 αλλά και από την ίδια την παραδοχή του ΜΥ5 κατά την αντεξέταση του, προκύπτει ότι ο Δήμος Λάρνακας στις 12.09.2012 μαθαίνει για πρώτη φορά τις θέσεις της Πολιτικής Αεροπορίας σε σχέση με το μέγιστο ύψος των κτιρίων στην περιοχή. Αυτό ουσιαστικά ενισχύει τη θέση των εναγόντων ότι όντως είχαν λάβει διαβεβαιώσεις από τον Δήμο ότι δεν υπήρχε περιορισμός στο ύψος και αναπόφευκτα καταρρίπτει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό των εναγόμενων. Ο Δήμος Λάρνακας δεν έθεσε περιορισμούς στο ύψος νοουμένου ότι τηρούνταν οι συντελεστές δόμησης. Σύμφωνα δε με τη μαρτυρία κατά τον επίδικο χρόνο, κάτι που διαφοροποιήθηκε αργότερα το 2016 με την Κ.Δ.Π. 62/2016, όπου σύμφωνα με το Άρθρο 7

(3)με την εξουσιοδότηση της Πολεοδομικής Αρχής, οι διαβουλεύσεις μπορούν να γίνουν από τον αιτητή ή τον επιβλέποντα μελετητή της ανάπτυξης, η διαδικασία δεν παρείχε τη δυνατότητα ή επέβαλλε στον αρχιτέκτονα υποχρέωση να έρχεται σε άμεση επαφή με τα αρμόδια τμήματα του Κράτους αλλά οι διαβουλεύσεις γίνονταν μόνο μέσω της αρμόδιας Πολεοδομικής Αρχής. Ως εκ τούτου, δεν ήταν πρόσφορο στους ενάγοντες να αποταθούν οι ίδιοι στην Πολιτική Αεροπορία. vi. Το ότι οι ενάγοντες δεν προέβησαν σε ψευδείς παραστάσεις περί του ύψους φαίνεται και από το Τεκμ. 35 (όπου σύμφωνα με τον περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο εκδόθηκε στη βάση του Άρθρου 6 του Νόμου σχετική Εντολή σύμφωνα με την οποία ο αρμόδιος Υπουργός δίνει δικαίωμα στην Πολεοδομική Αρχή να προσαρμόσει το ύψος και τον αριθμό ορόφων των κτιρίων. Με το δικόγραφο τους οι εναγόμενοι αποδίδουν στους ενάγοντες τα ακόλουθα σε σχέση με επιδειχθείσα εκ μέρους τους αμέλεια, ισχυρισμούς που θα εξετάσω στη συνέχεια: i. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες ετοίμασαν εξ' αρχής ακατάλληλα σχέδια (παρ. 9 της Υπεράσπισης). Σύμφωνα όμως με τη μαρτυρία οι ενάγοντες είχαν ετοιμάσει σχέδια με βάση τους πολεοδομικούς κανονισμούς και σύμφωνα με τις διαβουλεύσεις που είχαν στην αρμόδια πολεοδομική αρχή αλλά και με βάση τις οδηγίες των πελατών τους. ii. Με την καταχώριση αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας η αρμόδια πολεοδομική αρχή αρχίζει διαβουλεύσεις με τα διάφορα τμήματα (τα οποία όμως δεν έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας) και τα σχέδια προσαρμόζονται αναλόγως. Το δε αρμόδιο Κυβερνητικό Τμήμα μπορεί, μετά από τις σχετικές διαβουλεύσεις, να τροποποιήσει τη θέση του. Ένα απτό παράδειγμα αποτελεί το Τεκμ. 20, το οποίο αφορά την άποψη της Πολιτικής Αεροπορίας για το ύψος κτιρίου στο ίδιο τεμάχιο, όπου αναθεώρησε την άποψη της από 48.5 σε 72 μέτρα. iii. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του κ. Θράσου (ΜΕ1), ακόμη και εάν στο τέλος της ημέρας το κτίριο θα είχε λιγότερο ύψος, οι εναγόμενοι δεν θα έχαναν ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο μετά την τροποποίηση των σχεδίων. Επιπρόσθετα θα πρέπει να ειπωθεί ότι οι εναγόμενοι κωλύονται να προβάλλουν τον εν λόγω ισχυρισμό αφού ουδέποτε καταχώρισαν αίτηση για πολεοδομική άδεια με τα συγκεκριμένα σχέδια και έτσι ουδείς γνωρίζει ποια κατάληξη θα είχε η αίτηση τους. iv. Ούτε και συντρέχει εδώ αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ισχυριζόμενης ακαταλληλότητας των σχεδίων και του παραπόνου που προβάλλουν οι εναγόμενοι, ότι δηλαδή δεν μπορούσαν με τα εν λόγω σχέδια να εξασφαλίσουν πολεοδομική άδεια. Ο λόγος είναι απλός: Το όλο Έργο προέβλεπε ότι το κτίριο θα ανεγειρόταν σε δύο τεμάχια. Το ένα τεμάχιο ήταν ιδιοκτησίας των εναγόμενων. Το δεύτερο ακίνητο ανήκε στον Δήμο Λάρνακας. Λόγω του ότι το ακίνητο που ανήκε στο Δήμο Λάρνακας ουδέποτε περιήλθε στην ιδιοκτησία των εναγόμενων, η καταλληλόλητα ή όχι των σχεδίων που ετοίμασαν οι ενάγοντες καθίσταται άνευ σημασίας αφού δεν θα μπορούσαν να υποβληθούν τα εν λόγω σχέδια για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας σε ακίνητο που δεν ανήκε στους εναγόμενους αλλά ούτε και θα μπορούσε να προχωρήσει το επίδικο έργο αφού οι εναγόμενοι δεν εξασφάλισαν το τεμάχιο του Δήμου Λάρνακας το οποίο ήταν αναγκαίο για την ανέγερση του Έργου. v. Παρόμοιο πρόβλημα όπως το πιο πάνω αντιμετώπιζαν οι εναγόμενοι σε σχέση και με το δικό τους ακίνητο για το οποίο δεν είχαν εξασφαλίσει διάταγμα έξωσης των ενοικιαστών που το κατείχαν. Οι εναγόμενοι δεν προσκόμισαν στο Δικαστήριο διάταγμα έξωσης των ενοικιαστών και άρα δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν με την αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας αλλά ούτε και να προχωρήσουν στην ανέγερση του Έργου. Ως εκ τούτου, ακόμη και εάν τα σχέδια ήταν ακατάλληλα για καταχώριση (γεγονός το οποίο οι εναγόμενοι ούτως ή άλλως δεν απέδειξαν με την μαρτυρία τους και αντίθετα οι ενάγοντες δεν παραδέχθηκαν) και πάλι οι εναγόμενοι δεν θα δικαιούνταν σε θεραπεία αφού η όποια παράλειψη εξασφάλισης άδειας και/ή η ανέγερση του Έργου δεν οφειλόταν στα ακατάλληλα, κατ' ισχυρισμό, σχέδια που είχαν σχεδιάσει οι ενάγοντες αλλά στο ότι οι ενοικιαστές των εναγόμενων κατείχαν το ακίνητο των τελευταίων. vi. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες ετοίμασαν σχέδια υπό εσφαλμένη αντίληψη των προνοιών της νομοθεσίας ή ετοιμάστηκαν κατά παράβαση των προνοιών της σχετικής νομοθεσίας (παρ. 9 και 10 της Υπεράσπισης). vii. Οι εναγόμενοι απέτυχαν να αποδείξουν τον εν λόγω ισχυρισμό. Αφ' ενός μεν δεν υφίσταται τέτοια νομοθεσία ώστε να τύχει παραβίασης από τους ενάγοντες. Αφ' εταίρου δε, το Τεκμ. 35 δίνει δικαίωμα στην αρμόδια αρχή που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Δήμος Λάρνακας να προσαρμόσει το ύψος και τον αριθμό των ορόφων. viii. Είναι περαιτέρω η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες παρέλειψαν να τους συμβουλεύσουν για τους πιθανούς περιορισμούς στη χρήση της γης επί της οποίας θα ανεγειρόταν το Έργο, είτε από πολεοδομική νομοθεσία, περιοριστικές συνθήκες ή από νόμους και κανονισμούς που επηρεάζουν τις εργασίες που θα εκτελεστούν [παρ. 11(α) της Υπεράσπισης]. Όμως δεν υπάρχει μαρτυρία για περιορισμούς στη χρήση της γης επί της οποίας θα ανεγειρόταν το Έργο. Εάν οι εναγόμενοι εννοούν τις απόψεις της Πολιτικής Αεροπορίας ως προς το ύψος, η οποία βεβαίως μετά από διαβουλεύσεις μετακινήθηκε από τις αρχικές της θέσεις (σχ. το Τεκμ. 20), τότε το θέμα του ύψους έχει ήδη καλυφθεί από όσα ήδη ανέφερα πιο πάνω. ix. Ούτως ή άλλως η ανέγερση του Έργου δεν προχώρησε λόγω παράλειψης των εναγόμενων να υποβάλουν αίτηση για πολεοδομική άδεια, παράλειψη τους να αποκτήσουν το ακίνητο το οποίο ανήκε στο Δήμο Λάρνακας και το οποίο σύμφωνα με τους σχεδιασμούς (σχ. το Τεκμ. 2, σελίδα 7, Summary Observations), αποτελούσε μέρος του Έργου και λόγω του ότι δεν είχε γίνει έξωση στους ενοικιαστές που κατείχαν το ακίνητο των εναγόμενων. x. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες ετοίμασαν αρχιτεκτονικά σχέδια χωρίς να λάβουν υπόψη τους όλες τις συνθήκες και/ή την υφιστάμενη νομοθεσία [παρ. 11(β) της Υπεράσπισης]. Όπως αναφέρθηκε ήδη και πιο πάνω δεν υφίσταται τέτοια νομοθεσία την οποία παραβίασαν οι ενάγοντες. Σύμφωνα με τη μαρτυρία οι ενάγοντες είχαν ετοιμάσει σχέδια με βάση τους πολεοδομικούς κανονισμούς και σύμφωνα με τις διαβουλεύσεις που είχαν στην αρμόδια Πολεοδομική Αρχή αλλά και με βάση τις οδηγίες των πελατών τους. xi. Είναι η θέση των εναγόμενων ότι οι ενάγοντες αμέλησαν να υποστηρίξουν τα νόμιμα συμφέροντα των εναγόμενων και να εκπληρώσουν πιστά και με επιμέλεια τις υποχρεώσεις τους προς τους εναγόμενους, και ότι αμέλησαν να βοηθήσουν τους εντολείς τους, παράβηκαν το άρθρο 51 του Κεφ. 148, ενέργησαν υπό πλήρη περιφρόνηση της επαγγελματικής τους ευθύνης βάσει των κανονισμών και δεοντολογίας του ΕΤΕΚ και γενικά δεν επέδειξαν το απαιτούμενο επίπεδο επιμέλειας και δεξιότητας [παρ. 11(γ),(δ),(ε),(στ) και (ζ) της Υπεράσπισης]. Εξετάζοντας τη μαρτυρία δεν εντοπίζω οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει παράβαση των κανονισμών του ΕΤΕΚ. Τουναντίον σύμφωνα με τη μαρτυρία οι ενάγοντες στα πλαίσια της εργασίας τους ήρθαν σε επαφή με την Πολεοδομική Αρχή στις αρχές Αυγούστου του 2010 όπου έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι δεν υπήρχε περιορισμός στο ύψος. Τα πρακτικά της συνάντησης με το Δημαρχείο αποστάλθηκαν στους εναγόμενους και το περιεχόμενο τους ουδέποτε αμφισβητήθηκε από αυτούς είτε πριν είτε κατά την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. Στη δεύτερη συνάντηση στην Πολεοδομική Αρχή στις 31.10.2011 ήταν παρών και ο ΜΥ1 ο οποίος δεν αρνήθηκε ότι υπήρξε εκ νέου διαβεβαίωση για το ότι δεν επιβαλλόταν περιορισμός στο ύψος. Κατά την αντεξέταση του αρκέστηκε να δηλώσει σε σχετική υποβολή ότι δεν θυμόταν. Το γεγονός ότι η Πολεοδομική Αρχή δεν είχε λόγο να περιορίσει το ύψος φαίνεται από το έγγραφο 4 του Τεκμ. 37, όπου φαίνεται ότι ο Δήμος Λάρνακας μαθαίνει για πρώτη φορά ότι η Πολιτική Αεροπορία επιθυμεί να περιοριστεί το ύψος των κτιρίων στην περιοχή. Στις 23.08.2010 οι ενάγοντες ενημέρωσαν τους εναγόμενους για την συνάντηση που είχαν με την Πολεοδομική Αρχή στις 6.08.2010 και άρχισαν την προσαρμογή των σχεδίων στη βάση των προκαταρκτικών οδηγιών της Πολεοδομικής Αρχής. Σχετικό είναι το Τεκμ. 3α, το περιεχόμενο του οποίου δεν αμφισβητήθηκε. Στις 7.10.2010 οι εναγόμενοι ενημέρωσαν τους ενάγοντες ότι οι άλλοι σύμβουλοι των πρώτων επιθυμούν να αυξηθεί το ύψος των ορόφων από 3.15 μέτρα σε 3.5 μέτρα. Σχετικό είναι το Τεκμ. 3ε το οποίο δεν αμφισβητήθηκε. Στις 14.10.2010 οι ενάγοντες ενημέρωσαν τους εναγόμενους ότι θα ακολουθήσουν τις οδηγίες των συμβούλων των τελευταίων για προσαρμογή του ύψους των ορόφων σε 3.5 μέτρα. Δεδομένης της θέσης της Πολεοδομικής Αρχής ότι δεν υπήρχε περιορισμός στο ύψος αυτό ήταν καθ' όλα εύλογο και θεμιτό. Σχετικό είναι το Τεκμ. 3δ. Σε συνάντηση των εμπλεκομένων του Έργου στις 27.10.2010 οι ενάγοντες ενημέρωσαν τους εναγόμενους ότι εντός τριών μηνών θα έχουν έτοιμα τα σχέδια για υποβολή. Σχετικό είναι το Τεκμ. 3στ το οποίο δεν αμφισβητήθηκε κατά την ακρόαση. Μέχρι και τις 7.06.2011 οι εναγόμενοι δεν είχαν εγκρίνει τα σχέδια που είχαν ετοιμάσει οι ενάγοντες. Σχετικό είναι το Τεκμ. 3η. Προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης για έκδοση πολεοδομικής άδειας η οποία θα αποτελούσε την έναρξη της διαδικασίας διαβουλεύσεων με την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή και τελικώς την πιθανή έκδοση πολεοδομικής άδειας βαρύνει τους εναγόμενους και όχι τους ενάγοντες. Σε συνάντηση μεταξύ των διαδίκων την 27.10.2011 (σχ. το Τεκμ. 3στ), οι ενάγοντες ενημέρωσαν τους εναγόμενους ότι εάν δεν άλλαζε το concept του έργου, τα αρχιτεκτονικά σχέδια ήταν έτοιμα για καταχώριση. Αυτό δεν έχει αμφισβητηθεί κατά την ακρόαση. Και πάλι οι εναγόμενοι δεν αξιοποίησαν την ευκαιρία να καταχωρίσουν αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία υπήρχε και η αντικειμενική δυσκολία στο να το πράξουν αφού δεν είχαν εξασφαλίσει το δεύτερο ακίνητο από τον Δήμο Λάρνακας αλλά ούτε και είχαν προβεί σε έξωση των ενοικιαστών στο δικό τους ακίνητο. Όλα τα πιο πάνω οδηγούν σε ένα και μοναδικό και αναπόδραστο συμπέρασμα ως προς αυτή τη πτυχή της υπόθεσης, ότι δηλαδή οι εναγόμενοι έχουν αποτύχει να αποδείξουν αμέλεια εκ μέρους των εναγόντων. Η ισχυριζόμενη αμέλεια και οι ισχυριζόμενες ψευδείς παραστάσεις κρίνω ότι δεν αποτελούν παρά εκ των υστέρων σκέψεις. Με το Τεκμ. 7 οι εναγόμενοι, τερματίζοντας τη συμφωνία Τεκμ. 1, δεν προβάλλουν οποιοδήποτε ισχυρισμό περί αμέλειας ή ψευδών παραστάσεων σε σχέση με τον τρόπο που οι ενάγοντες είχαν έτσι εκτελέσει τις υποχρεώσεις τους βάσει του Τεκμ. 1 (συμφωνία ανάθεσης του 2008), και αναμφίβολα οι ισχυρισμοί τους αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις. Οι εναγόμενοι με την παρ. 18 της Ανταπαίτησης τους αξιώνουν ποσό €4.732,500,00. Από αυτό, ποσό €4.500.000,00 αποτελεί τόκους μέχρι να πωλήσουν το ακίνητο ενώ ποσό €232.000,00 αποτελεί αδικαιολογήτως καταβληθέν ποσό. Όπως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι τα εν λόγω ποσά αποτελούν ειδική ζημιά, και ως εκ τούτου αυτή θα πρέπει να αποδειχθεί αυστηρά. Οι εναγόμενοι δεν δικαιολογούνται να ζητούν το ποσό των €232.000,00 αφού στο Τεκμ. 7 αναφέρουν ότι θα διεκδικήσουν οποιοδήποτε ποσό τυχόν καταβλήθηκε σε αυτούς πέραν των όσων προβλέπονταν στη συμφωνία Τεκμ. 1. Δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι πλήρωσαν τους ενάγοντες οποιοδήποτε ποσό πέραν των όσων προβλέπονταν στο Τεκμ. 1. Ως εκ τούτου αυτή η αξίωση τους απορρίπτεται. Η αξίωση τους για την καταβολή των τόκων των €4.500.000,00 απορρίπτεται και για τους ακόλουθους λόγους: i. Αρχίζοντας από το προφανές, είναι ξεκάθαρο ότι το τεράστιο αυτό ποσό προέρχεται από υπέρογκους τόκους για τους οποίους ουδεμία πρόνοια γίνεται στη συμφωνία των διαδίκων Τεκμ. 1. Ούτε και βεβαίως μπορούν οι ενάγοντες να έχουν ευθύνη για τις χρεώσεις της τράπεζας. ii. Οι εναγόμενοι αξιώνουν τόκους μέχρι την πώληση του ακινήτου. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει ότι το ακίνητο όντως πωλήθηκε από την εταιρεία ή ότι πωλήθηκε με ζημία. iii. Ο ΜΥ5 ανέφερε ότι το δάνειο λήφθηκε εξ' ολοκλήρου για την απόκτηση του ακινήτου. Ως εκ τούτου η αξίωση για τόκους δεν δικαιολογείται καθότι δεν νοείται οι ενάγοντες να έχουν ευθύνη για την χρηματοδότηση περιουσίας που αγοράστηκε προς όφελος της εναγόμενης εταιρείας και η οποία εταιρεία, ως παραδέχθηκε και ο ΜΥ5, έχει όφελος από την κατοχή της εν λόγω περιουσίας. iv. Ο ΜΥ5 φαίνεται να περιορίζει την αξίωση των εναγόμενων για τόκους από την ημερομηνία που λήφθηκε το έγγραφο 4 του Τεκμ. 37 (επιστολή Πολιτικής Αεροπορίας προς Δήμο Λάρνακας) μέχρι την εξόφληση του δανείου. Εάν όντως η αξίωση των εναγόμενων περιορίζεται σε αυτό το πλαίσιο, τότε ουδεμία λογική εξήγηση δίνεται για την ευθύνη των εναγόντων αφού οι εναγόμενοι θα μπορούσαν να ξοφλήσουν το δάνειο τον Ιούνιο του 2012, όταν είχαν υπογράψει τη Επίδικη Συμφωνία με τους ενάγοντες και όχι το 2014 όπως ισχυρίζονται ότι έπραξαν. Ούτε και εξήγησε ο ΜΥ5 με ποια κριτήρια κατέληξε να αποδίδει ευθύνη για την ζημιά υπό μορφή τόκων από τον Σεπτέμβριο του 2012 μέχρι και το 2014. Ούτως ή άλλως οι ενάγοντες είχαν παύσει να είναι αρχιτέκτονες του Έργου από τον Φεβρουάριο του 2012 (σχ. το Τεκμ. 7) και ακολούθως υπέγραψαν την Επίδικη Συμφωνία. v. Οι εναγόμενοι δεν υπέστηκαν οποιαδήποτε ζημιά δεδομένου ότι ολόκληρο το δάνειο και οι τόκοι εξοφλήθηκαν από τρίτα πρόσωπα και όχι από τους ίδιους τους εναγόμενους, ως φαίνεται από το έγγραφο 6 του Τεκμ. 37. Το έγγραφο 11 του Τεκμ. 37 δεν βασίζεται σε οποιοδήποτε τραπεζικό λογαριασμό και οι ενάγοντες δεν ήταν σε θέση να αντεξετάσουν επί ενός εγγράφου αυτοενίσχυσης όπως και είχαν δηλώσει κατά την προσκόμιση του. Πρόκειται για έγγραφο που δεν προσφέρει ούτως ή άλλως οτιδήποτε υπέρ των θέσεων των εναγόμενων. Δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ισχυριζόμενης συμφωνίας δανείου και των επίδικων θεμάτων αφού η ισχυριζόμενη συμφωνία δανείου δεν αναφέρει τον σκοπό για τον οποίο παραχωρήθηκε το δάνειο. Στο έγγραφο 6 του Τεκμ. 37, αναφέρεται στη διευθέτηση όλων των διευκολύνσεων «all facilities» που έτυχαν οι εναγόμενοι και δεν αναφέρεται συγκεκριμένα στον λογαριασμό του δανείου, το οποίο ισχυρίζονται ότι λήφθηκε για σκοπούς αγοράς του τεμαχίου και ανέγερσης του κτιρίου. Θα εξετάσω στη συνέχεια την ανταπαίτηση των εναγόμενων με την οποία αξιώνουν ειδικές ζημιές τις οποίες ισχυρίζονται ότι έχουν υποστεί λόγω αμέλειας και/ή παραβίασης καθήκοντος και/ή λόγω ψευδών παραστάσεων των εναγόντων. Οι ενάγοντες προβάλλουν την υπεράσπιση ότι οι εναγόμενοι κωλύονται από το να προωθούν αυτή την ανταπαίτηση τους και τις αξιώσεις τους δυνάμει αυτής. Σύμφωνα με τον Nokes το Κώλυμα (estoppel) είναι κανόνας με τον οποίο ένας διάδικος εμποδίζεται από του να εγείρει ή να αρνηθεί ένας γεγονός (Nokes "Introduction to Evidence" 3η έκδοση σελ. 208), ενώ σύμφωνα με τον Phipson είναι κανόνας που εμποδίζει ένα διάδικο από του να αρνηθεί την ύπαρξη μιας κατάστασης γεγονότων που έχει προβάλει προηγουμένως (Phipson on Evidence, 12th Ed., page 912). Το Κώλυμα μπορεί να είναι:

(1)Κώλυμα λόγω δεδικασμένου (estoppel by record),

(2)Κώλυμα λόγω καταχωρίσεων σε έγγραφα (Estoppel by deed) και

(3)Κώλυμα λόγω συμπεριφοράς (Estoppel by conduct or Estoppel in pais). Σύμφωνα με τον Κανόνα του Κωλύματος λόγω συμπεριφοράς, «Όταν ένας συμβαλλόμενος σε μια συναλλαγή με τα λόγια του ή τη συμπεριφορά του προβαίνει σε μία υπόσχεση ή διαβεβαίωση προς τον άλλο συμβαλλόμενο, που αποσκοπεί να επηρεάσει τις νομικές σχέσεις μεταξύ τους και ο άλλος συμβαλλόμενος ενεργεί πάνω σε αυτή, διαφοροποιώντας τη θέση του προς βλάβη, δεν θα επιτραπεί στο συμβαλλόμενο που προέβηκε στην υπόσχεση ή έδωσε τη διαβεβαίωση να ενεργήσει με τρόπο ασυμβίβαστο προς αυτή» (Χ'' Γιάννης v. Γενικού Εισαγγελέα

(1970)1 C.L.R. 32). Το Κώλυμα λόγω συμπεριφοράς μπορεί να πάρει τις εξής μορφές: (

i)Κωλύματος λόγω παραστάσεων (Soanes v. London and South Western Railway [1919] 120 L.T. 598). (
ii)Κωλύματος λόγω υποσχέσεων (Central London Property Trust Ltd. v. High Trees House Ltd. [1947] 1 K.B. 130). και (iii) Περιουσιακού Κωλύματος. Στην προκειμένη περίπτωση ισχύ έχει το κώλυμα λόγω καταχωρήσεων σε έγγραφα και λόγω συμπεριφοράς. Στην υπόθεση Χ" Στυλλή ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ,

(2012)1 ΑΑΔ 989 λέχθηκαν τα εξής: «Όταν διάδικος έχει αναλάβει εγγράφως δέσμευση, δεν μπορεί στη συνέχεια να ισχυριστεί ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι ορθά. Όπως έχει προσφυώς αναφερθεί στην αγγλική υπόθεση Gallie v. Lee

(1971)A.C. 1004, το πρόσωπο που υπογράφει έγγραφο, έχει την ευθύνη να προσέχει τι υπογράφει και εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του με βάση το έγγραφο και σύμφωνα με το περιεχόμενό του. Ο κανόνας του νόμου της απόδειξης ότι δεν επιτρέπεται η αποδοχή μαρτυρίας που αντικρούει ή τροποποιεί τους όρους εγγράφου, αναπτύχθηκε για να προσδώσει βεβαιότητα στις καθημερινές συναλλαγές (Polykarpou v. Polykarpou

(1982)1 C.L.R. 182). Το όλο θέμα δεν έχει σχέση με την αξιοπιστία του εφεσείοντα, αλλά με την αδυναμία του να προωθήσει την αγωγή του λόγω κωλύματος. Δεν ενδιαφέρουν οι προθέσεις του, ούτε και οι συλλογισμοί που ακολούθησε πριν υπογράψει. Γεγονός παραμένει η υπογραφή της δήλωσης απαλλαγής "σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη, ενέργεια, αιτία, υπόθεση ή οτιδήποτε πράγμα, μέχρι και συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας του παρόντος». Τα ως άνω ισχύουν και ως προς τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης καθώς το λεκτικό της συμφωνίας τερματισμού και συμβιβασμού ημερ. 22.06.2012 και ιδιαίτερα ο όρος 3 αυτής είναι σαφές και δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης του. Η συμφωνία υπογράφτηκε χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη από τους εναγόμενους, οι προθέσεις των οποίων δεν ενδιαφέρουν, ούτε και οι συλλογισμοί που ακολούθησαν πριν υπογράψουν. Οι εναγόμενοι κωλύονται να επικαλεσθούν οποιοδήποτε δικαίωμα προκύπτει από τις συμφωνίες που σύναψαν με τους ενάγοντες και/ή κωλύονται να προωθήσουν την υπεράσπιση και ανταπαίτηση τους και τις εν αυτή αξιώσεις τους. Το θέμα δεν έχει σχέση με την αξιοπιστία της μαρτυρίας τους, αλλά με την αδυναμία τους να προωθήσουν την υπεράσπιση και ανταπαίτηση τους λόγω του αναφερόμενου κωλύματος. Με την υπογραφή της Επίδικης Συμφωνίας η οποία περιλαμβάνει το όρο 3 σύμφωνα με τον οποίο τα Μέρη δήλωσαν και αποδέχθηκαν ότι δεν έχουν οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον του άλλου μέρους και αν τυχόν είχαν τέτοια απαίτηση παραιτούνται ανεπιφύλακτα και ανέκκλητα από αυτή αλλά και με την καταβολή των δύο πρώτων δόσεων από τους εναγόμενους προς τους ενάγοντες σε πιστή τήρηση της εν λόγω συμφωνίας, οι εναγόμενοι εγκατέλειψαν ρητά και/ή απεμπόλησαν οποιοδήποτε δικαίωμα θα μπορούσαν να έχουν στα πλαίσια όλων των μεταξύ τους συμφωνιών γραπτών και/ή προφορικών. Η παραίτησης (waiver), αναφέρεται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, πέμπτη έκδοση, τόμος 47

(2014), στις σελίδες 224 έως 225, παράγραφος 250, ως εξής:- «A person who is entitled to rely on a stipulation, existing for his benefit alone, in a contract or of a statutory provision, may waive it, and allow the contract or transaction to proceed as though the stipulation or provision did not exist. Waiver of this kind depends upon consent, and the fact that the other party has acted on it is sufficient consideration. Where the waiver is not express, it may be implied from conduct which is inconsistent with the continuance of the right, ...». Στην υπόθεση Louis Tourist v. Ηλία

(1992)1 Α.Α.Δ. 98 στη σελίδα 103, λέχθηκαν τα εξής: «Απεμπόληση δικαιώματος (waiver) μπορεί να τεκμηριωθεί από τη συμπεριφορά του δικαιούχου μόνο εφόσον αυτή υποδηλώνει αναμφισβήτητα (unequivocally) εγκατάλειψη του δικαιώματος». Στην προκείμενη περίπτωση οι εναγόμενοι, παραιτήθηκαν από οποιοδήποτε δικαίωμα τόσο ρητά με τον όρο 3 της Επίδικης Συμφωνίας την οποία υπέγραψαν, αλλά και έμμεσα λόγω της συμπεριφοράς τους αφού κατέβαλαν τις δύο πρώτες δόσεις στους ενάγοντες σε πιστή τήρηση της ως άνω Συμφωνίας. Βρίσκω επομένως ότι η πιο πάνω συμπεριφορά των εναγόμενων, υποδηλώνει αναμφισβήτητα εγκατάλειψη δικαιώματος. Συνεπεία των πιο πάνω η Ανταπαίτηση των εναγόμενων αποτυγχάνει και απορρίπτεται. ΚΑΤΑΛΗΞΗ - ΕΞΟΔΑ: Με όσα προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω είναι φανερόν ότι η απαίτηση των εναγόντων πετυχαίνει. Οι διάφορες αιτιάσεις που προβλήθηκαν στο δικόγραφο της Υπεράσπισης όπως και οι αξιώσεις στην Ανταπαίτηση εκ μέρους των εναγόμενων και όσα ανέπτυξαν στην επιχειρηματολογία τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των εναγόμενων στην αγόρευση τους δεν έχουν έρεισμα στα γεγονότα της υπόθεσης. Συνεπώς εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγόμενων για τα ακόλουθα ποσά τα οποία υπήρχε υποχρέωση στη βάσει της Επίδικης Συμφωνίας να καταβάλλονταν κατά τις ακόλουθες ημερομηνίες: (α) Ποσό €25.000,00 την 15.10.2012, (β) ποσό €25.000,00 την 15.12.2012, (γ) ποσό €81.250,00 την 30.06.2013, (δ) ποσό €81.250,00 την 31.12.2013, (ε) ποσό €81.250,00 την 30.06.2014, (στ) ποσό €81.250,00 την 31.12.2014. Τα ως άνω ποσά θα φέρουν νόμιμο τόκο από την αντίστοιχη ημερομηνία υποχρέωσης καταβολής τους μέχρι εξοφλήσεως. Η ανταπαίτηση των εναγόμενων εκδικάστηκε μαζί με την απαίτηση των εναγόντων όπως δηλώθηκε εξ αρχής και έτσι δεν επιδικάζονται ξεχωριστά έξοδα γι' αυτή. Επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγόμενων έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........................................ Χρ. Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.