Σε ότι αφορά την Εταιρεία F.G. LANCASHIRE PREMISES LIMITED ν. -, Αίτηση αρ.: 108/2021, 31/7/2023
Σε ότι αφορά την Εταιρεία F.G. LANCASHIRE PREMISES LIMITED ν. -, Αίτηση αρ.: 108/2021, 31/7/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2023:A79 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ.
Αίτηση αρ.: 108/2021 Σε ότι αφορά την Εταιρεία F.G. LANCASHIRE PREMISES LIMITED -και- Σε ότι αφορά τον Περί Εταιρειών Νόμο ΚΕΦ. 113 ------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2023 Εμφανίσεις:
Για τους Αιτητές: κα Μ. Χριστοδούλου για Γεώργιος Κολοκασίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τους Καθ' ων η αίτηση: κα Γ. Δημητρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αίτηση Με την παρούσα αίτηση τους, οι Αιτητές ζητούν την έκδοση διατάγματος διάλυσης των καθ' ων η αίτηση (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση ή η Εταιρεία). Προφανώς, ενόψει και των όσων αναφέρονται κατωτέρω, εσφαλμένα αναφέρεται ότι ζητείται διάλυση της Εταιρείας. Οι πρόνοιες που συζητούνται στην παρούσα και αυτό που στην πραγματικότητα ζητείται, είναι η έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Ως αναφέρθηκε στην Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd (2010) 1 Α.Α.Δ. 991, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο εντόπισε πως τόσο στο αιτητικό της αίτησης, όσο και στην ένορκη δήλωση που την υποστήριζε, αλλά και στην ίδια την πρωτόδικη απόφαση, εσφαλμένα αναφερόταν ότι επρόκειτο για αίτηση διάλυσης της εφεσίβλητης εταιρείας: «Η διαφορά είναι σημαντική καθότι με έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης αρχίζει μια διαδικασία διορισμού παραλήπτη για σκοπούς εκκαθάρισης.
Μετά δε τη συμπλήρωση της διαδικασίας εκκαθάρισης, και νοουμένου ότι οι υποθέσεις της εταιρείας έχουν πλήρως εκκαθαριστεί, κατόπιν αιτήσεως του αιτητή, με βάση το Αρθρο 260(1) του Κεφ. 113, το Δικαστήριο, τότε και μόνον τότε, μπορεί να εκδώσει διάταγμα για τη "Διάλυση" της εταιρείας.» Ακολουθώντας δε την ίδια πορεία που ακολούθησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην πιο πάνω απόφαση, θ' αναφέρω εδώ ότι επειδή το πιο πάνω θέμα δεν απασχόλησε καθόλου τις δύο πλευρές, οι οποίες «παρουσιάζονται να είχαν εκλάβει και μεταχειριστεί την υπό εξέταση αίτηση ως αίτηση για διάταγμα Εκκαθάρισης και όχι Διάλυσης όπως εσφαλμένα εζητείτο», το θέμα αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω.
Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση, εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση (ΕΔ) του Θεοδοτίδη, στην οποία αναφέρει τα ακόλουθα: « 1. Είμαι ο Γενικός Διευθυντής των Αιτητών στην παρούσα αίτηση και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος απ' αυτή να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση.
Συγκεκριμένα, με βάση τη συμφωνία χρηματοδότησης, αφενός το ποσό των €28.919.322 δια της εκχώρησης ενοικίων για τα έτη 2012-2022 θα έπρεπε να καταβληθεί απευθείας από την εταιρεία UCIan Cyprus Ltd στους Αιτητές την 30ην Νοεμβρίου κάθε έτους το αργότερο, αρχίζοντας από το Νοέμβριο του 2013 και αφετέρου το ποσό των €16.050.000 θα καταβαλλόταν με δόσεις ετησίως από την Εταιρεία και την εταιρεία FG LANCASHIRE ACCOMMODATION LIMITED στους Αιτητές την 30ην Νοεμβρίου κάθε έτους το αργότερο. Περαιτέρω, τα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή οι Αιτητές, η Εταιρεία και η εταιρεία FG LANCASHIRE ACCOMMODATION LIMITED συμφώνησαν ότι οποιοδήποτε ποσό ετήσια δόσης παρέμενε απλήρωτο πέραν του μηνός Νοεμβρίου κάθε έτους, θα φέρει τόκο στο ύψος του εκάστοτε σε ισχύ επιτοκίου Euribor τριών μηνών πλέον 4% από την 1ην Δεκεμβρίου του έτους που ήταν πληρωτέα η δόση μέχρι εξοφλήσεως του.
Η Εταιρεία και η εταιρεία FG LANCASHIRE ACCOMMODATION LIMITED δεσμεύτηκε και ανέλαβε με τη συμφωνία χρηματοδότησης να καταβάλλει το ποσό των €28.919.322 σε περίπτωση που η εταιρεία UCIan Cyprus Ltd αποτύχει να το πράξει. Περαιτέρω, αποτελούσε ρητή πρόνοια της συμφωνίας χρηματοδότησης ότι σε περίπτωση παράλειψης καταβολής των ως άνω ποσών, οι Αιτητές θα δικαιούνται κατά την απόλυτη κρίση τους είτε να διεκδικήσουν τα ποσά αυτά δικαστικώς χωρίς να είναι υπόχρεοι να τερματίσουν τη συμφωνία χρηματοδότησης ή να επηρεάζονται τα υπόλοιπα δικαιώματα τους είτε να τερματίσουν τη συμφωνία χρηματοδότησης και να απαιτήσουν πληρωμή ολόκληρου του ανταλλάγματος των €44.969.322 αμέσως. Η υποχρέωση καταβολής του ανταλλάγματος των €44.969.322 συμφωνήθηκε ότι θα είναι κοινή και/ή κεχωρισμένη των δύο Εταιρειών που συναποτελούν τον χρεώστη, δηλαδή της Εταιρείας της οποίας ζητείται η διάλυση με την παρούσα αίτηση και της Εταιρείας FG LANCASHIRE ACCOMMODATION LIMITED.
Επισυνάπτεται και σημειούται ως «τεκμήριο 1» η συμφωνία χρηματοδότησης ημερομηνίας 01/06/2012.
Στις 23/01/2017 καταβλήθηκε το ποσό των €1,200,000, στις 24/02/2017 καταβλήθηκε το ποσό των €100,000, στις 31/03/2017 καταβλήθηκε το ποσό των €200,000 και στις 26/11/2018 καταβλήθηκε το ποσό των €250,000.
Συνεπώς το χρέος της Εταιρείας το οποίο οφείλει ομού και κεχωρισμένα με την εταιρεία FG LANCASHIRE ACCOMMODATION LIMITED, συμπεριλαμβανομένων των συμφωνηθέντων τόκων, ανέρχεται στο ποσό των €46.055.931,46 σεντς δυνάμει συμφωνίας χρηματοδότησης ημερομηνίας 01/06/2012, πλέον τόκο επί όλων των απλήρωτων ετήσιων δόσεων στο ύψος του εκάστοτε σε ισχύ επιτοκίου Euribor τριών μηνών πλέον 4% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως.
Η ένσταση Οι Καθ' ων η αίτηση αντέδρασαν στην εν λόγω αίτηση, καταχωρώντας ένσταση, εις την οποία καταγράφονται 25 λόγοι ένστασης. Οι λόγοι ένστασης, είναι οι ακόλουθοι: « 1. Οι αιτητές καμία σχέση έχουν με τα κατ' ισχυρισμόν γεγονότα.
Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την ένσταση, φαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση (ΕΔ) του Χασάπη, στην οποία αναφέρει τα ακόλουθα: « 1. Είμαι ένας εκ των διευθυντών της καθ' ης η αίτηση εταιρείας και λόγω της θέσης και ιδιότητας μου γνωρίζω τα γεγονότα προσωπικά και από ενημέρωση που έλαβα από τον δεύτερο διευθυντή της καθ' ης η αίτηση εταιρείας από τον οποίο και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Για τη νομική πτυχή της υπόθεσης έλαβα συμβουλή από τους δικηγόρους της καθ' ης η αίτηση και για όσα από τα κατωτέρω δεν γνωρίζω προσωπικά, αναφέρω την πηγή γνώσησ μου.
5.1. Ως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της καθ' ης η αίτηση, η αίτηση υποβάλλεται από λανθασμένο διάδικο αφού οι αιτητές δεν έχουν locus standi. Όπως φαίνεται από το ίδιο το τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται στην αίτηση, το εκεί αναφερόμενο «Ταμείο» δεν είναι το ίδιο πρόσωπο με τους αιτητές και κανένα δικαίωμα έχουν στην προώθηση της επίδικης αίτησης. Επίσης, οι αιτητές, δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε μαρτυρία για να τεκμηριώσουν τη θέση τους ότι οι αιτητές «αποτελούν συνέχεια ή μετονομασία ή διάδοχη κατάσταση» του Ταμείου του Σχεδίου Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της ΑΤΗΚ. Είναι η θέση της καθ' ης η αίτηση πως πρόκειται για ψευδή και αβάσιμο ισχυρισμό με σκοπό να δώσουν νομική ισχύ στο τεκμήριο 1 της αίτησης. Σε κάθε περίπτωση, είναι η θέση της καθ' ης η αίτηση και όπως τυγχάνουν συμβουλής από τους δικηγόρους της, η αίτηση καταχωρείται από λανθασμένο πρόσωπο αφού θα έπρεπε να προωθείται από την διαχειριστική επιτροπή. Πέραν τούτου και λαμβανομένου υπόψη ότι μόλις στις 30.7.2021 διορίστηκε το Δ.Σ. είναι άξιο απορίας πως και από ποιον δόθηκαν οδηγίες για την καταχώρηση της αίτησης αρχές Αυγούστου και πως και από ποιον δόθηκαν οδηγίες στον ομνύοντα, αν δόθηκαν για να υπογράψει την ένορκη δήλωση.
5.2. Ως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της καθ' ης η αίτηση, η αίτηση είναι γενική και αόριστη αφού δεν μπορεί να υποστηριχθεί από την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει καθότι αυτή είναι παράτυπη και αντικανονική λόγω του ότι περιλαμβάνει διαζεύξεις. Είναι ανεπίτρεπτο σε αίτηση τέτοιου είδους να μην παρουσιάζεται στο Δικαστήριο από τους αιτητές μία σαφής και ολοκληρωμένη εικόνα.
5.3. Ως με ενημερώνουν οι δικηγόροι της καθ' ης η αίτηση, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για τον λόγο και μόνο ότι αυτή δεν περιλαμβάνει τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται και τα άρθρα στα οποία γίνεται αναφορά δεν είναι ορθά.
5.4. Οι αιτητές κανένα δικαίωμα έχουν να αξιώνουν οποιοδήποτε ποσό αφού οποιοδήποτε επιπρόσθετο ποσό αποτελεί υπολογισμό τόκων. Έτσι όπως οι αιτητές επιχειρούν να το παρουσιάσουν παραβαίνει την σχετική νομοθεσία. Μάλιστα, είναι γεγονός πως δεν έχουν καν δικαίωμα στο ποσοστό επιτοκίου που αξιώνουν. Το ποσό των €14.969.322 αποτελεί παράνομο και συγκαλυμμένο τόκο αφού και η ίδια η συμφωνία αποκαλείται συμφωνία χρηματοδότησης και όχι επενδυτική και στην ουσία αποτελούσε δάνειο το οποίο δεν μπορούσε να περιλαμβάνει κέρδος αλλά το αναφερόμενο ποσό αποτελεί προσπάθεια για είσπραξη από τους αιτητές παράνομα τόκο υψηλότερο από το επιτρεπόμενο αφού το ποσό των €14.969.322 αποτελεί ποσοστό της τάξεως του 32% επί του ποσού του παραχωρηθέντος δανείου και επιπρόσθετα προνοείται και τόκος σε κάθε καθυστερημένες δόσεις, πρόνοια που αποτελεί ποινική ρήτρα και για την οποία θα έπρεπε να αποδειχθεί συγκεκριμένη ζημιά για να μπορεί να αξιώνεται.
Ως εκ των ανωτέρω το αξιούμενο ποσό είναι λανθασμένο, περιέχει παράνομους τόκους και περιλαμβάνει ποσό που θα αποτελεί ζημιά η οποία έπρεπε να αποδεικνύεται και την οποία η καθ' ης η αίτηση εταιρεία αρνείται. Όλα τα πιο πάνω εξάγονται τόσο από το τεκμήριο 1 της αίτησης όσο και από μαρτυρία η οποία αφορά την φύση της συμφωνίας και θα προστεθεί, εάν απαιτηθεί, σε αγωγή που είναι η κατάλληλη διαδικασία για επίλυση των διαφορών μεταξύ των διαδίκων και όχι στην παρούσα διαδικασία η οποία δεν μπορεί να μεταβληθεί σε αγωγή και να εκδικάσει τις μεταξύ των διαδίκων συμβατικές σχέσεις και διαφορές.
Επιπρόσθετα, προ τα ανωτέρω, οι αιτητές αντισυμβατικά και κατά παράβαση ρητών προνοιών της επίδικης συμφωνίας δεν ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα χρηματοδότησης της εταιρείας και ως εκ τούτου εμποδίζονται να αξιώνουν οποιοδήποτε ποσό στα πλαίσια συμφωνίας την οποία έχουν παραβιάσει.
Τέλος, το ποσό που οι αιτητές αξιώνουν είναι λανθασμένο, δεν οφείλεται από την καθ' ης η αίτηση εταιρεία η οποία το αμφισβητεί και το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εξετάσει και να αποφασίσει τα εν λόγω επίδικα θέματα.
5.5. Το τεκμήριο 3 της αίτησης επιβεβαιώνει πως οι αιτητές καμία σχέση έχουν με το ταμείο που αναφέρεται στο τεκμήριο 1 και πως το συμβαλλόμενο μέρος στη βάση του τεκμηρίου 1 της αίτησης, καμία ειδοποίηση έστειλε ή επέδωσε στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Επίσης, φαίνεται ότι το εν λόγω τεκμήριο, δεν έγινε προσπάθεια να αποσταλεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, όπως οι ίδιοι οι αιτητές το παρουσιάζουν μέσω της αίτησης τους. Επίσης, πέραν του ότι στο τεκμήριο 3 δεν αναγράφεται η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, ενώ σε αυτήν αναφέρεται ότι έγινε ιδιωτική επίδοση, εντούτοις, δεν επισυνάπτεται οποιοδήποτε αποδεικτικό στην αίτηση.
5.6. Το ποσό που αναφέρεται από τους αιτητές δεν αποτελεί εκκαθαρισμένη απαίτηση. Αντιθέτως, είναι η θέση της καθ΄ ης η αίτηση πως σε καμία περίπτωση αιτιολογείται η προώθηση της επίδικης αίτησης και ούτε συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπονται από τη Νομοθεσία και τους Κανονισμούς για να διαλυθεί η καθ' ης η αίτηση εταιρεία η οποία δεν αδυνατεί να πληρώσει τα πραγματικά χρέη της και ούτε στερείται κινητής και ακίνητης περιουσίας.
5.7. Στη βάση όλων των ανωτέρω και ως συμβουλεύομαι από τους δικηγόρους της καθ' ης η αίτηση, οι αιτητές δεν αποτελούν πιστωτές.
Έχω στην κατοχή μου και επισυνάπτω ως Τεκμήριο A αντίγραφο του εν λόγω κλητηρίου. Η εν λόγω αγωγή, διακόπηκε με επιστολή ημερομηνίας 28.05.2021 σε σχέση με την καθ' ης η αίτηση εταιρεία και αντίγραφο της επιστολής έχω στην κατοχή μου και επισυνάπτω ως Τεκμήριο Β. Από τα προαναφερόμενα, είναι ολοφάνερο και τεκμηριώνεται η καταχρηστική και κακόπιστη συμπεριφορά των αιτητών οι οποίοι, ως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της καθ' ης η αίτηση, χρησιμοποιούν χωρίς λογική τις δικαστικές διαδικασίες και οι ενέργειες τους αυτές είναι ο ορισμός της κατάχρησης. Πέραν τούτου, είναι η θέση της καθ' ης η αίτηση, ως συμβουλεύεται από τους δικηγόρους της πως η κίνηση αυτή των αιτητών να διακόψουν εναντίον της την εν λόγω αγωγή, είναι στοιχεία αναγνώρισης της βάσιμης υπεράσπισης που διαθέτει η καθ' ης η αίτηση εταιρεία έναντι των ισχυρισμών τους γεγονός που συνηγορεί στην απόρριψη της επίδικης αίτησης.
Οι συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις των αιτητών Κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, καταχωρίστηκαν δύο συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις εκ μέρους των αιτητών.
Η πρώτη είναι του Χατζηχρίστου, ιδιώτη δικαστικού επιδότη, ο οποίος αναφέρει ότι: «......
Η δεύτερη είναι του Θεοδοτίδη, ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: «....
Το Σχέδιο λειτουργούσε μέχρι το 1987 σε μη κεφαλαιοποιητική βάση και στις 10/7/1987 ιδρύθηκε με την Κ.Δ.Π. 217/87 Ταμείο για τους σκοπούς του Σχεδίου το οποίο άρχισε να λειτουργεί πάνω σε κεφαλαιοποιητική βάση έχοντας δικαιοπρακτική ικανότητα και νομική προσωπικότητα. Στο εν λόγω Ταμείο δεν είχε δοθεί συγκεκριμένη ονομασία από την Κ.Δ.Π. 217/87 και καθιερώθηκε να αναφέρεται ως το «Ταμείο του Σχεδίου Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου». Αργότερα, με την θέσπιση του Νόμου 146(Ι)/2006 - ο οποίος αντικαταστάθηκε στη συνέχεια με τον Νόμο 208(Ι)/2012 - η ΑΤΗΚ τροποποίησε τους Κανονισμούς του Ταμείου και οι νέοι Κανονισμοί δημοσιεύθηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 25/7/2014 ως η Κ.Δ.Π. 360/14.
Δυνάμει αυτών, το Ταμείο Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (δηλαδή οι Αιτητές) αναφέρεται ως το Ταμείο το οποίο ήδη λειτουργούσε δυνάμει του Κεφ. 302 και των προηγούμενων Κ.Δ.Π. Συνεπώς, επί της ουσίας, οι Αιτητές (Ταμείο Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου) αποτελούν μετονομασία ή, ορθότερα, την επίσημη πλέον ονομασία του Ταμείου που λειτουργούσε υπό την επωνυμία «Ταμείο του Σχεδίου Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου». Για τον λόγο αυτό το σύνολο των εργασιών και όλη η κινητή και ακίνητη περιουσία του «Ταμείου του Σχεδίου Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου» και όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του, συνεχίζουν να ασκούνται και να ανήκουν, αντίστοιχα, στους Αιτητές.
Πρόκειται για συμφωνία με την οποία οι Αιτητές χρηματοδότησαν στην ουσία ένα επιχειρηματικό εγχείρημα με συμμετοχή τους στα δυνητικά κέρδη. Η Συμφωνία ρητά αναφέρεται στο ποσό των Ευρώ 14,969,322 ως το μέρος του Ανταλλάγματος που θα αποτελούσε το κέρδος των Αιτητών. Ακόμα όμως και αν μπορούσε κάποιος να ερμηνεύσει το κέρδος αυτό ως τόκο, θα πρέπει να αναφέρω ότι όταν συνήφθη η Συμφωνία την 1/6/2012, το Επιτόκιο Αναφοράς της Κεντρικής Τράπεζας ήταν 12,44%. Επισυνάπτω σχετική εκτύπωση από την ιστοσελίδα της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ως Τεκμήριο 1. Δηλαδή επιτρεπόταν επιβολή ετήσιου τόκου 12,44% που με βάση το ύψος της χρηματοδότησης (30 εκατομμύρια ευρώ) ισούται με ετήσιο τόκο 3,732,000 Ευρώ.
Σε βάθος 10 ετών, όσο και η διάρκεια αποπληρωμής βάσει της Συμφωνίας Χρηματοδότησης, θα μπορούσε νόμιμα να συμφωνηθεί πληρωμή συνολικού τόκου μέχρι και για 37,320,000 Ευρώ. Και αυτό χωρίς οποιοδήποτε ανατοκισμό. Συνεπώς, το κέδρος των 14,969,322 Ευρώ που προβλέπεται στη Συμφωνία Χρηματοδότησης είναι, εξ' όσων πιστεύω και εξ' όσων με συμβουλεύουν οι δικηγόροι των Αιτητών, απόλυτα νόμιμο. Εξίσου νόμιμη είναι εξ' όσων με πληροφορούν οι δικηγόροι των Αιτητών και η πρόνοια της Συμφωνίας Χρηματοδότησης για επιβολή τόκου σε οποιοδήποτε ποσό ετήσιας δόσης παρέμενε απλήρωτο, στο ύψος του εκάστοτε σε ισχύ επιτοκίου Euribor 3 μηνών πλέον 4%.
Μάλιστα, η Καθ' ης Αίτηση όχι μόνο δεν αμφισβήτησε ποτέ προηγουμένως το χρέος της προς τους Αιτητές αλλά τουναντίον αναγνώρισε το οφειλόμενο χρέος της με τις επιστολές του διευθυντή της Εταιρείας, ... Βονιάτη, Τεκμήρια 4, 5 και 6 στην ένορκη δήλωση μου ημερ. 10/8/2021. Επίσης, με την επιστολή των ελεγκτών της Καθ' ης η Αίτηση, Τεκμήριο 12 στην ένορκη δήλωση μου ημερ. 10/8/2021, η Καθ' ης η Αίτηση ρωτά, μέσω των ελεγκτών της, για επιβεβαίωση των προνοιών στα μητρώα της για το ύψος των χρεών της προς τους Αιτητές. Οι Αιτητές απάντησαν τεκμηριωμένα και με λεπτομέρεια με την επιστολή Τεκμήριο 13 στην ένορκη δήλωση μου ημερ. 10/8/2021 παραθέτοντας πλήρεις λεπτομέρειες του χρέους και δεν έλαβαν καμία απάντηση ή αμφισβήτηση είτε από τους ελεγκτές είτε από τους ελεγκτές είτε από την ίδια την Καθ΄ ης η Αίτηση.
Ακρόαση της αίτησης και αγορεύσεις H ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των όσων αναφέρονται ανωτέρω, χωρίς να ζητηθεί η αντεξέταση οιουδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων. Η επιχειρηματολογία δε των ευπαίδευτων συνηγόρων, περιλαμβάνεται στις γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Οι αγορεύσεις έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης. Δεν χρειάζεται θεωρώ να επαναλάβω εδώ, όσα αναφέρουν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους και θα γίνει αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω, αν τούτο κριθεί αναγκαίο.
Κατωτέρω, εξετάζονται κατά προτεραιότητα τρία ζητήματα.
Οι αιτητές δεν έχουν locus standi Σύμφωνα με τον Χασάπη, η αίτηση υποβάλλεται από λανθασμένο διάδικο/πρόσωπο. Σχετικά είναι όσα αναφέρει στην παράγραφο 5.1 της ΕΔ που συνοδεύει την ένσταση. Οπότε γίνεται αμέσως αντιληπτός ο λόγος που εξετάζεται κατά προτεραιότητα το συγκεκριμένο ζήτημα. Εάν φανεί ότι οι καθ' ων η αίτηση έχουν δίκαιο, τότε η παρούσα δεν μπορεί να προχωρήσει.
Ευθέως αναφέρω ότι με την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης (ΣΕΔ) του Θεοδοτίδη, τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει (βλ. παρ.3 της ΣΕΔ). Ο τελευταίος αναφέρεται στο όλο ιστορικό του Ταμείου, με παραπομπή στη σχετική νομοθεσία και ΚΔΠ.
Με βάση τον κανονισμό 9 της ΚΔΠ 360/2014: «Ιδρύεται Ταμείο, προς συμμόρφωση με το Νόμο με την επωνυμία Ταμείο Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής, το οποίο έχει νομική προσωπικότητα και σφραγίδα, με εξουσίες απόκτησης, διατήρησης ή αποξένωσης κινητής ή ακίνητης ιδιοκτησίας, συνομολόγηση συμφωνιών, έγερσης αγωγών ή άλλων ένδικων μέσων και υπερασπίσεων στο όνομα του και να προβαίνει σε κάθε αναγκαία ενέργεια για τους σκοπούς του Σχεδίου και των παρόντων Κανονισμών»
Σύμφωνα με τον κανονισμό 3 της ίδιας ΚΔΠ, θεσπίζεται το Σχέδιο, βάσει του οποίου το Ταμείο χορηγεί συντάξεις και χορηγήματα στους υπαλλήλους της αρχής, ενώ η ισχύς του σχεδίου λογίζεται ότι άρχισε την 1/1/1982.
Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι οι αιτητές αποτελούν συνέχεια ή και διάδοχη κατάσταση του Ταμείου του Σχεδίου Συντάξεων και Χορηγημάτων των Υπαλλήλων της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου-όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται-, που σύνηψε τη συμφωνία με τους καθ' ων η αίτηση (βλ. τεκμήριο 1 στην ΕΔ του Θεοδοτίδη). Σαφώς δε οι αιτητές είχαν κάθε δικαίωμα να καταχωρήσουν και να προωθήσουν την παρούσα διαδικασία εναντίον των καθ' ων η αίτηση.
Επίσης, ο Θεοδοτίδης είναι ο Γενικός Διευθυντής των αιτητών και ως αναφέρει τόσο στην αρχική του ΕΔ όσο και στη ΣΕΔ, είναι εξουσιοδοτημένος από τους αιτητές για να προβεί στις ένορκες δηλώσεις.
Μη δημοσίευση της αίτησης Αποτελεί επίσης θέση των καθ' ων η αίτηση, ότι η αίτηση θα πρέπει ν' απορριφθεί «για το λόγο και μόνο ότι οι αιτητές δεν υπέβαλαν αίτημα προκειμένου η αίτηση να δημοσιευθεί». Είναι γεγονός ότι το Δικαστήριο, υπό διαφορετική σύνθεση, ορίζοντας την αίτηση για ακρόαση την πρώτη φορά, δεν έδωσε οδηγίες για δημοσίευση της αίτησης. Στη συνέχεια, αφού προηγουμένως επιλύθηκαν κάποια ενδιάμεσα ζητήματα, η αίτηση ορίστηκε ξανά για ακρόαση, χωρίς και πάλι να δοθούν τέτοιες οδηγίες. Το κατά πόσο θα δοθούν ή όχι οδηγίες για δημοσίευση είναι θέμα πρακτικής και το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. την Αίτηση 131/2001, Αναφορικά με την Pan-Aman Hotels Limited (2001) 1 ΑΑΔ 1962 και την Πολ. Αίτηση 44/2014, Αναφορικά με την αίτηση των Urals Energy Public Company Ltd, ημερ.18/7/2014). Στο πλαίσιο της εν λόγω πρακτικής, έχει καθιερωθεί οι οδηγίες για δημοσίευση, να δίδονται κατόπιν προφορικού αιτήματος (βλ. Urals Energy ανωτέρω). Εν προκειμένω, δεν υπήρξε ποτέ αίτημα για να δοθούν οδηγίες για δημοσίευση.
Όπως αναφέρθηκε επίσης στην Πολ. Αίτ. 153/2013, Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία, Christofi Bros Trading Ltd (2013) 1 AAΔ 1710: «Η αναγκαιότητα ειδοποίησης των πιστωτών υπάρχει στην περίπτωση αίτησης για αλλαγή των σκοπών της εταιρείας ή για μείωση κεφαλαίου ή για διακανονισμό οφειλετών και μετόχων οπότε το Δικαστήριο διατάσσει τη δημοσίευση της αίτησης και προβαίνει σε καθορισμό καταλόγου πιστωτών, κλπ.. Εδώ δεν ήταν ούτε αναγκαίο, ούτε επιβαλλόμενη από τη νομολογία, η προηγούμενη ειδοποίηση ή επίδοση της εταιρικής αίτησης προς διάλυση της εταιρείας, στους οποιουσδήποτε πιστωτές.»
Επισημαίνεται εδώ, ότι η πλευρά των καθ' ων η αίτηση δεν έχει συμπεριλάβει στην ένσταση σχετικό λόγο ένστασης. Εν πάση περιπτώσει, το θέμα ετέθη γενικά στο πλαίσιο της τελικής αγόρευσης των καθ' ων η αίτηση, με απλή παραπομπή σε νομολογία. Καμία αναφορά δεν γίνεται σε ενδιαφερόμενα πρόσωπα ή πιστωτές που δεν ειδοποιήθηκαν και επηρεάζονται από την έκβαση της παρούσας - κάτι που προφανώς αν συνέβαινε, οι καθ' ων η αίτηση πρώτοι απ' όλους το γνωρίζουν.
Εν προκειμένω, δεν προκύπτει από πουθενά ότι ήταν αναγκαίο να δοθούν τέτοιες οδηγίες. Με αυτό υπόψη και λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν υπάρχει υποχρέωση δημοσίευσης της αίτησης, δεν θεωρώ ότι η μη δημοσίευση, υπό τις περιστάσεις, μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης.
Μη ύπαρξη νομικής βάσης στην αίτηση Ένα άλλο θέμα που έκρινα σκόπιμο να εξετάσω κατά προτεραιότητα, είναι η θέση των καθ' ων η αίτηση, ότι η αίτηση θα πρέπει ν' απορριφθεί «για το λόγο και μόνο ότι αυτή δεν στηρίζεται σε νομική βάση». Ως αναφέρεται περαιτέρω στην γραπτή αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων των καθ'ων η αίτηση, οι αιτητές δεν επιδίωξαν διόρθωση της παρατυπίας και σε κάθε περίπτωση, δεν επικαλούνται καν στην αίτηση τη Δ.64 (βλ. παραγράφους 5-8 της γραπτής αγόρευσης των καθ' ων η αίτηση). Κατ' αρχήν θα πρέπει ν' αναφερθεί ότι οι αιτητές, μετά την καταχώρηση της ένστασης των καθ' ων η αίτηση, είχαν καταχωρίσει ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητούσαν να τους επιτραπεί να τροποποιήσουν την κυρίως αίτηση τους και συγκεκριμένα ζητούσαν αφενός, να γίνεται αναφορά στην αίτηση ότι τα γεγονότα πάνω στα οποία αυτή στηρίζεται εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Θεοδοτίδη και αφετέρου, να προστεθεί νομική βάση, με δεδομένο ότι δεν υπήρχε νομική βάση στην κυρίως αίτηση.
Κατόπιν ακρόασης, το Δικαστήριο, υπό διαφορετική σύνθεση, στις 25/10/2022 ενέκρινε την ενδιάμεση αίτηση μόνον σε σχέση με το πρώτο μέρος του αιτήματος ανωτέρω. Σε σχέση με το δεύτερο μέρος, θεώρησε ότι δεν προκύπτει αναγκαιότητα για να προστεθεί χωριστή παράγραφος με τη νομική βάση, εφόσον αυτό έχει ήδη γίνει με το αιτητικό (α) της αίτησης, όπου αναφέρεται ότι ζητείται η διάλυση των καθ' ων η αίτηση σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113 και ειδικότερα τα άρθρα 2, 203, 209, 211(e), 212(α) και 214. Ακολούθησε η καταχώρηση της κυρίως αίτησης «ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 25/10/2022».
Με αυτά υπόψη, η πιο πάνω θέση των καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται.
Παρά την πιο πάνω κατάληξη, ίσως εκ του περισσού, θα πω εδώ και τα εξής. Ακόμη και αν υφίστατο παρατυπία, με δεδομένο ότι στο αιτητικό (α) της αίτησης αναφέρεται ξεκάθαρα που βασίζεται η αίτηση και οι καθ'ων η αίτηση γνώριζαν επακριβώς που στηρίζεται η αίτηση και είχαν την ευκαιρία να εγείρουν την ένσταση που επιθυμούσαν, ακριβώς γνωρίζοντας τι αντιμετωπίζουν και προέβαλαν ακολούθως την επιχειρηματολογία τους με την αγόρευση τους και κανένας δυσμενής επηρεασμός δεν προκύπτει σε σχέση με τα δικαιώματα τους και την ορθή παρουσίαση της υπεράσπισης τους-εξάλλου δεν ισχυρίζονται τέτοιο επηρεασμό-, θα θεωρούσα τη συγκεκριμένη παράλειψη των αιτητών, αν τελικά ήθελε κριθεί ότι η αίτηση επί της ουσίας της μπορεί να προχωρήσει, ως παράλειψη που δύναται να θεραπευθεί με την έκδοση ανάλογης διαταγής (βλ. μεταξύ άλλων AΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 177/11, 15/5/2017, ECLI:CY:AD:2017:A176, Ιωάννης Παπαδόπουλος ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ (2004) 1 Γ ΑΑΔ 1716, Βιολάρης Ιωάννης ν. Marfin Popular Bank Public Co Ltd, (2012) 1 Α.Α.Δ. 1054 και Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου (1999) 1(A) Α.Α.Δ. 366).
Νομική πτυχή Ως εκ των ανωτέρω, προκύπτει ότι η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στα άρθρα 211(ε) και 212(α) του περί Εταιρειών Νόµου, Κεφ. 113, τα οποία έχουν ως ακολούθως: «211. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν- .................................................................................................... (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της.
Με βάση το άρθρο 212(α) πιο πάνω, θα πρέπει να αποδειχθούν τα ακόλουθα:
Σύµφωνα µε τη νοµολογία, το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές, αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει επιπρόσθετους λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης (βλ. Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Φόρου Προστιθέµενης Αξίας (2002) 1 Α.Α.Δ. 1796 και G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντής Τµήµατος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1991) 1 Α.Α.Δ. 14). Στην G.I.P. Constructions Ltd, υιοθετήθηκαν τα όσα λέχθηκαν σχετικά από το Πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι δηλαδή: «Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eq. 337.
Το ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεια ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: RE Flagstaff Silver Mining co. ofUtah [1875] L.R. 20 Eq. 268. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η εταιρεία μπορεί να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία με απόδειξη ότι δύναται στην πραγματικότητα να πληρώσει τα χρέη της: Re Bradford Tramways Co. [1876] 4 Ch. D. 18, 22. Στην υπόθεση Re Capital Annuities Ltd. [1978] 3 All E.R. 704, στην σελ. 718, την εκφρασθείσα από το Δικαστήριο άποψη, ότι μαρτυρία που δείχνει ότι μια εταιρεία δεν έχει για την ώρα αρκετή ρευστότητα να πληρώσει όλα τα παρόντα χρέη της είτε έχουν είτε δεν έχουν ζητηθεί δεν σημαίνει από μόνη της και αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, πρέπει να την δει κανείς σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης και αφού περιπλέον επισημανθεί πως εν πάση περιπτώσει εκείνο που ο Δικαστής είχε υπόψη του ήταν πως εκεί επρόκειτο για εντελώς προσωρινή δυσκολία που θα μπορούσε να αρθεί μέσα σε λίγες ημέρες.
Θεωρούμε πως και στα δικά μας άρθρα 211 και 212 πρέπει να δοθεί η ιδία ερμηνεία.»
Ως λέχθηκε δε στην Πολ. Έφεση 368/2009, Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ ν. Hellenic Bank Public Company Limited, ημερ. 20/11/2014, η απόδειξη της προϋπόθεσης της παραγράφου (α) του άρθρου 212 είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση εταιρείας, θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της, χωρίς να αποκλείεται η προσκόμιση και άλλης μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ανικανότητα αυτή. Με την ικανοποίηση της διάταξης αυτής, η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση, όπως ότι εξόφλησε την γενικότερη οφειλή. Εξ' ου και ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική απόφαση υπέρ του, οπότε η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την αίτηση επί της ουσίας της (παραπέμπει και στο Pennington's Company Law, 3η έκδοση, σελ. 674-675).
Στην Μ. Mouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος (2001) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, επιβεβαιώθηκε ότι η G.I.P. Constructions Ltd αναλύει ορθά το Νόμο και τη νομολογία και προστέθηκε ότι στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια και διατάσσει την εκκαθάριση της εταιρείας, ενώ αν ικανοποιηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 211 το Δικαστήριο διατηρεί τέτοια ευχέρεια.
Στην Pan-Aman Hotels Limited ανωτέρω, η αίτηση επί της οποίας αποφάσισε το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέγραφε στη νομική βάση τα άρθρα 211 και 212 του Κεφ. 113, χωρίς να προσδιορίζει σε ποιες πρόνοιες των εν λόγω άρθρων στηριζόταν. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αν και αναγνώρισε ότι η νομολογία επέβαλλε εξειδίκευση της βάσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση, θεώρησε ότι η παράλειψη του εφεσίβλητου να πράξει τούτο δεν ήταν καταστροφική, εφόσον στην αίτηση γινόταν προσδιοριστική αναφορά στους λόγους για τους οποίους ζητείτο το διάταγμα εκκαθάρισης και έκρινε ότι η αίτηση εδραζόταν στα άρθρα 212(α) και 211(ε). Έτσι, αφού εξέτασε την αίτηση σε αυτή την βάση, αποφάσισε ότι δεν συνέτρεχαν μεν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) αλλά συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 211(ε), εφόσον το χρέος της εφεσείουσας προς τον εφεσίβλητο δεν είχε πληρωθεί. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε πρωτοδίκως πλάνη που έγκειτο στην προσφυγή στο άρθρο 211(ε).
Αυτό καθότι η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση ήταν ότι "Η Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της", κάτι που κρίθηκε μη επαρκές εφόσον θα έπρεπε να προσδιορίζεται για ποία από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Λέχθηκε δε ότι εάν επιδιώκετο να βασισθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορούσε να γίνει, οπότε δεν αρκούσε αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει χρέος της, αλλά επιβαλλόταν αναφορά στην συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπόψη όλων των υποχρεώσεων της, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της.
Έτσι η πρωτόδικη απόφαση ανατράπηκε, καθότι κρίθηκε λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφόσον ούτε επαρκής αναφορά έγινε στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία δόθηκε, ενώ ήταν και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στην βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους.
Τέλος, στην Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας «ΛΕΩΝΙΚ» Λτδ (2009) 1(B) Α.Α.Δ.1457, επαναλήφθηκε ουσιαστικά ότι σε αιτήσεις όπως την παρούσα, το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι πρόνοιες συγκεκριμένης διάταξης του άρθρου 212 του Κεφ. 113, εφόσον δεν γίνεται ρητή επίκληση αυτής και δεν αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Κρίθηκε δε ορθή η πρωτόδικη κρίση ότι η απλή δήλωση ότι η εφεσίβλητη εταιρεία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στους εφεσείοντες και ότι αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της, δεν ήταν επαρκής για να αποδειχθούν στο Δικαστήριο τα δεδομένα εκείνα, αναφορικά με την κατάσταση της εταιρείας, που θα βοηθούσαν το Δικαστήριο ενδεχομένως να καταλήξει κατά πόσο η εφεσίβλητη αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της.
Εξέταση της Αίτησης Σύμφωνα με τους αιτητές, το εγγεγραμμένο γραφείο των καθ' ων η αίτηση ευρίσκεται σε συγκεκριμένη διεύθυνση στην Πύλα. Δεν έχει αναφερθεί από τους τελευταίους οτιδήποτε διαφορετικό. Εξάλλου, στις επιστολές των καθ' ων η αίτηση, τεκμήρια 4, 5 και 6, είναι η συγκεκριμένη διεύθυνση που αναγράφεται ως διεύθυνση τους. Η επιστολή απαίτησης ημερ.1/6/2021, τεκμ.14 στην αρχική ΕΔ Θεοδοτίδη, επιδόθηκε ακριβώς στην πιο πάνω διεύθυνση, στις 17/6/2021, και σχετική με τούτο είναι η μαρτυρία του Χατζηχρίστου, ιδιώτη επιδότη, η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη. Η επιστολή αφέθηκε στην παρουσία του Βωνιάτη, διευθυντή της Εταιρείας, έναντι της υπογραφής του. Ως εκ των ανωτέρω, η θέση του Χασάπη ότι η εν λόγω επιστολή δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, έχει πλήρως διαψευσθεί με την αναφερόμενη μαρτυρία και απορρίπτεται.
Μία βασική θέση της Εταιρείας, ως προκύπτει από την ένσταση αλλά και την αγόρευση των συνηγόρων της, είναι πως στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει εκκαθαρισμένη απαίτηση και οι Αιτητές δεν αποτελούν πιστωτές εν τη εννοία του νόμου.
Σύμφωνα με την υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd (2000) 1Β Α.Α.Δ. 891, η διαδικασία εκκαθάρισης προϋποθέτει την καταχώρηση σχετικής αίτησης από οποιοδήποτε "πιστωτή" ή "πιστωτές" (αυτό προβλέπει και το άρθρο 213(1) του Κεφ. 113). Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι ο όρος "πιστωτής" είναι αρκετά ευρύς. Περιλαμβάνει κάθε πρόσωπο στο οποίο η εταιρεία οφείλει καθορισμένο ποσό. Περιλαμβάνει επίσης πρόσωπο στο οποίο έχει μεταβιβασθεί ολόκληρο ή μέρος του χρέους της εταιρείας, του εκτελεστή της περιουσίας αποθανόντος ή μια Δημοτική Αρχή αναφορικά με οφειλόμενους φόρους, ανεξάρτητα του γεγονότος ότι δεν μπορεί να καταχωρηθεί εναντίον της εταιρείας πολιτική αγωγή για είσπραξη τους (βλ. και Re World Industrial Bank (1909) W.N. 148, Re Paris Skating Ring (1877) 5 Ch.D. 962, Re Steal Wing Co. (1921) 1 Ch. 349, Masonic & General Life Assurance (1886) 32 Ch. D. 373, In Re The North Bucks Furniture Depositories Limited (1939) Ch. 690 και Re McGreavy (1950) Ch. 269). Η οφειλή πρέπει δε να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Ο όρος πιστωτής δεν μπορεί να συμπεριλάβει ένα πιστωτή του οποίου το ύψος της πίστωσης δεν είναι καθορισμένο (βλ. Αναφορικά με την Εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd (1998) 1Δ Α.Α.Δ. 2226).
Στην Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd ανωτέρω, λέχθηκε ότι ως διαφαίνεται από το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113, η γραπτή απαίτηση για καταβολή οφειλής που οφείλεται από εταιρεία, θα πρέπει να προέρχεται από "πιστωτή". Έτσι τέθηκε το ερώτημα ποίος θεωρείται "πιστωτής". Προς απάντηση αυτού έγινε παραπομπή στην Σπανού ν. G.I.P. Construction Ltd (1999) 1A Α.Α.Δ. 315. Εκεί λέχθηκε ότι οι πρόνοιες του άρθρου 213(1) του περί Εταιρειών Νόμου είναι ταυτόσημες με τις πρόνοιες του άρθρου 224(1) του Αγγλικού Companies Act 1948 και ότι στον όρο "πιστωτής'' περιλαμβάνεται και ο "ενδεχόμενος ή μελλοντικός πιστωτής" (contingent or perspective creditor) δηλ. πρόσωπο έναντι του οποίου, βάσει υφιστάμενης υποχρέωσης, η εταιρεία ενδέχεται ή πρόκειται να βρεθεί υπόλογη παρούσας ευθύνης με την επέλευση κάποιου μελλοντικού γεγονότος ή σε κάποια μελλοντική ημερομηνία (βλ. και Re William Hockley [1962] 1 W.LR.555, Re Community Development Pty [1969] Qd.
R.I και Palmer's Company Law, 23rd ed., 1127, para. 85-15), με άλλα λόγια πιστωτής υπό αναβλητική αίρεση ή πιστωτής υπό αναβλητική προθεσμία όπως είναι ο πιστωτής μη ληξιπρόθεσμου χρέους, π.χ. μη πληρωτέας συναλλαγματικής, ή ο εγγυητής που δεν ξόφλησε χρέος της εταιρείας ή ο εκμισθωτής αναφορικά με μελλοντικά ενοίκια. Στην ίδια απόφαση λέχθηκε ότι πιστωτής δεν περιλαμβάνει πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. και Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, Palmer' s πιο πάνω, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury' s Laws of England, 4th ed., Vol. 7, para.1004). Δεν περιλαμβάνει επίσης πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή, ούτε πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις, οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. και RePen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477). Ακόμη και αν ένα μέρος της απαίτησης του αιτητή είναι για εκκαθαρισμένες αποζημιώσεις, αυτός στερείται του απαραίτητου locus standi ώστε να αιτηθεί την εκκαθάριση της εταιρείας.
Στην Χατζηγιάννης ανωτέρω, έγινε περαιτέρω αναφορά στην υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271, όπου λέχθηκε ότι επανειλημμένα έχει αποφασισθεί ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ούτε και ασφαλώς είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση, ως μέθοδος άσκησης πίεσης σ' εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 All E.R. 797). Στην ίδια υπόθεση λέχθηκε περαιτέρω ότι «η απλή άρνηση πληρωμής ενός αδιαμφισβήτητου χρέους συνιστά πάντα καλή μαρτυρία ότι ο χρεώστης αδυνατεί να πληρώσει. Εάν το Δικαστήριο όμως εξαγάγει το συμπέρασμα ότι μια εταιρεία προβάλλει μια ουσιαστική υπεράσπιση καλόπιστα και δεν επιδιώκει απλά να αποφύγει τις επιπτώσεις της οφειλής της, τότε ασφαλώς δεν θα εγκρίνει την αίτηση εκκαθάρισης». Τέλος, στην εν λόγω υπόθεση λέχθηκε ότι δεδομένου ότι σύμφωνα με το άρθρο 213(1) του Κεφ. 113 αίτηση για την εκκαθάριση εταιρείας υποβάλλεται είτε από την εταιρεία είτε από οποιονδήποτε "πιστωτή", μετά την διαπίστωση ότι ο εφεσείων δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως "πιστωτής", δεν ετίθετο θέμα εξέτασης της αίτησης του για να διαγνωσθεί κατά πόσο η εφεσίβλητη ήταν ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της με βάση το άρθρο 212(γ) του Νόμου.
Αν από την εταιρεία αμφισβητείται απλώς το ακριβές ποσό που οφείλεται, αυτό δεν αποτελεί καλό λόγο ένστασης [βλ. το σύγγραμμα του δρος Α. Ποιητή «Η Εκκαθάριση Εταιρειών», Β' Έκδοση, σελ.62]. Στην Re Tweeds Garages Ltd (1962) 1 All E.R.121, αναφέρθηκε ότι: «In my judgment, where there is no doubt (and there is none here) that the petitioner is a creditor for a sum which would otherwise entitle him to a winding-up order, a dispute as to the precise sum which is owed to him is not of itself a sufficient answer to his petition.»
Έχοντας μελετήσει όλα τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου, παρατηρώ τα εξής σε σχέση με το επίδικο χρέος. Κατ' αρχήν είναι σαφές ότι οι καθ' ων η αίτηση παραδέχονται τη σύναψη της συμφωνίας χρηματοδότησης (βλ. τεκμ. 1 στην αίτηση). Με τη συμφωνία αυτή, οι αιτητές έχουν χρηματοδοτήσει την Εταιρεία και την εταιρεία FG LANCASHIRE ACCOMMODATION LTD για συνολικό ποσό ύψους €24.909.647 και το γεγονός αυτό - όπως και η αποτυχία καταβολής των πρώτων δόσεων που προνοούσε η συμφωνία - είναι σημειωμένο στις οικονομικές καταστάσεις της Εταιρείας για τα έτη 2015 και 2016 (βλ. τεκμ.2 στην αίτηση). Δεν αμφισβητείται επίσης ότι μέχρι τις 26/11/2018, καταβλήθηκε ποσό €1.750.000.- μόνον σε σχέση με τη συμφωνία. Αντίθετα, οι καθ'ων η αίτηση το παραδέχονται μέσω της επιστολής τους ημερ. 24/6/2019 (βλ. 1η σελίδα, σημείο β, του τεκμηρίου 6 της αίτησης).
Ο Χασάπης αναφέρει ότι εκ του ποσού της οφειλής των €46.055.931,46.-, το ποσό των €14.962,322 αποτελεί παράνομο και συγκεκαλυμένο τόκο. Καμία πειστική εξήγηση δεν δίνεται ουσιαστικά γιατί το ποσό που ρητά συμφωνήθηκε ως κέρδος των αιτητών με βάση τη συμφωνία, συνιστά παράνομο τόκο. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για ισχυρισμό που πρώτη φορά προβάλλεται από την Εταιρεία, παρά τις συζητήσεις που έγιναν και την επιστολογραφία που ανταλλάχθηκε μεταξύ των δύο πλευρών, με ρητές παραδοχές της Εταιρείας για το χρέος και τη μη συμμόρφωση με τη συμφωνία από μέρους της. Επίσης, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η Εταιρεία εις ουδέν διάβημα έχει προβεί στο αρμόδιο Δικαστήριο, προκειμένου να ζητήσει τη διαγραφή του εν λόγω πολύ μεγάλου ποσού ως παράνομου. Ούτε όμως εξηγείται γιατί ο τόκος που συμφωνήθηκε αποτελεί ποινική ρήτρα. Οι εν λόγω ισχυρισμοί κρίνονται γενικοί και αόριστοι.
Σε κάθε περίπτωση όμως, ανεξάρτητα των όσων αναφέρονται ανωτέρω, έχει μεγάλη σημασία να τονιστεί ότι όπως ξεκάθαρα προκύπτει με βάση όσα αναφέρει ο Χασάπης, στην ουσία δεν αμφισβητείται αυτό καθ' αυτό το χρέος, αλλά το ύψος του. Η οφειλή φτάνει στο ποσό των €46.055.931,46.- πλέον τόκο και οι καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν μόνον το ποσό των €14.962,322, που ως αναφέρεται στη συμφωνία αποτελεί το κέρδος των αιτητών. Όπως έχει και πιο πάνω αναφερθεί, σύμφωνα με τον Χασάπη το εν λόγω ποσό αποτελεί παράνομο και συγκεκαλυμένο τόκο, ενώ η σχετική πρόνοια στη συμφωνία για τόκο επί των καθυστερημένων δόσεων αποτελεί ποινική ρήτρα. Ό,τι η αμφισβήτηση των καθ'ων η αίτηση περιορίζεται στα πιο πάνω, επιβεβαιώνεται θεωρώ και από όσα αναφέρονται στην παράγραφο 13.1 της γραπτής αγόρευσης των συνηγόρων των καθ'ων η αίτηση.
Δεν έχει διαφύγει βεβαίως του Δικαστηρίου, ο ισχυρισμός του Χασάπη ότι οι αιτητές έχουν παραβιάσει τη συμφωνία, αφού δεν ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα χρηματοδότησης και έτσι εμποδίζονται ν' αξιώνουν οποιοδήποτε ποσό στα πλαίσια της συμφωνίας. Επισημαίνεται εδώ, ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν προωθείται με την αγόρευση των συνηγόρων των καθ'ων η αίτηση. Εν πάση περιπτώσει, θεωρώ πως πρόκειται για άλλον ένα γενικό και αόριστο ισχυρισμό, ο οποίος δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να γίνει αποδεκτός. Εξάλλου, σε καμία επιστολή τους οι καθ'ων η αίτηση, δεν αποδίδουν στους αιτητές παράβαση της συμφωνίας - ούτε όμως ζήτημα παράνομων τόκων - και εκ τούτου προκύπτει ξεκάθαρα ότι πρόκειται απλά για έναν εκ των υστέρων αβάσιμο ισχυρισμό, στο πλαίσιο της προσπάθειας των καθ'ων η αίτηση ν' αποφύγουν την ευθύνη τους. Σε κάθε περίπτωση όμως, αναφέρεται ότι η πιο πάνω θέση έχει απαντηθεί εμπεριστατωμένα από τον Θεοδοτίδη στην παράγραφο 5 της ΣΕΔ ανωτέρω, ώστε να μην χρειάζεται να λεχθεί κάτι περαιτέρω.
Στη βάση των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι, εν προκειμένω, δεν έχει καταδειχθεί τίποτε περισσότερο από μέρους των καθ'ων η αίτηση παρά μόνον προσπάθεια τους ν' αποφύγουν τις επιπτώσεις της οφειλής τους ή και θέσεις που συνιστούν απλά μια προσπάθεια της Εταιρείας να «θολώσει το τοπίο» με ένα «νέφος αμφισβητήσεων» (a cloud of objections on affidavits) (Re Claybridge Shipping Company SA [1981] Com LR 107). Εν πάση περιπτώσει, με βάση όσα έχουν αναφερθεί, αυτό που θα μπορούσε να κριθεί ότι αμφισβητούν ουσιαστικά οι καθ' ων η αίτηση, δεν είναι την ίδια την απαίτηση αλλά το ύψος της. Δεν υπάρχει ουσιαστική καλόπιστη υπεράσπιση του χρέους. Η απαίτηση δε, υπερβαίνει κατά πολύ το ποσό των €5.000.- που θέλει ο Νόμος. Συνεπώς, βρίσκω ότι εν προκειμένω υπάρχει εκκαθαρισμένη οφειλή και οι αιτητές είναι πιστωτές εν τη εννοία του νόμου.
Επιπλέον, με βάση τη μαρτυρία που ευρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι παρά την επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης πληρωμής της οφειλής στις 17/6/2021 και παρά το γεγονός ότι παρήλθε περίοδος πέραν των 3 βδομάδων, οι καθ' ων η αίτηση δεν κατέβαλαν ή εξασφάλισαν ή διευθέτησαν το ποσό της οφειλής προς εύλογη ικανοποίηση των πιστωτών και οι αιτητές στις 12/8/2021 καταχώρησαν την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αίτηση. Ουδέν ποσό δε έχει καταβληθεί μέχρι σήμερα.
Συνεπώς πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) και με αυτό υπόψη τεκμαίρεται ότι οι καθ' ων η αίτηση είναι ανίκανοι να πληρώσουν τα χρέη τους. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, η απόδειξη της προϋπόθεσης της παραγράφου (α) του άρθρου 212 είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση εταιρείας, θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της (Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ ανωτέρω).
Η αναφορά του Χασάπη ότι η Εταιρεία «δεν αδυνατεί να πληρώσει τα πραγματικά χρέη της και ούτε στερείται κινητής και ακίνητης περιουσίας», ως γενική και αόριστη απορρίπτεται. Αντίθετα, το γεγονός ότι ο Χασάπης δεν προβαίνει σε καμία συγκεκριμένη αναφορά για την οικονομική κατάσταση της εταιρείας και δεν παρουσιάζει στοιχεία προς υποστήριξη των λεγομένων του, και περαιτέρω δεν δίνει καμία βάσιμη εξήγηση γιατί η Εταιρεία δεν πλήρωσε ή εξασφάλισε την οφειλή της προς ικανοποίηση των αιτητών ή έστω το μέρος της οφειλής που δεν έχει σχέση με τη θέση του για παράνομο τόκο, απλά επιβεβαιώνει την ανικανότητα της Εταιρείας ν' ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.
Αποτελεί θέση των καθ' ων η αίτηση ότι η επίδικη αίτηση είναι εκδικητική, εκβιαστική, καταχρηστική και προωθείται με σκοπό την άσκηση αθέμιτης πίεσης. Επίσης, ισχυρίζονται ότι δεν είναι δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αφού η εταιρεία έχει βάσιμη υπεράσπιση και οι αιτητές το γνωρίζουν. Προς υποστήριξη δε των συγκεκριμένων ισχυρισμών τους, αναφέρουν ότι οι αιτητές είχαν καταχωρήσει την αγωγή 1532/2020, την οποία διέκοψαν εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας με επιστολή στις 28/5/2021 (βλ. τεκμ. Α & Β στην ένσταση). Κατ' αρχήν, η απόσυρση της αγωγής ουδόλως τεκμηριώνει ότι η συμπεριφορά των αιτητών είναι καταχρηστική και κακόπιστη, ούτε εκ της απόφασης της διακοπής της αγωγής μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα αναγνώρισης από μέρους των αιτητών ότι η εταιρεία διαθέτει βάσιμη υπεράσπιση. Ως αναφέρει ο Θεοδοτίδης στην ΣΕΔ που έχει καταχωρήσει (βλ. παρ.8), η διακοπή της αγωγής, πριν ακόμα καταχωριστεί έκθεση απαίτησης, έγινε με συμβουλή των δικηγόρων τους, επειδή εκτιμήθηκε πως δεν υπάρχει οποιοδήποτε θέμα για εκδίκαση στην αγωγή και το χρέος της Εταιρείας είναι ξεκάθαρο. Όσα αναφέρονται από τους καθ' ων η αίτηση θεωρώ, με κάθε σεβασμό, ότι αποτελούν αυθαίρετες δικές τους θέσεις. Έχω δε την άποψη ότι, τίποτε δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου πού να καταδεικνύει καταχρηστικότητα της αίτησης και όσα άλλα ισχυρίζονται οι καθ'ων η αίτηση ανωτέρω.
Σε ότι αφορά τη θέση πως η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική εφόσον περιλαμβάνει διαζεύξεις, δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά. Έχοντας μελετήσει την ένορκη βεβαίωση που συνοδεύει την αίτηση αλλά και τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις που έχουν κατατεθεί, δεν διαπιστώνω να συμβαίνει αυτό ή να υπάρχουν διαζεύξεις επί ουσιαστικών ισχυρισμών ώστε να καθίσταται ασαφής οποιαδήποτε θέση των αιτητών. Συναφώς, η πιο πάνω θέση των καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται.
Τέλος, σε σχέση με τη θέση των καθ'ων η αίτηση ότι οι αιτητές έχουν συμπεριλάβει στην αίτηση άνευ βλάβης αλληλογραφία, ν' αναφερθεί ότι οι καθ'ων η αίτηση απέστειλαν μόνον μία επιστολή με την ένδειξη «Άνευ βλάβης» (βλ. τεκμ.5 στην αίτηση) και το Δικαστήριο ούτως ή άλλως για τα συμπεράσματα του δεν βασίζεται σ' αυτήν. Δεν θεωρώ λοιπόν πως το θέμα αυτό θα πρέπει να με απασχολήσει περαιτέρω. Εννοείται ότι δεν εναπόκειται στους καθ'ων η αίτηση να φέρουν ένσταση για παρουσίαση επιστολών που απέστειλαν οι αιτητές με τη συγκεκριμένη ένδειξη επ' αυτών, από τη στιγμή που οι ίδιοι οι αιτητές επιλέγουν να τις παρουσιάσουν. Ό,τι θα προσθέσω μόνον, αν και ίσως εκ του περισσού, είναι ότι βεβαίως όποια επιστολή γράφει πάνω άνευ βλάβης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι προστατεύεται και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως μαρτυρία. Η επιστολή των δικηγόρων των καθ'ων η αίτηση ημερ.29/6/2021 (τεκμ.16 στην αίτηση), στην οποία υπάρχει η ένδειξη «Άνευ βλάβης δικαιωμάτων» και η οποία στάλθηκε εις απάντηση της απαίτησης πληρωμής ημερ.1/6/2021, είναι σαφές πως δεν εντάσσεται στο πλαίσιο συζήτησης που είναι προνομιούχα και θα πρέπει να προστατευτεί. Άρα δεν υφίσταται κανένα κώλυμα για παρουσίαση της εν λόγω επιστολής. Βλ. το σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης», Β' Έκδοση, σελ. 1004-1007.
Στη βάση των όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω, όλοι οι λόγοι ένστασης απορρίπτονται.
Κατάληξη Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης των Καθ'ων η αίτηση.
Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται εκκαθαριστής της περιουσίας της Εταιρείας.
Οι Αιτητές να παραδώσουν το συντομότερο αντίγραφο του παρόντος διατάγματος στον Έφορο Εταιρειών (Άρθρο 219(1) του Κεφ.113).
Οι Αιτητές να παραδώσουν επίσης πιστό αντίγραφο του Διατάγματος Εκκαθάρισης στον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, στον Διευθυντή του Τμήματος Εμπορικής Ναυτιλίας, στον Γενικό Διευθυντή του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου και στον Διευθυντή του Τμήματος Οδικών Μεταφορών (Άρθρο 219(2) του Κεφ.113).
Τα έξοδα της Αίτησης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. (Υπ.) ...............
Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ.
Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο