DACOR ADVERTISING & MEDIA LTD ν. ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ, Αρ. Αγωγής : 206/2022, 26/6/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2023:A71 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής : 206/2022 (
- i)ΜΕΤΑΞΥ: DACOR ADVERTISING & MEDIA LTD Εναγόντων και ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ Εναγόμενων ---------------------------------------------------------------- 1. Αίτηση οικονομικής έρευνας ημερ. 14/2/2023 και 2. Αίτηση για κατάσχεση εις χείρας τρίτου ημερ. 23/5/2023 Ημερομηνία: 26 Ιουνίου 2023 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες/Αιτητές στις αιτήσεις: κ. Π. Μιχαήλ Για τους Εναγόμενους/Καθ'ων η αίτηση στις αιτήσεις: κ. Ποσκότης Για τους Μεσεγγυούχους στην αίτηση ημερ.23/5/2023: κ. Κ. Κότροφος για Γεωργιάδης & Πελίδης ΔΕΠΕ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες, με την παρούσα αγωγή τους, αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων ποσό €6.302,83.-, για κατ' ισχυρισμό παρασχεθείσες υπηρεσίες διαφήμισης. Κατόπιν αίτησης τους ημερ.24/1/2023 δε, οι ενάγοντες, στις 27/1/2023, εξασφάλισαν προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάσσονταν οι εναγόμενοι να μην αποσύρουν και ή μεταφέρουν και ή αποξενώσουν και ή με οιονδήποτε τρόπο διαθέσουν το ποσό των €10.000.-, το οποίο είναι κατατεθειμένο σε συγκεκριμένο λογαριασμό τους στην Ελληνική Τράπεζα. Εφόσον οι εναγόμενοι δεν εμφανίστηκαν στις 6/2/2023, ημερομηνία που το προσωρινό διάταγμα είχε οριστεί ως επιστρεπτέο, το διάταγμα κατέστη απόλυτο και τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάστηκαν εναντίον των εναγόμενων. Τα έξοδα υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή στο ποσό των €744, πλέον ΦΠΑ επί ποσού €567.-. Στις 14/2/2023, οι ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση οικονομικής έρευνας εναντίον των εναγόμενων (στο εξής η 1η Αίτηση). Με αυτή, ζητούν την διεξαγωγή έρευνας αναφορικά με την οικονομική κατάσταση και ικανότητα των εναγόμενων να εξοφλήσουν το πιο πάνω αναφερόμενο χρέος τους με μηνιαίες δόσεις. Ενώ εκκρεμούσε η πιο πάνω αναφερόμενη αίτηση, οι ενάγοντες, στις 23/5/2023, καταχώρησαν αίτηση για κατάσχεση εις χείρας τρίτου (στο εξής η 2η Αίτηση). Στο πλαίσιο αυτής της αίτησης, στις 6/6/2023 εξεδόθη ένταλμα (Garnishee order nisi) για την κατάσχεση εις χείρας τρίτων, των Μεσεγγυούχων ήτοι της Ελληνικής Τράπεζας, του πιο πάνω αναφερόμενου ποσού. Διατάχθηκε δε, οι μεσεγγυούχοι να μην αποξενώσουν ή παραιτηθούν από τη φύλαξη του ποσού που αναφέρεται, που τυχόν έχουν στα χέρια τους. Το διάταγμα ορίστηκε για επίδοση στους μεσεγγυούχους και στους εναγόμενους, στις 23/6/2023. Την 23/6/2023, εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι δικηγόροι των δύο πλευρών, καθώς επίσης δικηγόρος εκ μέρους των μεσεγγυούχων στην 2η Αίτηση. Δηλώθηκε ότι το ποσό των εξόδων πληρώθηκε στους ενάγοντες και συμφωνήθηκε όπως τα έξοδα των μεσεγγυούχων εκ €90.- πλέον ΦΠΑ, πληρωθούν από τους εναγόμενους, δια της αποκοπής του ποσού από το λογαριασμό των εναγόμενων. Σχετική διαταγή εκδόθηκε. Παρά την πληρωμή των εξόδων που οφείλονταν από τους εναγόμενους, ο δικηγόρος των εναγόντων δεν αποδέχεται ότι οι αιτήσεις κατέστησαν άνευ αντικειμένου και ό,τι παραμένει να εκκρεμεί είναι τα έξοδα των αιτήσεων. Θεωρεί ουσιαστικά ότι επειδή δεν συμφωνήθηκαν τα έξοδα των αιτήσεων με την άλλη πλευρά, οι αιτήσεις θα πρέπει να εκδικαστούν. Δόθηκε χρόνος στις δύο πλευρές για να συμφωνήσουν τα έξοδα, πλην όμως δεν υπήρξε κατάληξη μεταξύ τους. Οι συνήγοροι δε, αγόρευσαν για το θέμα των εξόδων. Παρενθετικά, αναφέρεται εδώ ότι, το Δικαστήριο, στις 6/6/2023, κάλεσε τις δύο πλευρές να προσπαθήσουν να βρουν λύση στην υπόθεση, έχοντας κατά νουν το ύψος της απαίτησης και τον τρόπο που εξελίσσεται η υπόθεση με τη δημιουργία εξόδων, που στο τέλος της ημέρας ενδεχομένως να είναι δυσανάλογα εν σχέση με τη διαφορά που υφίσταται. Σε αυτό το πλαίσιο, δόθηκαν οδηγίες να ετοιμαστούν και κατάλογοι εξόδων από την πλευρά των εναγόντων αναφορικά με τις επίδικες αιτήσεις και σε περίπτωση κατάληξης τα έξοδα να συμφωνηθούν. Με βάση τους καταλόγους που ετοίμασε η πλευρά των εναγόντων, τα έξοδα της 1ης Αίτησης υπολογίστηκαν σε €1749.-, πλέον ΦΠΑ, πλέον €50,50.- πραγματικά έξοδα και της 2ης Αίτησης σε €945.-, πλέον ΦΠΑ, πλέον €150.- πραγματικά έξοδα. Εξ' όσων γίνεται αντιληπτό, καμία προσπάθεια δεν έγινε για διευθέτηση. Η πλευρά των εναγόμενων συμφωνεί ότι οι ενάγοντες δικαιούνται έξοδα στις αιτήσεις. Είναι η θέση του συνηγόρου τους όμως, ότι τα έξοδα για την εκτέλεση δεν μπορούν να υπερβαίνουν το ποσό που επιδικάστηκε ως δικηγορικά έξοδα δηλ. €744, πλέον ΦΠΑ επί ποσού €567.- και εισηγήθηκε την πληρωμή ποσού €850.- συνολικά. Βασίζει την εισήγηση του στην Δ.59, θ.19. Από την άλλη πλευρά, ο συνήγορος των εναγόντων υποστήριξε ότι οι δύο αιτήσεις δεν είναι ενδιάμεσες αλλά αυτοτελείς και δικαιούται το σύνολο των εξόδων του. Η θέση ότι οι δύο αιτήσεις είναι αυτοτελείς και όχι ενδιάμεσες, δεν αμφισβητείται, όμως, σε κάθε περίπτωση, αναφέρεται πως με βάση τη νομολογία είναι ορθή (βλ. μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις Κιταλίδης v Τράπεζα Κύπρου Λτδ, κ.α.
(2000)1 ΑΑΔ 1759 και Αναφορικά με την Χατζήκωνσταντα, Πολ.Έφ.167/2013, ημερ.25/2/2015). Κατ' αρχήν να λεχθεί ότι, το γεγονός ότι έχουν πληρωθεί τα έξοδα που επιδίωκαν οι ενάγοντες με τις δύο αιτήσεις να εισπράξουν, δεν μπορεί παρά να οδηγεί στο ότι οι αιτήσεις πλέον κατέστησαν άνευ αντικειμένου. Δεν υφίσταται κάποια οφειλή προκειμένου να εκδοθεί διάταγμα πληρωμής του με μηνιαίες δόσεις στην 1η Αίτηση ή προκειμένου να εκδοθεί διάταγμα για καταβολή του ποσού, ως το αιτητικό Γ της 2ης Αίτησης. Με κάθε σεβασμό, αλλά η θέση που πρόβαλε ο συνήγορος των εναγόντων ως προς την εξέλιξη που πρέπει να έχουν οι δύο αιτήσεις δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Όπως είναι πάγια νομολογημένο, τα Δικαστήρια δεν δικάζουν επι ματαίω. Συνεπώς, οι αιτήσεις θα πρέπει ν' απορριφθούν. Σύμφωνα με τη Δ.59, θ.19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: « Subject to the provisions contained in these Rules, the party enforcing a judgment or order shall be entitled to recover his costs of execution unless the Court shall otherwise direct : provided that where the judgment or order sought to be enforced is one for the payment of money and costs, the party enforcing it shall not be allowed as costs of execution more than the money directed to be paid (exclusive of costs) under such judgment or order provided also that where the judgment or order is not one for the payment of money and directs the payment of costs, the party enforcing such payment of costs shall not be allowed as costs of execution more than the money directed to be paid as costs under such judgment or order.» Υπό τις περιστάσεις, τα έξοδα στις δύο αιτήσεις θα επιδικαστούν υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγόμενων, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και νοείται ότι κατά τον υπολογισμό και την έγκριση των εξόδων θα ληφθεί υπόψη η πιο πάνω διάταξη, στο βαθμό που αυτή εφαρμόζεται. Οι δύο αιτήσεις απορρίπτονται. Τα έξοδα των δύο αιτήσεων επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγόμενων, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι κατά τον υπολογισμό και την έγκριση των εξόδων, θα ληφθεί υπόψη η Δ.59, θ.19 στο βαθμό που αυτή εφαρμόζεται. (Υπ.) ............... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο