← Κύπρος

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΠΑΓΚΟΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2491/2014, 9/10/2023

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΠΑΓΚΟΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2491/2014, 9/10/2023 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2491/2014 Μεταξύ: ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ Ενάγοντα -και-

  1. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΠΑΓΚΟΥ
  2. ΑΛΙΚΗ ΠΠΑΓΚΟΥ Εναγόμενων Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 13.12.17 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ Ενάγοντα -και-
  3. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΠΑΓΚΟΥ
  4. ΔΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ, αρ. ταυτ [ ], ως διαχειριστής της περιουσίας και/ή εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης Αλίκης Γεωργίου Ιωάννου και/ή άλλως πως Αλίκης Ππάγκου τέως από Λάρνακα. Εναγόμενων Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 8.6.22 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ Ενάγοντα -και-
  5. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΠΑΓΚΟΣ, ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΠΑΓΚΟΣ,ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ, υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστές εν εκκρεμοδικίας της περιουσίας του αποβιώσαντος ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΠΑΓΚΟΥ δυνάμει διατάγματος δικαστηρίου ημερομηνίας 04/03/2022
  6. ΔΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ, ως διαχειριστής της περιουσίας και/ή εκτελεστής της διαθήκης της αποβιωσάσης Αλίκης Γεωργίου Ιωάννου και/ή άλλως πως Αλίκης Ππάγκου τέως από Λάρνακα. Εναγόμενων Ημερομηνία: 9 Οκτωβρίου 2023 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Α. Κωστάρης για Δημητρίου & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο 1: κ. Α. Αλεξάνδρου για Αλεξάνδρου & Παπαθεοδώρου Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο 2: κ. Κ. Χρ. Κότροφος για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
  7. Με το Τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα του ημερ. 16.6.22 («το Κλητήριο Ένταλμα»), ο Ενάγων αξιώνει εναντίον των Εναγόμενων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, το ποσό των €24,317.70 ως αποζημιώσεις δυνάμει παράβασης σύμβασης, ή, διαζευκτικά, αδικαιολόγητου πλουτισμού. Ισχυρίζεται ότι οι Αποβιώσαντες του ενοικίασαν ένα υποστατικό στην Λάρνακα («το Υποστατικό») όμως δεν του επέτρεψαν να ασκήσει το δικαίωμα του σε ειρηνική απόλαυση.
  8. Η αγωγή στρεφόταν αρχικά εναντίον του κ. Ανδρέα Ππάγκου, ως Εναγόμενου 1 και της κας Αλίκης Ππάγκου, ως Εναγόμενης 2, οι οποίοι ήταν σύζυγοι και οι οποίοι καταχώρησαν κοινή υπεράσπιση. Εκκρεμούσης όμως της αγωγής και οι δύο Εναγόμενοι απεβίωσαν. Διορίσθηκαν ως διαχειριστές της περιουσίας τους τα νυν πρόσωπα που σήμερα παρουσιάζονται επί του τροποποιημένου τίτλου της αγωγής. Οι διαχειριστές έτυχαν χωριστής νομικής εκπροσώπησης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, καταχωρώντας χωριστές υπερασπίσεις ημερ. 23.6.22 και 25.5.23, αντίστοιχα. Στις εν λόγω υπερασπίσεις ο Ενάγων απάντησε με απαντητικά δικόγραφα ημερ. 8.7.22 και 29.5.23, αντίστοιχα. ΙΙ. ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ (α) Το Κλητήριο Ένταλμα
  9. Με το Κλητήριο Ένταλμα του ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι οι αποβιώσαντες, κα Αλίκη Ππάγκου και κ. Ανδρέας Ππάγκος («οι Αποβιώσαντες») παρουσιάστηκαν ως ιδιοκτήτες του Υποστατικού και/ή ότι αποτελούσαν πρόσωπα που ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένα να διαχειρίζονται το Υποστατικό. Υπό αυτή τους την ιδιότητα, συμφώνησαν μαζί του, να του ενοικιάσουν το Υποστατικό με σκοπό τη χρήση τους ως καφεστιατόριο. Προς τούτο υπεγράφη σχετική συμφωνία το έτος 2014, δια της οποίας συμφωνήθηκε ότι το Υποστατικό θα ενοικιαζόταν από τον Ενάγοντα για το ποσό των €2,000 μηνιαίως για την περίοδο από 1.5.2014 μέχρι 30.4.2016 («το Ενοικιαστήριο Έγγραφο»). Στο πιο πάνω πλαίσιο ο Ενάγων κατέβαλε στους Αποβιώσαντες το ποσό των €6,000 ως προκαταβολή ίση με δύο ενοίκια και πληρωμή του ενοικίου του μηνός Μαΐου
  10. Περαιτέρω συμφωνήθηκε όπως ο Ενάγων προβεί σε αναγκαίες επιδιορθώσεις με δικά του έξοδα. Ο Ενάγων περαιτέρω αναφέρει ότι προχώρησε με τις αναγκαίες επιδιορθώσεις και προσθήκες οι οποίες ανήλθαν στο συνολικό ποσό των €18.317,
  11. Ακολούθως παραθέτει λεπτομέρειες της ισχυριζόμενης παράβασης σύμβασης από τους Αποβιώσαντες, αναφέροντας, στην ουσία, ότι οι Αποβιώσαντες επενέβαιναν στην ελεύθερη κατοχή του Υποστατικού. Ακολούθως, αναφέρει ότι ο Ενάγων απαίτησε την επιστροφή όλων των ποσών που κατέβαλε στους Αποβιώσαντες αλλά και των ποσών που δαπάνησε, ως πιο πάνω αναφέρεται, τα οποία στο σύνολο τους ανέρχονται στο αξιούμενο ποσό. Οι Αποβιώσαντες αρνήθηκαν να ανταποκριθούν. (β) Οι εκατέρωθεν υπερασπίσεις των Εναγόμενων
  12. Με την Τροποποιημένη Υπεράσπιση τους ημερ. 25.5.2023 οι Εναγόμενοι 1 ισχυρίζονται ότι η κα Ππάγκου ήταν η αποκλειστική ιδιοκτήτρια του Υποστατικού και ο κ. Ππάγκος δεν είχε οποιοδήποτε δικαίωμα να το διαχειρίζεται. Αρνούνται τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του Ενάγοντα προβάλλοντας επιπρόσθετα ότι ακόμα και εάν ήθελε αποδειχθεί ότι είχε καταρτισθεί οποιαδήποτε συμφωνία ενοικίασης, οι Αποβιώσαντες ουδέποτε εκδίωξαν τον Ενάγοντα από το Υποστατικό ενώ η συμφωνία ενοικίασης είχε τερματιστεί από τον ίδιο εξ υπαιτιότητας του ιδίου και/ή παράνομα.
  13. Με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος 2 προβάλλει ότι ο κ. Ππάγκος ουδέποτε είχε οποιοδήποτε δικαίωμα να διαχειρίζεται το Υποστατικό. Αναφέρει δε ότι η οποιαδήποτε ισχυριζόμενη επιδιόρθωση ή δαπάνη στο Υποστατικό δεν αφορούσε περιουσία της κας Αλίκης Ππάγκου. Κατά τα λοιπά αρνείται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα.
  14. Χωριστές απαντήσεις καταχώρησε με τη σειρά του και ο Ενάγοντας επαναλαμβάνοντας τα όσα ανέφερε στην Έκθεση Απαίτησης του και προσθέτοντας ότι ακόμα και εάν ήθελε διαφανεί ότι η κα Ππάγκου ήταν η ιδιοκτήτρια του Υποστατικού, οι Αποβιώσαντες παρουσιάζονταν και/ή παρίσταναν και οι δύο τους ιδιοκτήτες ή ως πρόσωπα εξουσιοδοτημένα να διαχειρίζονται το Υποστατικό. ΙIΙ. ΣΥΝΟΨΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
  15. Προς υποστήριξη της απαίτησης κατέθεσε ο Ενάγοντας (ΜΕ1) ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 1 μέχρι
  16. Κατέθεσε και ο κ. Φώτιος Ττόφιας (ΜΕ2), μαραγκός, που εκτέλεσε εργασίες επί του Υποστατικού. Αμφότεροι οι μάρτυρες κατέθεσαν γραπτές δηλώσεις ως μέρος της κυρίως εξέτασης τους δυνάμει του άρθρου 25 του Κεφ.9, οι οποίες σημειώθηκαν ως Έγγραφα 'Β' και 'Γ' αντίστοιχα. Προς υποστήριξη της απαίτησης επιχείρησε να καταθέσει και ο κ. Χρυσοβαλάντης Τιμοθέου (ΜΕ3) ο οποίος επιχείρησε να αναφερθεί στα γεγονότα μιας άλλης υπόθεσης, ως μαρτυρία παρόμοιων γεγονότων, η μαρτυρία του οποίου όμως, κατόπιν ενστάσεως, δεν επιτράπηκε ως μη σχετική με τα επίδικα θέματα. Ως τέταρτος μάρτυρας κατέθεσε ο κ. Μαρίνος Δίπλαρου (ΜΕ4) ο οποίος ασχολήθηκε με εργασίες στο Υποστατικό, όπως μπογιατίσματα. Ως πέμπτη μάρτυρας (ΜΕ5) κλήθηκε η συνήγορος που εκπροσωπούσε τους Αποβιώσαντες κατά το χρόνο καταχώρησης της υπεράσπισης που καταχωρήθηκε εκ μέρους τους. Επιχείρησε να καταθέσει ως προς τις εντολές που λάμβανε από τους Αποβιώσαντες κατά τον ουσιώδη χρόνο, μαρτυρίας που δεν επιτράπη ως προνομιούχα. Προς υποστήριξη της Υπεράσπισης του Εναγόμενου 2 κλήθηκε αρμόδιος λειτουργός του Κτηματολογίου Λάρνακας (ΜΥ1) για να καταθέσει αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Υποστατικού και ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 7 και
  17. (α) Μαρτυρία Ενάγοντα (ΜΕ1)
  18. Ο ΜΕ1 κατέθεσε ότι ενόσω βρισκόταν στη διαδικασία εξεύρεσης κατάλληλου χώρου για να ανοίξει ένα καφεστιατόριο, είδε το τηλέφωνο επικοινωνίας του κ. Ππάγκου αναρτημένο στην πρόσοψη του Υποστατικού με την ένδειξη «ενοικιάζεται». Επικοινώνησε και διευθέτησε συνάντηση μαζί του και με την κα Ππάγκου στο Υποστατικό. Στο πάνω μέρος του Υποστατικού, πρόσθεσε, βρισκόταν η κατοικία των Αποβιωσάντων. Κατά την πιο πάνω συνάντηση ο κ. Ππάγκος του συστήθηκε ως ο συνιδιοκτήτης του Υποστατικού μαζί με τη σύζυγο του και τον ξενάγησε στο χώρο. Εκεί ο Ενάγων διαπίστωσε ότι ο χώρος ήταν ανεκμετάλλευτος για αρκετό καιρό. Παρά το ότι υπήρχε αρκετή δουλειά να γίνει για να καταστεί σε λειτουργήσιμη κατάσταση, επειδή ήταν σε αρκετά εμπορικό δρόμο και σε σημείο το οποίο θεώρησε ιδανικό για καφεστιατόριο, συμφώνησε με τους Αποβιώσαντες να προβεί σε κάποιες επιδιορθώσεις και συντηρήσεις με δικά του έξοδα. Ο κ. Ππάγκος συμφώνησε και προσφέρθηκε να ετοιμάσει ο ίδιος το ενοικιαστήριο συμβόλαιο, όπως και έκανε στο παρελθόν με άλλους ενοικιαστές, ως ο ίδιος ανέφερε, και έτσι και έγινε. Ο ΜΕ1 έλαβε κατοχή του Υποστατικού περί τα τέλη Μαρτίου του έτους 2014 με τη σύμφωνη γνώμη των Αποβιωσάντων, οπότε και άρχισε εντατικά να προβαίνει σε διάφορες εργασίες με δικά του έξοδα, χωρίς όμως να καταβάλλει οποιοδήποτε ενοίκιο. Το ενοικιαστήριο έγγραφο υπεγράφη μεταξύ του Ενάγοντα και των Αποβιωσάντων στο σπίτι των τελευταίων, περίπου ενάμισι μήνα αργότερα, τις αρχές Μαΐου
  19. Εκεί υπέγραψαν και ο αδελφός και ο θείος του Ενάγοντα, ως εγγυητές. Το εν λόγω ενοικιαστήριο έγγραφο κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 («το Ενοικιαστήριο Έγγραφο»).
  20. Στις 8.5.23 ο Ενάγων κατέβαλε στους Αποβιώσαντες το πρώτο ενοίκιο για τον μήνα Μάιο, ήτοι το ποσό των €2000 καθώς και επιπρόσθετο ποσό ύψους €4000 ως εγγύηση. Για το πρώτο ποσό παρουσίασε ως Τεκμήριο 2 σχετική απόδειξη. Για το δεύτερο ποσό ανέφερε ότι οι Αποβιώσαντες δεν εξέδωσαν απόδειξη με την πρόφαση, ως τότε του ανέφερε ο κ. Ππάγκος, ότι αυτά αναγράφονται στο Ενοικιαστήριο Έγγραφο. Οι δε εργασίες είχαν διαρκέσει για δύο μήνες περίπου, οπότε και ήταν εκεί καθημερινά καταβάλλοντας κόπο και χρόνο στην προσπάθεια του να εκπληρώσει τον στόχο του και να κάνει το καφεστιατόριο του.
  21. Κατά τη διάρκεια των δύο αυτών μηνών ο κ. Ππάγκος θεωρούσε ότι έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται καθημερινώς στο υποστατικό και να παρακολουθεί την εξέλιξη των εργασιών. Στο χώρο βρισκόταν ορισμένες φορές και η κα Ππάγκου και κατείχαν κλειδιά και ενοχλούσαν την ομαλή εξέλιξη των εργασιών. Ο κ. Ππάγκος θεωρούσε ότι είχε δικαίωμα να επιβλέπει και να δίνει οδηγίες στους τεχνικούς που προχωρούσαν στις επιδιορθώσεις και ανακαινίσεις. Μέρα με την ημέρα η συμπεριφορά τους γινόταν χειρότερη και επενέβαιναν, παρενοχλούσαν και έρχονταν σε αντιπαράθεση άνευ λόγου και αιτίας με τους τεχνικούς, παρεμποδίζοντας την ομαλή εξέλιξη των εργασιών. To ποτήρι ξεχείλισε όταν ο κ. Ππάγκος χτύπησε με τον μπαστούνι του έναν μαραγκό απαιτώντας από αυτό να σταματήσει τις εργασίες. Από τις φωνές και την ένταση είχαν μαζευτεί πέραν των τεχνικών που βρίσκονταν στο υποστατικό και οι γύρω καταστηματάρχες. Μετά το εν λόγω συμβάν o ME1 ζήτησε από τον κ. Ππάγκο να σταματήσει πλέον να παρενοχλεί τους τεχνικούς και να παρεμποδίζει την εξέλιξη των εργασιών για να μπορέσει να λειτουργήσει η επιχείρηση, την οποία ουδέποτε κατάφερε να ανοίξει. Ο ίδιος αρνήθηκε: «λέγοντας μου, δεν φεύκω που δαμέ, το μαγαζί εν δικό μου τζαι να φύεις εσύ τζαι ότι θέλω εννα κάμνω, απαιτώντας να του παραδώσω αμέσως τα κλειδιά του υποστατικού.»
  22. Αντιλαμβανόμενος πλέον ότι δεν θα ήταν εφικτό να λειτουργήσει την επιχείρηση, παρέδωσε τα κλειδιά στον ίδιο, ζητώντας του να τον αποζημιώσει για τα έξοδα του. Ο ίδιος απάντησε ότι θα τον αποπληρώσει πλην όμως αργότερα περιορίστηκε στο να του προσφέρει το ποσό των €6000 μόνο. Σε εκείνο το σημείο ο ΜΕ1 αποφάσισε να συμβουλευτεί δικηγόρο. Κατόπιν, στις 20.5.2014, επιδόθηκε στους Αποβιώσαντες επιστολή του δικηγόρου του Ενάγοντα η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3, στην οποία οι συνήγοροι των κ.κ. Ππάγκου απάντησαν με επιστολή του τότε δικηγόρου τους ημερ. 23.5.2014, Τεκμήριο
  23. Ακολούθησε απάντηση του δικηγόρου του Ενάγοντα η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  24. Ως Τεκμήριο 6(α) - (π) κατέθεσε δέσμη φωτογραφιών στις οποίες εμφανίζονται, ως ανέφερε, οι εργασίες που είχαν εκτελεστεί εντός του Υποστατικού και τις περιέγραψε.[1]
  25. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Αλεξάνδρου ανέφερε ότι οι εργασίες ξεκίνησαν δύο μήνες περίπου πριν την υπογραφή του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου πλην όμως δεν είχαν ολοκληρωθεί. Τα κλειδιά τα παρέδωσε μέσα του Μαΐου του
  26. Ανέφερε επίσης ότι η φωτογραφία επί του Τεκμηρίου 6(π) απεικονίζει τη στιγμή αφού είχε προηγηθεί το συμβάν με τον μαραγκό. Ο κ. Ππάγκος χτύπησε τον μαραγκό έξω από το Υποστατικό, στη βεράντα, κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ξύλινων ανθώνων και αυτό το οποίο απεικονίζει η φωτογραφία είναι τον μαραγκό να προσπαθεί να πείσει τον κ. Ππάγκου να αφήσει να συνεχιστούν οι εργασίες. Ο εν λόγω μαραγκός προσπαθούσε πάντα να ηρεμήσει τον κ. Ππάγκο. Ερωτηθείς για ποιον λόγο δεν διαμαρτυρήθηκε πιο νωρίς απάντησε ότι έκανε υπομονή, ήξερε ότι είναι ηλικιωμένοι και προσπαθούσε με τον καλύτερο του τρόπο με σεβασμό και ότι ήθελε να αποφύγει τη ρήξη. Ερωτηθείς για ποιον λόγο με αυτά τα δεδομένα προχώρησε να υπογράψει ενοικιαστήριο συμβόλαιο, απάντησε ότι είχε κάνει αρκετά έξοδα που δεν του επέτρεπαν να αποχωρήσει. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Κότροφο, ανέφερε ότι οι εργασίες στο Υποστατικό ξεκίνησαν πριν να υπογραφεί το Τεκμήριο
  27. Αυτό έγινε περί τα τέλη Μαρτίου. Ανέφερε δε ότι το ανεπίσημο άνοιγμα της επιχείρησης είχε προγραμματιστεί για τις 15.5.2014 ενώ ο ίδιος είχε εκδιωχθεί στις 12.5.
  29. Σε υποβολή του κ. Κότροφου ότι το ακίνητο ανήκε στην κα Ππάγκου απάντησε ότι αυτό δεν το γνώριζε και οι ίδιοι του παρουσιάστηκαν ως ιδιοκτήτες. Ακολούθως, συμφώνησε με την εισήγηση του κ. Κότροφου ότι χρειαζόταν τη συγκατάθεση του κ. Ππάγκου για κάποιες ανακαινίσεις. Περιέγραψε δε τον τρόπο με τον οποίο ο κ. Ππάγκος χτύπησε τον μαραγκό με το μπαστούνι του. Σε υποβολή του κ. Κότροφου ότι ο λόγος που αποχώρησε από το Υποστατικό ήταν επειδή οι Αποβιώσαντες δεν του επέτρεπαν να κάνει πράγματα που ο ίδιος ήθελε, εξ ου και η ένταση εκείνης της ημέρας, απάντησε, ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα αποχωρούσε έχοντας ξοδέψει τόσα χρήματα. Σε υποβολή του κ. Κότροφου ότι επειδή έγινε ένα περιστατικό ο ίδιος αποχώρησε, απάντησε ότι το περιστατικό που περιέγραψε ήταν ένα από τα πολλά και όχι το μοναδικό. (β) Μαρτυρία ΜΕ2
  30. Ο κ. Ττόφιας, μαραγκός στο επάγγελμα, ο οποίος παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο με κλήση, κατέθεσε ότι τον Απρίλιο του 2014 του ζητήθηκε από τον Ενάγοντα να εκτελέσει κάποιες εργασίες στο Υποστατικό. Για σκοπούς εκτέλεσης των εν λόγω εργασιών είχε μεταβεί στο Υποστατικό πέντε με έξι φορές. Μια ημέρα ο κ. Ππάγκος άρχισε να του φωνάζει και να τον χτυπά με το μπαστούνι του για να σταματήσει τις εργασίες που έκανε. Από τις φωνές είχαν μαζευτεί καταστηματάρχες. Αναφέρθηκε σε δύο ακόμα περιστατικά. Κάποιο άλλο περιστατικό το οποίο μπορούσε να θυμηθεί είναι όταν έπιναν ένα καφέ με τον κ. Πάγκο, η σύζυγος του άρχισε να φωνάζει απευθυνόμενη στον κ. Ππάγκο. Τέλος ένα άλλο περιστατικό ήταν όταν ο ίδιο κατέβασε ξύλα από το αυτοκίνητο του, η κα Ππάγκου από το πάνω μέρος του κτηρίου, φώναζε ενώ ο κ. Ππάγκος τον εμπόδιζε να κατεβάσει ξύλα. Ανέφερε δε ότι ουδέποτε προκάλεσε τους Αποβιώσαντες. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Αλεξάνδρου ανέφερε ότι κατόπιν του περιστατικού ο ίδιος αποχώρησε από το Υποστατικό και επέστρεψε για να εκτελέσει περαιτέρω εργασίες. Υποδεικνύοντας του το Τεκμήριο 6(π) δεν μπορούσε να τοποθετηθεί για το πια στιγμή απεικόνιζε εκείνη η φωτογραφία. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Κότροφο, αναφέρθηκε σε περιστατικά με την κα Αλίκη Ππάγκου και διευκρίνισε ότι είχε ολοκληρώσει τις εργασίες που του ανατέθηκαν. Ανέφερε επίσης ότι εξέδωσε τιμολόγιο στις 2.5.14 αφού είχε αποπερατώσει τις εργασίες, κάποιες μέρες νωρίτερα. (γ) Μαρτυρία κ. Μαρίνου Δίπλαρου (ΜΕ4)
  31. Ο κ. Δίπλαρος ανέφερε ότι ασχολείται με μπογιατίσματα και γυψοσανίδες για πάνω από είκοσι έτη. Στο Δικαστήριο κλήθηκε να καταθέσει με κλήση μάρτυρος αναφέροντας ότι ο ίδιος είχε εκτελέσει εργασίες επί Υποστατικού. Εξ όσων θυμάται, ανέφερε, ήταν τον Απρίλιο - Μάιο του έτους
  32. Περιέγραψε τις εργασίες που έκανε και ανέφερε περιστατικό όπου ο κ. Ππάγκος φώναζε ότι θα του καταστρέψουν το μαγαζί. Ανέφερε ότι δεν τους άφησε να κάνουν τις εργασίες καθώς ήταν επιθετικός, κρατούσε ένα μπαστούνι και χτυπούσε. Περιέγραψε αντίστοιχη άσχημη συμπεριφορά εκ μέρους της κας Ππάγκου. Ανέφερε ότι για τις εργασίες που εκτέλεσε είχε πληρωθεί μεταξύ €2500 και €
  33. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Αλεξάνδρου επανέλαβε τις θέσεις του και αντεξεταζόμενος από τον κ. Κότροφο ανέφερε ότι οδηγίες για την εκτέλεση των εργασιών λάμβανε από τον Ενάγοντα. (δ) Μαρτυρία ΜΥ1
  34. Η μαρτυρία του ΜΥ1 παρέμεινε αναντίλεκτη με τον ίδιο να επιβεβαιώνει ότι το Υποστατικό ήταν ιδιοκτησίας της κας Ππάγκου και προς τούτο κατέθεσε τα Τεκμήρια 7 και
  35. IV. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ
  36. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι παρουσίασαν τις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις τους προωθώντας τις θέσεις τους. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων ήταν βοηθητικές προς το Δικαστήριο το οποίο τις έχει μελετήσει. Δεν κρίνω πρόσφορο να προχωρήσω σε σύνοψη των θέσεων που προώθησαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και αναφορά στα ζητήματα τα οποία εγέρθηκαν θα γίνει στη συνέχεια εκεί όπου κρίνεται σκόπιμο. V. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡIΟΥ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΜΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
  37. Από τις έγγραφες προτάσεις και από το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, προκύπτουν τα πιο κάτω ως παραδεκτά ή μη αμφισβητούμενα γεγονότα: (α) Το έτος 2014 ο Ενάγοντας και οι Αποβιώσαντες υπέγραψαν το Ενοικιαστήριο Έγγραφο για σκοπούς της ενοικίασης του Υποστατικού, ως το Τεκμήριο
  38. Σκοπός της εν λόγω ενοικίασης ήταν η λειτουργία του Υποστατικού από τον Ενάγοντα ως καφεστιατόριο. (β) Για τον πιο πάνω σκοπό το Υποστατικό έχρηζε ανακαίνισης και/ή επιδιόρθωσης την οποία ανέλαβε ο Ενάγων με δικά του έξοδα. Οι εργασίες ξεκίνησαν περί τον Μάρτιο του έτους
  39. (γ) Μεταξύ των συνηγόρων του Ενάγοντα και των Αποβιωσάντων, ανταλλάχθηκαν οι επιστολές που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 3, 4 και 5, αντίστοιχα. VI. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
  40. Στα πλαίσια του πρωταρχικού καθήκοντος του παρόντος Δικαστηρίου για αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας, παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεταν και διεξήλθα με προσοχή την ενώπιον μου μαρτυρία στην πλήρη της έκταση χωρίς να περιορίζομαι στα όσα παρέθεσα συνοπτικώς πιο πάνω. Η ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης επέτρεψε στο Δικαστήριο να παρακολουθήσει την αμεσότητα με την οποία οι μάρτυρες απαντούσαν στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τις αντιδράσεις τους, τον τρόπο αφήγησης της εκδοχής τους και γενικά την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν και την όλη στάση τους από το εδώλιο του μάρτυρα.[2] Έλαβα υπόψιν μου τα πιο πάνω χωρίς να αποδίδω υπέρμετρη βαρύτητα στα ως άνω εξωτερικά γνωρίσματα των μαρτύρων, έχοντας κατά νουν ότι ένας αναξιόπιστος μάρτυρας συμβαίνει να προκαλεί ευμενή εντύπωση, αλλά, και αντίστροφα.[3] Συναφώς, έλαβα υπόψιν μου και την λογικοφάνεια της εκδοχής τους, την ύπαρξη ή έλλειψη υπερβολών η ουσιωδών αντιφάσεων[4] ή οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος τους. Το Δικαστήριο έχει επίσης υπόψιν του ότι αντιφάσεις που εντοπίζονται στη μαρτυρία για να καθιστούν αναξιόπιστο ένα μάρτυρα, πρέπει να είναι ουσιαστικής μορφής, δηλαδή, να πλήττουν ουσιωδώς την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή να φανερώνουν τη διάθεση του να ψευσθεί και να μολύνουν τη μαρτυρία στο βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη η αποδοχή της από το δικαστήριο.[5] Λαμβάνω επίσης υπόψιν μου ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά,[6] αλλά αντιπαραβάλλεται και διερευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές[7] και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων.[8] Στα πλαίσια αυτά το Δικαστήριο έχει υπόψιν του ότι το πρωταρχικό έργο του Δικαστηρίου στην αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας είναι διακριτό από την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων στη βάση του βάρους και επιπέδου απόδειξης.
  41. Επιπλέον, με δεδομένο ότι οι Αποβιώσαντες δεν δύναντο να προσκομίσουν μαρτυρία σε απάντηση των θέσεων των ΜΕ1, ΜΕ2 και ΜΕ3, το Δικαστήριο αντικρύζει και αξιολογεί την ενώπιον του μαρτυρία που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της απαίτησης με ιδιαίτερη περίσκεψη και προσοχή. Μελέτησα την μαρτυρία αυτή διεξοδικά έχοντας πάντοτε κατά νουν και αυτοπροειδοποιούμενη ως προς τον κίνδυνο προώθησης μιας πλασματικής αξίωσης έναντι περιουσίας αποβιώσαντος εκμεταλλευομένης της απουσίας του, κίνδυνος ο οποίος, ως ορίζει η σχετική νομολογία, θα πρέπει να οδηγεί το Δικαστήριο να αντιμετωπίζει τέτοιες αξιώσεις με καχυποψία. Προς τούτο έλαβα υπόψιν στην πλήρη τους έκταση τα όσα διαλαμβάνονται στο άρθρο 7 του Κεφ.9 και τα λεχθέντα από τη σχετική επί του σημείου νομολογία - βλ. μεταξύ άλλων Miliotis v. Emphietzis and another

(1974)5 JCS 645, Δέσποινα Σωκράτους κ.ά. ν. Γιωργούλλας Σιακατίδη
(2004)1 ΑΑΔ 1389, Χαράλαμπος Κύπρου Χωματένος κ.ά. ν. Λουκά Παναγιώτου Σταυρινού
(2014)1 ΑΑΔ 2825, Γεώργιος Μάρκου ν. Ταμείου Προνοίας του Τακτικού Προσωπικού των Εταιρειών Πατισερί Παναγιώτης και Παπαφιλίππου Λτδ και Παγωτά Παπαφιλίππου και Πατιερί Παναγιώτης Λτδ
(2015)1 ΑΑΔ 1421 και Σωτηρίου εκ Λεμεσού ως Διαχειρίστρια της Περιουσίας του Αποβιώσαντος Παναγιώτη Σωτηρίου ν. Andreas Argyrou & Sons Ltd Πολ. Έφ. 177/2013, 13.1.2020), ECLI:CY:AD:2020:A
  1. Λαμβάνω επίσης υπόψιν ότι, όπως προκύπτει από το δικαστικό φάκελο, η αντιδικία του Ενάγοντα με τους Αποβιώσαντες εκκρεμούσε από το έτος
  2. Οι ίδιοι καταχώρησαν κοινή υπεράσπιση και λάμβαναν μέρος στη διαδικασία μέχρι τον διορισμό των διαχειριστών της περιουσίας τους. Προκύπτει δηλαδή από το δικαστικό φάκελο ότι υπήρχε γνήσια αντιδικία μεταξύ του Ενάγοντα και των Αποβιωσάντων. Η διαπίστωση μου αυτή δεν αλλοιώνει το καθήκον του Δικαστηρίου για διεξοδική αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας, όμως, ευλόγως στοιχειοθετεί συμπέρασμα ότι η απαίτηση του Ενάγοντα δεν δύναται να χαρακτηριστεί εκ προοιμίου ως πλασματική ή κατασκευασμένη.
  3. Στρεφόμενη στη μαρτυρία των μαρτύρων για τον Ενάγοντα, σε γενικές γραμμές, οι ΜΕ2 και ΜΕ4 ήταν ειλικρινείς και παρέμειναν σταθεροί στις απόψεις τους. Η μαρτυρία τους ήταν σύντομη, δεν παρατηρείται οποιοδήποτε προσωπικό τους συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης και την αποδέχομαι σε όλα τα ουσιώδη σημεία της, πλην ενός σημείου από τη μαρτυρία του ΜΕ4 ως αναφέρω και για τους λόγους που αναφέρω στην παρ. 43 πιο κάτω. Οι ΜΕ3 και ΜΕ5 δεν πρόσθεσαν οτιδήποτε επί της ουσίας, η μαρτυρία των οποίων, υπενθυμίζω, δεν επιτράπηκε (βλ. παρ. 7 πιο πάνω). Σε ό,τι αφορά τον ΜΕ1, το Δικαστήριο αναγνωρίζει το προσωπικό συμφέρον του ΜΕ1 στην έκβαση της υπόθεσης και λαμβάνει τούτο υπόψιν. Από το εδώλιο του μάρτυρα ήταν διάχυτη η ταλαιπωρία που γνησίως αισθάνθηκε ότι υπέστη. Ανατρέχοντας με προσοχή όμως στα πρακτικά της διαδικασίας παρατηρούνται τέτοιες εγγενείς αδυναμίες στην μαρτυρία του, όπως επεξηγώ στην παρ. 34-43 πιο κάτω, που, κατ' εφαρμογή των αρχών στην παρ. 20 πιο πάνω δεν δύναμαι ευλόγως να βασισθώ μόνο στα λεχθέντα του. Συνεπώς, αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην έκταση που αυτή συνάδει ή ενισχύθηκε από άλλη μαρτυρία, ως επεξηγώ πιο κάτω. Προς τούτο λαμβάνω υπόψιν το εξής απόσπασμα από Σύγγραμμα Phipson on Evidence, 14η έκδοση, παρ.14-05: «Claimants to the property of the deceased. It is a rule of practice, that courts will not act upon the uncorroborated testimony of such claimants unless convinced that such testimony is true.»
  4. Η δε μαρτυρία του ΜΥ1 ήταν τυπικής μορφής και στην ουσία της παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδέχομαι. Προς τούτο λαμβάνω επίσης υπόψιν ότι πρόκειται για ανεξάρτητο μάρτυρα αρμόδιας δημόσιας αρχής χωρίς οιοδήποτε συμφέρον ή ενδιαφέρον στην έκβαση της υπόθεσης.
  5. Στρέφομαι στα επί μέρους ουσιώδη σημεία από την προσαχθείσα μαρτυρία. (α) Αξιολόγηση μαρτυρίας ως προς τις περιστάσεις υπογραφής του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου και περιεχόμενο της συμφωνίας ενοικίασης
  6. Αποδέχομαι τη θέση του Ενάγοντα ότι ο κ. Ππάγκος του παρουσιάστηκε ως ιδιοκτήτης του Υποστατικού ή πρόσωπο που διαχειρίζεται το Υποστατικό. Η θέση του αυτή επιμαρτυρείται (α) από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 (Ενοικιαστήριο Έγγραφο) το οποίο υπογράφει και ο ίδιος ο κ. Ανδρέας Ππάγκος και εκεί περιγράφεται ως ένας εκ των ιδιοκτητών, (β) από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 (επιστολή της τότε δικηγόρου των Αποβιωσάντων) δια της οποίας η ίδια αναφέρει ότι για τη συγκεκριμένη υπόθεση ενεργεί εκ μέρους και του κ. Ανδρέα Ππάγκου και (γ) από το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από την ενώπιον μου μαρτυρία, είναι ο κ. Ππάγκος που έλαβε το ποσό των €2000 ως ενοίκιο για το μήνα Μάιο του έτους 2014 και υπέγραψε και τη σχετική απόδειξη είσπραξης (βλ. Τεκμήριο 2 και παρ. 27 πιο κάτω). Επιπλέον, η όλη αντεξέταση του Ενάγοντα κινήθηκε στη βάση του ότι ο κ. Ππάγκος εμπλεκόταν στις εργασίες που εκτελούντο επί του Υποστατικού, θέση την οποία επίσης αποδέχομαι ως μέρος της μαρτυρίας του Ενάγοντα και η οποία ενισχύθηκε από τους ΜΕ2 και ΜΕ4, εργάτες στο Υποστατικό, κατά τον ουσιώδη χρόνο αλλά και από τη Δέσμη Τεκμηρίων 6 από τα οποία απεικονίζεται ο κ. Ππάγκος να είναι παρών στο Υποστατικό κατά το χρόνο εκτέλεσης εργασιών.
  7. Σε ό,τι αφορά την υπογραφή του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, αποδέχομαι τη θέση του Ενάγοντα ότι το Ενοικιαστήριο Έγγραφο υπεγράφη τις αρχές Μαΐου του 2014 από τον Ενάγοντα, τους Αποβιώσαντες και τον αδελφό και θείο του Ενάγοντα, ως εγγυητές. Η θέση του αυτή ενισχύεται από την ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία και δη το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, το περιεχόμενο του οποίου οι Εναγόμενοι δεν αμφισβήτησαν όπως δεν αμφισβήτησαν ούτε και τις εκεί υπογραφές των Αποβιωσάντων. Αντιθέτως, η όλη αντεξέταση του Ενάγοντα κινήθηκε στη βάση του ότι το Ενοικιαστήριο Έγγραφο είχε υπογραφεί από τα εκεί αναφερόμενα συμβαλλόμενα μέρη και εγγυητές.
  8. Αποδέχομαι επίσης τη θέση του ότι μεταξύ του ιδίου και των Αποβιωσάντων συμφωνήθηκε όπως ο Ενάγων λειτουργήσει το Υποστατικό ως καφεστιατόριο και ότι οι Αποβιώσαντες του επέτρεψαν να προβεί στις απαραίτητες και αναγκαίες εργασίες για να επιτευχθεί ο πιο πάνω σκοπός, όπως και έγινε, από τον Μάρτιο του έτους 2014, πριν από την υπογραφή του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου. Πέραν του ότι τούτο δεν αμφισβητήθηκε, με την όλη αντεξέταση των μαρτύρων που κατέθεσαν προς υποστήριξη της απαίτησης να προωθείται αυτή ακριβώς η γραμμή, η πιο πάνω θέση του ΜΕ1 ενισχύεται (α) από την μαρτυρία των ΜΕ2 και ΜΕ4, εργατών στο Υποστατικό κατά τον ουσιώδη χρόνο οι οποίοι και περιέγραψαν τις εργασίες που εκτέλεσαν κατά την επίδικη περίοδο, κατ' εντολή του Ενάγοντα προσθέτοντας ότι ο Ενάγων τους κατέβαλε συγκεκριμένα ποσά για τις υπηρεσίες τους και (β) την ενώπιον μου πραγματική μαρτυρία, φωτογραφίες του Υποστατικού κατά τον χρόνο που εκτελούντο οι Εργασίες (Τεκμήριο 6(α)-(π)) τις οποίες και περιέγραψαν όλοι οι μάρτυρες, όπου εκεί παρουσιάζεται και ο ίδιος ο κ. Ππάγκος μαζί με τον ΜΕ2, μαραγκό, ο οποίος εκτελούσε σχετικές εργασίες στο Υποστατικό. (β) Αξιολόγηση μαρτυρίας ως προς την καταβολή του Ενοικίου για το μήνα Μάιο 2014
  9. Σε ό,τι αφορά τη θέση του Ενάγοντα ότι ο ίδιος κατέβαλε στους Αποβιώσαντες το ενοίκιο που αντιστοιχούσε για τον μήνα Μάιο του έτους 2014 στις 8.5.14, ήτοι το ποσό των €2000, αυτή ενισχύεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2, απόδειξη είσπραξης από τον κ. Ππάγκο, η αξία της οποίας αποτιμάται θετικά (βλ. Αγρότου ν. Αγρότου
(2016)1 ΑΑΔ 1325). Προς τούτο, λαμβάνω υπόψιν, συμφώνως προς το άρθρο 27 του Κεφ.9, ότι πρόκειται για δήλωση που μεταφέρθηκε αυτούσια εφόσον πρόκειται για απόδειξη πληρωμής, ότι η ημερ. που εκεί αναφέρεται είναι σε χρόνο που συνομολογήθηκε το Ενοικιαστήριο Έγγραφο, ότι εκεί αναγράφεται το όνομα του Ενάγοντα καθώς και το ότι το ποσό καταβάλλεται «προς εξόφληση ενοικίου μήνα Μάιο 2014», σύμφωνα δηλαδή με τα όσα ο Ενάγων κατέθεσε, καθώς και το γεγονός ότι δεν αμφισβητήθηκε από τους Εναγόμενους 1, διαχειριστές της περιουσίας του, ότι η υπογραφή που φαίνεται στο κάτω μέρος του Τεκμηρίου 2 ανήκει στον κ. Ανδρέα Ππάγκο. Συνεπεία τούτου, αποδέχομαι τη θέση του Ενάγοντα ότι ο ίδιος κατέβαλε στους Αποβιώσαντες το ενοίκιο που αντιστοιχούσε για τον μήνα Μάιο του έτους 2014 στις 8.5.14, ήτοι το ποσό των €
  1. (γ) Αξιολόγηση μαρτυρίας ως προς την καταβολή του ποσού των €4000
  2. Στρεφόμενη στη θέση του ΜΕ1 ότι ο ίδιος κατέβαλε και επιπλέον ποσό ύψους €4000 ως εγγύηση, ο κ Κότροφος εισηγήθηκε ότι η αναφορά σε εγγύηση εκπίπτει της δικογραφίας και θα πρέπει να αγνοηθεί. Αυτή η θέση του δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ο Ενάγων με την έκθεση απαίτησης του αναφέρεται σε «προκαταβολή ίση με 2 μηνιαία ενοίκια». Η εν λόγω αναφορά δεν αποκλείει εξαγωγή συμπεράσματος ως καταβολή της εν λόγω προκαταβολής ως εγγύηση, εφόσον τούτο είναι ζήτημα νομικής επιχειρηματολογίας στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Το ουσιώδες γεγονός της καταβολής του ποσού των €4000 είχε δεόντως δικογραφηθεί. Όφειλαν οι Αποβιώσαντες ή οι νυν Εναγόμενοι να αξιώσουν σχετικές λεπτομέρειες εάν θεωρούσαν ότι υφίσταται ασάφεια ή αβεβαιότητα δυνάμει της αναφοράς του Ενάγοντα σε «προκαταβολή» πράγμα που δεν έπραξαν (βλ. Κουρσουμά ν. Κοσμά
(1991)1 ΑΑΔ 973).
  1. Στρεφόμενη στη μαρτυρία επί του σημείου, προκύπτει από τον όρο 19 του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου ότι ο Ενάγων υποχρεούτο να καταβάλει στους Αποβιώσαντες το ποσό των €4000 ως εγγύηση για την ακριβή εκτέλεση όλων των συμβατικών υποχρεώσεων του Ενάγοντα. Ο ίδιος δεν παραχώρησε οποιαδήποτε απόδειξη πληρωμής, πλην όμως αποτέλεσε τη θέση του ότι είναι δυνάμει αυτού του όρου που κατέβαλε το πιο πάνω ποσό. Ο ΜΕ1 δεν αντεξετάστηκε επί τούτου ούτε και αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης ότι ο ίδιος κατέβαλε το πιο πάνω ποσό. Ούτε και του τέθηκε οποιαδήποτε αντίθετη θέση ως προς το σκοπό της καταβολής του. Επιπλέον, οι τότε συνήγοροι του Ενάγοντα, μέσω της επιστολής τους, Τεκμήριο 3, που υπενθυμίζω απευθυνόταν προς τους Αποβιώσαντες, που ήταν τότε εν ζωή, αναφέρθηκαν στο σύνολο των αξιώσεων τους έναντι των τελευταίων και εκεί γίνεται ειδική αναφορά στο ποσό των €4000 την οποία, ως αναφέρουν, κατέβαλε ο Ενάγων ως «εγγύηση που προνοείται στο ενοικιαστήριο έγγραφο.» Στην απάντηση της, η τότε δικηγόρος των Αποβιωσάντων, παρά το ότι απαντά στην αξίωση του Ενάγοντα για τις εκτελεσθείσες εργασίες επί του Υποστατικού αλλά και με άλλα ποσά, τίποτε δεν αναφέρει για το πιο πάνω ποσό των €
  2. Θα ήταν ευλόγως αναμενόμενο κάποιας μορφής αντίδραση εάν πράγματι οι Αποβιώσαντες δεν είχαν λάβει το πιο πάνω ποσό, πράγμα που ουδόλως προκύπτει από την προαναφερόμενη επιστολή της τότε δικηγόρου των Αποβιωσάντων. Υπό το φως των πιο πάνω αποδέχομαι τη θέση του ΜΕ1 ότι κατέβαλε το Μάιο του 2014 κατέβαλε το ποσό των €4000 στους Αποβιώσαντες, πέραν του ενοικίου για τον μήνα Μάιο του 2014 (δ) Αξιολόγηση μαρτυρίας ως προς τη συμπεριφορά των Αποβιωσάντων
  3. Στρεφόμενη στη μαρτυρία που προσκόμισε ο Ενάγων ως προς την συμπεριφορά των Αποβιωσάντων, αποτέλεσε τη θέση του ότι συστηματικά ο κ. Ππάγκος και ενίοτε και η κα Ππάγκου, βρίσκονταν στο Υποστατικό και έπαιρναν θέση για όλες τις εργασίες που εκτελούντο με σκοπό να δύναται το Υποστατικό να λειτουργήσει ως Καφεστιατόριο και ενοχλούσαν τους εργάτες που επιχειρούσαν να εκτελέσουν τις εν λόγω εργασίες, ερχόμενοι σε συνεχή αντιπαράθεση μαζί τους χωρίς λόγο και αιτία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ως ανέφερε, είναι ότι: (α) Μία ημέρα και ενώ εκτελούσε εργασίες ένας υδραυλικός, η κα Ππάγκου εξήλθε από το μπαλκόνι της οικίας των Αποβιωσάντων που βρισκόταν στο πάνω μέρος και άρχισε να φωνάζει ότι θα καλούσε την αστυνομία, ενώ ο υδραυλικός επιχειρούσε να ενώσει τα ντεπόζιτα του νερού για να έχει νερό το Υποστατικό. (β) Μία ημέρα ο κ. Ππάγκος άρχισε να φωνάζει και να χτυπά με το μπαστούνι του τον μαραγκό, ΜΕ2, ο οποίος επιχειρούσε να τοποθετήσει ξύλινους ανθώνες στο εξωτερικό μέρος του Υποστατικού, απαιτώντας από τον τελευταίο να σταματήσει τις εργασίες του, όπως και έγινε («το Επεισόδιο»). Σύμφωνα με τον ΜΕ1, το Επεισόδιο έλαβε χώρα μέσα Μαΐου του 2014.[9]
  4. Αμέσως μετά το πιο πάνω περιστατικό ο Ενάγων ζήτησε από τον κ. Ππάγκο να αποχωρήσει και να μην ενοχλήσει ξανά τους εργάτες. Ο κ. Ππάγκος του απάντησε ότι «δεν φεύκω που δαμέ, το μαγαζί εν δικό μου τζαι να φύεις εσύ τζιαι ότι θέλω εννα κάμνω»[10] και ότι «να φύεις που δαμέ, δεν σε θέλω» και όταν του ζήτησε να τον αποζημιώσει του απάντησε «θα πιάσεις τα λεφτά σου μέχρι το τελευταίο σελίνι».[11] Ο μαραγκός που εκτελούσε εργασίες κατά τον ουσιώδη χρόνο, ΜΕ2, προσπάθησε αμέσως να ηρεμήσει τον κ. Ππάγκο για να αφήσει τον Ενάγοντα να ολοκληρώσει τις εργασίες, πλην όμως ο ίδιος ήταν ανένδοτος. Ο ίδιος του ζήτησε τα κλειδιά και ο ΜΕ1 ενώ αρχικά δεν του τα έδινε και τελικά του τα έδωσε με την προϋπόθεση να τον αποζημιώσει. Ο ΜΕ1 εξέλαβε την ως άνω συμπεριφορά ως εκδίωξη του από το Υποστατικό και αντιλήφθηκε ότι δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει την επιχείρηση για την οποία το ενοικίασε. Διευκρίνισε ότι τα πιο πάνω έγιναν παρουσία μαρτύρων.[12]
  5. Αποδέχομαι τη θέση του Ενάγοντα σε ό,τι αφορά την ευρύτερη συμπεριφορά που αποδόθηκε από τον ΜΕ1 στους Αποβιώσαντες, ως αυτή καταγράφεται στην παρ. 30 (α) και (β) ανωτέρω. Οι θέσεις του προς τούτο ενισχύονται και από τα όσα κατέθεσαν οι ΜΕ2 και ΜΕ4 τη μαρτυρία των οποίων αποδέχομαι. Ο ΜΕ2 αναφέρθηκε χαρακτηριστικά ότι «(σ)χετικά εγίνοντουν κάθε μέρα τούντα περιστατικά με τον κ. Ανδρέα και τη γυναίκα του. Και σαν ήταν στο μπαλκόνι εφώναζε η γυναίκα του, και ο άντρας της . ενοχλούσαν να μην κατεβάσουμε ξύλα, να μεν κάμουμε τη δουλειά μας. Ε, ήταν καθημερινό περιστατικό τούτο, και είχα και τον μακαρίτη που μου κτύπησε.»[13] Αναφέρθηκε επίσης και σε άλλα δύο περιστατικά ως εξής: (α) Μία ημέρα η κα Ππάγκου, ενώ ο ΜΕ2 έπινε καφέ στο Υποστατικό με τον κ. Ππάγκο, απευθυνόμενη προς τον κ. Ππάγκο του είπε «μα εν τους έθκιωξες ακόμα τούτους;» (β) Μια ημέρα καθώς ο ΜΕ2 κατέβαζε ξύλα από το αυτοκίνητο του, η κ. Ππάγκου που ήταν στην βεράντα της οικίας της, του φώναζε ενώ ο κ. Ππάγκος τον εμπόδιζε να τα κατεβάσει.
  6. Ο δε ΜΕ4 επιβεβαίωσε ότι οι Αποβιώσαντες δημιουργούσαν προβλήματα κατά την εκτέλεση των εργασιών χωρίς οποιαδήποτε πρόκληση από τον οποιοδήποτε. Περιπλέον, οι σχετικές αναφορές του Ενάγοντα αλλά και των ΜΕ2 και ΜΕ4 δεν έτυχαν αμφισβήτησης, ούτε τους υποβλήθηκε οτιδήποτε αντίθετο από αυτά που κατέθεσαν, με την πλευρά των Εναγόμενων να περιορίζονται στο να επιχειρήσουν να αναδείξουν ότι η αποχώρηση του Ενάγοντα από το Υποστατικό ήταν, ενδεχόμενα, μια υπερβολική αντίδραση στις «ιδιοτροπίες» των Αποβιωσάντων.
  7. Αναφέρω εδώ ότι υπάρχει μια διάχυτη ασάφεια ως προς το χρόνο που έλαβαν χώρα τα πιο πάνω αναφερόμενα περιστατικά. Οι ΜΕ2 και ΜΕ4 δεν ανέφεραν ρητά κατά πόσο αυτά έλαβαν χώρα είτε πριν είτε μετά τις 1.5.
  8. Ο δε ΜΕ1 αντεξεταζόμενος από τον κ. Κότροφο, ανέφερε ότι τα περιστατικά στα οποία αναφέρθηκε στην γραπτή του δήλωση, πλην του Επεισοδίου, έλαβαν χώρα τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2014[14] ενώ σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του ανέφερε ότι οι απαραίτητες εργασίες δεν είχαν ακόμα ολοκληρωθεί κατά το χρόνο που αυτός αποχώρησε από το Υποστατικό. Ο δε ΜΕ2 αναφερόμενος στην συμπεριφορά των Αποβιωσάντων κατέθεσε ότι τις εργασίες του τις ολοκλήρωσε λίγες ημέρες προτού εκδώσει σχετικό τιμολόγιο στις 2.5.14.[15] Συνάγεται πως για τα περιστατικά που εκείνος κατέθεσε (βλ. παρ. 32 πιο πάνω) αφορούν στην περίοδο πριν από τις 1.5.14, αφού με βάση τη δική του θέση, είχε ήδη αποπερατώσει τις ανατεθείσες σε αυτόν Εργασίες. (ε) Αξιολόγηση μαρτυρίας ως προς το Επεισόδιο
  9. Αποδέχομαι επίσης τη θέση του Ενάγοντα στην παρ. 30 (β) ανωτέρω ως προς το ότι έλαβε χώρα το Επεισόδιο. Η πιο πάνω θέση του ενισχύθηκε από την μαρτυρία του ΜΕ2 ο οποίος ήταν ο άμεσα εμπλεκόμενος. Ειδικότερα, ο ΜΕ2 επιβεβαίωσε ότι ο κ. Ππάγκος τον χτύπησε με τον μπαστούνι του στο κεφάλι κατά την τοποθέτηση ξύλινων ανθώνων για να τον εμποδίσει να ολοκληρώσει μέρος των εργασιών που του ανατέθηκαν από τον Ενάγοντα.[16]
  10. Σε ότι αφορά τη θέση του Ενάγοντα ότι το περιστατικό όπου ο κ. Ππάγκος χτύπησε με το μπαστούνι του τον μαραγκό, ΜΕ2, έλαβε χώρα περί τα μέσα Μαΐου 2014, παρατηρώ ότι υπάρχει ουσιώδης αντίφαση με τη μαρτυρία του ΜΕ2 σε κρίσιμο για την υπόθεση σημείο. Εξηγώ.
  11. Ο Ενάγων ανέφερε ότι το Επεισόδιο έλαβε χώρα στις 12.5.
  12. Επεξήγησε ότι η φωτογραφία επί του Τεκμηρίου 6(π) απεικονίζει τη στιγμή αμέσως μετά το Επεισόδιο. Εκεί παρουσιάζεται ως ανέφερε, ο ΜΕ2, ο οποίος ενεργώντας ως «διαμεσολαβητής» προσπαθούσε να πείσει τον κ. Ππάγκο να αφήσει τον Ενάγοντα να προχωρήσει με την εκτέλεση των Εργασιών. Συνέχισε ότι ο κ. Ππάγκος ήταν ανένδοτος[17] και τον εκδίωξε και ότι ήταν αυτή η σειρά γεγονότων που οδήγησε στην αποχώρηση του από το Υποστατικό και τον τερματισμό από μέρους του της συμφωνίας. Οι πιο πάνω θέσεις του Ενάγοντα ουδόλως στηρίχθηκαν από τα λεχθέντα του ΜΕ2 του οποίου η μαρτυρία ήταν αντίθετη.
  13. Ειδικότερα, ο ΜΕ2 δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί σε ποιο χρονικό σημείο λήφθηκε η φωτογραφία 6(π). Τούτο από μόνο του, κατ' ελάχιστον, προβληματίζει με βάση την ένταση που απέδωσε στο Επεισόδιο ο Ενάγων κατά την δική του μαρτυρία. Γεννούνται δηλαδή ερωτήματα. Πώς είναι δυνατόν ο ΜΕ2 να θυμάται και να είναι σε θέση να παραχωρεί πλήρεις λεπτομέρειες ως προς το χτύπημα που δέχθηκε από τον κ. Ππάγκο ενώ παράλληλα να μην θυμάται γεγονότα, που κατά τον ΜΕ1, έλαβαν χώρα το ίδιο χρονικό σημείο και στα οποία εμπλεκόταν και ο ίδιος ο ΜΕ2 και απεικονίζονταν και σε φωτογραφία; Πώς είναι δυνατόν να μην θυμάται ότι ο ίδιος προσπαθούσε να ηρεμήσει τον κ. Ππάγκο, ότι απέτυχε, ότι ο τελευταίος με φωνασκίες ζητούσε επίμονα από τον Ενάγοντα να αποχωρήσει από το Υποστατικό απαιτώντας την επιστροφή κλειδιών με τέτοια ένταση και φρασεολογία ώστε να μαζευτούν και περίοικοι, ως η μαρτυρία του ΜΕ1; Ο ίδιος δε ανέφερε ότι πράγματι μαζεύτηκαν οι γύρω καταστηματάρχες από την ένταση του Επεισοδίου, πλην όμως τοποθετεί το Επεισόδιο σε άλλο χρονικό σημείο από αυτό που το τοποθέτησε ο Ενάγων. Προβληματίζει περισσότερο δε η θέση του ΜΕ2 ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών σε οποιοδήποτε περιστατικό που αφορούσε τα κλειδιά του Υποστατικού. Ο κ. Κωστάρης επιχείρησε μέσω της γραπτής του αγόρευσης να αποδώσει τις ως άνω αντιφάσεις στη μαρτυρία του Ενάγοντα και του ΜΕ2 σε προφανή απουσία καλής μνήμης του ΜΕ2 λόγω της παρέλευσης μεγάλου χρονικού διαστήματος και λόγω ηλικίας του ΜΕ
  14. Δεν δύναμαι όμως να υιοθετήσω όμως την πιο πάνω άποψη για τους πιο κάτω λόγους.
  15. Πέραν των πιο πάνω εύλογων ερωτημάτων που απομένουν αναπάντητα από την πλευρά του Ενάγοντα, ο ΜΕ2 κατέθεσε ότι αμέσως μετά το Επεισόδιο ο ίδιος αποχώρησε από το Υποστατικό και κατόπιν και μετά από λίγες ημέρες επανήλθε στο Υποστατικό για να προχωρήσει και σε άλλες εργασίες. Η πιο πάνω θέση του ΜΕ2 εκφράστηκε με βεβαιότητα και χωρίς περιστροφές. Η θέση του αυτή δεν δύναται ευλόγως να συγκεραστεί με τις θέσεις του ΜΕ
  16. Για ποιον λόγο να επιστρέψει ο ΜΕ2 στο Υποστατικό εάν ο ίδιος ο Ενάγων αποχώρησε από το Υποστατικό και παρέδωσε τα κλειδιά και στη βάση των οδηγιών ποιου προσώπου; Επιπλέον, ο ΜΕ1 ανέφερε ότι στις 2.5.2014 είχε εκδώσει σχετικό τιμολόγιο λίγες ημέρες αφού είχε αποπερατώσει τις εκεί εργασίες και το πήγε στο Υποστατικό για να πληρωθεί. Από τα λεχθέντα του προκύπτει ότι ο ίδιος ολοκλήρωσε τις εργασίες «λίγες ημέρες» πριν από τις 2.5.2014, θέση που δεν συνάδει με τα λεχθέντα του ΜΕ1 ως προς την ημερομηνία που έλαβε χώρα το Επεισόδιο, ήτοι, στις 12.5.
  18. Συνεπεία των πιο πάνω δεν χωρεί αμφιβολία ότι υπάρχουν αντικρουόμενες εκδοχές μεταξύ του ΜΕ1 και του ΜΕ2 ως προς το χρονικό σημείο που έλαβε χώρα το Επεισόδιο και ως προς τα γεγονότα που έλαβαν χώρα αμέσως μετά. Από τις δύο εκδοχές, το Δικαστήριο αποδέχεται την εκδοχή του ΜΕ2 καθώς πρόκειται εξ αντικειμένου για ανεξάρτητο στην υπόθεση μάρτυρα σε αντίθεση με τον ΜΕ1, Ενάγοντα που προωθεί την παρούσα αγωγή. Το δε περιεχόμενο της μαρτυρίας του δεν ήταν τέτοιο που δύναται να αγνοηθεί ούτε να απορριφθεί ως προϊόν κακής μνήμης, κάτι που θα ανάγετο σε απλή εικασία κατά τρόπο ανεπίτρεπτο.
  19. Συνεπεία των πιο πάνω, δεν δύναμαι ευλόγως να αποδεχθώ τη θέση του ΜΕ1 ότι το Επεισόδιο έλαβε χώρα περί τα μέσα Μαΐου 2014 ή στις 12.5.
  20. Προς τούτο αποδέχομαι τη θέση του ΜΕ2 δια το ότι αφού είχε λάβει χώρα το Επεισόδιο, ο ΜΕ1 είχε μεταβεί εκ νέου στο Υποστατικό και άλλες φορές για να ολοκληρώσει τις εργασίες που του ανατέθηκαν. Περαιτέρω αποδέχομαι ότι είχε ολοκληρώσει τις ανατεθείσες σε αυτόν εργασίες, και ότι λίγες ημέρες μετά και συγκεκριμένα στις 2.5.2014 εξέδωσε σχετικό τιμολόγιο το οποίο ακολούθως πήγε στο Υποστατικό για να πληρωθεί. Υπό το φως των πιο πάνω αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι το περιστατικό με το χτύπημα του μπαστουνιού έλαβε χώρα πριν από τις 1.5.
  22. Κατ' ακολουθίαν και κατ' εφαρμογή των αρχών που καταγράφονται στις παρ. 20 πιο πάνω και έχοντας κατά νουν τα όσα διαλαμβάνονται στην Αγρότου, Al-Khawaja and Tahery v. The United Kingdom [2012] 54 EHRR 23 και Τουμαζή ν. Dixit
(2015)1 ΑΑΔ 963, δεν δύναμαι να αποδεχθώ τη θέση του ΜΕ1 ως προς τον διάλογο που ακολούθησε μεταξύ του ιδίου και του αποβιώσαντος κ. Ππάγκου (βλ. παρ. 31 πιο πάνω). Τούτο διότι ο ίδιος ο Ενάγων απέδωσε τον εκεί αναφερόμενο διάλογο ως τη συνέπεια, ως απόρροια του Επεισοδίου, με χρονική εγγύτητα λίγων μάλιστα λεπτών αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι επρόκειτο για το περιστατικό που «ξεχείλισε το ποτήρι». Ως ζήτημα πραγματικό, πρόκειται για τον πυρήνα της υπόθεσης του. Η απόρριψη όμως της εκδοχής του ως προς το χρονικό σημείο που το Επεισόδιο έλαβε χώρα (ότι το Επεισόδιο έλαβε χώρα στις 12.5.2014) και του ευρήματος του Δικαστηρίου συνεπεία της αποδοχής της μαρτυρίας του ΜΕ2 προς τούτο (ότι το Επεισόδιο έλαβε χώρα πριν την 1.5.2014) καθιστά την ισχυριζόμενη διένεξη μεταξύ του Ενάγοντα και του κ. Ππάγκου, στις 12.5.2014, αίολης του πραγματικού υπόβαθρου που επικαλέστηκε ο Ενάγων, κατά τρόπο που να μην απομένουν γεγονότα ως προς τους λόγους αποχώρησης του στις 12.5.
  1. Υπό το φως των πιο πάνω, και κατ' εφαρμογή των αρχών που παρατίθενται στις ως άνω αυθεντίες στην παρούσα παράγραφο, δεν δύναμαι να αποδώσω οποιαδήποτε αξία στην εξ ακοής μαρτυρία που προσκόμισε ο Ενάγων ως προς τις αναφερόμενες προφορικές δηλώσεις του αποβιώσαντα κ. Ππάγκου, ως αυτές παρατέθηκαν στην παρ. 31 ανωτέρω. Σημειώνω ότι υπό αυτές τις συνθήκες, απομένουν άγνωστα στοιχειώδη ζητήματα που απαιτούνται από το άρθρο 27 του Κεφ.9, ως προς το κατά πόσο η δήλωση μεταφέρθηκε επ' ακριβώς ή όχι, το χρονικό σημείο που μεταφέρθηκε, το πλαίσιο μέσα από το οποίο έγινε, το κατά πόσο είναι διαφορετική από την αρχική και επομένως καθίσταται πρακτικά ανέφικτη η ορθή της αξιολόγηση (βλ. επίσης Al-Khawaja).
  2. Στρεφόμενη στη θέση του ΜΕ1 ότι οι εργάτες δεν είχαν ολοκληρώσει τις ανατεθείσες σε αυτούς εργασίες παρατηρώ τα εξής. Πρώτον, η θέση του αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία του ΜΕ2 ο οποίος ξεκαθάρισε ότι είχε αποπερατώσει τις ανατεθείσες σε αυτόν εργασίες. Δεύτερον, η θέση του ΜΕ4 ότι δεν είχε ολοκληρώσει τις ανατεθείσες σε αυτόν εργασίες λόγω της επιθετικότητας των Αποβιωσάντων, αντικρούεται με την ίδια τη θέση του ΜΕ1 ότι ο ίδιος αποχώρησε στις 12.5.2014 ενώ στις 15.5.2014 θα άνοιγε το Καφεστιατόριο. Όπως διευκρίνισε το άνοιγμα ήταν «γενικό» ώστε «να μάθει ο μάγειρας την κουζίνα, τα γκαρσόνια, οι barmen του χώρος τους» ενώ ανέφερε ότι ήταν «στο χα να ανοίξουμε».[18] Υπό το φως αυτής του της θέσης εύλογα αναμένετο να εξειδικεύσει ποιες εργασίες δεν είχαν ακόμα ολοκληρωθεί εφόσον το Καφεστιατόριο, σύμφωνα με τη δική του θέση ήταν έτοιμο να λειτουργήσει, έστω σε δοκιμαστικό επίπεδο, πράγμα που δεν έπραξε. Ούτε και ο ΜΕ4 διευκρίνισε κατά πόσο παρέμειναν ανεκπλήρωτες εργασίες ή ποιες εργασίες απέμειναν, και συνεπώς οι σχετικές αναφορές του παρέμειναν εξίσου στην σφαίρα της γενικότητας. Τούτων δοθέντων, δεν υπάρχει ενώπιον μου σταθερό υπόβαθρο για εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος περί μη ολοκλήρωσης των Εργασιών και συνεπώς, δεν αποδέχομαι τη θέση αυτή. VII. ΕΥΡΗΜΑΤΑ
  3. Πέραν των ευρημάτων που προκύπτουν από τα κοινώς αποδεκτά γεγονότα (βλ. παρ. 18 πιο πάνω), στη βάση της ενώπιον μου αποδεκτής και αξιόπιστης μαρτυρίας προβαίνω στα πιο κάτω ευρήματα:
  4. Ο Ενάγων το έτος 2014 ενδιαφέρθηκε να ενοικιάσει το Υποστατικό καθώς επιθυμούσε να ανοίξει ένα καφεστιατόριο λόγω του κεντρικού του σημείου. Ο κ. Ανδρέας Ππάγκος του παρουσιάστηκε ως συνιδιοκτήτης του Υποστατικού και ως πρόσωπο που το διαχειρίζεται. Ιδιοκτήτρια του Υποστατικού ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο η κα Αλίκη Ππάγκου.
  5. Οι Αποβιώσαντες επέτρεψαν στον Ενάγοντα να εισέλθει στο Υποστατικό και να προβεί σε κατάλληλες εργασίες. Ο Ενάγων ξεκίνησε εργασίες στο Υποστατικό τον Μάρτιο του 2014, όπου άρχισε να προβαίνει και σε αγορές ειδών επίπλωσης, πληρωμών για υδραυλικά, ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων, φωτιστικά και άλλες εργασίες με σκοπό να καταστεί λειτουργικό ως καφεστιατόριο. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του έτους 2014 δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ενοίκιο στους Αποβιώσαντες. Το κόστος των αναγκαίων Εργασιών το επωμιζόταν ο ίδιος. Οι ΜΕ2 και ΜΕ3 εκτέλεσαν ορισμένες από τις εργασίες κατ' εντολή του Ενάγοντα και πληρώθηκαν από τον ίδιο.
  6. Τον Μάιο του έτους 2014 υπεγράφη το Ενοικιαστήριο Έγγραφο, ως το Τεκμήριο 1, από τον Ενάγοντα, τους Αποβιώσαντες και τον αδελφό και θείο του Ενάγοντα, ως εγγυητές. Στις 8.5.2014, ο Ενάγων κατέβαλε στους Αποβιώσαντες το ποσό που αντιστοιχούσε στο ενοίκιο του Μαΐου 2014, ήτοι €2000, ως το Τεκμήριο 2 (απόδειξη πληρωμής). Κατέβαλε και το ποσό των €4000 δυνάμει του όρου 19 του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου.
  7. Από την έναρξη των εργασιών ο κ. Ανδρέας Ππάγκος βρισκόταν καθημερινά στο Υποστατικό και παρακολουθούσε την εξέλιξη των εργασιών. Κάποιες φορές στο χώρο βρισκόταν και η κα Αλίκη Ππάγκου, ενίοτε με τη βοήθεια της οικιακής βοηθού της. Οι Αποβιώσαντες ήταν επιθετικοί απέναντι στα πρόσωπα που εκτελούσαν εργασίες και επενέβαιναν στην ομαλή εξέλιξη των εργασιών. Σχετικά είναι τα εξής παραδείγματα: (α) Μια ημέρα η κα Αλίκη Ππάγκου ενώ καθόταν στην βεράντα της οικίας της, η οποία ευρισκόταν στο πάνω μέρους του Υποστατικού, είδε τον υδραυλικό και τα μηχανήματα που ήρθαν για να προβούν σε εργασίες και τους φώναζε να σταματήσουν γιατί θα καλούσε την Αστυνομία. Η ημερομηνία του συμβάντας αυτού είναι άγνωστη. (β) Μία ημέρα η κα Ππάγκου, ενώ ο ΜΕ2 έπινε καφέ στο Υποστατικό με τον κ. Ππάγκο, απευθυνόμενη προς τον κ. Ππάγκο του είπε «μα εν τους έθκιωξες ακόμα τούτους;» Το περιστατικό αυτό έλαβε χώρα πριν από τις 1.5.14.[19] (γ) Μια ημέρα καθώς ο ΜΕ2 κατέβαζε ξύλα από το αυτοκίνητο του, η κ. Ππάγκου που ήταν στην βεράντα της οικίας της, του φώναζε ενώ ο κ. Ππάγκος τον εμπόδιζε να τα κατεβάσει. Το περιστατικό αυτό έλαβε χώρα πριν από τις 1.5.14.[20] (δ) Μία ημέρα πριν από την 1.5.14, ο κ. Ανδρέας Ππάγκος άρχισε να φωνάζει και να χτυπά με το μπαστούνι του τον ΜΕ2, μαραγκό στο επάγγελμα, κατά τη διάρκεια τοποθέτησης ξύλινων ανθώνων, απαιτώντας από αυτόν να σταματήσει τις εργασίες. Μετά το πιο πάνω περιστατικό ο ΜΕ2 αποχώρησε από το Υποστατικό και επέστρεψε σε άλλες ημερομηνίες για να ολοκληρώσει τις εργασίες, όπως και έκανε. Αφού αποπεράτωσε τις ανατεθείσες σε αυτόν εργασίες, εξέδωσε σχετικό τιμολόγιο στις 2.5.
  8. (ε) Η λειτουργία της επιχείρησης ως καφεστιατόριο ήταν προγραμματισμένη για τις 15.5.2014 σε δοκιμαστική βάση. Εκείνη την ημερομηνία θα ερχόταν το προσωπικό να δοκιμαστεί στα καθήκοντα του. Ο Ενάγων αποχώρησε από το Υποστατικό στις 12.5.
  9. VIII. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  10. Η αιτία αγωγής που προβάλλει ο Ενάγων είναι αυτή της παράβασης σύμβασης. Η συμφωνία αφορά την ενοικίαση του Υποστατικού από τον ίδιο. Στην παρ.7 του Κλητηρίου Εντάλματος προβάλλει λεπτομέρειες της εν λόγω παράβασης σύμβασης οι οποίες συνοψίζονται ως εξής: (α) Ότι οι Αποβιώσαντες εμπόδιζαν την ελεύθερη κατοχή του Υποστατικού· (β) Ότι οι Αποβιώσαντες δεν επέτρεπαν στα πρόσωπα που εργοδοτούσε ο Ενάγων να ολοκληρώσουν τις ανατεθείσες σε αυτά εργασίες· και (γ) Ότι ο κ. Ανδρέας Ππάγκος εκδίωξε τον Ενάγοντα από το Υποστατικό. (α) Συμβατική υποχρέωση Αποβιωσάντων έναντι του Ενάγοντα
  11. Θα πρέπει κατ' αρχάς να λεχθεί ότι επί του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου δεν περιλαμβάνεται ρητή πρόνοια για παραχώρηση ελεύθερης κατοχής από τους Αποβιώσαντες προς τον Ενάγοντα. Αποτέλεσε κοινό έδαφος ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, δημιουργήθηκε εξυπακουόμενος όρος για ειρηνική απόλαυση και χρήση του Υποστατικού προς όφελος του Ενάγοντα (implied covenant for quiet enjoyment), υποχρέωση την οποία τα πρόσωπα που παραχωρούν το μίσθιο θα πρέπει να τηρούν καθ' όλη τη διάρκεια της ενοικίασης. Ο σκοπός, η εμβέλεια και η φύση του εν λόγω δικαιώματος επεξηγήθηκε στην Χριστοφόρου ν. Κυπριανού Πολ. Έφ. 68/12, 27.3.2018, ECLI:CY:AD:2018:A133 (υπό Παναγή, Δ) («Χριστοφόρου») ως εξής (η έμφαση είναι του Δικαστηρίου): «Το δικαίωμα σε ειρηνική απόλαυση (quiet enjoyment) και χρήση του μισθίου συνίσταται όχι μόνο στην ανενόχλητη ή αδιάκοπη κατοχή αλλά και στην απόλαυση του μισθίου από τον ενοικιαστή για όλους τους συνηθισμένους, νόμιμους σκοπούς, χωρίς ενόχληση από τον ιδιοκτήτη ή των εξουσιοδοτημένων από αυτόν προσώπων (Southwark London Borough Council v Tanner [2001] 1 AC 1). Όπως εξηγήθηκε από το δικαστή Pearson L.J. στην υπόθεση Kenny v Preen [1963] 1 QB 499, 511, η λέξη 'enjoy' (απόλαυση), στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί μετάφραση της Λατινικής λέξης 'fruor' και αναφέρεται στην άσκηση και χρήση του δικαιώματος, έχοντας και το πλήρες όφελος του, παρά στην αποκόμιση ευχαρίστησης από αυτό.[21] Επομένως, όπως σημειώνεται στην Southwark London Borough Council (ανωτέρω): 'The covenant for quiet enjoyment is a covenant that the tenant's lawful possession of the land will not be substantially interfered with by the acts of the lessor or those lawfully claiming under him.'»
  12. Παρεμβάλλω εδώ ότι με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι ο κ. Ππάγκος ήταν εξουσιοδοτημένος να διαχειρίζεται το Υποστατικό από την κα Ππάγκου, ιδιοκτήτρια του Υποστατικού. Προς τούτο, ο όρος για ειρηνική απόλαυση δέσμευε και τον ίδιο. Σχετική είναι η παρ. 2968 από το Σύγγραμμα Hill and Redman's Law of Landlord and Tenant/Division A General Law/Chapter 9 Rights and liabilities of the parties/A Covenant for quiet enjoyment/10 Acts involving interference (Lexis Nexis citation) όπου αναφέρεται ότι "(t)he covenant extends to any conduct of the landlord or his agents which interferes with the tenant's freedom of action as a tenant and to any conduct calculated to interfere with the peace or comfort of the tenant or his family, or his business."
  13. Σημειώνω εδώ ότι αποτέλεσε τη θέση του κ. Κότροφου ότι οι Αποβιώσαντες είχαν δικαίωμα να εισέρχονται για να επιθεωρούν την κατάσταση του, δυνάμει του όρου 9 του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου.[22] Αντίστοιχα, ότι ο Ενάγων δεν είχε οποιοδήποτε δικαίωμα να αρνηθεί την είσοδο των Αποβιωσάντων στο Υποστατικό εάν ο σκοπός της εισόδου ήταν η εξέταση της κατάστασης του Υποστατικού. Επιχειρηματολογεί δε ότι αυτός ήταν και ο σκοπός των Αποβιωσάντων. Συνεχίζει ότι με βάση τη μαρτυρία οι Αποβιώσαντες εισέρχονταν σε λογικό χρόνο, κατά το χρόνο που εκτελούντο οι Εργασίες. Επιπλέον, προβάλλει ότι οι Αποβιώσαντες είχαν και συμβατικό δικαίωμα να συγκατατίθενται στις μετατροπές που γίνονταν επί του Υποστατικού και είναι στα πλαίσια άσκησης αυτού του συμβατικού τους δικαιώματος που, φαίνεται να παρουσιάζονταν στο Υποστατικό με αποτέλεσμα ο Ενάγων να δυσαρεστείται ή να ενοχλείται.[23]
  14. Τίποτε από τα πιο πάνω περιλαμβάνονται στην Έκθεση Υπεράσπισης του Εναγόμενου
  15. Αυτό θα ήταν απαραίτητο εφόσον είναι στα πλαίσια άσκησης των εν λόγω ισχυριζόμενων συμβατικών τους δικαιωμάτων που επιχειρεί ο Εναγόμενος 2 εδραιώσει στο στάδιο αυτό βάση υπεράσπισης δια το ότι καμία παράβαση σύμβασης υπήρξε εκ μέρους των Αποβιωσάντων. Όπως υπενθύμισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρόσφατη του απόφαση Λ.Δ. ν. Μ.Φ. Πολ. Έφ. 188/14, 19.1.2022, ECLI:CY:AD:2022:A11, οι κανόνες του δικονομικού μας δικαίου που περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα που προσδιορίζονται από τη δικογραφία, συναρτάται άμεσα με το αντιπαραθετικό σύστημα της δίκης που ισχύει στο δικαιϊκό μας σύστημα και συνιστά απόρροια της φυσικής δικαιοσύνης που επιβάλλει τη διασφάλιση του δικαιώματος διαδίκου για ουσιαστική ευκαιρία απάντησης στις θέσεις και ισχυρισμούς του αντιδίκου του (βλ. επίσης Speed Line Autoservices Ltd v. Υδρόγειος Ασφαλιστική Εταιρεία Κύπρου Λτδ, Πολ. Έφ. Αρ. 324/2014, 7.3.2023), ECLI:CY:AD:2023:A
  17. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο ΜΕ1 αναφέρθηκε κατά τη μαρτυρία του στο ότι λάμβανε συγκατάθεση από τους Αποβιώσαντες για τις Εργασίες, δεν αλλοιώνει ούτε αμβλύνει την πιο πάνω εικόνα, εφόσον οι αναφορές του ΜΕ1 δεν δύνανται να δημιουργήσουν βάση υπεράσπισης επί γεγονότων που δεν δικογραφούνται από την ίδια την Υπεράσπιση, η οποία βρίθει γενικών αρνήσεων. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην Παπαγεωργίου ν. Κλάππα (Investment Services Ltd)
(1991)1 AAΔ 24 (και βλ. Ευστρατίου ν. Alpha Τράπεζα Λίμιτεδ Πολ. Έφ. 314/13, 20.4.2021), ECLI:CY:AD:2021:A156: «Η γενική άρνηση των ισχυρισμών που προσδιορίζουν την απαίτηση δεν εξυπακούει και την προβολή άλλων θετικών γεγονότων, τα οποία είτε την αποδυναμώνουν ή την καθιστούν ανεδαφική.»
  1. Το επόμενο ερώτημα είναι κατά πόσο οι Αποβιώσαντες παρέβησαν την εν λόγω συμβατική τους υποχρέωση ζήτημα στο οποίο στρέφομαι αμέσως πιο κάτω. (β) Παράβαση σύμβασης
  2. Το πρώτο ζήτημα που απασχόλησε το Δικαστήριο είναι το γεγονός ότι η συμπεριφορά που αποδόθηκε στους Αποβιώσαντες ως προς τα περιστατικά που αναφέρθηκαν οι ΜΕ1 - ΜΕ3 ανάγεται σε χρόνο που προηγείται της σύναψης του Ενοικιαστηρίου Συμβολαίου. Υπενθυμίζω ότι η θέση του Ενάγοντα, την οποία το Δικαστήριο απεδέχθη ήταν ότι ο ίδιος έλαβε κατοχή του Υποστατικού τον Μάρτιο του 2014 ενώ το Ενοικιαστήριο Συμβόλαιο υπεγράφη στις αρχές Μαΐου του
  4. Αντιμέτωποι οι συνήγοροι με το πιο πάνω ζήτημα επιχειρηματολόγησαν ως εξής: Οι συνήγοροι των Εναγόμενων προέβαλαν ότι ο Ενάγων δεν δικαιούται να αξιώνει τίποτε για την περίοδο που προηγείτο της σύναψης του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου. Ο συνήγορος του Ενάγοντα προέβαλε ότι ο Ενάγων έλαβε κατοχή του Υποστατικού πριν από την υπογραφή του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, δυνάμει προφορικής συμφωνίας, δια της οποίας οι Αποβιώσαντες παραχώρησαν στον Ενάγοντα δικαίωμα χρήσης και κατοχής του Υποστατικού με σκοπό να το καταστήσει κατάλληλο για σκοπούς λειτουργίας του ως καφεστιατόριο. Προβάλλει ότι η εν λόγω προφορική συμφωνία καλύπτεται δικογραφικά από την αναφορά στην παρ.7 του Κλητηρίου Εντάλματος δια το ότι ο Ενάγων έλαβε κατοχή του Υποστατικού από κατά ή περί τον Απρίλιο και/ή Μάιο του 2014.[24] Ο κ. Κότροφος προβάλλει ότι τέτοια συμφωνία δεν δικογραφείται.
  5. Έχω μελετήσει με προσοχή τα δικόγραφα και προς τούτο συγκλίνω με τις θέσεις του κ. Κότροφου. Αυτό το οποίο ο Ενάγων δικογραφεί σχετικά με την περίοδο που προηγείται της σύναψης του Ενοικιαστηρίου Συμβολαίου, είναι το γεγονός της παραχώρησης της κατοχής «κατά ή περί τον Απρίλιο και/ή Μάιο του 2014» (βλ. παρ. 7 του Κλητηρίου Εντάλματος). Τούτο όμως από μια ανάγνωση των παρ. 5 μέχρι 7 εντάσσεται στο πλαίσιο της συμφωνίας ενοικίασης την οποία στην παρ.5 ο Ενάγων εξειδικεύει ως γραπτή συμφωνία. Καμία αναφορά γίνεται σε προφορική συμφωνία στο δικογράφο του Ενάγοντα. Συνεπώς, οι όποιες αναφορές στο στάδιο αυτό περί σύναψης οιασδήποτε προφορικής συμφωνίας πριν από τη σύναψη της έγγραφης συμφωνίας ενοικίασης ημερ. 1.5.2015, δεν δύνανται να ληφθούν και δεν λαμβάνονται υπόψιν (Παπαγεωργίου ν. Κλάππα
(1991)1 ΑΑΔ 24). Ούτε και η αναφορά σε «κατοχή» θα μπορούσε απομονωμένα να θεωρηθεί ότι θα επέτρεπε, στην απουσία ρητής δικογράφησης περί τούτου, την εξαγωγή συμπεράσματος περί σύναψης προγενέστερης προφορικής συμφωνίας. Τούτο διότι, εάν ο Ενάγων ήθελε προωθήσει την υπόθεση του στη βάση αυτή είχε καθήκον να δικογραφήσει το γεγονός της σύναψης της εν λόγω προφορικής συμφωνίας, τα μέρη σε αυτή καθώς και το αντάλλαγμα που δόθηκε. Σχετικά είναι τα πιο κάτω αποσπάσματα από το Σύγγραμμα The Annual Practice Vol.1
(1958)σελ. 451: "(.) the pleading should state the date of the alleged agreement, the names of all parties to it, and whether it was made verbally or in writing, in the latter case identifying the document. (.) Consideration for any agreement not under seal is a material fact and must be pleaded, except in the case of negotiable instruments where it is presumed."
  1. Τούτων δοθέντων δεν μπορεί παρά να λεχθεί ότι η συμβατική σχέση των μερών που αποτέλεσε την βάση της απαίτησης του Ενάγοντα, είχε ως έναρξη την ημερομηνία έναρξης του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου, ήτοι, στη βάση του Τεκμηρίου 1 την 1.5.
  2. Τα όσα καταλογίζονται στους Αποβιώσαντες πριν από την σύναψη του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου δεν δύνανται να αποτελέσουν το υπόβαθρο για εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος περί παραβίασης του δικαιώματος για ειρηνική απόλαυση και χρήση. Τέτοια υποχρέωση δεν βρισκόταν στους ώμους των Αποβιωσάντων πριν από την ημερομηνία σύναψης της συμφωνίας ενοικίασης του Υποστατικού. Όπως αναφέρεται στο Σύγγραμμα Hill and Redman's Law of Landlord and Tenant, Κεφ.9, παρ. 2981 (Lexis Nexis Citation) με παραπομπή στις αγγλικές αυθεντίες Leech v Schweder
(1874)9 Ch App 463, Potts v Smith
(1868)LR 6 Eq 311, Davis v Town Properties Investment Corpn Ltd [1903] 1 Ch 797 CA (ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου): "The covenant is prospective in its nature.1 The act or omission which causes the disturbance of enjoyment must be subsequent to the granting of the lease."
  1. Η πιο πάνω αρχή επιβεβαιώνεται και από την αγγλική αυθεντία Southwark London Council v. Mills a.o. [1999] 4 All ER 449, η οποία υιοθετήθηκε στην Χριστοφόρου ως εξής (ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου): "There is however another feature of the covenant which presents the appellants with a much greater difficulty. It is prospective in its nature: see Norton on Deeds (2nd edn, 1928) pp 612-
  2. It is a covenant that the tenant's lawful possession will not be interfered with by the landlord or anyone claiming under him. The covenant does not apply to things done before the grant of the tenancy, even though they may have continuing consequences for the tenant."
  3. Σχετική είναι και η Southwark London Borough Council v. Tanner; Baxter v. Camden London Borough Council (No 2) [2001] 1 AC 1 όπου ο Λόρδος Millett ανέφερε στη σελ. 23 ότι ο όρος για ειρηνική απόλαυση είναι "prospective in nature" και ότι: "The obligation undertaken by the grantor and covenantor alike is not to do anything after the date of the grant which will derogate from the grant or substantially interfere with the grantee's enjoyment of the subject matter of the grant."
  4. Κατ' εφαρμογή των πιο πάνω και με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου δια το ότι ο Ενάγων δεν απέδειξε ότι τα περιστατικά που αναφέρθηκαν οι ΜΕ2 και ΜΕ4 αλλά και ο ίδιος, περιλαμβανομένου του Επεισοδίου, έλαβαν χώρα από την έναρξη του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου και εντεύθεν, δεν υπάρχουν γεγονότα επί των οποίων το Δικαστήριο να μπορεί να βασισθεί για σκοπούς εξαγωγής συμπεράσματος περί παραβίασης του όρου για ειρηνική απόλαυση.
  5. Αφ' ενός, επαναλαμβάνω, το Επεισόδιο που ο ίδιος ο ΜΕ1 επικαλέστηκε ως εκείνο που «ξεχείλισε» το ποτήρι έλαβε χώρα πριν από τις 1.5.14, δηλαδή πριν από την έναρξη της ενοικίασης. Όπως ορθά το έθεσε ο κ. Αλεξάνδρου κατά την γραπτή του αγόρευση «(μ)ε αυτά τα δεδομένα, καταδεικνύεται ότι το περιστατικό κατά τη διάρκεια του οποίου ο Εναγόμενος 1 κτύπησε το κεφάλι τον ΜΕ2 δεν ήταν αυτό που οδήγησε στο τερματισμό της συμφωνίας.»[25] Στη βάση δε των ευρημάτων του Δικαστηρίου, ο ίδιος ο Ενάγων, παρά την έλευση των περιστατικών στα οποία αναφέρθηκε ο ίδιος και οι ΜΕ2 και ΜΕ3, προχώρησε τις αρχές Μαΐου του 2014 και υπέγραψε Ενοικιαστήριο Έγγραφο και, ακόμη, στις 8.5.14 κατέβαλε και το ενοίκιο για τον μήνα εκείνον. Δεν είναι αντιληπτό συνεπώς ποιο νέο γεγονός έλαβε χώρα τις επόμενες τέσσερις ημέρες ούτως ώστε ο ίδιος να αποφασίσει να τερματίσει τη συμφωνία ενοικίασης και να αποχωρήσει από το Υποστατικό. Ούτε το Δικαστήριο δύναται ευλόγως να εικάσει οτιδήποτε ως προς τα γεγονότα.
  6. Αφ' ετέρου, οι γενικές αναφορές που απέμειναν από την ενώπιον μου μαρτυρία περί παρεμπόδισης των Εργασιών επί του Υποστατικού δεν εξειδικεύτηκαν σε ό,τι αφορά την περίοδο κατόπιν της έναρξης της ενοικίασης ούτως ώστε το Δικαστήριο να δύναται να προχωρήσει σε ανάλογα συμπεράσματα στη βάση της νομολογίας. Όπως αναφέρεται στη Χριστοφόρου το κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική επέμβαση στη συνηθισμένη χρήση του μίσθιου από τον ενοικιαστή, είναι θέμα πραγματικό και βαθμού. Ο Ενάγων, συνεπώς, οφείλει να παραχωρήσει τέτοιες λεπτομέρειες ούτως ώστε το Δικαστήριο να δύναται να κρίνει επί συγκεκριμένων γεγονότων της υπόθεσης, σε ό,τι αφορά, επαναλαμβάνω, την περίοδο από την έναρξη της ενοικίασης και εντεύθεν. Αντίθετη προσέγγιση θα αναγόταν σε υιοθέτηση εικασιών κατά τρόπο ανεπίτρεπτο. Σχετικές και απολύτως ενδεικτικές ως προς το ενδελεχές του έργου του Δικαστηρίου ως προς την αναγκαία ανάλυση γεγονότων προτού καταστεί επιτρεπτή η εξαγωγή, ως ζήτημα νομικό, συμπεράσματος περί παραβίασης του όρου για ειρηνική απόλαυση είναι οι Browne v. Flower [1911] 1 Ch. 219, McCall v. Abelesz a.o. [1976] Q.B. 585, Earl of Plymouth and others v Rees a.o. [2021] 2 All ER 1013, Southwark London Borough Council v. Tanner a.o.; Baxter v. Camden London Borough Council (No.2) [2001] 1 AC 1, Johnston & Sons Ltd v. Holland [1998] 1 EGLR 264, Shaw v. Stenton
(1858)6 WR 327 στις οποίες και παραπέμπω.[26] Εν προκειμένω, επαναλαμβάνω, τα επεισόδια που επικαλέσθηκαν οι ΜΕ1 - ΜΕ3 έλαβαν χώρα πριν από τις 1.5.14, ημερομηνία έναρξης της ενοικίασης. Ο ίδιος ο Ενάγων, τέσσερις ημέρες προτού αποχωρήσει από το Υποστατικό κατέβαλε και το πρώτο ενοίκιο, αφού υπέγραψε το Ενοικιαστήριο Έγγραφο. Το Υποστατικό ήταν έτοιμο για να λειτουργήσει με την πρώτη επαφή των προσώπων που θα εργάζονται εκεί, τρεις ημέρες μετά την αποχώρηση. Όπως χαρακτηριστικά, υπενθυμίζω, ανέφερε «ήμασταν στο χα να ανοίξουμε». Τα γεγονότα δηλαδή δεν αποκαλύπτουν οποιαδήποτε συγκεκριμένη συμπεριφορά από τους Αποβιώσαντες από τις 1.5.14 και εντεύθεν πόσο μάλλον δε συμπεριφορά που να δύναται να θεωρηθεί ότι ανάγεται σε παραβίαση του όρου για ειρηνική απόλαυση. 65. Η αναφορά σε αδικαιολόγητο πλουτισμό στο σώμα της αγωγής δεν αλλοιώνει τα πιο πάνω. Ο αδικαιολόγητος πλουτισμός δεν αποτελεί αυτόνομη αιτία αγωγής αλλά μορφή θεραπείας (βλ. Κίτσης ν. Γενικού Εισαγγελέα
(2001)1 ΑΑΔ 1077, Θεοχαρίδης ν. Ιωάννου κ.ά.
(2012)1 ΑΑΔ 1311, Αρχιππέα Σύμβουλοι Επενδύσεων Λτδ κ.ά. ν. Δημητρίου Κάκαβου Πολ. Έφ. 278/10, 15.10.15, Μιχάλης Ζένιος Λτδ ν. Touch Properties and Investments Ltd Πολ. Έφ. 484/12, 10.6.2019, ECLI:CY:AD:2019:A225, και Minerva Finance & Investment Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 2173 και εκεί αναφερόμενες αυθεντίες). Δεν δύναται υπό το φως των πιο πάνω να διασυνδεθεί με οποιαδήποτε αιτία αγωγής άλλην από αυτήν της παράβασης σύμβασης, η οποία, για τους λόγους που επεξήγησα αποτυγχάνει. Όπως εξάλλου λέχθηκε στην Γρηγορίου ν. Sun Sea (SS) Developers Ltd κ.ά. Πολ. Έφ. 1/13, 30.1.2019 η αρχή του αδικαιολόγητου πλουτισμού είναι εξωσυμβατική θεραπεία γι' αυτό και δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση ενόψει της διαπίστωσης καταρτισμού συμφωνίας. Ούτε το άρθρο 70 του Κεφ.149 δύναται να αποτελέσει βάση υπό τις ως άνω συνθήκες για απόδοση θεραπείας. Όπως επεξηγείται στο Σύγγραμμα Πολυβίου, «το Δίκαιο των Συμβάσεων», Τόμος Β, στη σελ.835, ως θέμα νομικής μεθοδολογίας «(ω)ς θέμα νομικής μεθοδολογίας, η ορθή αντιμετώπιση είναι εξέταση κατά πόσο υπάρχει σύμβαση μεταξύ των μερών. Εάν η απάντηση είναι καταφατική, τότε δεν εγείρεται θέμα επίκλησης του άρθρου 70.» XI. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ
  1. Προχωρώ να εξετάσω για σκοπούς πληρότητας το ζήτημα της επιδίκασης αποζημιώσεων προς όφελος της Ενάγουσας σε περίπτωση που ήθελε επικρατήσει αντίθετη άποψη ως προς το ζήτημα της παράβασης σύμβασης. Σε ό,τι αφορά το ποσό που δόθηκε ως ενοίκιο για τον μήνα Μάιο του 2014 τούτο δεν θα μπορούσε να ανακτηθεί εφόσον ο Ενάγων είχε λάβει κατοχή του Υποστατικού για εκείνον το μήνα. Διαφορετική ενδέχεται να ήταν η προσέγγιση σε περίπτωση που κρινόταν ότι οι πράξεις ή οι παραλείψεις των Αποβιωσάντων ανάγονταν σε πλήρη αποτυχία αντιπαροχής (βλ. Xenos Travel Ltd v. Panasoft A.E. Πολ. Έφ. Αρ. 116/11, 21.2.17), συμπέρασμα όμως που δεν δύναται να εξαχθεί στη βάση των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Σε ό,τι αφορά το ποσό των €4000, ποσό το οποίο κατέβαλε στους Αποβιώσαντες πέραν του μηνιαίου ενοικίου ως εγγύηση, οι Ενάγοντες θα δικαιούντο το εν λόγω ποσό ως αποζημίωση. Σχετικό είναι, κατ' αναλογίαν, το ακόλουθο απόσπασμα από την Grange v. Quinn a.o. [2013] EWCA Civ 24 στην παρ.85: "(t)he starting point for assessing damages is the purchase price which the Claimant paid, namely £9,
  2. It would be manifestly unjust if the Defendants could evict the Claimant after only six months and still keep the purchase price."
  3. Σε ό,τι αφορά την αξίωση των Εναγόντων, ως αυτή προβλήθηκε για πρώτη φορά μέσω των αγορεύσεων του συνηγόρου του Ενάγοντα, για τιμωρητικές αποζημιώσεις, παρατηρώ ότι μια τέτοια αξίωση δεν είναι δικογραφημένη. Πέραν τούτου, αξίωση για τιμωρητικές αποζημιώσεις δεν δύναται να αποδοθεί σε σχέση με παράβαση σύμβασης αλλά μόνο για αστικό αδίκημα (Ξενοφώντος ν. Rajab
(2014)1 ΑΑΔ 2605.) Σχετική είναι και η Kenny v. Preen [1963] 1 Q.B. 499 που αφορούσε σε παραβίαση όρου για ειρηνική απόλαυση αναφέρθηκε ότι "(a)s the claim was only in contract and not in tort, punitive or exemplary damages could not properly be awarded (.) Accordingly, there was no ground for awarding any damages other than nominal damages." Συνεπώς, δεν θα επιδίκαζα οποιεσδήποτε αποζημιώσεις ως τιμωτηρικές. 68. Σε ό,τι αφορά την αξίωση του Ενάγοντα για γενικές αποζημιώσεις, τέτοια αξίωση και πάλιν για πρώτη φορά προωθήθηκε μέσω των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων του. Πέραν τούτου, δεν εξειδικεύτηκαν ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψιν του ούτως ώστε να δύναται να επιδικάσει γενικές αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, κατ' εξαίρεση του γενικού κανόνα ότι για παράβαση σύμβασης, όπου οι αποζημιώσεις στοχεύουν στην επαναφορά του αθώου μέρους στη θέση που θα βρισκόταν εάν η συμφωνία ολοκληρωνόταν, δεν επιδικάζονται γενικές αποζημιώσεις, (βλ. άρθρο 73 του Κεφ.149, Alpan (Αδελφοί Τάκη) Λτδ ν. Τρυφωνίδου
(1996)1 ΑΑΔ 679, Α. Panayides Contracting Ltd v. M & M Frangos Engineering and Contracting Ltd
(2012)1 A.A.Δ. 1136, Γρηγορίου ν. Sun Sea (SS) Developers κ.ά. ν. Γρηγορίου Πολ. Έφ. 1/13, 30.1.2019, Saab v. Holy Monastery of Ayios Neophytos
(1982)1 CLR 449, ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ ν. OLDENDORFF, Πολ. Έφ. 95/12, 20.1.2017, ECLI:CY:AD:2017:A14 και Ruxley Electronics and Construction v Forsyth [1995] 3 WLR 118). Συνεπώς δεν θα επιδίκαζα οποιεσδήποτε γενικές αποζημιώσεις. 69. Στρεφόμενη στο ποσό που ο Ενάγων ανέφερε ότι κατέβαλε για σκοπούς εκτέλεσης των Εργασιών, υπενθυμίζω ότι η σχετική του αναφορά ήταν για ποσό «γύρω στις €20.000».[27] Το ποσό αυτό συναποτελείτο από τα έξοδα που επωμίσθηκε ο Ενάγων για διάφορες εργασίες που έγιναν στο Υποστατικό πλην όμως αυτές δεν εξειδικεύτηκαν στο σώμα της Έκθεσης Απαίτησης. Σύμφωνα με την πάγια νομολογία, οι ειδικές ζημιές πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση, να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία (βλ. Ismail v. Αντωνίου κ.ά.
(2014)1 ΑΑΔ 347 και εκεί αναφερόμενες αυθεντίες). Ως εκ τούτου δεν έχουν εξειδικευτεί ούτε αποδειχθεί με τον προσήκοντα τρόπο (βλ. Γρηγορίου ν. Sun Sea (SS) Developers κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ. 1/13, 30.1.2019). Ούτε οι αναφορές των ΜΕ2 και ΜΕ4 δια το ότι πληρώθηκαν κάποια ποσά από τον Ενάγοντα δύναται να αποτελέσουν τη βάση για επιδίκαση αποζημιώσεων καθώς αυτά δεν είναι δικογραφημένα ως ειδικές αποζημιώσεις και συνεπώς οι σχετικές τους αναφορές δεν δύνανται να ληφθούν υπόψιν. Σχετικές είναι και οι Eυριπίδης Συκοπετρίτης Λτδ ν. Αθηνάκη
(2005)1 ΑΑΔ 844, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 ΑΑΔ 396, Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου
(1996)1 ΑΑΔ 1157, Νιόβη Παπαϊωάννου ν. Σάββα Κωνσταντίνου
(2008)1 ΑΑΔ 1083 στις οποίες παραπέμπω. Συνεπώς, δεν θα επιδίκαζα οποιεσδήποτε αποζημιώσεις σε σχέση με εκτελεσθείσες εργασίες επί του Υποστατικού. X. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  1. Υπό των φως των πιο πάνω η αγωγή δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόμενων και εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)......... Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ. [1] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.17-
  2. [2] C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. [3] Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη
(2002)1 ΑΑΔ 401 και βλ. ΧΧΧ Κουσουλίδης ν. Αστυνομία Ποιν. Έφ. 10/18, 9.11.2018, Ζερβού κ.ά. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
(2011)1 ΑΑΔ 2192. [4] Ζερβού ν. Ζερβού
(2011)1 ΑΑΔ 2192. [5] Ομήρου ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 98, R.K.B. LEATHERGOODS LIMITED v. Αγγελίδη
(2004)1 ΑΑΔ 1071 και Οράτη ν. Παστού
(2000)1 Α.Α.Δ. 1787. [6] Rana και Άλλου ν Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 489. [7] Φώτσιου ν Ηροδότου
(2010)1(B) Α.Α.Δ.
  1. [8] Βασιλείου ν Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 159/09, 4.5.
  2. [9] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23 σελ.26, γρ. 16 - 20, σελ. 27 γρ. 2 - 10 και σελ.35, γρ. 1-
  3. [10] Βλ. παρ.22 του Έγγραφου Β (γραπτή δήλωση Ενάγοντα). [11] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ. 43, γρ. 9-
  4. [12] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.43, γρ.
  5. [13] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.47, γρ. 12-
  6. [14] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.30, γρ. 15 -
  7. [15] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.
  8. [16] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.48 και Έγγραφο Γ, παρ.
  9. [17] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.27, γρ. 2-
  10. [18] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ. 31, γρ. 20 -
  11. [19] Βλ. παρ. 34 πιο πάνω. [20] Βλ. παρ. 34 πιο πάνω. [21] ''Τhe word 'enjoy' used in this connection is a translation of the Latin word 'fruor' and refers to the exercise and use of the right and having the full benefit of it, rather than to deriving pleasure from it.'' [22] Βλ. γραπτή αγόρευση του κ. Κότροφου, σελ. 18.3 [23] Βλ. γραπτή αγόρευση κ. Κότροφου σελ. 10-
  12. [24] Βλ. παρ. 26, 27 και 44 των αγορεύσεων. [25] Βλ. γραπτή αγόρευση του κ. Αλεξάνδρου, σελ,7, παρ.5.1 [26] Βλ. επίσης Σύγγραμμα Hill and Redman's Law of Landlord and Tenant/Division A General Law/Chapter 9 Rights and liabilities of the parties/A Covenant for quiet enjoyment/10 Acts involving interference, παρ. 2968 (Lexis Nexis Citation). [27] Βλ. πρακτικά Δικαστηρίου ημερ. 9.6.23, σελ.20, γρ. 4-
  13. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.